Ξέρω ότι αυτά που γράφω μπορεί να μην ανήκουν σε καμία ομάδα να μην κινούν το ενδιαφέρον των ανθρώπων,αλλά κάνω κάποιες σκέψεις.ΟΙ άνθρωποι που δείχνουν να σε αγαπούν είναι αληθινοί η ,η συμπεριφορά τους είναι για λόγους κοινωνικότητας η ακόμα χειρότερα από λόγους συμφέροντος.
Τίποτα από τα δύο δεν με ενοχλεί αλλά θα ήθελα επιτέλους να καταλάβω ποιοι άνθρωποι με αγαπάνε για αυτό που είμαι η με αγαπούν όταν έχουν προβλήματα και έχουν ανάγκες?Πάρα πολλοί άνθρωποι με πλησίασαν και μου ζήτησαν ότι μου ζήτησαν.Δεν έχει σημασία.Σημασία έχει ότι μόλις αποκαταστάθηκαν με ξέχασαν.Και αυτό είναι το λιγότερο.Το χειρότερο είναι ότι όταν δεν είμαι σε θέση να προσφέρω ,μου γυρνάνε την πλάτη .Εκεί ούτε τους τύπους δεν κρατάνε.Κάποιες φορές μπορεί να μην είμαι πολύ κεφάτη και χρειάζομαι και εγώ κάποια υποστήριξη ,τότε δυσανασχετούν,και αυτοί είναι πιο πολύ από τους δικούς μου ανθρώπους.
Μια φορά σε κάποια πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής μου είπα κάποια πράγματα σε πολύ καλή φίλη.
Φίλη που είμαστε μαζί από παιδιά,και μεταξύ αστείου και σοβαρού μου απάντησε ότι εγώ ήμουν εκείνη που στηρίζει και να μην τους χαλάω την μαγιονέζα.
Εκείνη την εποχή ακόμα με πονούσαν τέτοιες συμπεριφορές .Τώρα ότι και να ακούσω το θεωρώ φυσιολογικό.και δεν με αγγίζει.Είναι γιατί έχω από που θα πάρω παρηγοριά και υποστήριξη.
Μόνο που λυπάμαι που δεν προσπαθούν οι άνθρωποι να γίνουν άνθρωποι και να δουν τα λάθη τους.
Ποιος είναι ο προορισμός μας εδώ στην γη που ζούμε?Να βελτιωνόμαστε και να ανεβαίνουμε πνευματικά για να δίνουμε χέρι ο ένας στον άλλο. Ένα ανέκδοτο που χαρακτηρίζει την αλήθεια αυτή είναι το εξής.
Κάποιος πέθανε και πήγε στον ουρανό.Η πρώτη ξενάγηση ήταν στην κόλαση.Μια ομάδα ανθρώπων κοκαλιάρηδες και αποστεωμένοι με κάτι μάτια αγριεμένα και μια έκφραση πεινασμένου θηρίου στεκόντουσαν μπροστά σε ένα καζάνι.Είχαν ο καθένας από μια κουτάλα με μακρύ χέρι και την βουτούσαν στο καζάνι.Όπως καταλαβαίνετε ώσπου η κουτάλα να φτάσει στο στόμα τους που ήταν πράγμα αδύνατον,είχε αδειάσει.Δεν μπορούσαν να φάνε ούτε μία κουταλιά.
Μετά πήγε στον Παράδεισο.Το ίδιο σκηνικό ,μόνο που οι άνθρωποι γύρω από το καζάνι ήταν ροδοκόκκινοι και ζωηροί με βλέμμα μακαριότητας.
Ο άνθρωπος ρώτησε πως γίνεται αυτό οι μισοί να είναι σκελετοί και οι άλλοι τόσο γελαστοί τόσο ευτυχισμένοι και να φαίνονται και καλοταισμένοι.Τότε ο οδηγός του ανθρώπου του είπε .<για κύττα καλά>.Πράγματι είδε κάτι που δεν το έιχε προσέξει.Ο καθένας από αυτούς με την μακρυά κουτάλα τάιζε τον απέναντί του.έτσι όλοι ήταν χορτάτοι και ευτυχείς.Αυτό θα θέλαμε από τον εαυτό μας πρώτα ,να ταίσουμε τον απέναντι με όποιου είδους τροφή έχει ανάγκη και ο απέναντι εμάς.
Θα γίνει ποτέ?Η θα είναι πάντα για τους λίγους???????????
Τίποτα από τα δύο δεν με ενοχλεί αλλά θα ήθελα επιτέλους να καταλάβω ποιοι άνθρωποι με αγαπάνε για αυτό που είμαι η με αγαπούν όταν έχουν προβλήματα και έχουν ανάγκες?Πάρα πολλοί άνθρωποι με πλησίασαν και μου ζήτησαν ότι μου ζήτησαν.Δεν έχει σημασία.Σημασία έχει ότι μόλις αποκαταστάθηκαν με ξέχασαν.Και αυτό είναι το λιγότερο.Το χειρότερο είναι ότι όταν δεν είμαι σε θέση να προσφέρω ,μου γυρνάνε την πλάτη .Εκεί ούτε τους τύπους δεν κρατάνε.Κάποιες φορές μπορεί να μην είμαι πολύ κεφάτη και χρειάζομαι και εγώ κάποια υποστήριξη ,τότε δυσανασχετούν,και αυτοί είναι πιο πολύ από τους δικούς μου ανθρώπους.
Μια φορά σε κάποια πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής μου είπα κάποια πράγματα σε πολύ καλή φίλη.
Φίλη που είμαστε μαζί από παιδιά,και μεταξύ αστείου και σοβαρού μου απάντησε ότι εγώ ήμουν εκείνη που στηρίζει και να μην τους χαλάω την μαγιονέζα.
Εκείνη την εποχή ακόμα με πονούσαν τέτοιες συμπεριφορές .Τώρα ότι και να ακούσω το θεωρώ φυσιολογικό.και δεν με αγγίζει.Είναι γιατί έχω από που θα πάρω παρηγοριά και υποστήριξη.
Μόνο που λυπάμαι που δεν προσπαθούν οι άνθρωποι να γίνουν άνθρωποι και να δουν τα λάθη τους.
Ποιος είναι ο προορισμός μας εδώ στην γη που ζούμε?Να βελτιωνόμαστε και να ανεβαίνουμε πνευματικά για να δίνουμε χέρι ο ένας στον άλλο. Ένα ανέκδοτο που χαρακτηρίζει την αλήθεια αυτή είναι το εξής.
Κάποιος πέθανε και πήγε στον ουρανό.Η πρώτη ξενάγηση ήταν στην κόλαση.Μια ομάδα ανθρώπων κοκαλιάρηδες και αποστεωμένοι με κάτι μάτια αγριεμένα και μια έκφραση πεινασμένου θηρίου στεκόντουσαν μπροστά σε ένα καζάνι.Είχαν ο καθένας από μια κουτάλα με μακρύ χέρι και την βουτούσαν στο καζάνι.Όπως καταλαβαίνετε ώσπου η κουτάλα να φτάσει στο στόμα τους που ήταν πράγμα αδύνατον,είχε αδειάσει.Δεν μπορούσαν να φάνε ούτε μία κουταλιά.
Μετά πήγε στον Παράδεισο.Το ίδιο σκηνικό ,μόνο που οι άνθρωποι γύρω από το καζάνι ήταν ροδοκόκκινοι και ζωηροί με βλέμμα μακαριότητας.
Ο άνθρωπος ρώτησε πως γίνεται αυτό οι μισοί να είναι σκελετοί και οι άλλοι τόσο γελαστοί τόσο ευτυχισμένοι και να φαίνονται και καλοταισμένοι.Τότε ο οδηγός του ανθρώπου του είπε .<για κύττα καλά>.Πράγματι είδε κάτι που δεν το έιχε προσέξει.Ο καθένας από αυτούς με την μακρυά κουτάλα τάιζε τον απέναντί του.έτσι όλοι ήταν χορτάτοι και ευτυχείς.Αυτό θα θέλαμε από τον εαυτό μας πρώτα ,να ταίσουμε τον απέναντι με όποιου είδους τροφή έχει ανάγκη και ο απέναντι εμάς.
Θα γίνει ποτέ?Η θα είναι πάντα για τους λίγους???????????
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου