Μετα απο μεγαλες δυσκολιες που εζησα, οταν εχασα το ταιρι μου, και εννοω ψυχολογικες δυσκολιες.Δεν ηθελα να παω πουθενα και ουτε ηθελα παρεα.Δεν εκλαψα ουτε μια φορα. Οταν πηγαινα εκει που ηταν η τελευτσια του επιγεια κατοικια,πηγαινα μονο για ν άλλαξω τα λουλουδια και να βαλλω φρεσκα και να δω αν ειναι αναμμενο το καντηλι.
Μετα εφευγα τρεχοντας μην μπορωντας να δεχτω οτι εκει μεσα υπηρχε κατι.Εκεινος ηταν στον ουρανο,και με την πιστη οτι ειναι πολυ καλά.Και μετα απο την πολυ μου θλιψη, πηγαινα στην καφετερια !!! να πιω καφε και νακαπνισω.!!!!,Μεχρι εκει εφτανε η θλιψη μου??.ΩΡΑΊΑ Έ??.
Κάποια στιγμη έπρεπε να παω σπίτι μου. Το σπιτι δεν μουλεγε τιποτα Ενα αδειο σπιτι, Ουτε παιδια ουτε εγγονια, ολλοι μακρυα. Το μονο που εκανα ηταν να ψιλοφαω, σαν τιποτα δηλαδη και να παω να ξαπλωσω και ν ακουσω κανενα κηρυγμα απο τα τοσα που υπαρχουν πια στο internet,
απο ορθοδοξους
ευαγγελικους και τα αλλα παρακλαδια. Δεν λεω οτι δεν εβρισκα παρηγορια,αλλα πολλες φορες γεμιζα και ενοχες.αλλα,δυσκολα να γεμισω με ενεργεια και πιστη,ώστε να συνεχίσω την ζωή μου, και να φερθω φυσιολογικα.Όταν αρχισαν να περνουν οι ημερες αρχισα να ψαχνω να βρω μια διεξοδο.Η πρώτη που σκέφτηκα ηταν να παω ενα ταξιδακι στην Πάτμο
Πραγματι, αυτο εκανα,και με την μεγαλη επαφη που είχα παντα με την αδελφη του Πετρου,ηταν η πρωτη επιλογη μου να πάμε μαζί. Το ταξιδ ι αυτο, μου εκανε πολυ καλο,παρ ολον οτι κουραστηκα αφανταστα γιατι δεν ήταν δυνατο να μην παω στο μοναστηρι,και στην κρυπτη και να παρακολουθησω ολες τις ξεναγήσεις.
Μετά ομως υπηρχεμ μια ευφορία κα ι μια ψυχικη απολα υση,που με εβγαζε απο την μαυριλα και την επιθυμια της α πομονωσης κα ι του κρεββατιου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου