14 Οκτωβρίου σήμερα. Είμαι με τα παιδια μου στο Brandford. Ηταν μια δύσκολη απόφαση, που όμως την πήρα και καλά έκανα γιατί είμαι μέσα σε οικογένεια, και μάλιστα με τα πιο προσφιλή μου πρόσωπα.
Όταν έφυγε ο σύντροφος τόσων χρόνων, δεν έκλαψα, δεν θρήνησα, αλλά έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Ηταν ο σύντροφος 58 χρόνων. Και στις μπόρες και στίς καταιγίδες και στα γλέντια και στις χαρές.
Η οικογένεια του πάνω απ όλα, τα παιδιά του και η γυναίκα του, το πρότυπο της καλης συζύγου μάνας νοικοκυράς και φιλοξενίας. Αυτά τα έλεγε εκείνος. Μην φανταστεί κανείς ότι ήταν και απόλυτα δικαιολογημένα.
Περάσαμε μαζί μια δύσκολη ζωή, αλλά γεματη ουρανια προσφορά και αγαθά υλικά που μας επέτρεψαν να βγάλουμε πέρα τις δυσκολίες.
Το σπίτι ήταν πάντα γεμάτο φίλους και πιο πολύ δικούς μου. Αλλά και οι συγγενεις, τα αδέλφια μας, τ άνίψια μας που συν τω χρόνω πληθαίνανε, το είχανε στέκι.
Ο Πετράκης μου ήταν φιλόξενος καλαμπουριτζής, με πολύ αίσθηση του χιούμορ, αλλα και πολύ σίγουρος για τον εαυτό του.
Είπα ότι περάσαμε πολλές δυσκολίες αλλά ποτέ δεν πάψαμε να ζούμε καλά με ευλογίες. Κάναμε καλά παιδιά με την βοήθεια του Θεού, και εκείνος έφυγε στο κρεββάτι του στην αγγαλιά την δική μου και της αγαπημενης μου αδελφής του.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου