Πολλες φορές αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που με κάνει να ειμαι μακρυά απο κριτικές ενημερώσεις σχόλια, διαμάχες,να συμβιβάζομαι με καταστασεις που δεν αντέχω που ίσως με μια καλλίτερη τακτική να μην χρειαζόταν να υπομένω άδικα, αυτά που φαίνονται να με αδικούν άνθρωποι η συνθήκες .
ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΊΠΕΙ ΤΊΠΟΤΑ .Ο Κύριος με προίκησε πλουσιοπάροχα.Όχι ότι δεν το έχω ψάξει !!!!
Το έψαξα και είχα την απάντηση ,αλλά αυτά δεν ισχύουν πια εδώ και πολλα χρόνια.Τι θέλω?Τελειότητα?Θεός δεν είμαι και ειναι και βλάσφημο να θέλω να τα κάνω όλα σωστα΄.Δεν λέω ότι δεν έχω περάσει επώδυνες καταστάσεις αλλά αυτές τις δέχτηκα και έκανα τίμια το καλλίτερο.Τι είναι? ένας μεγάλος εγωισμός ?Γιατί σ'εμένα?Εδώ οι ίδιοι οι παθόντες το περνάνε και ζούνε κανονικά χωρίς κατάθλιψη και χωρίς παράπονα.Ίσως γιατί ήμουν κοντά τους ,πολύ κοντά τους,και είναι αλήθεια. Γιατί παίρνω εγώ όλο το βάρος.Και δεν μιλάω για τις διεκπεραιώσεις και την κόπωση,που υπήρξε,αλλά το βάρος της ψυχής που δεν με άφησε να ζήσω ανάλογα με τις παροχές στην ζωή μου.
Υπάρχει ένας χαρακτήρας κομπλεξικός που το έκρυβα παρα πολυ καλά, αλλά δεν είμαι πια έτσι αλλά ακόμα δεν μπορώ να αιστανθώ ότι αξίζω ,όσο αξίζω.Όχι περισσότερο ούτε και λιγότερο.
Αυτά μου τα κατέθεσε. πολλές φορές ,και εγώ την εκύτταζα έκπληκτη,η εγώ δεν μπορουσα να κρίνω αν ήταν τελείως κομπλεξική η σαλεμμένη.Καταλάβαινα πολλά από αυτά που έλεγε γιατι οι περισσότερες από εμάς περνάμε παρόμοια..οταν αρρώστησε ο άντρας της έπαψε να βλέπει φίλες να βγαίνει να κάνει μια βόλτα ,να πάει στο κομωτήριο να φτιάξει τα μαλλια της,Ειχε ακόμα αντοχές ,ακόμα και στο νοσοκομείο έμενε μέρα νύχτα και κοιμόταν πάνω σε δυο καράκλες.Το πρωί στις 6 ήταν όρθια να τον περιποιηθεί να τον ενθαρρύνει και να του δώσει την ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά.
Το έκανε γιατί έτσι το αισθανόταν.Δεν εμπιστευόταν κανένα ότι θα έκανε αυτό που χρειαζόταν.
Ήταν αγάπη ,ήταν φόβος ήταν επίδειξη αγάπης η αυτοθυσίας?Δεν ξέρωΟΎΤΕ ΕΚΕΊΝΗ ΤΟ ΞΈΡΕΙ.
Εκείνο που πίστευε ήταν ότι θα περνούσαν όλα ,και είχε την ελπίδα ότι θα συνέχιζε την ζωή της κανονικά.Αγαπούσε την ζωή,και περίμενε ότι κάποτε θα ζούσε την ζωή που πίστευε ότι αξίζει κάθε άνθρωπος.Όμως τα πράγματα χειροτέρευαν από μήνα σε μήνα ,απο χρόνο ε χρόνο ,ώσπου ήρθε και η άννοια.Σιγά και σταθερά μέχρι που έφτασε σε σημείο που δεν μπορούσε να συννενοηθεί και δεν θυμόταν τίποτα .Όμως δεν το καταλάβαινε και η επιμονή του επάνω σ'αυτά που πίστευε ήταν κάτι το τρομερό.
Όμως δεν το χειρίστηκε καλά.Καθόλου καλά.Αντί να συμφωνήσει πάνω σε ανώδυνα πράγματα,αφού σε λίγο θα το ξεχνούσε επέμαινε να του δείξει το σωστό. Λάθη πολλά λάθη .Αγνοια τελεια άγνοια.
Απιστία πολλή απιστία.
Ας άφηνε μερικά πράγματα στον Θεό.Εκείνος θα τα βόλευε καλλίτερα.
ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΊΠΕΙ ΤΊΠΟΤΑ .Ο Κύριος με προίκησε πλουσιοπάροχα.Όχι ότι δεν το έχω ψάξει !!!!
Το έψαξα και είχα την απάντηση ,αλλά αυτά δεν ισχύουν πια εδώ και πολλα χρόνια.Τι θέλω?Τελειότητα?Θεός δεν είμαι και ειναι και βλάσφημο να θέλω να τα κάνω όλα σωστα΄.Δεν λέω ότι δεν έχω περάσει επώδυνες καταστάσεις αλλά αυτές τις δέχτηκα και έκανα τίμια το καλλίτερο.Τι είναι? ένας μεγάλος εγωισμός ?Γιατί σ'εμένα?Εδώ οι ίδιοι οι παθόντες το περνάνε και ζούνε κανονικά χωρίς κατάθλιψη και χωρίς παράπονα.Ίσως γιατί ήμουν κοντά τους ,πολύ κοντά τους,και είναι αλήθεια. Γιατί παίρνω εγώ όλο το βάρος.Και δεν μιλάω για τις διεκπεραιώσεις και την κόπωση,που υπήρξε,αλλά το βάρος της ψυχής που δεν με άφησε να ζήσω ανάλογα με τις παροχές στην ζωή μου.
Υπάρχει ένας χαρακτήρας κομπλεξικός που το έκρυβα παρα πολυ καλά, αλλά δεν είμαι πια έτσι αλλά ακόμα δεν μπορώ να αιστανθώ ότι αξίζω ,όσο αξίζω.Όχι περισσότερο ούτε και λιγότερο.
Αυτά μου τα κατέθεσε. πολλές φορές ,και εγώ την εκύτταζα έκπληκτη,η εγώ δεν μπορουσα να κρίνω αν ήταν τελείως κομπλεξική η σαλεμμένη.Καταλάβαινα πολλά από αυτά που έλεγε γιατι οι περισσότερες από εμάς περνάμε παρόμοια..οταν αρρώστησε ο άντρας της έπαψε να βλέπει φίλες να βγαίνει να κάνει μια βόλτα ,να πάει στο κομωτήριο να φτιάξει τα μαλλια της,Ειχε ακόμα αντοχές ,ακόμα και στο νοσοκομείο έμενε μέρα νύχτα και κοιμόταν πάνω σε δυο καράκλες.Το πρωί στις 6 ήταν όρθια να τον περιποιηθεί να τον ενθαρρύνει και να του δώσει την ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά.
Το έκανε γιατί έτσι το αισθανόταν.Δεν εμπιστευόταν κανένα ότι θα έκανε αυτό που χρειαζόταν.
Ήταν αγάπη ,ήταν φόβος ήταν επίδειξη αγάπης η αυτοθυσίας?Δεν ξέρωΟΎΤΕ ΕΚΕΊΝΗ ΤΟ ΞΈΡΕΙ.
Εκείνο που πίστευε ήταν ότι θα περνούσαν όλα ,και είχε την ελπίδα ότι θα συνέχιζε την ζωή της κανονικά.Αγαπούσε την ζωή,και περίμενε ότι κάποτε θα ζούσε την ζωή που πίστευε ότι αξίζει κάθε άνθρωπος.Όμως τα πράγματα χειροτέρευαν από μήνα σε μήνα ,απο χρόνο ε χρόνο ,ώσπου ήρθε και η άννοια.Σιγά και σταθερά μέχρι που έφτασε σε σημείο που δεν μπορούσε να συννενοηθεί και δεν θυμόταν τίποτα .Όμως δεν το καταλάβαινε και η επιμονή του επάνω σ'αυτά που πίστευε ήταν κάτι το τρομερό.
Όμως δεν το χειρίστηκε καλά.Καθόλου καλά.Αντί να συμφωνήσει πάνω σε ανώδυνα πράγματα,αφού σε λίγο θα το ξεχνούσε επέμαινε να του δείξει το σωστό. Λάθη πολλά λάθη .Αγνοια τελεια άγνοια.
Απιστία πολλή απιστία.
Ας άφηνε μερικά πράγματα στον Θεό.Εκείνος θα τα βόλευε καλλίτερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου