Σήμερσ 22 12 18 θράδυ

Βραδυ στο σπιτι. Το σπίτι που με στεγάζεει εδω και 48 χρόνια.Και τι δεν εζησα εδώ μεσα.Γλέντια Χριστουγενιατικα τρπεζωματα ,γιορτές γεννεθλια επετείους τσαγια απογευματινά, γεννεθλια παιδιών, αποκρισατικα  απογευματα με στολισμους και μαδκαραδεςκαι πολλα καλα.

Όμως τα δυσκολα περισσεψαν και με μεταμορφωσαν.οπτικα ψυχολογικα,κοινωνικα. Ίσως αυτή που ειμαι σημερα να ειναι ο πραγματικός μου εαυτος και ευτυχως ,αν ειναι ετσι ,να εμφανιστηκε αργά προς οφελος των άλλων, η προς ζημίαν τους. Δεν ξερω.

Φυσικα εαν ερωτηθουν ο καθενας θα εχει διαφορετικές αποψεις με τις πιο αυστηρες των παιδιών μου ,και με τις πιο ευηενικές και επιεικείς του αντρα μου και των πολυ κοντινβν μου ανθρωπων. Κατα την δικη μου κριση δεν νομιζωοτι σαν νεα ημουν τοσο σπουδαια οσο εδειχνα.

Ο λόγος ήταν ο φοβος και η δειλία  που με εκαναν να μην εμφανιζω τον εαυτό μου. ΜΜόνο στις αναγκες ημουν σκυλι και δεν επετρεπα σε κανενα να μου βαλει φρένο.Και εννοουμε τις ανάγκες των αλλων με δοβαρες ασθενειες μακροχρονιρς με αηωνα μεχρις οριων.

Δεν μπορώ πια να κλαίω πάνω από το χυμενο γαλα.Η ζωη μου φτανει στο τελος ,βέβαια τον τελεθτσίο λόγο τον εχει ο Θεος που κανείς δεν ξερει πιο ειναι το θελημα Του που ασφαλώς θα ειναι το καλλίτερο για μας. Δεν θελω πλεον τιποτα προσωπικό οπως ειναι φυσικό  θελω τα παιδια μου και όλου του κόσμου να ειναι καλα, και να υπαρξει ειρηνη στον κόσμο, και μια μεγάλη επιθυμια να σλλαξουν οι τακτικές των πολιτικων και να φερθούν σαν Ελληνες και δαν Χριστιανοι.

Πολλα ζητάω έ?δυσκολο πραγμα αλλα τα αδυνατα παρ, ανθρώποις δυνατα παρα τω Θεώ. Αυτο με κραταει ακόμα .Η πίστη οτι ο Θεός μπορει.

                         ΑΜΗΝ.κ

Χωρίς τιτλο 2 21 12 18

Γυρισα στο σπίτι μετά τον καφέ και ετοιμαστηκα νασυνεχίσω το γραψιμο..Δεν προλαβα γιατι με πήρε τηλεφωνο η κορη μου και μιλουσαμε 2 ώρες.Το παιδι μου έχει δίκιο  σε όλα όσα λέει, αλλα αυτά που λέει που ειναι σωστα είναι με τα μετρα που μετράει ο σωστος χριστιανος.Εκεινη εχει ανέβει πνευματικα με την χαρη του Κυριου και ζηταει να βρισκει στο δρομο της αναλογες συμπεριφορες.

Όλοι το θελουμε αυτό αλλα ο κόσμος εχει διαφορετικες αντιληψεις  τις οποίες στηρίζει κιόλας με διαφορα επιχειρήματα. Αυτό την εξαγριωνει και ψαχνετσι να βρεί που είναι το λαθος της.Για μενα  το λαθος είναι οτι δεν βαζει την παρααμετρο κοσμος!!που τα κριτηρια του ειναι διαφορετικά  και όταν μαλιστα κατα κοσμον είναι επιτυχιμένος, τοτε νομιζει ότι δικ αιουται και συνακολουθα.Που σημαινει,επιτυχιμενο δεσμο, ωραια ζωη  θαυμασμο,και την αμμεριστο προσοχή ολων οσοι τον κανουν παρεα.

Αυτοί οι ανθρωποι δινουν τα παντα για να τους θαυμαζουν όλοι και νομιζουν οτι  τα δικαιουνται ολα. Δινουν για να παρουν θαυμασμο και προσφερουν, οτι φανταστεις για να λαμψουν.Γιαυτόυς ο Χριστός είναι ενα ακόμα σκαλοοπατι γιατιί οταν ενας τετοιος ανθρωπος ειναι και χριστιανος, οι επιτυχίες του επεκτεινωνται  κσαι επεκεινα.

Κυριε ως ποτε θα μας ανέχεσαι?και πότε θα καταλαβουμε τι επανασταση διεκυριξες στην ζωη μας.?Ποτε θα καταλαβουμε εστω και λίγο τι εργο επετέλεσες.Δεν μπορώ να κατηγορησω κανεναν από αυτους που δεν καταλαβαίνουν αλλα ας υποψιαστουν εστω και λιγο ποσο ελευθερωμενοι θα ζησουν με εσενα αρχηγό  Κυριο και σωτήρα.

                                                Συνεxìζεται.

Μια ωραία φωτογραφία από το Roberts Park, Saltaire, Bradford

Σημερα 7 12 12 18

Τελειώνει κι αυτός ο χρόνος. Κύριε κάνε έλεος να είναι καλλίτερος, με λιγότερη στέρηση για τον κόσμο και με περισσότερη συνεση σπό τους κυβερνώντας.Δεν ξέρω αν υπαρχουν ανθρωποι που να ειναι τακτοποιοιμενοι, χωρίς στερήσεις, αλλά και με υγιη ζωή, που να βασίζεται στον λόγο, και να χαιρωνται με την οικογενεισκή ζωη. Νσ χαίρωνται όταν εχουν παιδιά και να φερωνται με αγαπη και κατανόηση.

Και αν δεν εχουν παιδια αν υπαρχει αγαπη και αλληλοσευασμός μπορουν να ζησουν ευτυχισμενοι.Αλλα δυστυχώς, αυτα τα μαθσινει κανεις όταν πισ είναι αργά.

Έγώ εζησα μια πληρη ζωη,  που ειχε μεσα τα παντα.Ειχε ανεσεις παιδια, κοσμο που αγαπουσαμε και μας αγαπουσε.ειχε ταξιδια,εκδρομες, διασκεδασεις τις εποχης ,αλλά ειχε και τοσο επιπονα πταγματα και καταστασεις, που δεν με αφησαν ανεπηρρεαστη. Χσλασαν την ζωή μου και δεν μπορουσα να χαρω.Τσ θυμαμσι τωρα ολα που περασσν τά
χρονια,τωρα που ειμσι ,μονη μου, ταπαιδιά μου μενουν μακρυά,ο αντρας μου εφυγε από την επίγειο ζωή και εγω προσπαθω να μαθω να ζω μονη μου ,να μην παραξενεψω και να βρω ενδιαφετοντα που θα με κρστησουν ορθια κσι δημιουργικη όσο ζώ-

Σήμερα 5 3 12 18

ΣΗΜΕΡΑ   3 12 18

Ξεκινησε η ημερα παλι με τις ιδιες κινησεις. Πλυσιμο ντυσιμο, πρωινο, συμμαζεμα και χωρις αλλη σκεψη ,τρεχαλα για καφε. Δεν ξέρω ποσο μπορει να εξακολουθησει αυτο.Δεν παραπονιεμαι ,αλλα βρισκω οτι θα μπορουδα να εκμεταλευτω τον χρονο μου πιο επικοδομητικα.αλλα βλεπω οτι δεν ειμαι ικανη για τιποτα.

Εγω εμαθα να λειτουργώ μεσα σε οικογενεισ. Ποτεδεν ειχα μονη υποχρεωση τον εαυτο μου.Εκτος οταν ηταν απο σποντα ,εκανα καποια πραγματα που με ανεβαζαν πνευματικα., αλλα εντος οριων γιατι προηγειτο η οικογένεια.Πρωτα η πατρικη και μετα η δικη μου.

Δεν εμεινα ουτε ενα χρονο μονη μου να αναλαβω τις ευθυνες μου και να ξεκαθαρισω τι θέλω. Το θεμα ηταν ,ΗΘΕΛΑ ΤΙΠΤΑ?η μαρεσε να ζω στην ασφαλεια και να εχω κεφαλη εναν αντρα?Πρωτα τον πατερα και μετα τον συζυγο? Μαλλον αυτο ηθελα.Δεν εμαθα στην ανεξασρτησια και βολευτηκα στην πιο ευκολη λυση.(ΝΟΜΙΖΑ). Φυσικα και δεν ηταν η πιο ευκολη αλλα ??

Μπηκα στην ζωη σαν να πηγαινα για αναρριχηση με ψιλοτακουνα. Επευτα σηκονωμουνα, εκανα τα πικρα γλυκα, και συνεχιζα.Σημειωτεον οτι ειχα εναν καλο συζυγο που με αγαπουσε πολυ και πολλους ανθρωπους γυρω μου. Τιποτα απο αυτα δεν εκμεταλευτικα, οχι γιατι δεν τους εμπιστευομουν, αλλα οι αποψεις μας διεφεραν παρασαγκας.

Όσο για τον συζυγο ,ηταν το τριτο μου παιδι.Δεν μπορω να αναφερω αυτα που εζησα, τα δυσκολα, τα πικρα, τις απογοητευσεις ,τον πονο τα δακρυα,.Ισως να επρεπε να τα πετασω για να δυναμωσω. Ομωε οι αλλοι τι εφταιγαν..Εκανα κακο στα παιδια μου, βλεποντας μια μανα που δεν ηταν ευτυχισμενη.Οσο γιατον αντρα μου δεν εχω ενοχές γιατι εκεινος αισθανοταν καλα και ασφαλης μεχρι καποια εποχη.

Δεν υπηρχε οικονομικη στερηση ,αυτη ηταν η δουλεια του να προσφερει στην οικογενεια οτι χρειαζοταν,ειχε μεγαλη εμπιστοσυνη σε μενα και αισθανοταν ανετα και ψυχικα γεματος. Ας ειναι καλα εκει που ειναι και εγω εχω πιστη στον Θεο οτι θα μου δειξει τον δρομο που πρεπει να ακολουθησω,για να μπορεσω να αιστανθω καλα. ΌΜΩΣ ΈΧΩ ΧΡΟΝΟ???

           
                                 Συνεχιζεται

Χωρις τιτλο 21 12 18

ΘΜια ηλιολουστη ημερα μεσα στο καταχειμωνο.Μονη μου στην γνωστη μου θεση, πινω το καφεδακι μου απο αλλα χερια, μονη μου οπως οι συνθηκες και ο κακος μου χαρακτηρας εχει  επιλεξει..Γιατι ακομα τιμωρώ τον εαυτο μου?Αυτο το ειχε διαγνωσει ο πατερας μου οταν ημουν ακόμα μαζι του.Πολυ συχνα μου ελεγε!,γιατί παιδι μου τιμωρεις τον εαυτο σου?

Δεν ξερω εαν τιμωρουσα τον εαυτο μου η εκείνους που μου στερουσαν την ελευθερία μου. Τωρα ομως πιος μου την συερεί? Εαν οντως τιμωρώτον εαυτο μου για κατι ας με ελευθερωσειο Κυριος. Όμως μπορει να ειναι αυτο που θελω να κανω, χωρις να εχω δεσμευσεις και υποχρεωτικα πράγματα.Μπορει οντως να ειμαι μοναχικο ατομοκαι θελω μοναδικη μου παρεα τον Χριστο που ειναι η ελευθερία προσωποποιημενη.ομως ξερω τι σημενει αυτη η ελευθερια. Είμαι σε θεση εγω να υποστω τις επιπτωσεις αυτής της ελευθεριαε. Κυριε φωτισε με.

Δεν ειναι αρρωστημενο να θελω να εί μαι μονο με ανθπου με εχουν αναγκη. Ειναι δυνατον να απορριπτω η μαλλον  οχι να απορριπτω γιατι αυτο δεν ειναι του χαρακτηρα του Χριστου ουτε εγω θελω να το κανω,αλλα οσοι ειναι καλα με αυτο που ζουν αλληλουια. Έιμαι ελευθερη να ζησω οπως θελω.αλλα πως να βρεθω με ανθρωπους που ξερω οτι θα με ανεβασουν πνευματικα κι αυτο θελει τον αγωνα του και την προσηλωση του στο εργο.

Απο την αλλη βλεπω αυτους τους ανθρωπους να ειναι γεματοι χαρα και αισιοδοξια. Πολυ ωραιο αυτο αλλα αυτοι οι ανθρωποι οι Ευαγγελικοι. Ειναι πολυ ωραια τα κηρυγματα τους αλλα εγω ουσα ορθοδοξη μπλεκομσι. Δεν ξερω που ειναι η αληθεια.Θα μπορουσα αν ημουν πιο ελευθερη να κρατουσα και απο τα δυο δογματα οτι με συνεφερε. Όμως δεν μπορω να το κανω.Δεν μπορεις συγχρόνως να πατας σε δυο βατκες. Μπορεινα απομακρυνθει η μια απο την αλλη και να σε σκισει στα δυο.

Κυριε ελεησε με και δειξε μου τον δρόμο.Δεν εχω πολυ χρονο μπροστα μου και δεν αρκουμαι σ αυτα που αλλοι ανθρωποι αρκουνται. Συγχωρησε με αν κανω λαθος και φερε με στο φως, Διδασκαλισ μπορω να κανω αλλα δεν εχω που να απευθυνιθω. Αυτη η δειλια και ο φοβος να μην λυπησω τους ανθρωπους με κραταει ακομα γερα.Στο μονο που βελτιωθηκα κατα καποιον τροπο ειναι οτι μπορω να παρουσιασω τον εαυτο μου οπως ειναι με τα δικα μου ανθρωπινα κριτηρια.

Κύριε ελεησε με και παρουσιασου να μου πεις τι θελεις απο εμενα. Πολλές φορες αισθανομαι οτι οι ανθρωποι με εκμεταλευονται. Ίσως δεν το ξερουν και εγω δεν μπορω να τους το πω. Καλο η κακο. Κανω οτι μου ζητουνκαι οτι δεν μου ζητουν. Απο αγαπη η εγωισμο.?
Με τους ανθρωπους που μπορω να μιλησω  δεν ειναι ευκολο πάντα. Οι ανθρωποι διαφέρουν, οι προτεραιοτητες διαφερουν..Μενω μονη μου πολλες ωρες και οχι οτι  φταιει αλλος εκτος απο εμενα.Κυριε Εσενα θελω διακαως ειτε εδω ειτε στην αλλη ζωη.

Ξερω οτι θα ειναι σκληρο για τα παιδια μου και μερικους ακομα ανθρωπους, αλλα εγω θελω την παρουσια σου ειτε εδω ειτε στον ουρανό. Έλεος Κυριε.Δειξε μου τον δρομο.

                                                   Συνεχιζεται.
.

Σέ θυμάμαι Συνεχεια 4

Μετα από αυτο το ομορφο χροονικο διαστημα των αρραβωνων, ηρθε και αυτο που επακολουθουσε στην εποχη μου .Ο γαμος. Ειχαμε νοικιασει σπιτι, το επιπλωσαμε αναλογα με τα οικονομικα μας,Απλο αλλα φιλοξενο και ζεστο, και οι γονεις μου εκαναν το καλλιτερο που μπορουσαν.

Οι καλεσμενοι πολλοι και τα δωρα που τοτε συνηθιζονταν ηταν επιλογη των καλεσμενων και οχι λεφτα σε καταστηματα που διαλεγε το ζευγαρι.Η μητερα μου ειχε αδειασει ενα δωματιο που εβαζε οτι δωρο ερχοταν,μεχρι που το δωματιο φουλαρισε και αρχισαμε νατα βαζουμε σε δευτερη ντανα.

Αυτο ηταν μεγαλο προβλημα γιαμαςπου επρεπε μετα νααρχισουμε να πηγαινουμε στα μαγαζια, για νααντικαταστησουμε τα διπλα και τα τριπλα,Ογαμος ηταν ομορφος χριστιανικος, και χωρις νταβατουρια.
Οταν τελειωσε το μυστηριο, και βγηκαν οι απαραιτητες φωτογραφιες,,
ο καθενας σπιτι του και το ζευγαρι στο φωτογραφειο για τις επίσημες οπως συνηθιζοταν τοτε.

Μετα πισω στο σπιτι να αλλαξουμε και να παμε καπου να φάμε και να χορέψουμε. Δεν αργησαμε πολυ γιατίπρωι πτωιθα φευγαμε για το ταξιδι του μελιτος και ο προορισμος μας ηταν Κερκυρα οδικωως με μια σταση στα Γιαννενα για υπνο και μετα Ηγουμενιτσα για να παρουμε το πλοιο για την Κερκυρα.

                         Συνεχιζεται.

Σημερα 2

Ο καιρος περναει καιυπαρχουν αναλαμπες ,οταν ερχεται το αγιο πνευμα και με επισκεπτεται,και τοτε εχω μια μεγαλη χαρα, που μπορει να θεωρηθει αδικαιολογητη,αλλα εηω ξερω οτι με επισκευτηκε ο Θεος βλεποντας οτι δενμπορω πιανα ζησω χωρις Εκεινον.

Πρέπει ομως να ειμαι μονη μου, και να μπω μεσαστο λογοΤου με προσευχή ,και τοτε ερχεται η κατανηξηκαι η χαρσ.Ο Κυριος δηλωνει την παρουσία Του και με ενθαρρυνει.Όμωςυπαρχουνκαταστασεις που μου δυσκολευονν την επικοινωνια μαζι Του.

Κανω λαθη, ειμαι αφηρημενη,δυσκολευω την λειτουργιατων πραγματων που πρεπει να κανω.Όμως με τηνν επικληση και την πιστη,αυτη την λιγη που εχω, ο Κυριος με ελεει και τον δοξαζω και τον ευχαριστώ.Εχωκαι αιτηματα για τα παιδια μου πρωτα, σαν ελληνιδα μανα, και για ολους τους αλλους που ακόμα δεν εχουν μαθει να ακουμπανε επανω Του.

Κυριε σ ευχαριστω που με βοηθησες να βρω τον δρομο,αλλα ο εγωισμος του ανθρωπου, που βιαζεται να δει αποτελεσματα χαλαει την  συνταγη.Χρειαζεται υπομονη, πιστη και προσευχη.Ειναι πολυ δυσκολο για τους συμμερηνους ανθρωπους να κανουν αυτη την υπακοη,και φταιμε εμεις οι μεγαλλιτεροι που δεν το διδαξαμε οπως επρεπε και βαλαμε αλλα πραγματα να προηγηθουν.

Ομως Εσυ Κυριε περιμενεις γιατι αγαπας τα πλασματα σου και ξερειςνα περιμενεις τον καθενα, αμα δεις οτι το περιεχομενο του ειναι αγαθο.
Σε ευχαριστω Κυριε και μεγαλυνω το ονομα Σου.

                                   Συνεχιζεται.

ΣΗΜΕΡΑ.

Η ψυχοσυνθεση μιας γυναικας πιστευω οπως οι περισσοτερες.

Μετα απο μια μεγαλη ταλαιπωρία πολλων ετων,με σκαμπανεβάσματα,εκριξεις πιστης και απιστίας, ευγνωμοσυνη στο Θ εο  καιημερες, εβδομαδες μηνες μαυρης καταθλιψης που με εφερνε στο Αμην,μπορώ ναπω οτι τα πραγματα πηραν μια στροφη και αρχισα παλι να ζώ.

Οχι οπως πριν γιατί οπως και να έχει τα χρονια περασαν και εφτασα σε μια ηλικία που δεν εχει πια πολλες απαιτησεις. Θελω μόνο να είμαι ορθια και να μην υποχρεωσω τα παιδια μου να υποστουν κατι βαρύ καεπίπονο.
Αυτο δεν είναι στο χέρι μου αλλα προσπαθώ.
Με εχουν μαθει να ειμαι στηριγμα  και οσο μου επιτρέψεει ο Θεος θα ειμαι.

Δεν υπηρξα ποτέ ευκολη γυναικα.Ειχα παρει τετοιες αρχες που μπορει να ηταν και μεσα μου, που δεν μπορουσα ποτε να κανω τα στραβα ματια σε τιποτα.Απο τηνν άλλη δεν προσπαθουσά να επιβάλλω τιποτα. Μετα πρωτης και δευτέρας νουθεσίας πατετού.Αυτο ηταν το μοτιβο μου.Αυτο εφερνε την ηρεμια στο  σπιτι και σε μενα μια πικρη γευση.στο στομα.Σα να ειχα πιεί καθαρτικο..

Ηιστορία ήταν μακρυα και σιγα σιγα μεταμορφωθηκα σε μια γυναικα προβληματικη για τον εαυτο μου και απαταιιτητη για τους αλλους.Η ματαιοδοξια μου ικανοποιοταν με την παραδοχη και η καρδια μου με επεπλητε.Ολο αισθανομουν υπευθυνη για ολα, που για τους άλλους ηταν τελεια και για μενα!!!,κρεμαστε την!!!,

Στο ενδιαμεσσο αυτων των χρονων  ζουσα σαν φυσιολογικός ανθρωπος αλλα  αλλα αυτο το εβλεπαν οι άλλοι όχι εγω.Τα χρονια περνουσαν με αγωνα αγωνια και αυτοκατακριση. Δεν ηξερα να στηριχτω στον Θεό παρ ολον οτι ειχα βαθεια πιστη απο ταα γενοφασκια μου. Εκανα λαθη  που ποτε δεν τα συγχωρησα στον εαυτο μου, Δεν ηξερα τον τροπο.

ΔΕΝ ΗΞΕΡΕΣ ΔΕΝ ΡΩΤΑΓΕΣ? Οχι ποτέ.

16 11 18

Παρασκευή,μια ημερα, οπως ολες.                                                                                               
Σημερα, ξυπνησα στις 7 το πρωί αλλα το σωμα μου και η ψυχη μου δεν ανταποκριθηκαν στο καλεσμα της μερας.
Δεν ηθελα να σηκωθω, ηξερα ότι θα μπορουσα αυτές τις ωρες για να κανω διαφορα πραγματα που ηταν εγκαταλελημενα απο χρονια, αλλα δεν πειστηκα.

Είχα εξαντληθεί απο τα τρεχαματα ολης της εβδομαδας εφορίες ταμεία ,εξετάσεις εγκαταλειμενες από χρονια, αλλα τελειωσαν και ειπα να χρησιμοποιήσω την ημερα μου κατα βουληση.Την χτεσινη ημερα εειχα και ενα ατυχηματακι.

Στο δρομο χωρίς να ξερω το πως και το γιατι,εκανα ενα μακροβουτι,, τυφλα ναχουν τα μακροβουτια που εκανα στην θαλασσα, και επεσα με τα μουτρα στο πεζοδρόμιο. Ως συνηθως δεν εδωσα καμια σημασια και σηκωθηκα με την βοηθεια καποιων περαστικων.

Το σαγόνι μου αρχισε να αιμμοραγεί,, αλλα δεν εδωσα σημασια, αλλα  πήγα ωστόσο σε ένα κοντινό φαρμακείο, να με περιποιηθουν λιγο, γιατίτα αιμματα κατρακυλουσαν στο λαιμο μου.Εκει η φαρμακοποιος ,μια μουρτζουφλα σιτεμενη, προσπαθησσε να με τρομοκρατησει. Μου ειπε οτι θελει ραψιμο και αντιτεττανικο.

Ωστοσο εκανε οτι μπορουσε ,την ευχαριστησα θερμα και εφυγα.
Πηγαινα σε ενα εξεταστικό κεντρο για τις εξετασεις μου.Ώσπου να φτασω μαζευα τα αιμματα με χαρτομαντηλα.
Όταν εφτασα εκει,με περιποιήθηκαν λιγο, αλλα η αιμοραγία εξακολουθησε μεχρι το βράδυ.

Σημερα ξύπνησα με το σαγονι καταμαυρο. ΜΙΚΡΌ ΤΟ ΚΑΚΟ.Εβαλα έναχανσαπλαστ και την εκανα. Τωρα ειμαι στην αγαπημενη μου γωνιά,στην Μαρίνα της ζέας και βλεπω θαλασσα και κότερα, και αφηνομαι στην περιποίηση των ανθρωπων που μου στάθηκαν όλο  τον καιρό του πενθουςμου με αγάπη και καταννοηση?

Η διαμονη μου στο Brandford.

Μετα απο μεγαλες δυσκολιες που εζησα, οταν εχασα το ταιρι μου, και εννοω ψυχολογικες δυσκολιες.Δεν ηθελα να παω πουθενα και ουτε ηθελα παρεα.Δεν εκλαψα ουτε μια φορα. Οταν πηγαινα εκει που ηταν η τελευτσια του επιγεια κατοικια,πηγαινα μονο για ν άλλαξω τα λουλουδια και να βαλλω φρεσκα και να δω αν ειναι αναμμενο το καντηλι.

Μετα εφευγα τρεχοντας μην μπορωντας να δεχτω οτι εκει μεσα υπηρχε κατι.Εκεινος ηταν στον ουρανο,και με την πιστη οτι ειναι πολυ καλά.Και μετα απο την πολυ μου  θλιψη, πηγαινα στην καφετερια   !!! να πιω καφε και νακαπνισω.!!!!,Μεχρι εκει εφτανε η θλιψη μου??.ΩΡΑΊΑ Έ??.                                  

Κάποια στιγμη έπρεπε να παω σπίτι μου. Το σπιτι δεν μουλεγε τιποτα                Ενα αδειο σπιτι, Ουτε παιδια ουτε εγγονια, ολλοι μακρυα. Το μονο που εκανα ηταν να ψιλοφαω, σαν τιποτα δηλαδη και να παω να ξαπλωσω και ν ακουσω κανενα κηρυγμα απο τα τοσα που υπαρχουν πια στο  internet,
απο ορθοδοξους
                               ευαγγελικους και τα αλλα παρακλαδια. Δεν λεω οτι δεν εβρισκα παρηγορια,αλλα πολλες φορες γεμιζα και ενοχες.αλλα,δυσκολα να γεμισω με ενεργεια και πιστη,ώστε να συνεχίσω την ζωή μου, και να φερθω φυσιολογικα.Όταν αρχισαν να περνουν οι ημερες αρχισα να ψαχνω να βρω μια διεξοδο.Η πρώτη που σκέφτηκα ηταν να παω ενα ταξιδακι στην Πάτμο      
Πραγματι, αυτο εκανα,και με την μεγαλη επαφη που είχα παντα με την αδελφη του Πετρου,ηταν η πρωτη επιλογη μου να πάμε μαζί.                                                                      Το ταξιδ ι αυτο, μου εκανε πολυ καλο,παρ ολον οτι κουραστηκα αφανταστα γιατι δεν ήταν δυνατο να μην παω στο μοναστηρι,και στην κρυπτη και να παρακολουθησω ολες τις ξεναγήσεις.
 
Μετά ομως υπηρχεμ μια ευφορία κα ι μια ψυχικη απολα υση,που με εβγαζε απο την μαυριλα και την επιθυμια της α πομονωσης κα ι του κρεββατιου.

Σε θυμάμαι 2

Η ζωή μου συνεχίστηκε για πολλα χρόνια. Αρχισε από τους αραβώνες μας.

Οι γονείς μου ήθελαν για την πριγγιπέσσα τους τα καλλίτερα.Εποχή του 60 Μολις είχε αρχίσει να ανακάμπτει η Ελλαδα. Εν τούτοις έγιναν όπως εκείνοι τα ονειρεύτηκαν. Γκαρσόνια τριγυρνούσαν και κερναγαν σουμάδες και μπουφές για να σερβιρωντε οι καλεσμένοι ,οτι ήθελαν.
.Ήταν 23 Οκτωβρίου ,ο καιρός ακόμα καλός και οι πελώριες βεράντες ανοικτές για όποιον ζεσταινοταν.     

Οι μυρωδιές από τις γαρδένιες έρχονταν μέχρι μέσα και γενικα ήταν διάχυτο, ένα πνεύμα ευφορίας, Οι νέοι χόρευαν  η  πίνανε το βερμουτάκι τους, το ποτό των νέων της εποχή  εκείνης  και οι μεγαλλιτεροι κρασσακι ουζάκι ενώ ο πατέρας μου έπινε το ουισκάκι του σαν ναυτικός που ήταν.-   -                                                                 
Ο Πετράκης μου φυσαγε ξεφύσαγε μεσα στο κουστουμι και την γραββατσ και ηταν ετοιμος να τα πετάξει όλα. Εγώ τον καταλαβαινα. Απο μέσα του έβριζε! Τι χουνέρι και τούτο?μαντευα την σκεψη του.,,,  
Πήγα κοντά του.Βγαλτα αμα σε στεναχωρούν, ποιόν έχεις ανάγκη.

Ηρέμησε. Όχι δεν πειράζει θ, αντεξω για σένα που είσαι μια κούκλα.
Καποτε τελειωσε το πανηγύρι.και άρχισε η ζωή που δεν χωρίσαμε πια ούτε για μια μέρα ,εκτος από τις περιπτώσεις αναγκης.

Σε θυμάμαι

14 Οκτωβρίου σήμερα. Είμαι με τα παιδια μου στο Brandford. Ηταν μια δύσκολη απόφαση, που όμως την πήρα και καλά έκανα γιατί είμαι μέσα σε οικογένεια, και μάλιστα με τα πιο προσφιλή μου πρόσωπα.    

                                                                        

Όταν έφυγε ο σύντροφος τόσων χρόνων, δεν έκλαψα, δεν θρήνησα, αλλά έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Ηταν ο σύντροφος 58 χρόνων. Και στις μπόρες και στίς καταιγίδες και στα γλέντια και στις χαρές.

 

Η οικογένεια του πάνω απ όλα, τα παιδιά του και η γυναίκα του, το πρότυπο της καλης συζύγου μάνας νοικοκυράς και φιλοξενίας. Αυτά τα έλεγε εκείνος. Μην φανταστεί κανείς ότι ήταν και απόλυτα δικαιολογημένα.

Περάσαμε μαζί μια δύσκολη ζωή, αλλά γεματη ουρανια προσφορά και αγαθά υλικά που μας επέτρεψαν να βγάλουμε πέρα τις δυσκολίες.                                                                                                               

Το σπίτι ήταν πάντα γεμάτο φίλους και πιο πολύ δικούς μου. Αλλά και οι συγγενεις, τα αδέλφια μας, τ άνίψια μας που συν τω χρόνω πληθαίνανε, το είχανε στέκι.

Ο Πετράκης μου ήταν φιλόξενος καλαμπουριτζής, με πολύ αίσθηση του χιούμορ, αλλα και πολύ σίγουρος για τον εαυτό του.

                    

Είπα ότι περάσαμε πολλές δυσκολίες αλλά ποτέ δεν πάψαμε να ζούμε καλά με ευλογίες. Κάναμε καλά παιδιά με την βοήθεια του Θεού, και εκείνος έφυγε στο κρεββάτι του στην αγγαλιά την δική μου και της αγαπημενης μου αδελφής του.

   

                             ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...