Νύχτα στο σπίτι φτάσαμε
το λούζανε τα φώτα.
Ήτανε όμορφα πολύ
μα όχι σαν και πρώτα.
Τα λούλουδα ανθίζανε
τζιτζίκια τραγουδούσαν
έτρεχε γάργαρο νερό,
μα οι γονιοί δεν ζούσαν.
Ο ήλιος σαν εφάνηκε
όλα ήταν ωραία,
όλα λουζόντουσαν στο φως,
μα έλειπ' η παρέα.
Το σπίτι εζωντάνεψε,
τα παραθύρια ανοίγουν
παιδιά γελούν και χαίρονται,
εγώ παιδί δεν ήμουν.
Ο κήπος με τις λεμονιές ,
τα κίτρα τα κυδώνια,
τις καρυδιές τις αψηλές,
μα!!!!!φύγανε τα χρόνια.
Η μποκαμβίλια θέριεψε
την λάτρευες πατέρα.
μα συ δεν είσαι πια εδώ
ούτε και συ μητέρα
Το σαλονάκι το μπαμπού,
εβγήκε στην βεράντα.
όμως η νιότη η χρυσή,
έφυγε μια για πάντα.
ήθελα νάρθω να σε δω ,
σπίτι αγαπημένο.
η μνήμη όμως καλλίτερα ,
σε είχε φυλαγμένο.
Η μνήμη κράτησε βαθιά.
της νιότης τις λαχτάρες.
Μα η καρδιά φοβήθηκε
και κλείστηκε μ'αμπάρες.
Χαρούμενα και ξένοιαστα
σπιτάκι μου κοντά σου
τι καλοκαίρια πέρασα!!!!!!!!!!!!!
σε λίγο ,φεύγω ,γειάσου.
Μία ευχή μονάχα μια ,
βγαίνει απ' την καρδιά μου,
κοντά σου όσα έζησα
να ζήσουν τα παιδιά μου.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου