Αφού φάγαμε ,αποφασίσαμε να πάμε για ύπνο.Τα κρεβάτια με τα πουπουλένια τους παπλώματα ήταν ότι έπρεπε για να ξεκουράσουμε τα κουρασμένα κορμιά μας μετά από τα ανεβοκατεβάσματα από πάσα και βουνοκορφές.
Κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια ,και όταν ανοίξαμε τα μάτια μας ,είδαμε το θέαμα του βουνού με τα σαλέ του και τις πλατειούλες του να μας καλούν για πρωινό.Φωνές ακούστηκαν από το πλαινό δωμάτιο.ΠΕΙΝΑΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ.<.Εντάξει βρε παιδιά αρχίστε να ετοιμαζόσαστε για εξω.>Πράγματι ,βγήκαμε ,βρήκαμε ένα ωραίο ζεστό παμπάκι και μπήκαμε .Διαλλεξε ότι ήθελε ο καθένας και αφού χόρτασαν,πήραμε το δρόμο για το ξενοδοχείο για να ετοιμάσουμε τα πράγματά μας για την συνέχεια του ταξιδιού.Ήμουν πολύ χαρούμενη,βέβαια τα αγόρια προσπαθούσαν να μου χαλάσουν το κέφι με αυτή τη μανία τους να τρέχουμε συνέχεια,αλλά ωστόσο απολάμβανα ττο ταξίδι όσο μπορούσα και τους υποχρέωνα να σταματήσουμε όπου βρήσκαμε κάποιο ωραίο ξέφωτο με γρασσίδι και λουλούδια του βουνού ,κατεβαίναμε και κατασκηνώναμε για λίγο να πιούμε ένα καφέ και κανένα συνοδευτικό,ώσπου να μαζέψω λουλούδια που με έκαναν εντύπωση,και ακόμα τα έχω,και ύστερα πάλι τρεχάλα .Αυτή η μανία τους για οδήγημα τους έκανε να τσακώνονται ποιός θα οδηγήσει.Ο προορισμμός μας ήταν για Ζυρίχη και η κόρη ήταν συνοδηγός κρατώντας το χάρτη ,και στην ουσία τους οδηγούσε βλέποντας τις διαδρομές και πρoσέχοντας τις ταμπέλες και τις σηματοδοτήσεις. Τα ταξίδια αυτά μεγάλωναν και μάκραιναν την ζωή μου.Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα ,αλλάζαμε εικόνες και εντυπώσεις που ήταν σαν να είχαν περάσει μήνες.
Κάποια στιγμή μετά από ώρες ταξιδιού σταθμούς και ποζάροντας για φωτογραφίες ,φτάσαμε στην Ζυρίχη.
Πόλη γνωστή μου.Δεν είχε αλλάξει τίποτα .Ησυχία και τάξη ,το ποτάμι στην θέση του και όλα σε απόλυτη και σωστή ταξινόμηση.Το αυτοκίνητο το βάλαμε κάπου κοντά ,γιατί όταν ζητήσαμε να το βάλουμε σε γκαράζ μας κοίταξαν με καχυποψία και μας είπαν ότι και ανοικτό να το αφήσουμε δεν κινδύνευε.Η Ζυρίχη της εποχής εκείνης.Σήμερα βέβαια όλα έχουν αλλάξει όπως παντού.
Βρήκαμε ξενοδοχείο ,τακτοποιήσαμε τα πράγματά μας και βγήκαμε στην γύρα.Το μόνο που αποφεύγαμε ήταν τα εστιατόρια που την εποχή εκείνη οι τιμές τους ήταν τέσσερις φορές επάνω από τις τιμές στην Ελλάδα. Για φαγητό πηγαίναμε στα goody's εκείνης της εποχής που στην Ελλάδα δεν υπήρχαν και το φαγητό τους ήταν και καλό και φθηνό.Αλλά άμα μιλάμε για καφέ ,εκεί ήταν το απόλυτο.Ερχόταν μια κούπα πελώρια και το γάλα μέσα σε ένα σοκολατένιο μπολάκι που το έρριχνες όλο μαζί μέσα στον καφέ.
Μείναμε τρεις ημέρες στην Ζυρίχη και είδαμε ότι μπορούσαμε να δούμε.Από ζωολογικούς κήπους πάρκα πλατείες και ότι αξιοθέατο υπήρχε.Εμένα δεν με εντυπωσίαζε τίποτα άλλο εκτός από την φύση.Περάσανε οι ημέρες και ο επόμενος προορισμός ήταν το Ιntelaken.Πάλι τρεχάλα διαδρομή μαγευτική καφέδες και snacks καθ'οδόν.Φτάσαμε μεσημεράκι , βρήκαμε ξενοδοχείο,Εκεί μπήκαμε όλοι σε ένα δωμάτιο ,γιατί πιο πολύ φιλοξενούντο οικογένειες.ήταν ένα πελώριο δωμάτιο, Από την μιά πλευρα υπήρχε ένα διπλό κρεβάτι και από την άλλη δυό κουκέτες.
Εκεί ζήσαμε στιγμές απείρου κάλλους.Ο γυιός που ήθελε να εκτονωθεί μετά από τόσων ημερών συμβίωση με τους γονείς ,άρχισε τα τρελά του.Άρχισε να πειράζει την αδελφή του και να την βασανίζει .Εκείνη ούρλιαζε ,εγώ προσπαθούσα να τους χωρίσω ανεπιτυχώς.Ο άντρας μου αμέριμνος καθάριζε μήλα ,ενώ ο γιος μας έψελνε τον εξάψαλμο,σε άπταιστα γαλλικά.Πρώτη μου φορά τον άκουσα να μιλάει γαλλικά η κάποια από τις γλώσσες που είχε μάθει.Όμως η κατάσταση είχε αγριέψει ,είχα αγριέψει κι εγώ και φώναξα στον άντρα μου.<Μίλα επί τέλους>Την ίδια στιγμή εκείνος με ψυχραιμία πέταξε ένα μήλο.Μήλα είπες? Τώρα θα σας στείλω κιάαλλο.Πρώτος για καλαμπούρι. 'Ετσι αντιμετώπιζε τις καταστάσεις .Τα παιδιά γέλασαν και περισσότερο ευχαριστήθηκαν γιατί είχα γίνει τούρμπο με όλους.
Το Interlaken,είναι το χωριό που απέναντί του δεσπόζει το βουνό young frau.;Έχει υψόμετρο πάνω από 3000m.και η κορυφή του εάν φτάσεις μέχρι επάνω είναι μόνιμα παγωμένη.Είναι επικίνδυνο ακόμα και να περπατήσεις εκεί λόγω του υψόμετρου.
Ο γιος μου φανατικός σκιέρ και λάτρης των βουνών και του χιονιού ,ήθελε να πάμε.Με φόβο και τρόμο το αποφασίσαμε.όταν όμως πήγαμε στο σταθμό ,μας περίμενε μια έκπληξη.Νομίζαμε ότι το εισιτήριο είχε 1000 δρχ. μεταφράζοντας τα φράγκα σε δρχ. αλλά είχαμε κάνει λάθος.Ήταν 10000δρχ.το άτομο.Πάρα πολλά λεφτά ,οπόταν με κρύα καρδιά αποφασίσαμε να τον στείλουμε μόνο.Θα έπρεπε να αλλάξει κάνα δυο τραίνα για να φτάσει.Το τρένο ξεκίνησε στις 10 το πρωί.Φύγαμε και πήγαμε σε ένα λοφίσκο μέσα στο χωριό που σε ανέβαζε ένα τρενάκι.Καθίσαμε κάμποσο ,μετά πήγαμε φάγαμε και κατά τις 2 πήγαμε να περιμένουμε να έρθει ο γιος.Τα τρένα ερχόντουσαν και εκείνος δεν ήταν μέσα.Πέρασαν δύο ώρες αγωνίας ,οπόταν σε κάποιο από τα τρένα τον βλέπουμε να βγαίνει κόκκινος σαν παντζάρι και την ουρά κάτω από τα σκέλια.Είχε χάσει το τρένο που έπρεπε και ταλαιπωρήθηκε πολύ ώσπου να καταλάβει με ποιο έπρεπε να γυρίσει.Η κοκκινίλα του ήταν από το υψόμετρο. Ευχαρίστησα τον Θεό που τον γύρισε γερό και που δεν επέτρεψε να πάμε εμείς .Δεν ξέρω αν θα το αντέχαμε.
Καθίσαμε άλλο ένα βράδυ και μετά πήραμε το δρόμο της επιστροφής.Πορεία Λουγκάνο Κόμο Μιλάνο και μια διανυκτέρευση στη Μπολόνια.Μετά Αγκόνα ,πλοίο και επιστροφή στη βάση μας ,
Σε ευχαριστώ Κύριε έστω και μεταχρονολογημένα για όλες τις ευλογίες που έδωσες στην ζωή μας.
Κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια ,και όταν ανοίξαμε τα μάτια μας ,είδαμε το θέαμα του βουνού με τα σαλέ του και τις πλατειούλες του να μας καλούν για πρωινό.Φωνές ακούστηκαν από το πλαινό δωμάτιο.ΠΕΙΝΑΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ.<.Εντάξει βρε παιδιά αρχίστε να ετοιμαζόσαστε για εξω.>Πράγματι ,βγήκαμε ,βρήκαμε ένα ωραίο ζεστό παμπάκι και μπήκαμε .Διαλλεξε ότι ήθελε ο καθένας και αφού χόρτασαν,πήραμε το δρόμο για το ξενοδοχείο για να ετοιμάσουμε τα πράγματά μας για την συνέχεια του ταξιδιού.Ήμουν πολύ χαρούμενη,βέβαια τα αγόρια προσπαθούσαν να μου χαλάσουν το κέφι με αυτή τη μανία τους να τρέχουμε συνέχεια,αλλά ωστόσο απολάμβανα ττο ταξίδι όσο μπορούσα και τους υποχρέωνα να σταματήσουμε όπου βρήσκαμε κάποιο ωραίο ξέφωτο με γρασσίδι και λουλούδια του βουνού ,κατεβαίναμε και κατασκηνώναμε για λίγο να πιούμε ένα καφέ και κανένα συνοδευτικό,ώσπου να μαζέψω λουλούδια που με έκαναν εντύπωση,και ακόμα τα έχω,και ύστερα πάλι τρεχάλα .Αυτή η μανία τους για οδήγημα τους έκανε να τσακώνονται ποιός θα οδηγήσει.Ο προορισμμός μας ήταν για Ζυρίχη και η κόρη ήταν συνοδηγός κρατώντας το χάρτη ,και στην ουσία τους οδηγούσε βλέποντας τις διαδρομές και πρoσέχοντας τις ταμπέλες και τις σηματοδοτήσεις. Τα ταξίδια αυτά μεγάλωναν και μάκραιναν την ζωή μου.Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα ,αλλάζαμε εικόνες και εντυπώσεις που ήταν σαν να είχαν περάσει μήνες.
Κάποια στιγμή μετά από ώρες ταξιδιού σταθμούς και ποζάροντας για φωτογραφίες ,φτάσαμε στην Ζυρίχη.
Πόλη γνωστή μου.Δεν είχε αλλάξει τίποτα .Ησυχία και τάξη ,το ποτάμι στην θέση του και όλα σε απόλυτη και σωστή ταξινόμηση.Το αυτοκίνητο το βάλαμε κάπου κοντά ,γιατί όταν ζητήσαμε να το βάλουμε σε γκαράζ μας κοίταξαν με καχυποψία και μας είπαν ότι και ανοικτό να το αφήσουμε δεν κινδύνευε.Η Ζυρίχη της εποχής εκείνης.Σήμερα βέβαια όλα έχουν αλλάξει όπως παντού.
Βρήκαμε ξενοδοχείο ,τακτοποιήσαμε τα πράγματά μας και βγήκαμε στην γύρα.Το μόνο που αποφεύγαμε ήταν τα εστιατόρια που την εποχή εκείνη οι τιμές τους ήταν τέσσερις φορές επάνω από τις τιμές στην Ελλάδα. Για φαγητό πηγαίναμε στα goody's εκείνης της εποχής που στην Ελλάδα δεν υπήρχαν και το φαγητό τους ήταν και καλό και φθηνό.Αλλά άμα μιλάμε για καφέ ,εκεί ήταν το απόλυτο.Ερχόταν μια κούπα πελώρια και το γάλα μέσα σε ένα σοκολατένιο μπολάκι που το έρριχνες όλο μαζί μέσα στον καφέ.
Μείναμε τρεις ημέρες στην Ζυρίχη και είδαμε ότι μπορούσαμε να δούμε.Από ζωολογικούς κήπους πάρκα πλατείες και ότι αξιοθέατο υπήρχε.Εμένα δεν με εντυπωσίαζε τίποτα άλλο εκτός από την φύση.Περάσανε οι ημέρες και ο επόμενος προορισμός ήταν το Ιntelaken.Πάλι τρεχάλα διαδρομή μαγευτική καφέδες και snacks καθ'οδόν.Φτάσαμε μεσημεράκι , βρήκαμε ξενοδοχείο,Εκεί μπήκαμε όλοι σε ένα δωμάτιο ,γιατί πιο πολύ φιλοξενούντο οικογένειες.ήταν ένα πελώριο δωμάτιο, Από την μιά πλευρα υπήρχε ένα διπλό κρεβάτι και από την άλλη δυό κουκέτες.
