Είμαστε ευχάριστοι στον Θεό πρωτίστως και μετά στους ανθρώπους?Και 'οταν λέμε ευχάριστοι δεν εννοώ αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ότι πρέπει να λέμε πράγματα ,που να κάνουν τους ανθρώπους να κολακεύονται η να τους κάνουμε να γελάνε κρίνοντας συμπεριφορές η λόγια συνανθρώπων μας.Το να είμαστε ευχάριστοι σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε ευγνώμονες σ' αυτούς που αγαθοποιούν και συμπαραστέκονται στον πόνο μας και στην ανάγκη μας.Και ακόμα περισσότερο στο Θεό μας που φροντίζει για κάθε ανάγκη μας και μας γεμίζει πνευματικά και υλικά αγαθά.Δυστυχώς όμως πάμε στον Θεό και του ζητάμε οτιδήποτε μας περάσει από το μυαλό ,και όταν δώσουμε την εντολή και δεν εισακουστεί Τον ακυρώνουμε και φεύγουμε από κοντά Του,γιατί δεν μας έδωσε αυτό που θέλαμε.
Όμως τα παιδιά του Θεού δεν απογοητεύονται γιατί ξέρουν ότι ο Θεός ξέρει την ώρα που θα μας απαντήσει στο αίτημά μας και εμείς περιμένουμε με πίστη .Δεν φεύγουμε από κοντά Του,δεν απομακρυνόμαστε και η προσευχή μας είναι να γίνει το θέλημά Του που είναι πάντα ,το καλά το ευάρεστο και το τέλειο.
Τα παιδιά δεν φεύγουν από το σπίτι αν ο πατέρας πει όχι.Εκείνοι που φεύγουν είναι οι ζητιάνοι
Αν μια δυο φορές δεν τους δώσεις δεν ξανάρχονται.
Πολλοί άνθρωποι ζητάνε και ο άνθρωπος του Θεού δίνει,και ξαναδίνει ,και κατά την διάρκεια αυτή όλα είναι καλά ,και οι λήπτες δείχνουν και ευγνωμοσύνη και ευχαριστία.Αν η προσφορά σταματήσει για διάφορους λόγους ,η επειδή κάποιοι άλλοι είχαν μεγαλύτερη ανάγκη η οι ίδιοι αποκαταστάθηκαν εν μέρει ,η ο ίδιος ο άνθρωπος της προσφοράς βρέθηκα ο ίδιος σε ανάγκη,τότε η φιλία και η δήθεν αγάπη τελειώνουν και παύουν να ξέρουν τον άνθρωπο που τους ευεργέτησε.
Δυστυχώς αυτό είναι το συνηθισμένο φαινόμενο και δεν μας κάνει πια εντύπωση,και δεν πρέπει να πάψουμε να είμαστε κοντά στους ανθρώπους ανεξάρτητα από την συμπεριφορά τους.
Εδώ ο Θεός όντας βουτηγμένοι μέσα στην αμαρτία ,έστειλε τον μονογενή Του υιό να πάθει και να πεθάνει επάνω στον Σταυρό για να μας σώσει.Ποιοι είμαστε εμείς που θα αισθανθούμε κάτι αρνητικό,για τον συνάνθρωπο,ας κάνει ότι ξέρει μέχρις ότου έλθει η κοινωνία του αγίου πνεύματος την οποία έχουμε όλοι ανάγκη για να ολοκληρώσουμε το έργο για το οποίο ήρθαμε στην ζωή.
Όμως τα παιδιά του Θεού δεν απογοητεύονται γιατί ξέρουν ότι ο Θεός ξέρει την ώρα που θα μας απαντήσει στο αίτημά μας και εμείς περιμένουμε με πίστη .Δεν φεύγουμε από κοντά Του,δεν απομακρυνόμαστε και η προσευχή μας είναι να γίνει το θέλημά Του που είναι πάντα ,το καλά το ευάρεστο και το τέλειο.
Τα παιδιά δεν φεύγουν από το σπίτι αν ο πατέρας πει όχι.Εκείνοι που φεύγουν είναι οι ζητιάνοι
Αν μια δυο φορές δεν τους δώσεις δεν ξανάρχονται.
Πολλοί άνθρωποι ζητάνε και ο άνθρωπος του Θεού δίνει,και ξαναδίνει ,και κατά την διάρκεια αυτή όλα είναι καλά ,και οι λήπτες δείχνουν και ευγνωμοσύνη και ευχαριστία.Αν η προσφορά σταματήσει για διάφορους λόγους ,η επειδή κάποιοι άλλοι είχαν μεγαλύτερη ανάγκη η οι ίδιοι αποκαταστάθηκαν εν μέρει ,η ο ίδιος ο άνθρωπος της προσφοράς βρέθηκα ο ίδιος σε ανάγκη,τότε η φιλία και η δήθεν αγάπη τελειώνουν και παύουν να ξέρουν τον άνθρωπο που τους ευεργέτησε.
Δυστυχώς αυτό είναι το συνηθισμένο φαινόμενο και δεν μας κάνει πια εντύπωση,και δεν πρέπει να πάψουμε να είμαστε κοντά στους ανθρώπους ανεξάρτητα από την συμπεριφορά τους.
Εδώ ο Θεός όντας βουτηγμένοι μέσα στην αμαρτία ,έστειλε τον μονογενή Του υιό να πάθει και να πεθάνει επάνω στον Σταυρό για να μας σώσει.Ποιοι είμαστε εμείς που θα αισθανθούμε κάτι αρνητικό,για τον συνάνθρωπο,ας κάνει ότι ξέρει μέχρις ότου έλθει η κοινωνία του αγίου πνεύματος την οποία έχουμε όλοι ανάγκη για να ολοκληρώσουμε το έργο για το οποίο ήρθαμε στην ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου