Συνήθως ξεκινάω να γράφω ,χωρίς να έχω θέμα.Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι που μπορεί να σε οδηγήσει κάπου, που να ενδιαφέρει τους ανθρώπους που θα το διαβάσουνε ,αλλά λόγω του ότι οι άνθρωποι ,τουλάχιστον αυτούς που εγώ έχω σαν φίλους δεν ασχολούνται ,δεν κάνουν τον κόπο
καν να ρίξουν μια ματιά στο γραπτό σου,οπότε ελευθερώνομαι και δεν έχω την υποχρέωση,να φανώ ευχάριστη η προικισμένη .
Μου αρέσει να γράφω ,το είχα από μικρή και ακόμα και τα μαθήματα τα γραπτά ,μου έκαναν κέφι ,αντίθετα με τα βοηθητικά ,δεν άνοιγα βιβλίο,και έλεγα αυτά που είχα ακούσει.Δεν τα πήγαινα και άσκημα,αλλά το φόρτε μου ήταν τα ελληνικά οι γλώσσες ,αρχαία λατινικά γαλλικά.Εκεί έφιαχνα τα τετράδια μου κοσμήματα.Δε ξέρω καν τι ήθελα να κάνω όταν ήμουν μικρή.Βέβαια ήθελα να σπουδάσω στην φιλοσοφική ,αλλά αυτό εξ αρχής ήταν απαγορευμένο.Δεν ρίχνω την ευθύνη πουθενά γιατί αν επέμενα ίσως να τα κατάφερνα.Οπόταν η μόνη λύση για το πέταγμα προς την ελευθερία ήταν ο γάμος.Κούνια που με κούναγε.Ποια ελευθερία????????
Εν τάξει τα παιδιά μου έδιναν την αίσθηση .η την ψευδαίσθηση ,ότι εκεί είναι η δημιουργία.Και κατά κάποιον τρόπο ήταν.όμως ήταν και δύσκολα όχι γιατί κουραζόμουν ,αλλά γιατί οι διάφορες επεμβάσεις του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος,ήταν αγχωτικές και αναγκάστηκα να υπερβάλλω τις δυνάμεις μου για να αντεπεξέλθω ,και να αποδείξω ότι μπορώ και μόνη μου.
Πέρασα πάρα πολύ δύσκολα ,μπήκα σε νοσοκομεία ,επανειλημμένως,και εκεί με ακολουθούσε το συγγενολόι.Δεν έλεγα τίποτα .Απλά πιεζόμουν.Ο Θεός μου χάρισε και ευλογίες ,αλλά δεν μπορούσα να τις δω γιατί δεν ήξερα να τις εκμεταλλευτώ.Το απαύγασμα της γνώσης ,στα χρόνια που πέρασαν μου απέδειξαν ,ότι ένας άνθρωπος δεν πάει για ορειβασία με ψηλά τακούνια.
Η άγνοια σε όλο της το μεγαλείο.Οι γονείς μου με καμάρωναν για την δραστηριότητά μου το θάρρος μου και την δύναμή μου.Με έκαναν να το πιστεύω τότε.Αλλά στην πραγματικότητα ήμουν το αντίθετο.
Καμία δραστηριότητα φόβος και αδυναμία παντού.Δεν ήθελα να το καταλάβουν, δεν ήθελα να χαλάσω την εικόνα μου.Και ο αγώνας συνεχιζόταν.Και συνεχιζόταν ,πότε με τον ένα πότε με τον άλλο με μόνιμο θέμα την αρρώστια και το νοσοκομείο.Εμένα ο Θεός με κρατούσε γερή.Φαίνεται ότι αυτός θα ήταν ο σκοπός που ήρθα στην ζωή.Στο ενδιάμεσο από την μια αρρώστια στην άλλη έπαθα καταθλήψεις,που όμως χρόνος για να πάρω σειρά?
Ώσπου η χάρη του Θεού ήρθε και μου έδειξε τον λόγο για τον οποίο ήρθα στη ζωή.
Ερχόμαστε για να δοξάσουμε το όνομά Του και να γίνουμε πιστό αντίγραφο του μονογενούς Του υιού.Τότε κατάλαβα σταμάτησαν τα παράπονα κα οι αναζητήσεις και περνάω μια χαρά.
Δεν είμαι χαζή ,ξέρω τι λέω .Ποτέ δεν ήμουνα καλλίτερα και ποτέ δεν αντιμετώπιζα τα πράγματα τόσο ειρηνικά και ευλογημένα.όποιος θέλει να μάθει το μυστικό ,κάπου μέσα στις αναρτήσεις μου το έχω γραμμένο.
Όσοι το διαβάσουν τους ευχαριστώ εκ των προτέρων για την υπομονή τους.
καν να ρίξουν μια ματιά στο γραπτό σου,οπότε ελευθερώνομαι και δεν έχω την υποχρέωση,να φανώ ευχάριστη η προικισμένη .
Μου αρέσει να γράφω ,το είχα από μικρή και ακόμα και τα μαθήματα τα γραπτά ,μου έκαναν κέφι ,αντίθετα με τα βοηθητικά ,δεν άνοιγα βιβλίο,και έλεγα αυτά που είχα ακούσει.Δεν τα πήγαινα και άσκημα,αλλά το φόρτε μου ήταν τα ελληνικά οι γλώσσες ,αρχαία λατινικά γαλλικά.Εκεί έφιαχνα τα τετράδια μου κοσμήματα.Δε ξέρω καν τι ήθελα να κάνω όταν ήμουν μικρή.Βέβαια ήθελα να σπουδάσω στην φιλοσοφική ,αλλά αυτό εξ αρχής ήταν απαγορευμένο.Δεν ρίχνω την ευθύνη πουθενά γιατί αν επέμενα ίσως να τα κατάφερνα.Οπόταν η μόνη λύση για το πέταγμα προς την ελευθερία ήταν ο γάμος.Κούνια που με κούναγε.Ποια ελευθερία????????
Εν τάξει τα παιδιά μου έδιναν την αίσθηση .η την ψευδαίσθηση ,ότι εκεί είναι η δημιουργία.Και κατά κάποιον τρόπο ήταν.όμως ήταν και δύσκολα όχι γιατί κουραζόμουν ,αλλά γιατί οι διάφορες επεμβάσεις του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος,ήταν αγχωτικές και αναγκάστηκα να υπερβάλλω τις δυνάμεις μου για να αντεπεξέλθω ,και να αποδείξω ότι μπορώ και μόνη μου.
Πέρασα πάρα πολύ δύσκολα ,μπήκα σε νοσοκομεία ,επανειλημμένως,και εκεί με ακολουθούσε το συγγενολόι.Δεν έλεγα τίποτα .Απλά πιεζόμουν.Ο Θεός μου χάρισε και ευλογίες ,αλλά δεν μπορούσα να τις δω γιατί δεν ήξερα να τις εκμεταλλευτώ.Το απαύγασμα της γνώσης ,στα χρόνια που πέρασαν μου απέδειξαν ,ότι ένας άνθρωπος δεν πάει για ορειβασία με ψηλά τακούνια.
Η άγνοια σε όλο της το μεγαλείο.Οι γονείς μου με καμάρωναν για την δραστηριότητά μου το θάρρος μου και την δύναμή μου.Με έκαναν να το πιστεύω τότε.Αλλά στην πραγματικότητα ήμουν το αντίθετο.
Καμία δραστηριότητα φόβος και αδυναμία παντού.Δεν ήθελα να το καταλάβουν, δεν ήθελα να χαλάσω την εικόνα μου.Και ο αγώνας συνεχιζόταν.Και συνεχιζόταν ,πότε με τον ένα πότε με τον άλλο με μόνιμο θέμα την αρρώστια και το νοσοκομείο.Εμένα ο Θεός με κρατούσε γερή.Φαίνεται ότι αυτός θα ήταν ο σκοπός που ήρθα στην ζωή.Στο ενδιάμεσο από την μια αρρώστια στην άλλη έπαθα καταθλήψεις,που όμως χρόνος για να πάρω σειρά?
Ώσπου η χάρη του Θεού ήρθε και μου έδειξε τον λόγο για τον οποίο ήρθα στη ζωή.
Ερχόμαστε για να δοξάσουμε το όνομά Του και να γίνουμε πιστό αντίγραφο του μονογενούς Του υιού.Τότε κατάλαβα σταμάτησαν τα παράπονα κα οι αναζητήσεις και περνάω μια χαρά.
Δεν είμαι χαζή ,ξέρω τι λέω .Ποτέ δεν ήμουνα καλλίτερα και ποτέ δεν αντιμετώπιζα τα πράγματα τόσο ειρηνικά και ευλογημένα.όποιος θέλει να μάθει το μυστικό ,κάπου μέσα στις αναρτήσεις μου το έχω γραμμένο.
Όσοι το διαβάσουν τους ευχαριστώ εκ των προτέρων για την υπομονή τους.