Εκεί ζήσαμε στιγμές απείρου κάλλους.Ο γυιός που ήθελε να εκτονωθεί μετά από τόσων ημερών συμβίωση με τους γονείς ,άρχισε τα τρελά του.Άρχισε να πειράζει την αδελφή του και να την βασανίζει .Εκείνη ούρλιαζε ,εγώ προσπαθούσα να τους χωρίσω ανεπιτυχώς.Ο άντρας μου αμέριμνος καθάριζε μήλα ,ενώ ο γιος μας έψελνε τον εξάψαλμο,σε άπταιστα γαλλικά.Πρώτη μου φορά τον άκουσα να μιλάει γαλλικά η κάποια από τις γλώσσες που είχε μάθει.Όμως η κατάσταση είχε αγριέψει ,είχα αγριέψει κι εγώ και φώναξα στον άντρα μου.<Μίλα επί τέλους>Την ίδια στιγμή εκείνος με ψυχραιμία πέταξε ένα μήλο.Μήλα είπες? Τώρα θα σας στείλω κιάαλλο.Πρώτος για καλαμπούρι. 'Ετσι αντιμετώπιζε τις καταστάσεις .Τα παιδιά γέλασαν και περισσότερο ευχαριστήθηκαν γιατί είχα γίνει τούρμπο με όλους.
Το Interlaken,είναι το χωριό που απέναντί του δεσπόζει το βουνό young frau.;Έχει υψόμετρο πάνω από 3000m.και η κορυφή του εάν φτάσεις μέχρι επάνω είναι μόνιμα παγωμένη.Είναι επικίνδυνο ακόμα και να περπατήσεις εκεί λόγω του υψόμετρου.
Ο γιος μου φανατικός σκιέρ και λάτρης των βουνών και του χιονιού ,ήθελε να πάμε.Με φόβο και τρόμο το αποφασίσαμε.όταν όμως πήγαμε στο σταθμό ,μας περίμενε μια έκπληξη.Νομίζαμε ότι το εισιτήριο είχε 1000 δρχ. μεταφράζοντας τα φράγκα σε δρχ. αλλά είχαμε κάνει λάθος.Ήταν 10000δρχ.το άτομο.Πάρα πολλά λεφτά ,οπόταν με κρύα καρδιά αποφασίσαμε να τον στείλουμε μόνο.Θα έπρεπε να αλλάξει κάνα δυο τραίνα για να φτάσει.Το τρένο ξεκίνησε στις 10 το πρωί.Φύγαμε και πήγαμε σε ένα λοφίσκο μέσα στο χωριό που σε ανέβαζε ένα τρενάκι.Καθίσαμε κάμποσο ,μετά πήγαμε φάγαμε και κατά τις 2 πήγαμε να περιμένουμε να έρθει ο γιος.Τα τρένα ερχόντουσαν και εκείνος δεν ήταν μέσα.Πέρασαν δύο ώρες αγωνίας ,οπόταν σε κάποιο από τα τρένα τον βλέπουμε να βγαίνει κόκκινος σαν παντζάρι και την ουρά κάτω από τα σκέλια.Είχε χάσει το τρένο που έπρεπε και ταλαιπωρήθηκε πολύ ώσπου να καταλάβει με ποιο έπρεπε να γυρίσει.Η κοκκινίλα του ήταν από το υψόμετρο. Ευχαρίστησα τον Θεό που τον γύρισε γερό και που δεν επέτρεψε να πάμε εμείς .Δεν ξέρω αν θα το αντέχαμε.
Καθίσαμε άλλο ένα βράδυ και μετά πήραμε το δρόμο της επιστροφής.Πορεία Λουγκάνο Κόμο Μιλάνο και μια διανυκτέρευση στη Μπολόνια.Μετά Αγκόνα ,πλοίο και επιστροφή στη βάση μας ,
Σε ευχαριστώ Κύριε έστω και μεταχρονολογημένα για όλες τις ευλογίες που έδωσες στην ζωή μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου