Καθισμένη στον καναπε με τον υπολογιστή ακουμπισμένο στα πόδια ,βρήκα πάλι το κουράγιο να γράψω κάτι.Ο άνθρωπος είναι περίεργο ον.Και ίσως όχι όλοι οι άνθρωποι.Είναι άνθρωποι που έχουν μια ορισμένη πορεία χαραγμένη στην ζωή τους που την ακολουθούν ,κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη.Είναι άλλοι που δεν μπορούν να ακολουθήσουν την επιλεγμένη πορεία ,έστω κι αν αυτό που θα τους σταματήσει είναι ένα ανευ σημασίας εμπόδιο.
Η συγκεκριμμένη γυναίκα, που εδώ που τα λέμε δεν έγινε ποτέ γυναίκα με την έννοια που τις δίνεται,δηλαδή να ελίσσεται να παίρνει αυτά που έχει ανάγκη,να επιβάλλει την γνώμη της ,όταν είναι σίγουρη γιαυτήν,χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε μέσον, όχι άνομο ,αλλά με μαεστρία και υποκριτική, για να φτάσει εκεί που βλέπει την επιτυχία του σκοπού της.Και επαναλαμβάνω ,αυτός ο σκοπός, αφορά στην ευτυχία και την αποκατάταση της οικογένειας ,καθώς και η τήρηση αρχών πειθαρχείας σεβασμού ,αλληλεγγύης προς τρίτους, και .οτι έχει διδάξει ο ΧΡΙΣΤΟΣ.
Αφού πέρασε μέσα από λούκια και ατραπούς, κουρασμένη και απογοητευμένη,από τις εξελίξεις των πραγμάτων,έπαψε να έχει και ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει για εκείνη.ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΉΘΕΛΕ?Μια ζωή κατανόησηης, συγχωρητηκότητας ,μια οικογένεια ενωμένη και όλοι μαζί να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα του καθενός τα προσωπικά,και τα ομαδικά, μια τρυφερότητα χωρίς υπερβολές που να δείχνει χωρίς λόγια και πομπώδεις εκδηλώσεις το ενδιαφέρον,μια ζωή πιο ομαλή, που να μην παίρνει όλο το βάρος επάνω της, και να πελαγώνει,να προσπαθεί να κρύψει τον φόβο της και τον τρόμο της ,προσπαθώντας να δείξει ότι όλα είναι καλά,και την παρουσία του Θεού ,που πότε πότε έκανε την εμφάνιση Του και παρηγοριόταν για λίγο ,και μετά πάλι ο φόβος και ο αγώνας ο μοναχικός, με την κούραση την δυσθυμία και την κατάθλιψη.
Δεν την λυπάμαι ,ούτε ποτέ την λυπήθηκα ,την άφησα να χτυπιέται σαν το χταπόδι, ώσπου να μαλακώσει. Αυτή όμως δεν μαλάκωσε .Εκεί στον δρόμο τον δικό της και με την βεβαιότητα ότι κάποτε κάτι θα γίνει και τα πράγματα θα αλλάξουν.
Τα χρόνια πέρασαν το κοριτσάκι έγινε γυναίκα νέα ,μεσήλιξ,γρια. Και ακόμα παλεύει για τα ίδια και χειρότερα,αλλά τώρα δεν έχει και σωματικές δυνάμεις.Κάθεται και σκέπτεται τι έφταιξε.Σίγουρα κάτι έφταιξε. Αυτό δεν θα της το καταλογίσω ,άλλοι έπρεπε να το έχουν καταλάβει όσο υπήρχε καιρός.
Πάντα βρισκόταν κοντά σε όποιον είχε ανάγκη,και με μαγικό τρόπο κατασάλάγιαζε τις ανησυχίες τους.Ήταν ικανοποιημένη μετά από κάθε τέτοια δραστηριότητα αλλά δεν είμαι σίγουρη αν το έκανε για τον εαυτό της η για τον διπλανό της.Πιστεύω ότι αισθανόταν ότι έτσι θα αποκόμιζε αγάπη για πάρτι της.Της είχε λείψει η αγάπη?Όχι δεν το πιστεύωΤα είχε όλα αλλά εκείνη αισθανόταν ότι την θεωρούσαν λίγη,πράγμα που δεν συνέβαινε απ'ότι κατάλαβα.Ήταν δικό της ελλειμα αυτοπεποίθησης και μιας λανθασμένης αντιμετώπισης των συμπεριφορών των δικών της.
Μαζί με τις διάφορες απαγορεύσεις της εποχής και την έλλειψη εξ ανάγκης, να αναλάβει πρωτοβουλίες για την ζωή της, έπεσε στην πεπατημένη.Την επιθυμία των γονιών,τον γάμο και την οικογένεια.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.
Η συγκεκριμμένη γυναίκα, που εδώ που τα λέμε δεν έγινε ποτέ γυναίκα με την έννοια που τις δίνεται,δηλαδή να ελίσσεται να παίρνει αυτά που έχει ανάγκη,να επιβάλλει την γνώμη της ,όταν είναι σίγουρη γιαυτήν,χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε μέσον, όχι άνομο ,αλλά με μαεστρία και υποκριτική, για να φτάσει εκεί που βλέπει την επιτυχία του σκοπού της.Και επαναλαμβάνω ,αυτός ο σκοπός, αφορά στην ευτυχία και την αποκατάταση της οικογένειας ,καθώς και η τήρηση αρχών πειθαρχείας σεβασμού ,αλληλεγγύης προς τρίτους, και .οτι έχει διδάξει ο ΧΡΙΣΤΟΣ.
Αφού πέρασε μέσα από λούκια και ατραπούς, κουρασμένη και απογοητευμένη,από τις εξελίξεις των πραγμάτων,έπαψε να έχει και ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει για εκείνη.ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΉΘΕΛΕ?Μια ζωή κατανόησηης, συγχωρητηκότητας ,μια οικογένεια ενωμένη και όλοι μαζί να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα του καθενός τα προσωπικά,και τα ομαδικά, μια τρυφερότητα χωρίς υπερβολές που να δείχνει χωρίς λόγια και πομπώδεις εκδηλώσεις το ενδιαφέρον,μια ζωή πιο ομαλή, που να μην παίρνει όλο το βάρος επάνω της, και να πελαγώνει,να προσπαθεί να κρύψει τον φόβο της και τον τρόμο της ,προσπαθώντας να δείξει ότι όλα είναι καλά,και την παρουσία του Θεού ,που πότε πότε έκανε την εμφάνιση Του και παρηγοριόταν για λίγο ,και μετά πάλι ο φόβος και ο αγώνας ο μοναχικός, με την κούραση την δυσθυμία και την κατάθλιψη.
Δεν την λυπάμαι ,ούτε ποτέ την λυπήθηκα ,την άφησα να χτυπιέται σαν το χταπόδι, ώσπου να μαλακώσει. Αυτή όμως δεν μαλάκωσε .Εκεί στον δρόμο τον δικό της και με την βεβαιότητα ότι κάποτε κάτι θα γίνει και τα πράγματα θα αλλάξουν.
Τα χρόνια πέρασαν το κοριτσάκι έγινε γυναίκα νέα ,μεσήλιξ,γρια. Και ακόμα παλεύει για τα ίδια και χειρότερα,αλλά τώρα δεν έχει και σωματικές δυνάμεις.Κάθεται και σκέπτεται τι έφταιξε.Σίγουρα κάτι έφταιξε. Αυτό δεν θα της το καταλογίσω ,άλλοι έπρεπε να το έχουν καταλάβει όσο υπήρχε καιρός.
Πάντα βρισκόταν κοντά σε όποιον είχε ανάγκη,και με μαγικό τρόπο κατασάλάγιαζε τις ανησυχίες τους.Ήταν ικανοποιημένη μετά από κάθε τέτοια δραστηριότητα αλλά δεν είμαι σίγουρη αν το έκανε για τον εαυτό της η για τον διπλανό της.Πιστεύω ότι αισθανόταν ότι έτσι θα αποκόμιζε αγάπη για πάρτι της.Της είχε λείψει η αγάπη?Όχι δεν το πιστεύωΤα είχε όλα αλλά εκείνη αισθανόταν ότι την θεωρούσαν λίγη,πράγμα που δεν συνέβαινε απ'ότι κατάλαβα.Ήταν δικό της ελλειμα αυτοπεποίθησης και μιας λανθασμένης αντιμετώπισης των συμπεριφορών των δικών της.
Μαζί με τις διάφορες απαγορεύσεις της εποχής και την έλλειψη εξ ανάγκης, να αναλάβει πρωτοβουλίες για την ζωή της, έπεσε στην πεπατημένη.Την επιθυμία των γονιών,τον γάμο και την οικογένεια.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου