Όλα καλά παιδιά από καλές οικογένειες αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι δεν είχαν στο μυαλό τους ότι μια μέρα ελευθερίας δεν θα τους παρουσίαζε και ευκαιρίες ζευγαρώματος.Μην φανταστείτε και τίποτα σπουδαίο.Κανένα χαδάκι ,κανένα φιλάκι καμιά όμορφη κουβεντούλα που οι νεανικές καρδούλες το έκαναν ολόκληρο παραμύθι του μεγάλου έρωτα.
Όλοι καθίσαμε στις θέσεις μας ανάλογα με τις προτιμήσεις μας ,ποιον θα θέλαμε να καθίσει δίπλα μας ,ή ποιος ήθελε να καθίσει δίπλα σ' εμάς.
Ήταν Οκτώβρης το σχολείο είχε ανοίξει και οι μαθητές μας κοίταζαν με ζήλια.Πόσο θα ήθελαν να ήταν στην θέση μας.Κάναμε και με το σχολείο εκδρομές ,αλλά μην φανταστείτε αυτό που γίνεται τώρα ,πενταημερες η εξαήμερες .Ήταν ημερήσιες εκδρομές και τα πιο πολλά κορίτσια πέρναμε μαζί μας και τις μαμάδες μας.Όχι ότι οι καυμένες ενοχλούσαν σε τίποτε αλλά και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είχαν το κεφάλι τους ήσυχο.
Ξεκινήσαμε με τραγούδια ,φανταστείτε κάτι σαν το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο με την Βουγιουκλάκη.Μόνο που τώρα απόφοιτοι πια είχαμε την ευθύνη των πράξεών μας.Εγώ που ήταν η πρώτη χρονιά που είχα αποφοιτήσει ,όπως ήταν το καθιερωμένο, ήμουν μαζί με τον αδελφό μου που και εκείνος είχε φοιτήσει και αποφοιτήσει από το ίδιο σχολείο.
Ο όρος ήταν αυτός.Πάντα να συνοδεύομαι..Δεν με ένοιαζε όμως.Δεν είχα κάτι που ήθελα να κρύψω.Βέβαια ήταν ένα αγοράκι που με γλυκοκοίταγε,αλλά αυτό δεν ήταν μέσα στα απαγορευμένα.
Στο δρόμο κάναμε στάσεις για καμιά πορτοκαλάδα,ούτε καφέ δεν πίναμε τότε.Είχαμε και μια μπάλα μαζί μας και παίζαμε λίγο για να ξεμουδιάσουμε.Εγώ έπαιζα βόλεϋ.Σκεφτείτε 1.56 βόλεϋ.Αλλά ελλείψει κορμιών ,όλοι βρίσκαμε μια θέση στον ήλιο.
Συνεχίσαμε για τον προορισμό μας και σε καμιά ώρα φτάσαμε.Κάναμε ένα γύρο στην πόλη ,στην πόλη του Καποδίστρια ,που είχε πεθάνει άδικα από το αντίπαλο δέος.Το αυτοκίνητο σταμάτησε σε μια αλάνα,και εμείς σκορπιστήκαμε στα στενά δρομάκια του Ναυπλίoυ μιλώντας και γελώντας...
Καμία σχέση με το σημερινό Ναύπλιο.Ούτε μαγαζιά ούτε καφετέριες ,ούτε εστιατόρια.Καμιά ταβερνούλα που και που για να πηγαίνουν οι ντόπιοι,να πίνουν κάνα κρασάκι.Εμείς σκορπιστήκαμε ανάλογα με τις προτιμήσεις μας.Εγώ με μερικά κορίτσια καθίσαμε στην πλατεία κοντά στην εκκλησία,και έβλεπα τα δέντρα που είχαν μισοχάσει το φύλλωμά τους και ένα στρώμα χρυσοκίτρινα φύλλα έκαναν ένα μαλακό στρώμα κάτω από τα πόδια μου.Τα έσπρωξα λίγο γιατί νoτίσανε τα παπούτσια μου.Σκεφτόμουνα που ήταν ο νεαρός που με φλέρταρε.Δεν ήθελα και πολλά πολλά μαζί του γιατί φοβόμουνα.Αλλά, το μυαλό μου έλεγε άλλα και το συναίσθημα άλλα.
Κατά το μεσημέρι πήγαμε όλοι μαζί σε ένα ταβερνάκι.Δεν είχε και πολλά πράγματα να μας προσφέρει,αλλά όλοι μας είχαμε το κάτι τις μας.Μας έφτιαξαν και πατάτες τηγανητές και σαλατούλες και κάποιες μπύρες και το γλεντήσαμε.Μετά με το τσουκ μποξ χορέψαμε και γλεντήσαμε με την καρδιά μας.όλοι μαζί αγκαλιασμένοι και μισοφιαγμένοι τραγουδώντας ,αποφασίσαμε να πάμε να ανεβούμε στο Παλαμήδι.
Μερικοί έλειπαν από την παρέα για ευνόητους λόγους ,οι άλλοι αρχίσαμε να ανεβαίνουμε .Εγώ ανέβηκα όλα τα 999 σκαλοπάτια που λένε ΄ότι είναι, τρέχοντας.Τώρα που το σκέπτομαι απορώ πως το κατάφερα.Έφτασα πρώτη και περίμενα τους υπόλοιπους,να θαυμάσουμε από ψηλά την θέα.
Είχε αρχίσει να σουρουπώνει,και ο αρχηγός έριξε την ιδέα να κατεβούμε .Κατεβήκαμε πάλι τρέχοντας,εγώ ,δεν ξέρω για τους άλλους και πήγα κατευθείαν στο αυτοκίνητο.
Εκεί με έκπληξη είδα το αγόρι να κάθεται σε μια θέση μόνος του.Πήγα και έκατσα κοντά του και η καρδιά μου πετάριζε.Ωστόσο τον ρώτησα γιατί είναι μόνος του και μου απάντησε ότι ,αφού έφυγες¨?Λόγια απλά αλλά η εφηβική μου και ανίδεη καρδιά τα καταχώρησε σαν ερωτική εξομολόγηση.
Τελικά μαζεύτηκαν όλοι και το πούλμαν ,ο Θεός να το κάνει ,ξεκίνησε.Τα φώτα έσβησαν και τα όνειρα πλημμύρισαν το αυτοκίνητο.Μια χαμηλή μουσική ,μας συνόδευε στις σκέψεις και στα συναισθήματα,και οι περισσότεροι ζούσαν στον δικό τους ονειρικό κόσμο.Τι θέλει ένας νέος για να στήσει τον καμβά του ονείρου του?Έναν σύντροφο που να του εμπνέει το όνειρο.Αυτοί που είχαν μείνει μπακούρια πότε πότε άναβαν τα φώτα και έβαζαν τραγούδια στα οποία κανείς μας δεν μπορούσε να αντισταθεί.και μάλιστα ακούστηκε η έκφραση έπεσε περονόσπορος.Αυτό με τον περονόσπορο έγινε σλόγκαν και όποτε βρισκόμαστε το θυμόμαστε και γελούσαμε.
Αργά το βράδυ φτάσαμε στα σπίτια μας .Εγώ ήμουν ενθουσιασμένη.Είχα περάσει μια μέρα γεμάτη δραστηριότητα χαρά και συναίσθημα.Συναίσθημα που μόνο οι νεανικές ψυχές μπορούν να νιώσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου