MEA CULPA

Η ζωή μου είναι μια  ζωή πολύ περιορισμένη,μια ζωή που οι περισσότερες ώρες μου είναι μέσα στο σπίτι.Δεν έχω περιθώρια για πολλά πράγματα.όμως δεν μπορώ να πω ότι είμαι δυσαρεστημένη.

Έχω πολλά πράγματα να κάνω ,αλλά και αυτά γίνονται μετ,εμποδίων γιατί ένα παιδάκι 78 χρόνων έχει πολλές ανάγκες και πολλές απορίες.

 Εν πάσει περιπτώσει μέχρι στιγμής τα βολεύω και τον κρατάω με την δύναμη του Θεού σε σχετικά καλή κατάσταση.

Όμως παρ' όλη την ηλικία μου ,έχω ακόμα όνειρα και περιμένω κάτι καλό να συμβεί στην ζωή μου.Θα ήμουν αχάριστη αν δεν παραδεχόμουν όλα τα αγαθά που μου έδωσε ο Θεός στην πάροδο των χρόνων,μαζί με όλα τα δύσκολα που επέτρεψε να συμβούν.Και δεν ξέρω αν είμαι ουτοπική να πιστεύω ότι τώρα θα μπορέσω να κάνω κάτι από αυτά που θα ήθελα να κάνω όταν ήμουν νεότερη.

Πιστεύω ότι η ηλικία δεν παίζει κανένα ρόλο αν είσαι υγιής πνευματικά.Εγώ όμως είμαι και σωματικά υγιής.Έχω ανάγκες ,θέλω να κάνω πράγματα που έχουν σχέση με τον άνθρωπο και νομίζω ότι μπορώ.Φυσικά άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων άλλα δε Θεός κελεύει.Αν πάψω να έχω ενδιαφέροντα και να ζητάω πράγματα που θα με ολοκληρώσουν σαν άνθρωπο ,θα πέσω πάλι σε κατάθλιψη ,όπως το έχω πάθει 2 φορές.Πάντα με αιτία ,αλλά φαίνεται ότι είμαι ευάλωτη ,και μόνο με την χάρη του Θεού απομακρύνεται ο εχθρός από κοντά μου.

Πρέπει να είμαστε ταπεινοί ,αλλά πιστεύω ότι αν ο Θεός μας έχει δώσει κάποια δώρα,πρέπει οπωσδήποτε να τα χρησιμοποιήσουμε και να υποφέρουμε καρπό.

Όταν δεν έχω κάτι ουσιαστικό να κάνω παθαίνω.Δεν ενδιαφέρομαι για αυτά που ενδιαφέρονται οι φίλες μου που είναι στο κόσμο.Δηλ. να βγουν να πάνε για καφέ για ψώνια σε εκδηλώσεις σε θέατρα,κ.λ.π.Αυτά τα έχω ξεχάσει από καιρό και το μόνο μαγαζί που επισκέπτομαι είναι το super market και ο φούρνος.

Δεν μπορεί κάτι θα γίνει και για μένα ,και το θέλω εδώ στη γη .Όταν πάω στον ουρανό εκεί ο Κύριος θα μου αναθέσει αρμοδιότητες ανάλογες με την πίστη μου και τα έργα μου στην γη.

Αγαπάω τους ανθρώπους και ΄;oτι έχει ζωή.Τα ζώα τα φυτά ,τρελαίνομαι για τα λουλούδια ,και γενικά το πράσινο.Αγαπώ την θάλασσα που είναι η πρώτη μου αγάπη.

Αγαπώ τον αθλητισμό που ποτέ δεν μου επέτρεψαν να ασχοληθώ.

Είμαι πολύ εκμεταλλεύσιμη,αλλά προτιμώ να βοηθήσω εν αγνοία μου ένα ψεύτη παρά να αδικήσω έναν ειλικρινή.Το μόνο που δεν μπορώ είναι να ακούω άσχετες μωρολογίες και αναμεταδόσεις γεγονότων για ανθρώπους που δεν ξέρω ,που θίγουν υπολήψεις έστω και αν είναι αλήθεια.

Τώρα τελευταία ,έχασα μια φίλη ,για δικούς της λόγους και μια άλλη ψυχράνθηκε γιατί της είπα καθαρά την γνώμη μου για ένα θέμα δικό της.

Δεν ξέρω τι θα με κάνω .Ο Χριστός με κέρδισε με τον λόγο και έχασα τους φίλους μου εξ αιτίας του λόγου. Δεν μετανοώ καθόλου γιατί το τοπίο πρέπει πια να ξεκαθαρίσει

Πιστεύω ότι θα προχωρήσω γιατί έτσι δεν με αντέχω.

Κύριε Εσύ με θέλεις έτσι?Αν όχι θα μου το πεις και εγώ θα το κάνω.Αλλά πρέπει να είναι ξεκάθαρο για να μην βρω δικαιολογίες όπως έκανα παλιά .Σε κάθε ψύλλου πήδημα έφευγα από τον στόχο μου..

                                               MEA CULPA

ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΠΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΟΝΑ.

Ξέρω ότι αυτά που γράφω μπορεί να μην ανήκουν σε καμία ομάδα να μην κινούν το ενδιαφέρον των ανθρώπων,αλλά κάνω κάποιες σκέψεις.ΟΙ άνθρωποι που δείχνουν να σε αγαπούν είναι αληθινοί η  ,η συμπεριφορά τους είναι για λόγους κοινωνικότητας η ακόμα χειρότερα από λόγους συμφέροντος.
Τίποτα από τα δύο δεν με ενοχλεί αλλά θα ήθελα επιτέλους να καταλάβω ποιοι άνθρωποι με αγαπάνε για αυτό που είμαι η με αγαπούν όταν έχουν προβλήματα και έχουν ανάγκες?Πάρα πολλοί άνθρωποι με πλησίασαν και μου ζήτησαν ότι μου ζήτησαν.Δεν έχει σημασία.Σημασία έχει ότι μόλις αποκαταστάθηκαν με ξέχασαν.Και αυτό είναι το λιγότερο.Το χειρότερο είναι ότι όταν δεν είμαι σε θέση να προσφέρω ,μου γυρνάνε την πλάτη .Εκεί ούτε τους τύπους δεν κρατάνε.Κάποιες φορές μπορεί να μην είμαι πολύ κεφάτη και χρειάζομαι και εγώ κάποια υποστήριξη ,τότε δυσανασχετούν,και αυτοί είναι πιο πολύ από τους δικούς μου ανθρώπους.
Μια φορά σε κάποια πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής μου είπα κάποια πράγματα σε πολύ καλή φίλη.
Φίλη που είμαστε μαζί από παιδιά,και μεταξύ αστείου και σοβαρού μου απάντησε ότι εγώ ήμουν εκείνη που στηρίζει και να μην τους χαλάω την μαγιονέζα.
Εκείνη την εποχή ακόμα με πονούσαν τέτοιες συμπεριφορές .Τώρα ότι και να ακούσω το θεωρώ φυσιολογικό.και δεν με αγγίζει.Είναι γιατί έχω από που θα πάρω παρηγοριά και υποστήριξη.
Μόνο που λυπάμαι που δεν προσπαθούν οι άνθρωποι να γίνουν άνθρωποι και να δουν τα λάθη τους.
Ποιος είναι ο προορισμός μας εδώ στην γη που ζούμε?Να βελτιωνόμαστε και να ανεβαίνουμε πνευματικά για να δίνουμε χέρι ο ένας στον άλλο. Ένα ανέκδοτο που χαρακτηρίζει την αλήθεια αυτή είναι το εξής.
Κάποιος πέθανε και πήγε στον ουρανό.Η πρώτη ξενάγηση ήταν στην κόλαση.Μια ομάδα ανθρώπων κοκαλιάρηδες και αποστεωμένοι με κάτι μάτια αγριεμένα και μια έκφραση πεινασμένου θηρίου στεκόντουσαν μπροστά σε ένα καζάνι.Είχαν ο καθένας από μια κουτάλα με μακρύ χέρι και την βουτούσαν στο καζάνι.Όπως καταλαβαίνετε ώσπου η κουτάλα να φτάσει στο στόμα τους που ήταν πράγμα αδύνατον,είχε αδειάσει.Δεν μπορούσαν να φάνε ούτε μία κουταλιά.
Μετά πήγε στον Παράδεισο.Το ίδιο σκηνικό ,μόνο που οι άνθρωποι γύρω από το καζάνι ήταν ροδοκόκκινοι και ζωηροί με βλέμμα μακαριότητας.
Ο άνθρωπος ρώτησε πως γίνεται αυτό οι μισοί να είναι σκελετοί και οι άλλοι τόσο γελαστοί τόσο ευτυχισμένοι και να φαίνονται και καλοταισμένοι.Τότε ο οδηγός του ανθρώπου του είπε .<για κύττα καλά>.Πράγματι είδε κάτι που δεν το έιχε προσέξει.Ο καθένας από αυτούς με την μακρυά κουτάλα τάιζε τον απέναντί του.έτσι όλοι ήταν χορτάτοι και ευτυχείς.Αυτό θα θέλαμε από τον εαυτό μας πρώτα ,να ταίσουμε τον απέναντι με όποιου είδους τροφή έχει ανάγκη και ο απέναντι εμάς.
Θα γίνει ποτέ?Η θα είναι πάντα για τους λίγους???????????

ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙς ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ.

Αρχίζοντας από την παιδική ηλικία ,ένα παιδί για να αποκτήσει βάσεις στην ζωή του έχει τις εξής ανάγκες.α) φροντίδα και αγάπη,β) πειθαρχία και υπακοή και γ)εμπιστοσύνη  υπευθυνότητα  και ελεγχόμενη ελευθερία.Αυτά για να πραγματοποιηθούν πρέπει οι γονείς να έχουν κοινή πορεία ,να έχουν διάλογο μεταξύ τους και να υπάρχει σύμπτωση απόψεων.
Είναι σίγουρο ότι αν δεν υπάρχουν αυτά ,τα παιδιά θα μπερδευτούν και θα κάνουν κάθε φορά ότι τους συμφέρει,ανάλογα ποιος από τους δύο γονείς δίνει τα περισσότερα προνόμια.
Στην εποχή που ζούμε κυριαρχεί ένα αλαλούμ οι σύζυγοι σχεδόν ποτέ δεν συμφωνούν ,όχι μόνο για την εκπαίδευση των παιδιών τους αλλά ούτε στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.΄
Έτσι βλέπουμε το ένα στα δύο ζευγάρια να χωρίζουν και να καταστρέφουν με αυτό τον τρόπο τα παιδιά τους.
Δεν ξέρουν καν ότι από τον καιρό που γίνεσαι γονιός ,όλα τα άλλα παραμερίζονται και η προσωπική ζωή και ο εγωισμός και οι απαιτήσεις.Η συμπεριφορά των γονιών πρέπει να δίνει πρότυπα προς μίμηση και όχι προς αποφυγή.Τα παιδιά πρέπει να βλέπουν την αλήθεια στα μάτια των γονιών τους για να υπακούσουν και να πειθαρχήσουν΄
Από τον καιρό που θα πάνε σχολείο θα βάλλουν καλά στο μυαλό τους ,ότι είναι δική τους υποχρέωση και θα αμειφθούν η θα υπάρχει η σχετική ποινή σύμφωνα με την απόδοσή τους.Εκεί οι γονείς δεν έχουν λόγο ,εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων,και δεν πρέπει να τιμωρούν εκείνοι το παιδί όταν δεν πάρει καλό βαθμό ,αλλά να το παρηγορήσουν και να του πουν για την εμπιστοσύνη που του έχουν ,΄οτι την άλλη φορά ,΄ολα θα είναι καλλίτερα.
Οι πιο πολλές μαμάδες τρελαίνονται αν ο κανακάρης τους η, η μοσχαναθρεμμένη τους δεν φέρουν άριστα.Ετσι  αρχίζει ο ανταγωνισμός των μαμάδων πρώτα και ύστερα των παιδιών.
Πολλά από αντίδραση δεν μελετούν και σνομπάρουν τους καλούς μαθητές που τους λένε φύτουλες .
Τότε  αρχίζει να χωρίζεται η τάξη σε στρατόπεδα με αποτέλεσμα το booling.
Νέες μανάδες και πατεράδες προσέχετε.Ο κίνδυνος είναι έξω από την πόρτα σας.
Τα επόμενα βήματα είναι γνωστά με τα αποτελέσματα που όλοι ζούμε στις μέρες μας.
Το επόμενο στάδιο είναι η πρώιμη ενήλικη ζωή ,και κανονική ενήλικη ζωή που πια το παιδί δεν είναι παιδί και θα αποδείξει στον εαυτό του και στους γύρω του ,αν πέρασε από καλά χέρια.
Τα παιδιά δεν φταίνε ποτέ ,οι γονείς και η κοινωνία κάνουν όλη την ζημιά.Και για να μην αφήσω έξω το σχολείο ,θα πω ότι ελάχιστοι εκπαιδευτικοί είναι σε θέση να εκπαιδεύσουν τους νέους μας.
Πρώτοι εμείς οι γονείς μετά το σχολείο και τελικά η διεφθαρμένη κοινωνία.
Στην νεαρή λοιπόν ενήλικη ζωή του το παιδί έχει ακόμα ανάγκη παρακολούθησης εκ του μακρόθεν.Αν οι γονείς έχουν φερθεί σωστά και το παιδί τους εμπιστεύεται ,τότε δεν υπάρχει κίνδυνος να μπλέξει με περίεργες καταστάσεις.
Αν όμως συμβαίνει το αντίθετο τότε έστω και αργά πλησιάστε το παιδί με άλλο τρόπο μήπως τυχόν προλάβετε κάτι.
Τα παιδιά λοιπόν στην αρχή της ενήλικης ζωής ,τυπικά τουλάχιστον ,είναι ακόμα παιδιά.Χρειάζονται μια εκ του μακρόθεν παρακολούθηση.Μην εφησυχάζεται έως ότου δείτε τα αποτελέσματα αυτού που φτιάξατε.Που φτιάξαμε όλοι μας.Και οι μανάδες με γιους μην μπλέκετε μέσα στα πόδια τους και μην ζητάτε να μάθετε λεπτομέρειες από την προσωπική τους ζωή.Ούτως η άλλως το οιδιπόδειο είναι προ των πυλών και θα τους κάνετε να ψάχνουν για μια γυναίκα που θα αντικαταστήσει την μάνα τους.Αυτό είναι τραγικό ,γιατί καμιά κοπέλα σήμερα δεν θέλει να βρεθεί με ένα παιδί αντί για ένα άντρα.
Η απόδειξη ότι το παιδί μας πάει καλά στην ζωή του είναι να πηγαίνει καλά στις σπουδές που μόνο του διάλλεξε και όχι κατά προτροπήν της μάνας ή του πατέρα,να μπορεί να τακτοποιεί και να τα βγάζει πέρα με την ζωή του με το χαρτζηλίκι που μπορούν να του δίνουν οι γονείς,και γενικά να είναι η ζωή του διαφανής ακόμα και στο μικροσκόπιο.
Όταν περάσει αυτό το στάδιο της πρώίμης ενήλικης ζωής το παιδί ενηλικιώνεται αφού έχει τελειώσει τις σπουδές του και αφού είναι έτοιμο να βγει στην αγορά εργασίας.Εκεί θα φάει πολλές φορές τα μούτρα του,αλλά το παιδί που θέλει να ανεξαρτητοποιηθεί δεν θα κολώσει.Θα πάει και αλλού και αλλού και τελικά θα βρει τον προορισμό του.
Τίποτα δεν εύκολο αλλά και τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.Το ένα παιδί που θέλει θα βρει αυτό που θέλει ,το άλλο που δεν έχει πάρει σωστές βάσεις πάντα θα βρίσκει δικαιολογίες.
Σε αυτήν την ΄΄ωρα της ενηλικιώσεως πολλά παιδιά βρίσκουν και το ταίρι τους και αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια.Και κάνουν ,Τις πιο πολλές επιτυχώς.Για τα υπόλοιπα το παιχνίδι είναι αμφίροπο.
Έτσι σιγά σιγά έρχεται η ωριμότητα ,η οποία έχει αποτελέσματα ανάλογα με το μεγάλωμα και την διαπαιδαγώγηση του καθενός.Οι οικογένειες μεγαλώνουν ,προστίθενται παιδιά και εγγόνια και είναι χαρά Θεού να τους βλέπεις όλους μαζί.Στις μέρες μας υπάρχουν τέτοιες οικογένειες .αλλά δυστυχώς όχι πολλές .Η κατάρευση των ηθών η διαφθορά και απάτη κυκλοφορούν σαν το νερό στο βούρκο.
Κάποιοι άλλαξαν τα ήθη μας παραμέρισαν τον Χριστό και την οικογένεια και όλο το οικοδόμημα είναι έτοιμο να καταρεύσει.
Προσέξτε νέοι και νέες σκεφθείτε διαβάστε ακούστε .Ο κίνδυνος καραδοκεί.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΣΗΜΕΡΑ.

Σήμερα είναι μια καινούρια μέρα.Σήμερα είναι η ευκαιρία μας ,σήμερα θα κάνουμε το καλλίτερα  που μπορούμε,θα αποφασίσουμε τι είναι αυτό που θα μας πάει πιο ψηλά,και θα μας βοηθήσει να χρησιμοποιήσουμε ότι καλό έχουμε μέσα μας για να κάνουμε ένα βήμα που θα οδηγήσει κάπου.
Θα μου πείτε ,γιατί σήμερα ?Σήμερα ήδη η μέρα ξημέρωσε και είναι καλή .Το αύριο δεν το ορίζουμε
Δεν είναι δικό μας ,είναι του Θεού, Διαχειριζόμαστε αυτό που έχουμε στα χέρια μας.
Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε πράγματα που δεν μας ανήκουν.
Αλλιώς θα φτάσουμε στο σημείο που έφτασε η Ελλάδα και oi Έλληνες διαχειριζόμενοι ξένα χρήματα
με τα γνωστά αποτελέσματα.
Δηλ. θα μου πείτε τι μπορεί να κάνει μια εργαζόμενη,μια νοικοκυρά ,μια φοιτήτρια ,ένας 'ανδρας
υπάλληλος επιχειρηματίας η ότι ΄άλλο.Αυτό θα εξαρτηθεί από το αν αυτοί οι άνθρωποι είναι κοντά στον Θεό η  όχι.
Οι άνθρωποι του Θεού ξέρουν πιστεύω ότι την ημέρα αυτή προσδοκούν να βελτιωθούν ως προς την πίστη τους και να βρουν το χρόνο να αφιερώσουν στον Θεό και στο έργο Του ..Πάντα μπορούμε να αφιερώσουμε χρόνο εκεί που χρειάζεται.
'Ομως και οι άλλοι έχουν την ευκαιρία να δείξουν ένα καλλίτερο πρόσωπο στην οικογένειά τους στην εργασία τους στα ενδιαφέροντά τους.
Ξέρω ότι ελάχιστοι άνθρωποι είναι αυτοί που δεν έχουν την πίστη τους και την Ελπίδα τους στον Θεό ,απλά δεν ήρθε ακόμα η ώρα να τους γίνει απαραίτητη η παρουσία του Θεού στην ζωή τους.
Δεν έχει έλθει ακόμα η ώρα.όμως ας βιαστούν γιατί είπαμε ότι το σήμερα μόνο διαχειριζόμαστε.
όσοι μπορούν να βρίσκονται εθελοντικώς κοντά σε σωματεία η οργανώσεις που χρειάζονται χέρια.
Για τους ανθρώπους που έχουν χρόνο και αντοχές ,σήμερα είναι η ημέρα.Κάποτε πρέπει να γίνει το ξεκίνημα.Σήμερα είναι η ημέρα που θα δείξουμε ότι είμαστε άνθρωποι αγάπης ειρήνης προσφοράς.
Και όχι μόνο αυτό ,αλλά είναι η ημέρα που μπορούμε να ζητήσουμε συγνώμη σε ανθρώπους που μειώσαμε και να συγχωρήσουμε αυτούς που μας έβλαψαν.
Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την ημέρα μας και να κάνουμε μια αρχή.Αρκεί αυτή η αρχή  να είναι αρχή ευδοκίας και να είναι καλή και ευάρεστη στον Θεό/

ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

                                                   
                                             

Της  ζωής το καμίνι,
                                                Θες δεν θες θα διαβεις
                                                Κι' όσο το αποφεύγεις,
                                                αποφεύγεις να ζεις.

                                                Προσπαθείς ,να μακρύνει.
                                                η να μείνει μακριά,
                                                αυτό που μπροστά σου,
                                                στέκει εκεί στην γωνιά.

                                                Κάνεις τα πάντα όλα ,
                                                την ζωή σου πληγώνεις,
                                                το καμίνι αποφεύγεις
                                                και τα πόδια στυλώνεις.

                                                Πετάει ο γάιδαρος πετάει,
                                                κελαιδεί ο πετεινός,
                                                ο κροκόδειλος μιλάει?
                                                Ναι μιλάει και αυτός.

                                                Κι όταν πια έρθει μέρα,
                                                και ο ήλιος φωτίσει την γη.
                                                το καμίνι σου γνέφει,
                                                θες να μπεις η να μην μπεις.?

                                                Τότε κάνεις ένα βήμα ,
                                                τσουρουφλίζεσαι ,πονάς,
                                                τώρα πια δεν έχει πίσω,
                                                στο κορμί σου δεν χωράς.

                                                Παίρνεις όσες προφυλάξεις ,
                                                σου προσφέρει ,ο εαυτός
                                                γιατί όλοι είναι καμένοι
                                                απ' τις φλόγες της φωτιάς.

                                                Μια μπρος και μια πίσω
                                                σου καήκαν τα φτερά ,
                                                αλλά πάλι θα πετάξεις,
                                                με τα μάτια της καρδιάς.

                                                Η καρδιά πάντα αντέχει
                                                κι όταν βρει και την πηγή
                                                το καμίνι προσπερνάει,
                                                και ζητά εκεί ζωή.

                                                Δεν το ξέρεις όταν ψάχνεις '
                                                μα θα έρθει η στιγμή ,
                                                που θα φύγει και η φλόγα,
                                                που θα φύγουν κι οι καημοί.

                                                Ήρθε Εκείνος που σου δίνει
                                                θάρρος και υπομονή,
                                                γνώση αγάπη και αλήθεια ,
                                                και ζωή ειρηνική.



Μπορεί να καούν τα φτερά μας ,αλλά και με καμένα φτερά μπορούμε να ζήσουμε ον βρούμε τον τρόπο ,τον τόπο και τον ΛΌΓΟ.


                                             

                                                       .
                                             

                                             
                                             
                                             

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ..

Τι είναι αυτή η καλημέρα που ευχόμαστε ο ένας στον άλλον?Μπορεί να είναι μια ηλιόλουστη ημέρα ,που σου φτιάχνει την διάθεση,μπορεί να είναι μια μέρα που η ψυχή μας είναι γεμάτη από θετικά και ελπιδοφόρα συναισθήματα,η μπορεί να είναι μια μέρα που  όλα μας πάνε δεξιά ,όπως συνηθίζαμε να λέμε κάποτε.
όλα αυτά συμβαίνουν ,και είναι και σωστά και παραδεκτά.Αλλά η πραγματική καλή ημέρα ,είναι αυτή που η παρουσία του Κυρίου είναι αισθητή στην ζωή σου..Τότε προχωράς χαρούμενος χωρίς φόβους ,γιατί τους φόβους μας τους έχουμε αφήσει πίσω μας ,αφού ο Θεός είναι στο πλάι μας.Για να έχεις τον Θεό στο πλάι σου ,ασφαλώς και πρέπει να ασχολείσαι με το τι θέλει ο Θεός και να προσπαθείς να
λειτουργείς σύμφωνα με το θέλημά Του.Πως όμως θα μάθουμε το θέλημά Του?Αυτό είναι μια άλλη ιστορία.Το θέλημα του Θεού είναι να γίνουμε γνήσια αντίγραφα του μονογενούς του Υιού ,
Για να είσαι κοντά στον Θεό πρέπει να γίνει μια εκθρόνηση και μια ενθρόνιση.
Βγάζουμε από τον θρόνο τον εαυτούλη μας και ανεβάζουμε στον θρόνο τον Θεό.Όσοι νομίζουμε ότι μόνοι μας μπορούμε να φτάσουμε κάπου γελιόμαστε.Μπορεί να αποκτήσουμε λεφτά η δόξα ,αλλά ποτέ την χαρά του Θεού.Θα παλεύουμε πάντα με το άγχος και τον ανταγωνισμό ,και ποτέ δεν θα έχουμε την ανάπαυση.
Πολλοί για να ησυχάσουνε την συνείδησή τους κάνουν διάφορα φιλανθρωπικά έργα ,αλλά αυτά δεν μετράνε στα μάτια του Θεού αν συγχρόνως δεν υπάρχει η πίστη ,ότι όσα έχουμε είναι από τον Θεό.Θα έρθουμε κοντά Του και μετά έρχεται η οδηγία για το τι πρέπει να κάνουμε,
Ο Θεός είναι Πανάγαθος και Παντοδύναμος ,και γεμάτος αγάπη,και κοντά Του αναπαύεσαι και αφήνεσαι στην πρόνοιά Του.Όποιος έχει ομολογήσει τον Ιησού σωτήρα Του έχει κάνει το πρώτο βήμα.έχει σωθεί το Πνεύμα του.΄όμως ο άνθρωπος είναι πνεύμα που έχει ψυχή (συναισθήματα ,βούληση νου ) και κατοικεί μέσα σε ένα σώμα.όλα αυτά πρέπει να σωθούν.Το πνεύμα μας σώθηκε με την ομολογία .η ψυχή μας σώζεται καθημερινά με το να αλλάξουμε τα συναισθήματά μας και να ισχυροποιήσουμε την βούλησή μας και το σώμα μας θα σωθεί αλλά αυτό θα γίνει με την δευτέρα παρουσία του ΧΡΊΣΤΟΥ,Όλα αυτά για να τα καταλάβει κανείς και να τα ζητήσει πρέπει να υπάρχει η προαίρεση της καρδιάς.Ο άγιος Θεός τότε θα μας βοηθήσει με όλους τους τρόπους.
Όμως η κύρια βοήθεια είναι η ανάγνωση των γραφών.  Εκεί μέσα βρίσκουμε ότι χρειαζόμαστε ,και μαθαίνουμε ποιος είναι ο Θεός.
Ξέρουμε όλοι οι χριστιανοί ,ότι ο Θεός είναι ο Κύριος ουρανού και γης και τα πάντα τα μπορεί ,αλλά ο θείος νους κρίνει τι είναι απαραίτητο να γίνει και τι όχι.
Πολλές φορές οι προσευχές μας δεν εισακούονται ,η νομίζουμε ότι δεν εισακούονται,αλλά ο Κύριος των πάντων ξέρει τι είναι το δικό μας καλό και ο χρόνος της εκπλήρωσης δεν ακολουθεί την δική μας επιθυμία.Και σ' αυτήν την περίπτωση ,ο πιστός δεν απογοητεύεται,γιατί το αίτημά του το άφησε σε καλά χέρια και έτσι ησυχάζει.
Το να γνωρίσεις τον Θεό ,είναι μια μακρυά διαδικασία .Όσο περισσότερο Τον γνωρίζουμε ,τόσο περισσότερο Τον αγαπάμε.και έτσι με την αγάπη μας έρχεται και η υπακοή.
Υπακούοντας στον λόγο Του προχωράμε πνευματικά και ξεπερνάμε τις μικρότητες τις κακίες την αλαζονεία και γενικά όσα είναι για τον Θεό και τον πιστό Του αμαρτία.
Η πορεία είναι μακρυά ,αλλά αν γίνει το πρώτο βήμα τα άλλα έρχονται και η ευλογία σε περιβάλλει.
Καλη  μέρα λοιπόν είναι η ημέρα που είναι γεμάτη από Θεό και η ευλογία που δίνει στα παιδιά Του.

BΛΑΚΕΙΑ ΑΓΝΟΙΑ ΦΟΒΟΣ.

Βάλτε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά μαζί σε έναν άνθρωπο και φανταστείτε πως ήταν η ζωή του.Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη, από τον καιρό που άρχισα να αναλύω τον εαυτό μου ,αυτό που είχα καταλάβει  ήταν  ότι αυτά τα στοιχεία έκαναν την παρουσία τους αισθητή σε μένα.Και αυτό γιατί από άγνοια δεν μπορούσα να δικαιολογήσω κάτι που  ήταν δικαίωμά μου να το ζητήσω ,από βλακεία για να μην χαλάσω την εικόνα μου ,ήμουν πάντα υπεράνω και από φόβο μην χαλάσω την αρμονία ,έκανα τα πάντα αδιαμαρτύρητα.
Αυτήν την συμπεριφορά,την θυμάμαι από τον καιρό που έχω τις πρώτες μου αναμνήσεις .Γύρω στα τρία μου χρόνια. Βέβαια στην παιδική μου ηλικία δεν ήξερα τίποτα και έκανα ότι μου επέτρεπε η πατρική και η σχολική παιδεία.Η βλακεία που αναφέρω είναι ότι δεν πήγαινα ποτέ κόντρα σε κανένα,από άγνοια .ότι έπρεπε να έχω και εγώ λόγο και από φόβο μήπως χάσω τα προνόμιά μου
Γιατί τα προνόμια ήταν πολύτιμα .ήταν εκτίμηση ,ήταν παραδοχή και αγάπη από τους δικούς μου.Πολύ αργότερα μεγαλώνοντας τα παιδιά μου και προσπαθώντας να αποβάλλω την βλακεία και αφού είχα εκπαιδευτεί αρκετά προσπάθησα για το καλό των παιδιών μου να γίνω και τολμηρή και να επιβάλλω την γνώμη μου εκεί που θεωρούσα ότι έπρεπε.
Γινόταν της κακομοίρας και ο φόβος ξαναπαρουσιάστηκε ,για να μου θυμίσει ότι έχω άγνοια από τον τρόπο που εκπαιδεύονται τα παιδιά.Παρ' όλα ταύτα .΄'ολοι νόμιζαν ότι ήμουν η πιο κατάλληλη για να μεγαλώσω παιδιά.
Δεν θα μακρυγορήσω ,θα πω ότι τα βάσανά μου τέλειωσαν ,όταν ο Θεός που τον καλλιεργούσα μέσα μου ,αλλά δεν είχα τα αποτελέσματα που ήθελα,.ήρθε και με επισκέφτηκε.
Και τι νομίζετε ότι έγινε?Ασφαλώς ότι άλλαξα συμπεριφορές μου έφυγε η βλακεία η άγνοια και ο φόβος και άρχισα μια καινούρια ζωή.Και όμως αυτά που θεωρούσα άγνοια και  βλακεία ήταν αυτά που ήθελε ο Θεός.Δεν μας θέλει ούτε πολύξερους ούτε αλαζόνες.'οσο για τον φόβο ,έμεινε μόνο ο φόβος Θεού δηλ.σεβασμός προς τον δημιουργό και κανένας άλλος φόβος.Η ζωή μου λοιπόν συνεχίστηκε ΄όπως  ήταν αρχικά .Με υποχωρήσεις κατανόηση και προσφορά ,αλλά χωρίς καμία ενοχή  ότι ήταν για ανταλλάγματα.Έτσι με δημιούργησε ο πλάστης μου και ήρθε η ώρα που μου το φανέρωσε ,έστω και αν πέρασα πάρα πολλά χρόνια .Τώρα ζω χωρίς ενοχές και προβληματισμούς ,για αυτά που κάνω και δεν με πειράζει αν δεν είμαι τέλεια στους ανθρώπους αρκεί να είμαι κοντά στον λόγο και να τον ζω έμπρακτα.

Koντά στο Θεό.

ΘΡΙΛΕΡ

Κάθε χρόνο μας έστελναν από το νησί του πατέρα μου,ένα αρνάκι η κατσικάκι για το Πάσχα.

Εννοείται ότι ήταν σφαγμένο.Εκείνη την χρονιά μας το έστειλαν πιο μπροστά να το μεγαλώσουμε εμείς.Είχαμε αυλές και κήπο στο σπίτι που μέναμε ,καθώς και εξωτερικά καταλύματα για να κοιμάται ,όταν έκανε κρύο.Εγώ μόλις το είδα τρελάθηκα από την χαρά μου.ήταν άσπρο και το τρίχωμά του ήταν βελούδινο.Το πήρα στην αγκαλιά μου ,σαν κούκλα και το τάισα μαρουλάκι και ότι άλλο βρέθηκε εκείνη την στιγμή μπροστά μου.Το αρνάκι έκατσε στην αγκαλιά μου ,και από εκείνη την στιγμή γίναμε αχώριστοι φίλοι.

Αισθανόμουν τέτοια τρυφερότητα για το όμορφο και ήμερο αυτό ζωάκι ,που η σκέψη και μόνο ότι θα το αφήναμε το βράδυ έξω,μου σπάραζε την ψυχή.Παρακάλεσα να το κρατήσουμε στο σπίτι,αλλά μου είπαν ότι δεν γίνεται γιατί θα λέρωνε.Με βαριά καρδιά ,συμφώνησα ,αλλά ήταν η πρώτη φορά που έκανα κάτι με κίνδυνο να τιμωρηθώ.Το βράδυ που κοιμόντουσαν όλοι ,πήγαινα και το έφερνα στο σπίτι ,και εκείνο ερχόταν και κοιμόταν στο κρεββάτι μου.Πρωί πρωί πριν ξυπνήσει κανείς ,το έβγαζα έξω και κουκουλωνόμουν ,ώσπου να έρθει η μητέρα μου ,να με ξυπνήσει για το σχολείο.Δεν έβλεπα την ώρα να γυρίσω από το σχολείο για να παίξω με το φιλαράκι μου.Ήταν πάντοτε από πίσω μου και ήταν σαν σκυλάκι.Καθόταν και το χάιδευα και μετά έβαζε την μουσουδίτσα του στο πρόσωπό μου και τριβόταν.

Δεν είχε πάει καθόλου από το μυαλό μου ,ότι το ετοίμαζαν για το Πασχαλινό τραπέζι.Κάποτε κάτι πήρε το αυτί μου και άρχισα να κλαίω γοερά.Δεν μπορούσαν να με συνεφέρουν από το θρήνο και τα αναφιλητά. Έτσι τους υποχρέωσα να μου υποσχεθούν ότι δεν θα το έσφαζαν.

Ησύχασα λοιπόν ,γιατί ούτε μου πέρασε από το μυαλό ότι δεν θα κρατούσαν την υπόσχεσή τους.Η σχέση μου με το φιλαράκι μου συνεχίστηκε και έφτασε στο βαθμό να με πηγαίνει το πρωί στο σχολείο και το μεσημέρι να είναι πάντα έξω από τη πόρτα του σχολείου ,ώσπου να χτυπήσει το κουδούνι και να με δει να βγαίνω για να γυρίσουμε μαζί στο σπίτι.Οι μέρες όμως περνούσαν και πλησίαζε το Πάσχα.

Την μεγάλη Πέμπτη ,η μητέρα μου με πήρε για να πάμε για ψώνια.ήμουν 8 χρόνων παιδάκι .Τρυφερό 

ευαίσθητο ,που σε κάθε παρατήρηση που μου έκαναν τα μάτια μου γέμιζαν δάκρυα,

Κανείς δεν σκέφτηκε τις συνέπειες στην ψυχή αυτού του παιδιού ,που όταν γύρισε αντίκρισε το φρικτό θέαμα.Το αρνάκι μου κρεμασμένο ανάποδα σε ένα τσιγκέλι και μισογδαρμένο.Αυτή η εικόνα είναι ακόμα μέσα στα μάτια μου ,και ακόμα η ανάμνηση αυτή μου φέρνει ζάλη.

Σπάραξα όταν το είδα ,η μητέρα μου προσπάθησε να με απομακρύνει αλλά η ζημιά είχε γίνει.

Μου σκότωσαν τον φίλο μου το μωρό μου που το μεγάλωσα στη αγκαλιά μου ,που έκανα παρέα μαζί του ,που και στο σχολείο ακόμα πηγαίναμε μαζί.

Έζησα το θρίλερ της ζωής μου.όμως η εκπαίδευσή μου ήταν τέτοια που το θέμα σταμάτησε εκεί και οι γονείς σκέφτηκαν ,παιδί είναι θα το ξεχάσει.Αμ ΔΕ!!!!!!!!!!!!!!!Μέχρι τώρα αυτή η σκέψη όταν έρχεται στο νου μου ,με θλίβει και με κάνει να αναρωτιέμαι .Τα παιδιά της μετακατοχικής εποχής ,

έπρεπε να μην έχουν συναισθήματα ,έπρεπε να χωνέψουν αμάσητο ,ότι έλεγε η εξουσία?

Και όμως εγώ μαζί με πολλά άλλα χουνέρια που μου έκαναν ,γιατί με αγαπούσαν πολύ, το πίστεψα ότι ο πατέρας έχει πάντα δίκιο.

Προσθήκη λεζάντας

EΤΩ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΥ.

Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν,και προσπαθώντας να καταλάβω τι πήγε λάθος στην ζωή μου ,έχω κάνει διάφορες σκέψεις που μετά από ένα διάστημα απορρίπτονται από εμένα.Αλλά και αν το συζητήσω ,οι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν ,περί τίνος πρόκειται.Εγώ καταλάβαινα ,ότι είμαι διαφορετική, αλλά ήταν καλά κρυμμένο μέσα μου γιατί δεν ήθελα να διαφέρω και να μείνω μόνη μου.Υποστήριζα πάντα την γνώμη του φίλου μου ,και κάλυπτα τις ανάγκες του,αλλά εγώ δεν άλλαζα.Λες και ήξερα από τότε την ρήση του Βολτέρου <Θα υποστηρίζω την ελευθερία σου να λες την γνώμη σου ,έστω και αν εγώ δεν συμφωνώ>Βέβαια αυτό το τελευταίο δεν είχα το θάρρος να το πω,και άφηνα την εντύπωση ότι συμφωνούσα.
Με αυτή την τακτική μπορούσα να έχω φίλους ,αλλά δεν ήμουν ποτέ και η πρωταγωνίστρια.Πάντα σαν θεατής που κάθεται και παρακολουθεί την παράσταση ,και χειροκροτάει για να ενθαρρύνει αυτούς που έπαιζαν.Εγώ αν έπαιζα ,ο ρόλος μου ήταν πάντα δευτερότριτος.έστω και με την ανοχή που έδειχνα ,δεν γινόταν να είμαι και πρωταγωνίστρια.
Ακόμα και στην σχολική μου ζωή ,παρ' όλον ότι όλοι μου έδιναν συγχαρητήρια ,δεύτερη ερχόμουν.
Σ' αυτό δεν έχω κανένα παράπονο γιατί πολύ λίγο ασχολιόμουν με την μελέτη.
Μέσα στο σπίτι φαινομενικά είχα πολύ αγάπη αλλά αυτό μετά από σκληρή δουλειά .έπρεπε πάντα να ικανοποιώ τους άλλους.
Μεγάλωσα και έστησα το δικό μου το τσαρδάκι,και πίστεψα ότι όλα θα ήταν καλλίτερα.Θα μπορούσα να πω καθαρά αυτά που πίστευα ,και για να γίνω κατανοητή ήθελα να μπορώ να πω την γνώμη μου,και ο άλλος να ακούσει και να πει τις αντιρρήσεις του αν δεν συμφωνούσε .Ζητούσα την ισότητα την δίκαιη απόφαση και όχι την απόφαση που στηρίζει τον δυνατό.Προσπάθησα χρόνια ,χωρίς αποτέλεσμα και κατάλαβα ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει από την παιδική και νεανική ζωή.Τα ίδια πάλι.Δεν είχα το θάρρος να παλέψω γιαυτό που και δίκαιο και σωστό ήταν.Θα μου πείτε και του άλλου ήταν δίκαιο και σωστό κατά την γνώμη του.όμως σ' αυτά τα πράγματα υπάρχει η αλήθεια που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.Εν τω μεταξύ τα παιδιά που μεγάλωναν ,ήταν μπερδεμένα .Δεν ήξεραν τι ήταν το σωστό. Άλλα συνιστούσα εγώ ,άλλα προσπαθούσαν να τους βάλλουν στην ψυχή τους οι άλλοι.Πάλι οι άλλοι υπερίσχυσαν και τα βρήκα μπαστούνια.Νόμιζα και ήμουν σίγουρη αυτό που τους έλεγα και έδειχνα με την ζωή μου ήταν το σωστό.
Δεν με πειράζει για αυτά που άκουσα από τα παιδιά μου,αλλά σε όλα το μεγάλο μου λάθος ήταν ότι στεναχωριόμουν πάρα πολύ γιατί δεν είχα εμπειρίες τέτοιων συμπεριφορών.
Ο καιρός πέρασε ,τα παιδιά πήραν το δρόμο τους ,αλλά σε πολλά πράγματα το λάθος μου αυτό να παίρνω κατάκαρδα κάθε άσκημη συμπεριφορά ,με διέλυσε.
Πέρασα άσκημες στιγμές και μέσα σε αυτή την δυσκολία μου ,ήρθε η χάρη του Θεού και με επισκέφτηκε και όλα πήραν τον δρόμο τους.
Μου άνοιξε το πνεύμα και άρχισα να λέω αυτά που σκέφτομαι ,αλλά με αγάπη ,και αν δεν βρω την ανάλογη αντιμετώπιση δεν με αφορά.
Δεν φοβάμαι τίποτα αλλά όχι γιατί δεν ελπίζω τίποτα και δεν πιστεύω τίποτα,αλλά δεν φοβάμαι τίποτα γιατί πιστεύω στον Θεό ,ελπίζω τα πάντα ,και ζω ελεύθερη ακόμα και μέσα σε κλουβί.

΄΄

ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ.

Θα σας διηγηθώ ένα παραμύθι. Είναι  σαν παραμύθι αλλά είναι πραγματικότητα.Δεν είναι και τό πιο ευχάριστο παραμύθι,αλλά ας το δουν οι νέοι γονείς ,για να καταλάβουν ότι και το πιο αθώο αστείο μπορεί να σημαδέψει την ζωή ενός παιδιού και όχι μόνο την παιδική του ηλικία αλλά και την ενήλικη.
Πρόκειται για μια οικογένεια πενταμελή,οι γονείς και τρία παιδιά.Δύο αγόρια και ένα κορίτσι.
Το κορίτσι ήλθε κατά λάθος.Δεν ήταν παιδί επιλογής.Αρκετά χρόνια μετά τα αγόρια .Φαίνεται ότι σ' αυτή την οικογένεια τα αγόρια ήταν πιο επιθυμητά.Όταν λοιπόν γεννήθηκε το κοριτσάκι και αφού το είχαν πλύνει και τακτοποιήσει στην αγκαλιά της μαμάς του ,το μικρότερο αγόρι ,ζήτησε να δει το μωρό.Ο μάγκας μπήκε μέσα και αφού περιεργάστηκε τον καινούριο μουσαφίρη ,απεφάνθη.Καλλίτερα να έκανες ένα γαϊδουράκι παρά το κορίτσι που έκανες.Όλοι βρήκαν πολύ ευφυές το σχόλιο του μικρού και έσκασαν στα γέλια.
Βέβαια αν το θέμα έμενε εκεί δεν φαντάζομαι το μωρό να είχε πάρει το μήνυμα ,παρ' όλον ότι οι ψυχολόγοι λένε ότι ακόμα και το έμβρυο μέσα στην κοιλιά καταλαβαίνει τα αρνητικά.Αλλά ας μην το λάβουμε αυτό υπ' όψιν μας ,το χειρότερο ήταν ότι όταν ο πατέρας άκουσε την εξυπνάδα του μικρού γέλασε και συμφώνησε ότι ο μικρός είχε δίκιο.
Ένα γαϊδουράκι θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο από ένα κορίτσι.Πέρασε ο καιρός το κοριτσάκι μεγάλωνε και άκουγε αυτό το αστείο.ένα μικρό παιδί μπορεί να μην διαμαρτυρηθεί για κάτι τέτοιο,αλλά το μήνυμα δουλεύεται στην παιδική ψυχή και μεγαλώνοντας και αναγνωρίζοντας ,τον ρόλο που παίζει το γαϊδουράκι ,κάτι ασυνείδητα το οδηγεί να πάρει το ρόλο που του έδωσαν από την πρώτη μέρα της γέννησής του.
Τα χρόνια περνούσαν ,τα παιδιά μεγάλωναν ,το κοριτσάκι ήταν πολύ υπομονετικό και όλοι του φόρτωναν για  το  <καλό του> ότι ο καθένας φανταζόταν ότι ήταν το καλό του.
O πατέρας προσδοκούσε να κάνει μια καλή νοικοκυρά,από έξι χρόνων,της είχε δώσει καθήκοντα.Να ξεσκονίζει κάθε μέρα και να στρώνει το τραπέζι.Η μαμά ,η αλήθεια είναι δεν είχε απαιτήσεις από ένα μικρό παιδί αλλά πολλές φορές τα αστεία της ήταν προσβλητικά και το παιδί τα έπιανε στον αέρα.Αλλά όταν πήγαινε να διαμαρτυρηθεί,της έλεγε <πάψε γλωσσού>Άρα καμία υποστήριξη.
Τα αγόρια την χρησιμοποιούσαν κατά το κέφι τους και γενικά κάτι της έλεγε μέσα της ,ότι πρέπει να γίνει ανθεκτική και υπομονετική για να ανταπεξέλθει.
Όλοι την αγαπούσαν,αλλά δεν καταλάβαιναν ότι δεν ήταν και η καλλίτερη μεταχείριση.
Ποιος ήξερε εκείνα τα χρόνια από ψυχολογία.
Το κοριτσάκι άρχισε να κάνει ότι μπορεί για να αποδείξει ότι άξιζε περισσότερο από ένα γαϊδουράκι.
Πήγε σχολείο και σιγά σιγά απέδειξε ότι ήταν άξια εκτιμήσεως.Όμως εκείνη έκανε πάντα και περισσότερα και ποτέ δεν ήταν ευχαριστημένη.Μπορεί να μην την φόρτωναν πια με πρακτικά πράγματα,όχι γιατί δεν τα ήθελαν ,αλλά γιατί τα είχε κάνει πριν της τα ζητήσουν.
Με λίγα λόγια ο ρόλος της ήταν πια συγκεκριμένος ,τον είχε αποδεχτεί ,αλλά δεν είχε συνδυάσει το ρόλο που έπαιξε η ρήση του μικρού.
Εκείνη φρόντιζε να είναι όλοι ευχαριστημένοι και να μην δημιουργούνται προβλήματα .Φρόντιζε όποιον είχε ανάγκη ,και συγχρόνως δεν είχε μεγαλύτερη ελευθερία από εκείνη του γαιδαράκου.
Όταν τελείωνε το αγώγι,γρήγορα στο παχνί.Να καλοφάει για να έχει αντοχές.
Δουλεία και σκλαβιά ,αγάπη και καταπίεση.Αυτά εναλλάσσονταν και το γαϊδουράκι ,μόλις πήγαινε να τσινίσει ερχόταν μπροστά του το δεμάτι με λαχταριστό άχερο,και ευγνωμονούσε τον αφέντη.
Αυτό συνεχίστηκε μέχρι που το γαϊδουράκι ,η μάλλον η γαιδουρίτσα έπρεπε να ολοκληρώσει τον ρόλο της .έπρεπε να ζευγαρώσει για να κάνει τα δικά της γαϊδουράκια,και ίσως να μπορούσε πια να ησυχάσει και να ασχοληθεί μόνο με αυτά.Δυστυχώς ατύχησε ,το φόρτωμα εξακολούθησε να υπάρχει γιατί προσετέθησαν και άλλοι να την θεωρούν υποζύγιο.Και εκείνη νόμιζε ότι έκανε το χρέος της ,και φορτωνόταν φορτωνόταν ,μέχρι που άρχισε να γέρνει.Τελικά κατάλαβε τι ήταν αυτό που την έκανε να φορτώνεται και μάλιστα με ευχαρίστηση ,τα βάρη αλλήλων.
Πήγε σε μαθήματα ψυχολογίας και έμαθε πολλά.Αλλά πλέον ήταν αργά .Και η κάθε μέρα ήταν πιο βαριά από την άλλη.Δεν θα πω άλλα γιατί θα σας κάνω να βαρεθείτε δεν άλλαξε την συμπεριφορά της αλλά βρήκε και τον λόγο για τον οποίον φερόταν έτσι,και έτσι ήσυχη εξακολούθησε να σηκώνει τα βάρη που μπορούσε να σηκώσει γιατί εν τω μεταξύ ,ο χρόνος αμείλικτος της έκοψε την μεγάλη φόρα.Αλλά η ζωή της συνεχίζεται με τους ίδιους ρυθμούς ,απλά λίγο πιο αργούς.
Δεν πέρασε καλά στην ζωή της γιατί μαζί με όλα αυτά την είχε καταλάβει ο φόβος με την σκέψη του τι μπορεί να συμβεί αύριο.
Καινούριοι γονείς προσέχετε τι λέτε και τι κάνετε όταν έχετε μικρά παιδιά αν δεν θέλετε να δημιουργήσετε μια μίζερη ζωή στα παιδιά σας.

























 .

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ.

H  ζωή μας είναι μία και είναι αιώνια. Βέβαια η αιωνιότης είναι για αυτούς που έχουν πιστέψει στην θυσία του Χριστού ,έχουν μετανιώσει για τις αμαρτίες τους και έχουν κάνει τον Χριστό Κύριο της ζωής τους.Γιαυτούς και μόνο η αιωνιότητα είναι ευλογία γιατί θα βρίσκονται πάντα στη βασιλεία του Θεού και θα έχουν την δικαιοσύνη και την αγάπη να ξεχειλίζει ,σαν το γάργαρο νερό .Ποτέ δεν θα είσαι διψασμένος και ποτέ δεν θα αισθάνεσαι ότι σου λείπει κάτι.
Αυτό δεν το έχουμε δει ακόμα γιαυτό έχουν οι πολλοί τις αμφιβολίες τους.Έως όμως να τεθούν τα πάντα ,αρχές και εξουσίες ,υπόγειες και υπέργειες δυνάμεις ως υποπόδιο των ποδιών του Ιησού , ο θάνατος  βέβαια θα υπάρχει γιατί το αμαρτωλό σώμα υπόκειται στην φθορά,και είναι δώρο και αυτό του Θεού που δεν αφήνει ένα σώμα να υποστεί μια φθορά τέτοια που να μην μπορεί κανείς να την αντέξει.
Οι πιστοί του Θεού υπόκεινται και εκείνοι στην φθορά μέχρι της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου ,αλλά γιαυτούς δεν είναι θάνατος αλλά μετάβαση από την μια όχθη στην άλλη.Άλλωστε όταν κλείνουμε τα μάτια μας για να κοιμηθούμε ,τι παθαίνουμε?κιαυτό ένας μικρός θάνατος δεν είναι Εχουμε μαρτυρίες ανθρώπων που πέθαναν και ξαναγύρισαν πίσω ,να λένε ότι έζησαν αυτόν τον ολιγόλεπτο θάνατο σαν την πιο ωραία εμπειρία της ζωής τους.
Εγώ προσωπικά έζησα μια λυποθυμία ,όταν ήμουν εγγυος,και όταν συνήλθα ,τάβαλα με όλους γιατί με συνέφεραν απο μια κατάσταση πλήρους ευδαιμονίας.
Κάπως έτσι νομίζω ότι βιώνεται αυτό το πέρασμα.
Ο θάνατος είναι αυτό που περισσότερο από όλα φοβούνται οι άνθρωποι γιατί είναι το άγνωστο που τους κάνει ανασφαλείς.Η ζωή είναι πολύ ωραία αν ο άνθρωπος μπορεί να την ζήσει.Να την ζήσει με όλα τα προνόμια που του προσφέρει.Το προνόμιο να βρει αγάπη να δώσει αγάπη να δοκιμάσει όλα τα αγαθά της.Τις θάλασσες τα βουνά της τις φιλίες και τις συναναστροφές με ανθρώπους που μπορεί κοντά τους να βρει και να δώσει χαρά.Θα μου πείτε ότι μόνο αυτά έχει η ζωή?όχι έχει και τα δύσκολα ,τα πολύ δύσκολα.έχει ασθένειες ,έχει φτάχεια ,έχει δολοπλοκίες ,φόνους έριδες,και ότι μπορεί κανείς να φανταστεί.Όμως οι άνθρωποι του Θεού βιώνουν κάτι άλλο .έχουν την συναίσθηση της
 προστασίας του Θεού χωρίς βέβαια να πιστεύουν ότι σ άυτούς δεν θα συμβεί τίποτα.Αλλά ξέρουν ότι πάντα συντελούν επ' αγαθώ στους αγαπόντες τον Θεό.
Η εν Χριστώ ζωή έχει μερικούς πολύ σοβαρούς νόμους.Εαν όμως ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει τα υπέρ και τα κατά ,θα καταλάβει ποιο είναι το συμφέρον του.
Ο χριστιανός έχει προνόμια .Ζει χαρούμενος και δεν έχει μέριμνες.Ζει την ημέρα την καλή με χαρά και αν η επόμενη δεν είναι τόσο καλή ,έχει που να ακουμπίσει το πρόβλημά Του,και να πιστέψει ότι θα γίνει το καλλίτερο.Ξέρει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει δυσκολίες και η επικοινωνία Του με τον Θεό να του δώσουν θαυματουργικές δυνάμεις. .
Το πέρασμα για το οποίο μιλάμε δεν είναι θάνατος ,αλλά το πέρασμα από την ζωή που ζούμε στη γη ,σε μια άλλη ζωή που θα ζήσουμε αιώνια στην βασιλεία του Θεού.
Επομένως πρέπει να ζήσουμε εδώ χωρίς ανασφάλεια αν έχουμε στην ζωή μας τον Θεό ,να την ζούμε με χαρά μέσα στην δυσκολία ,με χαρά μέσα στην ένδεια γιατί για όλα αυτά φροντίζει ο ουράνιος πατέρας.Να ζήσουμε όλες τις ημέρες της ζωής εκμεταλευόμενοι τον καιρό.,Ο χρόνος δεν παίζει κανένα ρόλο αφού η ζωή είναι αιώνια .Αλλά η αιωνιότης είναι η ευλογία που θα απολαυσουν τα παιδιά του Θεού.Ο Θεός θέλει όλα τα πλάσματά Του κοντά Του ,για τον λόγο αυτό περιμένει όσο γίνεται περισσότερο για να βρεθούν στην αγκαλιά Του όσοι γίνεται περισσότεροι .Μακάρι και όλοι.
                                     ΑΜΗΝ.

ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ.

Από τον καιρό που οι γυναίκες πήραν το τιμόνι ,έχουν ακούσει ,τόσα λόγια υποτιμητικά ,που αν δεν είχαν τόση δύναμη μέσα τους ,θα έπρεπε να τα παρατήσουν,και να μην ξαναασχοληθούν με τον τομέα αυτό  .Συμφωνώ ότι πολλές φορές είμαστε αντισυμβατικές και κάνουμε πράγματα ,που ενοχλούν αυτούς που μέχρι πρότινος ήταν οι άρχοντες  της ασφάλτου..
Όμως από τότε που οι γυναίκες βγήκαν στην αγορά εργασίας και αναλαμβάνουν τουλάχιστον το μισό των οικονομικών υποχρεώσεων ενός σπιτιού,μαζί με όλα τα άλλα, την ανατροφή των παιδιών και τις υποχρεώσεις του σπιτιού ,το να έχουν και ένα αυτοκίνητο να κάνει την ζωή τους πιο εύκολη ,είναι δικαίωμά τους.Εγώ προσωπικά δεν δυσκολεύτηκα καθόλου σ' αυτό γιατί μπορώ να πω ότι μου το επέβαλε ο άντρας μου ,αφ' ενός γιατί μου είχε εμπιστοσύνη,αφ' ετέρου γιατί θα μπορούσα να κάνω τις υποχρεώσεις των παιδιών ,χωρίς να τον ενοχλώ.Μια φορά λοιπόν,πήγα να προσπεράσω έναν ηλικιωμένο,κανονικά από αριστερά ,όταν ξαφνικά ακούω ένα ουρλιαχτό.
<Μωρή κατσίκα ,αν μου κάνεις καμιά ζημιά θα βγω και θα σου φάω το συκώτι.Άντε σπίτι σου και πλύνε κάνα πιάτο> Και δεν είναι και καθόλου πρωτότυποι.Αυτό με τα πιάτα το έκαναν καραμέλα στο στόμα τους.Το μόνο που του είπα ήταν.<Έχεις παιδιά μαζί σου .Τι τους μαθαίνεις ?Καλή συμπεριφορά?Εκείνος απτόητος συνέχισε.<Α μωρή ...........άντε πνίξου.>
Και άλλες δυο τρεις φορές χωρίς να φταίω άκουσα λόγια άσκημα και υποτιμητικά.όμως μπορώ να πω σε αντιδιαστολή ,ότι οι νέοι άνθρωποι και πολλοί μεγαλύτεροι φέρονται σαν ιππότες.
Πολλοί άντρες είναι κομπλεξικοί ,και ποιος ξέρει τι ξύλο έχουν φάει από καμιά μέγαιρα γυναίκα και έτσι βγάζει τον θυμό του σε όποια άλλη γυναίκα βρεθεί στον δρόμο του.
Πρέπει να παραδεχτώ ότι οι γυναίκες παραελευθερώθηκαν και καπέλωσαν τους άντρες και δεν τους αφήνουν να λειτουργήσουν σαν άντρες.Πήραν τα ινία στα χέρια τους και αποφασίζουν και διατάσσουν και οι απαιτήσεις τους είναι τέτοιες που τα καημένα τα αγοράκια ευνουχίστηκαν.
Αποτέλεσμα είναι τα συχνά διαζύγια και ποιος είναι το θύμα?Το παιδί η τα παιδιά.Δυστυχώς άντρες και γυναίκες ξεχάσαμε τους ρόλους μας και θέλουμε να ζήσουμε την ζωή όπως την θέλουμε εμείς.
Όμως είμαστε δύο και πρέπει να υπάρχει κατανόηση και αλληλουποχώρηση των απαιτήσεων και των δύο μελών που αποτελούν το ζευγάρι που  πρόκειται να φέρουν παιδιά στον κόσμο και έχουν την υποχρέωση ,να βγάλουν υγιεί άτομα στην κοινωνία .Πρέπει πια να αλλάξουν τα πράγματα.Πρέπει να πάψουμε να είμαστε εαυτούληδες και να ενδιαφερόμαστε μόνο για το δικό μας.Αν μάθουμε να σκεπτόμαστε και τον διπλανό μας ,η οικογένεια που είναι το κύτταρο της κοινωνίας ,όλα θα πάνε καλλίτερα.

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ.

Αλήθεια πόσο εύκολα μπορεί κανείς να πιστέψει το ότι η καλή του ψυχική και σωματική του υγεία είναι δικαίωμα του και υποχρέωσή του?Και εάν το πιστέψει ,πως μπορεί να το κάνει?
Πολλοί μπορούν αλλά πρώτα πρέπει να περάσουν από εκπαίδευση.Αυτό το κάνει ο Θεός στις ψυχές που βρίσκει έτοιμες να ανταποκριθούν.Πριν όμως σε αναλάβει ο Θεός σε αναλαμβάνουν οι γονείς που έχουν την  υποχρέωση να σε μάθουν ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό.
Μετά θα σε μάθουν να πειθαρχείς στους κανόνες του σπιτιού,και να συμμετέχεις όταν είσαι σε κατάλληλη ηλικία στις υποχρεώσεις σου απέναντι στον εαυτό σου και στην όποια συμμετοχή σου επιτρέπει ο χρόνος σου μέσα στο σπίτι.Όταν αυτά τα πράγματα γίνουν κτήμα σου ,και το κάνεις χωρίς να δυσανασχετείς ,τότε είσαι έτοιμος να βγεις και στην ζωή.Μπορείς να αντιμετωπίσεις δυσκολίες σχολικές ,κοινωνικές,μπορείς να ανταπεξέλθεις σε υποτιμητικές συμπεριφορές ,που δυστυχώς υπάρχουν, μπορείς να ανταπεξέλθεις σε ρατσισμό χωρίς να αισθανθείς μειωμένος ,μπορείς να αντιμετωπίσεις μια δύσκολη συμπεριφορά με κατάλληλο τρόπο και να δώσεις την σωστή απάντηση ,χωρίς να προσβάλλεις και χωρίς να πονέσεις τον άλλο και χωρίς να πονέσεις εσύ.
Μέσα στην ζωή αντιμετωπίζουμε διάφορα προβλήματα ,γιατί να θεωρούμε τον εαυτό μας άτυχο η καντέμη.όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα ,και ότι μας συμβαίνει ,είναι το καλλίτερο για μας .Ο θείος νους που μας έπλασε για να ζήσουμε καλά,μας υποδεικνύει ότι εάν αισθανόμαστε εντάξει με την συνείδησή μας ,δεν φοβόμαστε ,δεν αγχωνόμαστε δεν αισθανόμαστε πικρία η θυμό .Αυτά είναι τα χειρότερα που μπορεί να σου συμβούν και να σου απορυθμίσουν όλο σου το σύστημα και να ελαττώσει τις άμυνες του και να τον κάνει ευάλωτο στην ασθένεια.
Η ασθένεια όμως έχει και άλλους λόγους να εμφανιστεί.Δεν φοβόμαστε το παίρνουμε σαν ένα φυσιολογικό γεγονός, και πάμε πάρα κάτω.Ο οργανισμός του ανθρώπου έχει μέσα του την αυτοίαση .Μας το έχουν εξηγήσει επιστήμονες ερευνητές αλλά και ο λόγος του Θεού που είναι αναμφισβήτητος ,μας μιλάει για θεραπεία ,η οποία είναι στο χέρι μας να την επιτύχουμε στο όνομα του Ιησού Χριστού.
Το να είμαστε καλά σημαίνει ότι δεν μας απασχολούν ασήμαντα θέματα,αλλά και σημαντικά να είναι,όταν ξέρουμε ότι έχουμε κάνει ότι πρέπει,δεν έχει νόημα να χαλάσουμε τα άντερά μας.Αύριο ξημερώνει μια άλλη ημέρα και όλα θα είναι καλλίτερα.Οι θετικές σκέψεις και η προσευχή κινητοποιούν την βούληση του Θεού να αλλάξει τα πράγματα προς το καλλίτερο.Αντίθετα οι αρνητικές σκέψεις η γκρίνια η κακία ,είναι η χαρά του διαβόλου μ' αυτή την συμπεριφορά μπορεί να μας βάλει στο τσεπάκι του,και μας κάνει να χορεύουμε στους δικούς του ρυθμούς
Έχουμε το δικαίωμα να είμαστε καλά αλλά είναι και υποχρέωσή μας να εξασκήσουμε αυτό το δικαίωμα και να το διδάξουμε και σε άλλους.
Εγώ έχω την εμπειρία αυτή ,όπως και πολλοί άλλοι ,και μπορώ να το βεβαιώσω.
Το εύχομαι να το δοκιμάσετε.Υπάρχουν και βιβλία επάνω σ' αυτό ,αλλά προτιμήστε να μελετήσετε τον λόγο του Θεού.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ.

                                               Νύχτα στο σπίτι φτάσαμε
                                              το λούζανε τα φώτα.
                                              Ήτανε όμορφα πολύ
                                              μα όχι σαν και πρώτα.

                                              Τα λούλουδα ανθίζανε
                                              τζιτζίκια τραγουδούσαν
                                              έτρεχε γάργαρο νερό,
                                              μα οι γονιοί δεν ζούσαν.

                                              Ο ήλιος σαν εφάνηκε
                                              όλα ήταν ωραία,
                                              όλα λουζόντουσαν στο φως,
                                              μα έλειπ' η παρέα.

                                              Το σπίτι εζωντάνεψε,
                                              τα παραθύρια ανοίγουν
                                              παιδιά γελούν και χαίρονται,
                                              εγώ παιδί δεν ήμουν.

                                              Ο κήπος με τις λεμονιές ,
                                              τα κίτρα τα κυδώνια,
                                              τις καρυδιές τις αψηλές,
                                              μα!!!!!φύγανε τα χρόνια.

                                              Η μποκαμβίλια θέριεψε
                                              την λάτρευες πατέρα.
                                              μα  συ δεν είσαι πια εδώ
                                              ούτε και συ μητέρα

                                              Το σαλονάκι το μπαμπού,
                                               εβγήκε στην βεράντα.
                                               όμως η νιότη η χρυσή,
                                               έφυγε μια για πάντα.

                                               ήθελα νάρθω να σε δω ,
                                               σπίτι αγαπημένο.
                                               η μνήμη όμως καλλίτερα ,
                                               σε είχε φυλαγμένο.

                                               Η μνήμη κράτησε βαθιά.
                                               της νιότης τις λαχτάρες.
                                               Μα η καρδιά φοβήθηκε
                                               και κλείστηκε μ'αμπάρες.

                                               Χαρούμενα και ξένοιαστα
                                              σπιτάκι μου κοντά σου
                                              τι καλοκαίρια πέρασα!!!!!!!!!!!!!
                                              σε λίγο ,φεύγω ,γειάσου.

                                              Μία ευχή μονάχα μια ,
                                              βγαίνει απ' την καρδιά μου,
                                              κοντά σου όσα έζησα
                                              να ζήσουν τα παιδιά μου.



.

ΣΥΓΧΩΡΕΙΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΣ.

Οι άνθρωποι δυστυχώς κρατάμε στην μνήμη μας πράγματα που μας έχουν πειράξει στην ζωή μας ,πράγματα που αισθανόμαστε ,ότι μας έκαναν ζημιά και δεν μας άφησαν να προκόψουμε.Κατά την γνώμη μου στους περισσότερους ανθρώπους έχει συμβεί αυτό.
Θεωρούν ότι αυτοί που είναι πλάι τους όχι μόνο δεν τους βοήθησαν αλλά τους εμπόδισαν να προχωρήσουν και να αυξηθούν ,πνευματικά ψυχολογικά και κοινωνικά.΄
Βέβαια αυτό μπορεί να συμβεί μεταξύ ζευγαριών η φίλων,αλλά είναι λίγο έως τελείως απίθανο να συμβεί μεταξύ παιδιών και γονιών.Και μιλάμε για γονείς που δεν έχουν πάθη οινοποσίας η χαρτοπαιξίας η εθισμών.Μιλάμε για γονείς που ζουν μόνο για να προσφέρουν ότι καλλίτερο έχουν στην καρδιά τους.
Όμως υπάρχει και η πιθανότητα να μην έχουν καταλάβει τι θέλει το παιδί και εάν το έχουν καταλάβει να μην το εγκρίνουν.Να μην θέλουν να αφήσουν το παιδί έρμαιο των επιθυμιών του ,και με αυτό το τρόπο να πλήγωσαν το παιδί και να πήρε λάθος μηνύματα.Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι γονείς μεγαλώνουν τα παιδιά τους με το ένστικτο και όχι με την γνώση.Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό η κακό.
Αυτό κρίνεται εκ του αποτελέσματος.Πιστεύω ότι ένας γονιός είναι αποτυχημένος αν δεν έδωσε στα παιδιά του ευτυχισμένα παιδικά χρόνια.Αλλά και αυτό εξαρτάται από τις συνθήκες.Κατά την γνώμη μου ένα παιδί μέχρι τα 17 του χρόνια πρέπει να έχει μια ελεγχόμενη ελευθερία.
Μετά μπορεί σιγά σιγά να δοκιμάζει τα φτερά του και να παίρνει πρωτοβουλίες με κίνδυνο να έχει αποτυχίες και ακόμη γκρίνιες από τους Έλληνες γονείς.
Τα μάτια μας έχουν δει πάρα πολλά από τις απεριόριστες ελευθερίες που οι γονείς δίνουν στα παιδιά τους προκειμένου να τα ξεφορτωθούν και να κάνουν την ζωή τους.Μπλέξιμο με ναρκωτικά ,έιτζ, κλοπές όταν δεν έχουν λεφτά και ένα σωρό άλλα που στην εποχή μας βρίθουν.
Η γνώμη μου είναι ότι το όχι πρέπει να λέγεται στα παιδιά ,όταν κάτι κατά την γνώμη του γονιού είναι επικίνδυνο.Κατά τ' άλλα αυτά θα συμβαίνουν πάντα γιατί η απαγόρευση στους πιο πολλούς είναι κόκκινο πανί,και κάνει το παιδί να επιμένει περισσότερο.
Κανείς μας δεν ξεχνάει τα όχι και τα μη, που εισέπραξε στη παιδική του ηλικία ,αλλά η ωριμότητα ,όταν την αποκτήσεις ,από προσωπική μου πείρα, λέει ,ότι καλά .έκανες μάνα,καλά έκανες πατέρα .Για τον πόνο που μου έδωσες όταν ήμουν κοντά σου σε συγχωρώ γιατί ότι έκανες το έκανες από αγάπη.
      Καλόν εγένετο εις εμέ ΄οτι εταλαιπωρήθην για να μάθω τα δικαιώματά ΣΟΥ.

H ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΜΕΓΙΣΤΗ ΕΝΤΟΛΗ.

Όταν ο Μωυσής ανέβηκε στο βουνό ;όπως του ζήτησε ο Θεός  για να πάρει τις εντολές ,μετά φόβου και τρόμου ,γιατί η παρουσία του Θεού και μόνο μπορούσε να τον σκοτώσει.Αλλά ο Κύριος και παντοδύναμος Θεός του έδειξε απλά την δόξα Του περνώντας και τον άφησε, μόνο να δει  σκιά της παρουσίας Του που έστω και αυτό  συγκλόνισε τον Μωυσή. Η, πρώτη εντολή ήταν.
Αγάπα Κύριον τον Θεόν σου ,εξ' όλης της ψυχής σου, εξ' όλης της διανοίας σου εξ' όλης της ψυχής σου ,και μην κάνεις άλλον Θεόν έτερον εκτός εμού ,και δεύτερη  ίσην με αυτή ,αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν.
Τι καταλάβαμε εμείς οι άνθρωποι από αυτή την εντολή?Εμείς που όλη η διανοητική μας ουσία χωράει σε μια δαχτυλήθρα μπροστά στην του Θεού που γεμίζει ένα ωκεανό?
Μπορώ να παραδεχτώ για τον εαυτό μου ,ότι δεν κατάλαβα τίποτα ,και δεν μπορούσα να παραδεχτώ ότι ο Θεός είναι τόσο εγωιστής και αλαζόνας.Μπορούσα να δεχτώ ότι αυτό ήταν μόνο για τους Ιουδαίους που ήταν ένας σκληροτράχηλος λαός ,που παράβαιναν τις εντολές Του μόλις έβρισκαν κάποια δυσκολία ενώ Εκείνος τους είχε δείξει την δύναμη Του και την προστασία Του επανειλημμένως.
Για όλες τις εντολές ήμουν απόλυτα σύμφωνη αλλά τι θα πει να μην κάνετε άλλους Θεούς έτερους εκτός εμού.Εγώ Εκείνον πίστευα και Εκείνον είχα συμπαραστάτη μου και βοηθό μου.Εκείνος όμως ο Πάνσοφος και Παντοδύναμος ήξερε τι έλεγε.Αλλά ήθελε να το καταλάβουμε μόνοι μας.
Έτσι όπως μας έκανε ελεύθερους έτσι ήθελε και ελεύθερα να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε αν θα υπακούσουμε στην πρώτη και σπουδαιότερη εντολή Του.
Εμείς ,και ας μην το γενικεύσω,εγώ κατάλαβα ότι πριν από όλους,αγάπησα τα παιδιά μου ,τα λάτρεψα και εκείνα έκανα Θεό μου.Μια κι έξω έγινα ειδωλολάτρης.Και δεν ξέρω αν αυτή ήταν αγάπη η δικαίωση του εαυτού μου και.έκανα πράγματα που σπάνια έκαναν άλλες μάνες.Και το χειρότερο ήταν ότι μέσα μου βαθιά υποτιμούσα τις άλλες γυναίκες που κράταγαν ένα μέρος και  για τον εαυτό τους..
Ο Κύριος ήξερε τι έλεγε.Αν ήταν Εκείνος πρώτος στην ζωή μου ,Εκείνος θα είχε προνοήσει για όλα ,και δεν περνούσα όλες τις δυσκολίες που πέρασα.
Ότι δήποτε βάλουμε πάνω από τον Θεό γυρνάει μπούμερανγκ εναντίον μας.Έπαθα και έμαθα.όμως προσευχόμουν πολλά χρόνια να μου δείξει ο Κύριος τα λάθη μου.Εγώ ανθρώπινα προσπαθούσα να διορθωθώ αλλά το κύριο θέμα ,ούτε καν μου πέρναγε από το μυαλό.
Ο Κύριος μας θέλει να είμαστε ολοκληρωτικά δικοί του και να προσαρμοζόμαστε στον λόγο Του γιατί αυτό μας συμφέρει .Εμάς η προσευχή μας πρέπει να είναι να ζητήσουμε την δικαιοσύνη του και την βασιλεία Του και όλα τα άλλα τα αναλαμβάνει ο μέγας νους.Εκείνος ξέρει και μας εκπαιδεύει αν βρει σε εμάς αγαθή προαίρεση.Εκείνος που έστειλε στην θυσία τον μονογενή υιό Του ,ίνα πάντες σωθώσι, γίνεται να μην αναλάβει όλα τα βάρη μας που με πίστη του αφήνουμε?
Ταλαιπωρήθηκα και ταλαιπώρησα ,αλλά το έλεος του Θεού απλώνεται παντού και επαναφέρει κάθε ψυχή που με πίστη και συντριβή ζητάει συγγνώμην.
Αν δεν καταλάβουμε τον Θεό, όχι την ουσία Του ,αυτό δεν γίνεται ,αλλά τις ιδιότητες Του,την αγάπη Του την δικαιοσύνη Του τις παροχές Του,τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε.
Προσπαθούμε κολυμπώντας στις τρικυμίες και παλεύουμε με άγρια θηρία.Ο φόβος μας κυριεύει και ο εχθρός βρίσκει ευκαιρία να μας ταλαιπωρεί και να προσπαθεί να μας πάρει με το μέρος του.
Όταν συνειδητοποιήσουμε με ποια αγάπη μας αγάπησε ο Θεός αμέσως χαλαρώνουμε και αφηνόμαστε στα χέρια του σαν μικρά παιδάκια που είναι χαρούμενα και ασφαλή στην αγκαλιά των γονιών τους.Εγώ έλαβα αυτή την χάρη και είμαι πλέον θεραπευμένη,αλλά συνέχεια προσπαθώ με το να βρίσκομαι κοντά Του και να Του ζητώ να γίνεται το θέλημά του και στην γη όπως στον ουρανό.Του ζητώ οδηγίες πως να περπατήσω και τι να κάνω για να είμαι ένα από τα παιδιά Του που Τον κάνουν να χαίρεται.Αυτό είναι η μόνη μου έννοια και όλα τα άλλα που είναι μπροστά μου τα κάνω γιατί τον έχω πάντα συμπαραστάτη μου ,αφού είναι ο Πατέρας μου που με αγαπά και εγώ προσπαθώ να τον αγαπήσω ,όσο γίνεται πιο πολύ.
Ο Κύριος έφερε τα πράγματα έτσι που μου έμεινε χρόνος να σκεφτώ ,να διαβάσω με πιο προσοχή το λόγο Του να ακούσω ,ανθρώπους εμπνευσμένους και τα πράγματα άλλαξαν για μένα.Μην φανταστείτε ότι αυτή η διαδικασία έγινε από την μια μέρα στην άλλη .Μου πήρε 30 χρόνια.
Θα μου πείτε χαρά στην υπομονή σου.Όμως δεν είχα επιλογή.Δεν πίστευα ότι ο Θεός με έφερε στον κόσμο για να ζήσω αυτή την ζωή που ζούσα.Ήξερα ότι είναι πιστός στον λόγο Του ,αλλά ο χρόνος Του είναι διαφορετικός από τον ανθρώπινο χρόνο ,διότι Εκείνος ζει στην αιωνιότητα και τι είναι 30 χρόνια μπροστά στο αιώνιο.Και για το αιώνιο είμαστε και εμείς πλασμένοι.
Οι άνθρωποι οι πιστοί τα ξέρουν αυτά και δεν θα τους κάνουν καμιά εντύπωση  τα γραφόμενά μου.Όμως αν κάποιοι από τον κόσμο περνούν κάπως όπως πέρναγα και εγώ όταν ήμουν στον κόσμο χωρίς να μου αρέσει,μπορεί κάτι να ωφεληθούν και να τους δώσει ο Θεός την λύτρωση πιο γρήγορα από  ότι την έδωσε σε εμένα.
Εγώ δοξολογώ και ευχαριστώ τον Κύριό μου για την εύνοιά Του,και πιστεύω ότι η μία ημέρα θα είναι καλύτερη από την άλλη
                                             ΑΜΗΝ.

ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ ΖΩΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Θέλω να βγάλω την ψυχή μου στο χαρτί,αλλά είναι δύσκολο να  ανασύρεις από την μνήμη σου αυτά που σε πλήγωσαν και σε έκαναν έναν άλλο άνθρωπο.Για μένα αυτά που έζησα ,ήταν ,τα χειρότερα που θα μπορούσαν να μου συμβούν ,σύμφωνα με τα ΄όνειρά μου για το μέλλον .Ήταν το πιο οδυνηρό για μια κοπέλα που έκανε τα πρώτα της βήματα στην πραγματική ζωή.
Ακόμα δεν μπορώ να μιλήσω γι αυτά γιατί ,δεν είμαι συγγραφέας για να δημιουργώ πάνω στα σοβαρά γεγονότα της ζωής μου ,συγκίνηση και συμπάθεια. Έτσι όπως τα πέρασα  χωρίς να κάνω την ζωή μου ένα δράμα και τους ανθρώπους γύρω μου δυστυχισμένους,έζησα φυσιολογικά,και έμαθα να ζω ,σαν να μην συνέβη ποτέ τίποτα.
Αυτό όμως δεν ήταν η εσωτερική μου αλήθεια ,έκανα ότι κάνουν όλοι ,και έβρισκα σημεία χαράς,για να την παίρνουν και οι άλλοι.Ο Θεός ήταν πάντα δίπλα μου,με κρατούσε υγιή και δραστήρια ,και αντλούσα δύναμη από αυτό που με βασάνιζε προσπαθώντας να μικρύνω την ζημιά.
Έτρεχα όλη μέρα για να προλάβω τα χειρότερα ,τότε δεν ήξερα τίποτα για την πρόνοια του Θεού και την αγάπη Του για εμένα ,και όλα τα παιδιά Του που τον επικαλούνται και Τον ζητούν στην ζωή τους.Και προσπαθούσα με τόση ένταση ,και με σθένος πιστεύοντας ότι θα μπορούσα να διορθώσω την ζημιά.
Δεν ήξερα τίποτα από το χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάνετε ουδέν.
Πίεζα προς όλες τις κατευθύνσεις προκειμένου να φέρω κάποιο αποτέλεσμα.Κάποιες φορές τα πράγματα ήταν καλλίτερα ,αλλά με το πέρασμα του χρόνου η βελτίωση ακυρωνόταν.
Δεν ξέρω γιατί αναμασώ πράγματα σαν την κατσίκα χωρίς να δίνω στοιχεία να καταλάβουν αυτοί που ίσως διαβάσουν περί τίνος πρόκειται.
Δεν θέλω να αναφερθώ σε άλλους ,έχω την εντύπωση ότι δεν μου επιτρέπεται,γιαυτό είμαι κάπως αινιγματική
Μετά ήρθε ο Θεός στην ζωή μου και μου φανέρωσε ότι το θέλημα Του είναι να μην φοβάμαι γιατί οτιδήποτε συμβαίνει στους πιστούς είναι το καλλίτερο.Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα όταν πιστεύουμε στην δικαιοσύνη Του και στη αγάπη Του.
Το πίστεψα και άρχισα να ζω σαν ένα καινούριο κτίσμα ,ζητώντας πάντα την βοήθειά Του,και ζητώντας από Εκείνον να μου πει πιο θα είναι το επόμενο βήμα μου.
Σ'    ευχαριστώ Πατέρα γιατί με έβγαλες από την κόλαση και μου έδωσες προοπτικές ζωής.
Σ' ευχαριστώ γιατί τώρα και τα πιο απλά πράγματα είναι ωραία ,αλλά και τα δύσκολα που υπάρχουν τα έκανες μια φυσιολογική κατάσταση ,και έτσι την ζω.
                                        Σ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΙ ΓΙΝΕΣΘΕ.

Είμαστε ευχάριστοι στον Θεό  πρωτίστως και μετά στους ανθρώπους?Και 'οταν λέμε ευχάριστοι δεν εννοώ αυτό που έχουμε στο μυαλό μας  ότι πρέπει να λέμε πράγματα ,που να κάνουν τους ανθρώπους να κολακεύονται η να τους κάνουμε να γελάνε κρίνοντας συμπεριφορές η λόγια συνανθρώπων μας.Το να είμαστε ευχάριστοι σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε ευγνώμονες σ' αυτούς που αγαθοποιούν και συμπαραστέκονται στον πόνο μας και στην ανάγκη μας.Και  ακόμα περισσότερο στο Θεό μας που φροντίζει για κάθε ανάγκη μας και μας γεμίζει πνευματικά και υλικά αγαθά.Δυστυχώς όμως πάμε στον Θεό και του ζητάμε οτιδήποτε μας περάσει από το μυαλό ,και όταν δώσουμε την εντολή και δεν εισακουστεί Τον ακυρώνουμε και φεύγουμε από κοντά Του,γιατί δεν μας έδωσε αυτό που θέλαμε.
Όμως τα παιδιά του Θεού δεν απογοητεύονται γιατί ξέρουν ότι ο Θεός ξέρει την ώρα που θα μας απαντήσει στο αίτημά μας και εμείς περιμένουμε με πίστη .Δεν φεύγουμε από κοντά Του,δεν απομακρυνόμαστε και η προσευχή μας είναι να γίνει το θέλημά Του που είναι πάντα ,το καλά το ευάρεστο και το τέλειο.
Τα παιδιά δεν φεύγουν από το σπίτι αν ο πατέρας πει όχι.Εκείνοι που φεύγουν είναι οι ζητιάνοι
Αν μια δυο φορές δεν τους δώσεις δεν ξανάρχονται.
Πολλοί άνθρωποι ζητάνε και ο άνθρωπος του Θεού δίνει,και ξαναδίνει ,και κατά την διάρκεια αυτή όλα είναι καλά ,και  οι λήπτες δείχνουν και ευγνωμοσύνη και ευχαριστία.Αν η προσφορά σταματήσει για διάφορους λόγους ,η επειδή κάποιοι άλλοι είχαν μεγαλύτερη ανάγκη η οι ίδιοι αποκαταστάθηκαν εν μέρει ,η ο ίδιος ο άνθρωπος της προσφοράς βρέθηκα ο ίδιος σε ανάγκη,τότε η φιλία και η δήθεν αγάπη τελειώνουν και παύουν να ξέρουν τον άνθρωπο που τους ευεργέτησε.
Δυστυχώς αυτό είναι το συνηθισμένο φαινόμενο και δεν μας κάνει πια εντύπωση,και δεν πρέπει να πάψουμε να είμαστε κοντά στους ανθρώπους ανεξάρτητα από την συμπεριφορά τους.
Εδώ ο Θεός όντας βουτηγμένοι μέσα στην αμαρτία ,έστειλε τον μονογενή Του υιό να πάθει και να πεθάνει επάνω στον Σταυρό για να μας σώσει.Ποιοι είμαστε εμείς που θα αισθανθούμε κάτι αρνητικό,για τον συνάνθρωπο,ας κάνει ότι ξέρει μέχρις ότου έλθει η κοινωνία του αγίου πνεύματος την οποία έχουμε όλοι ανάγκη για να ολοκληρώσουμε το έργο για το οποίο ήρθαμε στην ζωή.

ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ.

Ο σύλλογος των αποφοίτων του σχολείου μου διοργάνωσε μια εκδρομή στο Ναύπλιο.Αυτό γινόταν συχνά,και ήταν από τα ωραιότερα πράγματα που συνέβαιναν στην ζωή μου ,την εποχή εκείνη.΄΄Ενα πούλμαν γεμάτο νεαρούδια ,με την χαρά και την αισιοδοξία στα πρόσωπά τους ,ξεκινούσαν για ένα μικρό ταξίδι ,ταξίδι για το οποίο η φαντασία τους και η ορμή της ηλικίας οργίαζε.
Όλα καλά παιδιά από καλές οικογένειες αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι δεν είχαν στο μυαλό τους ότι μια μέρα ελευθερίας δεν θα τους παρουσίαζε και ευκαιρίες ζευγαρώματος.Μην φανταστείτε και τίποτα σπουδαίο.Κανένα χαδάκι ,κανένα φιλάκι καμιά όμορφη κουβεντούλα που οι νεανικές καρδούλες το έκαναν ολόκληρο παραμύθι του μεγάλου έρωτα.
Όλοι καθίσαμε στις θέσεις μας ανάλογα με τις προτιμήσεις μας ,ποιον θα θέλαμε να καθίσει δίπλα μας ,ή ποιος ήθελε να καθίσει δίπλα σ' εμάς.
Ήταν Οκτώβρης το σχολείο είχε ανοίξει και οι μαθητές μας κοίταζαν με ζήλια.Πόσο θα ήθελαν να ήταν στην θέση μας.Κάναμε και με το σχολείο εκδρομές ,αλλά μην φανταστείτε αυτό που γίνεται τώρα ,πενταημερες η εξαήμερες .Ήταν ημερήσιες εκδρομές και τα πιο πολλά κορίτσια πέρναμε μαζί μας και τις μαμάδες μας.Όχι ότι οι καυμένες ενοχλούσαν σε τίποτε αλλά και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είχαν το κεφάλι τους ήσυχο.
Ξεκινήσαμε με τραγούδια ,φανταστείτε κάτι σαν το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο με την Βουγιουκλάκη.Μόνο που τώρα απόφοιτοι πια είχαμε την ευθύνη των πράξεών μας.Εγώ που ήταν η πρώτη χρονιά που είχα αποφοιτήσει ,όπως ήταν το καθιερωμένο, ήμουν μαζί με τον αδελφό μου που και εκείνος είχε φοιτήσει και αποφοιτήσει από το ίδιο σχολείο.
Ο όρος ήταν αυτός.Πάντα να συνοδεύομαι..Δεν με ένοιαζε όμως.Δεν είχα κάτι που ήθελα να κρύψω.Βέβαια ήταν ένα αγοράκι που με γλυκοκοίταγε,αλλά αυτό δεν ήταν μέσα στα απαγορευμένα.
Στο δρόμο κάναμε στάσεις για καμιά πορτοκαλάδα,ούτε καφέ δεν πίναμε τότε.Είχαμε και μια μπάλα μαζί μας και παίζαμε λίγο για να ξεμουδιάσουμε.Εγώ έπαιζα βόλεϋ.Σκεφτείτε 1.56 βόλεϋ.Αλλά ελλείψει κορμιών ,όλοι βρίσκαμε μια θέση στον ήλιο.
Συνεχίσαμε για τον προορισμό μας και σε καμιά ώρα φτάσαμε.Κάναμε ένα γύρο στην πόλη ,στην πόλη του Καποδίστρια ,που είχε πεθάνει άδικα από το αντίπαλο δέος.Το αυτοκίνητο σταμάτησε σε μια αλάνα,και εμείς σκορπιστήκαμε στα στενά  δρομάκια  του Ναυπλίoυ  μιλώντας και γελώντας...
Καμία σχέση με το σημερινό Ναύπλιο.Ούτε μαγαζιά ούτε καφετέριες ,ούτε εστιατόρια.Καμιά ταβερνούλα που και που για να πηγαίνουν οι ντόπιοι,να πίνουν κάνα κρασάκι.Εμείς σκορπιστήκαμε ανάλογα με τις προτιμήσεις μας.Εγώ με μερικά κορίτσια καθίσαμε στην πλατεία κοντά στην εκκλησία,και έβλεπα τα δέντρα που είχαν μισοχάσει το φύλλωμά τους και ένα στρώμα χρυσοκίτρινα φύλλα έκαναν ένα μαλακό στρώμα κάτω από τα πόδια μου.Τα έσπρωξα λίγο γιατί νoτίσανε τα παπούτσια  μου.Σκεφτόμουνα που ήταν ο νεαρός που με φλέρταρε.Δεν ήθελα και πολλά πολλά μαζί του γιατί φοβόμουνα.Αλλά, το μυαλό μου έλεγε άλλα και το συναίσθημα άλλα.
Κατά το μεσημέρι πήγαμε όλοι μαζί σε ένα ταβερνάκι.Δεν είχε και πολλά πράγματα να μας προσφέρει,αλλά όλοι μας είχαμε το κάτι τις μας.Μας έφτιαξαν και πατάτες τηγανητές και σαλατούλες και κάποιες μπύρες και το γλεντήσαμε.Μετά με το τσουκ μποξ χορέψαμε και γλεντήσαμε με την καρδιά μας.όλοι μαζί αγκαλιασμένοι και μισοφιαγμένοι τραγουδώντας ,αποφασίσαμε να πάμε να ανεβούμε στο Παλαμήδι.
Μερικοί έλειπαν από την παρέα για ευνόητους λόγους ,οι άλλοι αρχίσαμε να ανεβαίνουμε .Εγώ ανέβηκα όλα τα 999 σκαλοπάτια που λένε ΄ότι είναι, τρέχοντας.Τώρα που το σκέπτομαι απορώ πως το κατάφερα.Έφτασα πρώτη και περίμενα τους υπόλοιπους,να θαυμάσουμε από ψηλά την θέα.
Είχε αρχίσει να σουρουπώνει,και ο αρχηγός έριξε την ιδέα να κατεβούμε .Κατεβήκαμε πάλι τρέχοντας,εγώ ,δεν ξέρω για τους άλλους και πήγα κατευθείαν στο αυτοκίνητο.
Εκεί με έκπληξη είδα το αγόρι να κάθεται σε μια θέση μόνος του.Πήγα και έκατσα κοντά του και η καρδιά μου πετάριζε.Ωστόσο τον ρώτησα γιατί είναι μόνος του και μου απάντησε ότι ,αφού έφυγες¨?Λόγια απλά αλλά η εφηβική μου και ανίδεη καρδιά τα καταχώρησε σαν ερωτική εξομολόγηση.
Τελικά μαζεύτηκαν όλοι και το πούλμαν ,ο Θεός να το κάνει ,ξεκίνησε.Τα φώτα έσβησαν και τα όνειρα πλημμύρισαν το αυτοκίνητο.Μια χαμηλή μουσική ,μας συνόδευε στις σκέψεις και στα συναισθήματα,και οι περισσότεροι ζούσαν στον δικό τους ονειρικό κόσμο.Τι θέλει ένας νέος για να στήσει τον καμβά του ονείρου του?Έναν σύντροφο που να του εμπνέει το όνειρο.Αυτοί που είχαν μείνει μπακούρια πότε πότε άναβαν τα φώτα και έβαζαν τραγούδια στα οποία κανείς μας δεν μπορούσε να αντισταθεί.και μάλιστα ακούστηκε η έκφραση έπεσε περονόσπορος.Αυτό με τον περονόσπορο έγινε σλόγκαν και όποτε βρισκόμαστε το θυμόμαστε και γελούσαμε.
Αργά το βράδυ φτάσαμε στα σπίτια μας .Εγώ ήμουν ενθουσιασμένη.Είχα περάσει μια μέρα γεμάτη δραστηριότητα χαρά και συναίσθημα.Συναίσθημα που μόνο οι νεανικές ψυχές μπορούν να νιώσουν.

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟΥΣ.

Χειμωνιάτικη νύχτα..Νύχτα του Φλεβάρη που ωστόσο τίποτα δεν θυμίζει τον πραγματικό χειμώνα.έχει μια ψυχρούλα στα μέρη που έχεις  ακάλυπτα ,αλλά,όλα είναι ήσυχα και θα μπορούσε κανείς να κάνει ένα όμορφο ποδαρόδρομο ,είτε σαν άσκηση είτε σαν διασκέδαση.Στην πόλη δεν βλέπουμε τα ουράνια σώματα ,τα αστέρια τουλάχιστον.Μικρό το κακό.Αισθάνεσαι την ευλογία να σε σκεπάζει μετά από τόσα που ακούμε για τα ακραία φαινόμενα της Ευρώπης,και της Αμερικής.

Όλα είναι ευλογημένα και η οικονομική κρίση ,που μας μαστίζει ακόμα .θα μπορούσε να μην μας έχει επηρεάσει τόσο τις ψυχές μας πρώτα και μετά όλες τις άλλες λειτουργίες μας.

Βρισιές μούντζες κατάρες και ότι φανταστεί κανείς δέχονται οι πολιτικοί όταν βγαίνουν στην τηλεόραση.Λυπάμαι πάρα πολύ για την όλη κατάντια μας.Σε όλο τον κόσμο έχει συμβεί αλλά η Ελληνική αντιμετώπιση είναι το κάτι άλλο.Εγώ δεν καταλαβαίνω από αυτά .Εγώ έζησα δύσκολες καταστάσεις ,αλλά ποτέ δεν τα έβαλα με κανένα.Ο καθένας όπως στρώνει κοιμάται.

Όχι ότι μένω αδιάφορη στην ένδεια,κάνω ότι μπορώ,αλλά δεν είμαι διατεθειμένη να ακούω όλα αυτά που λέγονται με αρκετή υπερβολή από τα μέσα..Όσο μου μένει να ζήσω ,θα ζήσω με την δική μου την χαρά και την ειρήνη,όπως μου την έδωσε ο Κύριος μου όταν είδε ότι ήρθε η ώρα να μου τα δώσει.

Μέσα στο σπίτι περνάω πολύ ωραία ,κάνω τις δουλειές μου που δεν είναι πια πολλές ,και μεσημέρι και βράδυ η χαρά μου είναι τόσο μεγάλη γιατί μπορώ να κάνω ΄οτι επιθυμεί η καρδιά μου.Μπορώ να διαβάσω να γράψω,να ακούσω κηρύγματα από αγαπημένους δασκάλους και αν έχω και όρεξη να ρίξω ένα υπνάκο.

Εκείνες τις ώρες είμαι σαν το παιδάκι που έκανε τις υποχρεώσεις του και μπορεί να πάει να παίξει.Ναι ,έτσι αισθάνομαι..

Είμαι ήσυχη γιατί άφησα τον εαυτό μου στον Θεό μου.Αγωνίστηκα χρόνια γιαυτό.Θα μπορούσε κανείς να πει ότι τα άφησα στο Θεό από ραθυμία.Εντελώς το αντίθετο.Δυσκολεύτηκα να το κάνω γιατί ήθελα να τα προλάβω και να τα προβλέψω όλα.έπαθα και έμαθα.Ήρθε η ώρα μου να ζήσω σαν άνθρωπος.Στην ζωή μου την προηγούμενη ,τα .έζησα όλα.Δεν έχω απωθημένα ούτε ζητούμενα.

Όλα όσα χρειάζομαι τα έχω όσο με αφήσει ο Κύριος.Η ειρήνη και η πραότητα που τα καλλιεργώ και τα δύο με μεγάλη προσοχή δίνουν νόημα στην ζωή μου.

έχω τον σταυρό μου ,όπως όλοι οι άνθρωποι αλλά ποτέ βαρύτερο
 από ότι αντέχω.Πάντα έτσι ήταν ,αλλά οι συμπεριφορές του κόσμου με αλλοτρίωναν,και είχα γίνει μια στρίγγλα. Δεν το άντεχα ,ούτε οι άλλοι.Το θέμα είναι ότι αν ζητήσεις από τον Θεό κάτι από τις υποσχέσεις Του θα γίνει.Δεν είναι το όποιο των λαών όπως λένε.Είναι η πραγματική ζωή,αυτή για την οποία ο δημιουργός μας μας έπλασε.Δεν μας έστειλε στον κόσμο για να βασανιζόμαστε.Ναι βασανιζόμαστε!!Γιατί όμως?Γιατί πάμε κόντρα στο θέλημά Του.έχουμε την δικαιολογία ότι δεν ξέρομε το θέλημά Του.Αλλά αν η προαίρεσή μας είναι αγαθή ,Εκείνος θα μας στείλει τον κατάλληλο άνθρωπο να μας ευαγγελίσει.Εκείνος θα μας ελκύσει στον χρόνο που Εκείνος ξέρει.
Ας βιαστούμε ο χρόνος πια επείγει.
Ας σταματήσουμε την επιθετικότητα,την κακολογία την γκρίνια .Ας πούμε τα αιτήματά μας στον Θεό,και ας μην φοβόμαστε .οτι θα μας πουν αδιάφορους και αναίσθητους στα πράγματα.
Μόνο Εκείνος θα διορθώσει τα πράγματα ,Εκείνος θα φέρει την δικαιοσύνη ,Εκείνος θα δώσει
Τα πάντα τοις πάσι.Μας είπε να είμαστε σαν τα μικρά παιδιά,και αυτό γιατί τα μικρά παιδιά εμπιστεύονται τους γονείς τους.Πόσο μάλλον πρέπει να εμπιστευτούμε τον ουράνιο Πατέρα.
Μην μεριμνάτε περί μηδενός .Έτσι δεν μας είπε?Δεν είπε ότι δεν πρέπει να κάνουμε τις υποχρεώσεις μας ,αλλά δεν χρειάζεται να σκεπτόμαστε τι θα γίνει μετά ,και αν κάνουμε αυτό ,μετά τι αποτελέσματα θα έχει?Και περνάει η ζωή μας χάνουμε το σήμερα που μπορεί να έχει πολύ ευλογία .γιατί το αύριο η το μεθαύριο μπορεί να μην είναι το ίδιο.
Εγώ προσωπικά το κατάλαβα όπως και πολλοί άλλοι αλλά όποιος δεν το δοκίμασε ας κάνει μια προσπάθεια ,αν στην καρδιά του κάτι του λέει ότι δεν ακολουθεί σωστό δρόμο.
Ο δρόμος του Θεού είναι ανηφορικός αλλά καθ'οδόν εκτός από αγκάθια συναντάς και μοσκομυριστά λουλούδια,και κρύα δροσερά νερά και παχύφυλλα δάση να αναπαυτείς στην σκιά τους.
Μετά από αυτά τα διαλλείματα βγαίνεις πάλι στις πέτρες και τις λακούβες αλλά πάντα στον δρόμο σου ακολουθούν οι άγγελοι του Θεού που σε σηκώνουν και θεραπεύουν τις πληγές σου.
Σε όποιον θελήσει να δοκιμάσει καλή επιτυχία.

                                                Πέρασε γρήγορα ο καιρός
                                               κι εγώ μαζί με κείνον,
                                               αναρωτιέμαι κι απορώ,
                                               πίσω μου τι αφήνω.


                                              Δεν μου τα είπανε καλά,
                                              λάθος τα όνειρά μου
                                             άλλων όνειρα έφτιαξα,
                                             που τάφτησαν καρδιά μου.



                                            Κι αμείλικτος ο χρόνος μου,
                                            κι εγώ πίσω απ' όλους ,
                                            νάμαι σκαλί για ν' ανεβούν,
                                            και μπλόκι για τους μόλους


                                          Έτσι επέρασ' ο καιρός ,
                                          και μια μέρα ξυπνάω.
                                          κι,αυτό που βλέπω  στο γυαλί,
                                         δεν είμαι γω.Μια γριά θωράω


                                        Δεν πίστευα στα μάτια μου
                                        θολώσανε θαρούσα ,
                                        αλλά η αλήθεια ήταν αυτή ,
                                        και στη καρδιά πονούσα.


                                       Τάβαλα κάτω τα χαρτιά
                                        και είδα άλλες πόρτες
                                        ν'ανοίγονται διάπλατα.
                                        Μέσα από κει χωρούσα.


                                       Δεν έχω φόβο γηρατειών,
                                       κι όσο έχω τον χρόνο
                                       έχω πολλά ,έχω καλά ,
                                       ανοίξανε τα μάτια μου,
                                       άλλη ζωή βιώνω.


                                     Αυτό πούθελα πάντοτε ,
                                     να έχω ηρεμία ,νάχω παρέα τον ΘΕΌ
                                    Να ζω μες' την αγκάλη Του
                                    στα θεί μεγαλεία/

                                             
                                           

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ.

Συνήθως ξεκινάω να γράφω ,χωρίς να έχω θέμα.Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι που μπορεί να σε οδηγήσει κάπου, που να ενδιαφέρει τους ανθρώπους που θα το διαβάσουνε ,αλλά λόγω του ότι οι άνθρωποι ,τουλάχιστον αυτούς που εγώ έχω σαν φίλους δεν ασχολούνται ,δεν κάνουν τον κόπο
καν να ρίξουν μια ματιά στο γραπτό σου,οπότε ελευθερώνομαι και δεν έχω την υποχρέωση,να φανώ ευχάριστη η προικισμένη .
Μου αρέσει να γράφω ,το είχα από μικρή και ακόμα και τα μαθήματα τα γραπτά ,μου έκαναν κέφι ,αντίθετα με τα βοηθητικά  ,δεν άνοιγα βιβλίο,και έλεγα αυτά που είχα ακούσει.Δεν τα πήγαινα και άσκημα,αλλά το φόρτε μου ήταν τα ελληνικά οι γλώσσες ,αρχαία λατινικά γαλλικά.Εκεί έφιαχνα τα τετράδια μου κοσμήματα.Δε ξέρω καν τι ήθελα να κάνω όταν ήμουν μικρή.Βέβαια ήθελα να σπουδάσω στην φιλοσοφική ,αλλά αυτό εξ αρχής ήταν απαγορευμένο.Δεν ρίχνω την ευθύνη πουθενά γιατί αν επέμενα ίσως να τα κατάφερνα.Οπόταν η μόνη λύση για το πέταγμα προς την ελευθερία ήταν ο γάμος.Κούνια που με κούναγε.Ποια ελευθερία????????
Εν τάξει τα παιδιά μου έδιναν την αίσθηση .η την ψευδαίσθηση ,ότι εκεί είναι η δημιουργία.Και κατά κάποιον τρόπο ήταν.όμως ήταν και δύσκολα όχι γιατί κουραζόμουν ,αλλά γιατί οι διάφορες επεμβάσεις του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος,ήταν αγχωτικές και αναγκάστηκα να υπερβάλλω τις δυνάμεις μου για να αντεπεξέλθω ,και να αποδείξω ότι μπορώ και μόνη μου.
Πέρασα πάρα πολύ δύσκολα ,μπήκα σε νοσοκομεία ,επανειλημμένως,και εκεί με ακολουθούσε το συγγενολόι.Δεν έλεγα τίποτα .Απλά πιεζόμουν.Ο Θεός  μου χάρισε και ευλογίες ,αλλά δεν μπορούσα να τις δω γιατί δεν ήξερα να τις εκμεταλλευτώ.Το απαύγασμα της γνώσης ,στα χρόνια που πέρασαν μου απέδειξαν ,ότι ένας άνθρωπος δεν πάει για ορειβασία με ψηλά τακούνια.
Η άγνοια σε όλο της το μεγαλείο.Οι γονείς μου με καμάρωναν για την δραστηριότητά μου το θάρρος μου και την δύναμή μου.Με έκαναν να το πιστεύω τότε.Αλλά στην πραγματικότητα ήμουν το αντίθετο.
Καμία δραστηριότητα φόβος και αδυναμία παντού.Δεν ήθελα να το καταλάβουν, δεν ήθελα να χαλάσω την εικόνα μου.Και ο αγώνας συνεχιζόταν.Και συνεχιζόταν ,πότε με τον ένα πότε με τον άλλο με μόνιμο θέμα την αρρώστια και το νοσοκομείο.Εμένα ο Θεός με κρατούσε γερή.Φαίνεται ότι αυτός θα ήταν ο σκοπός που ήρθα στην ζωή.Στο ενδιάμεσο από την μια αρρώστια στην άλλη έπαθα καταθλήψεις,που όμως χρόνος για να πάρω σειρά?
Ώσπου η χάρη του Θεού ήρθε και μου έδειξε τον λόγο για τον οποίο ήρθα στη ζωή.
Ερχόμαστε για να δοξάσουμε το όνομά Του και να γίνουμε πιστό αντίγραφο του μονογενούς Του υιού.Τότε κατάλαβα σταμάτησαν τα παράπονα κα οι αναζητήσεις και περνάω μια χαρά.
Δεν είμαι χαζή ,ξέρω τι λέω .Ποτέ δεν ήμουνα καλλίτερα και ποτέ δεν αντιμετώπιζα τα πράγματα τόσο ειρηνικά και ευλογημένα.όποιος θέλει να μάθει το μυστικό ,κάπου μέσα στις αναρτήσεις μου το έχω γραμμένο.
Όσοι το διαβάσουν τους ευχαριστώ εκ των προτέρων για την υπομονή τους.

ΕΓΩ Η ΑΝΙΔΕΗ

Μια μεγάλη αλήθεια είναι ότι είμαι άσχετη με τους υπολογιστές.Δεν θα έπρεπε γιατί η κόρη μου με το άντρα της και την εγγονή μου είναι αστέρια..Όταν σχεδόν με υποχρέωσαν να ασχοληθώ ,ήμουν ένα ντουβάρι..όμως η κόρη μου ήξερε ότι το είχα ανάγκη για να γεμίζω τις ώρες μου ,που από τον καιρό που μετοίκησαν για την Αγγλία ,υπήρχαν πολλές κενές.
Τα πάντα μου τα ετοίμασαν ,το f,b  το blog.Στην αρχή ,ήμουν πολύ ευχαριστημένη με το f.b.;Έκανα μια καλή αρχή ,φάνηκε ότι βρήκα ανθρώπους που μπορούσα να επικοινωνήσω,αλλά σιγά σιγά είδα ότι οι φίλοι είχαν πιο πολύ ανάγκη να πουν τα δικά τους παρά να σε ακούσουν.Εγώ εκ φύσεως είμαι διακριτική και όταν είδα ότι οι φίλοι που σε σκέπτονταν ήταν πολύ λίγοι έως και καθόλου ,άρχισα να ψάχνω άλλη πηγή που να μπορώ να ποτιστώ.Ήθελα να μιλήσω και κάποιος να διαβάσει αυτά που έγραφα.Ήταν ελάχιστοι και οι περισσότεροι έκαναν ένα like κι έξω από την πόρτα.Δεν με πειράζει αυτό ,αλλά έχω πολλά μέσα μου και θέλω να βγούνε.Η κόρη μου τότε μου έφιαξε το blog αλλά και εδώ τα βρήκα μπαστούνια γιατί ούτε τις βοήθειες που σου δίνει δεν μπορώ να εκμεταλλευτώ.Είναι κατεπείγον να μάθω και αν δεν με βοηθήσουν οι δικοί μου θα πάω σε δάσκαλο ,αν και υπάρχει λόγος που μου κάνει δύσκολη την έξοδο από το σπίτι.Δεν ξέρω πως να επικοινωνήσω με τους άλλους bloggers.Δεν μπορώ να κάνω σχόλια σε δυο τρία που είμαι συνδεδεμένη ,μόνο με την κόρη μου μπορώ να επικοινωνήσω.Φαίνεται ότι το μυαλό μου δεν χωράει την καινούρια τεχνολογία,καλά έγραφα στα τετραδιάκια μου ,αλλά μόνη μου τα έγραφα ,μόνη μου τα διάβαζα.Εν τούτοις θα ήθελα μια κριτική ας είναι και αρνητική. Βρε παιδί μου να ανταλλάσσω απόψεις .Τόσο κακό είναι?
Γράφω κάθε ιδέα που έρχεται εκείνη την στιγμή στο κεφάλι μου,είτε σε πεζό ,είτε σε στίχους.
Χρόνια σιωπής με έφτασαν να ξεχειλίσω και ήρθε η ώρα να μιλήσω.Αλλά πως?Πάλι  μόνη μου θα τα γράφω μόνη θα τα διαβάζω?Τέτοιο φρούτο υπήρχε στο περιβόλι μου.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!.
Θα ήθελα και κάτι άλλο .Και αν δεν το βρω και πάλι δεν πειράζει.
Θα κάνω αφίσες και θα τις κολλάω στις κολόνες και έτσι θέλοντας και μη θα τις διαβάζουν αν δεν με συλλάβουν για ρύπανση και απαγόρευση αφισοκολήσεων.
΄.