Βραδυ στο σπιτι. Το σπίτι που με στεγάζεει εδω και 48 χρόνια.Και τι δεν εζησα εδώ μεσα.Γλέντια Χριστουγενιατικα τρπεζωματα ,γιορτές γεννεθλια επετείους τσαγια απογευματινά, γεννεθλια παιδιών, αποκρισατικα απογευματα με στολισμους και μαδκαραδεςκαι πολλα καλα.
Όμως τα δυσκολα περισσεψαν και με μεταμορφωσαν.οπτικα ψυχολογικα,κοινωνικα. Ίσως αυτή που ειμαι σημερα να ειναι ο πραγματικός μου εαυτος και ευτυχως ,αν ειναι ετσι ,να εμφανιστηκε αργά προς οφελος των άλλων, η προς ζημίαν τους. Δεν ξερω.
Φυσικα εαν ερωτηθουν ο καθενας θα εχει διαφορετικές αποψεις με τις πιο αυστηρες των παιδιών μου ,και με τις πιο ευηενικές και επιεικείς του αντρα μου και των πολυ κοντινβν μου ανθρωπων. Κατα την δικη μου κριση δεν νομιζωοτι σαν νεα ημουν τοσο σπουδαια οσο εδειχνα.
Ο λόγος ήταν ο φοβος και η δειλία που με εκαναν να μην εμφανιζω τον εαυτό μου. ΜΜόνο στις αναγκες ημουν σκυλι και δεν επετρεπα σε κανενα να μου βαλει φρένο.Και εννοουμε τις ανάγκες των αλλων με δοβαρες ασθενειες μακροχρονιρς με αηωνα μεχρις οριων.
Δεν μπορώ πια να κλαίω πάνω από το χυμενο γαλα.Η ζωη μου φτανει στο τελος ,βέβαια τον τελεθτσίο λόγο τον εχει ο Θεος που κανείς δεν ξερει πιο ειναι το θελημα Του που ασφαλώς θα ειναι το καλλίτερο για μας. Δεν θελω πλεον τιποτα προσωπικό οπως ειναι φυσικό θελω τα παιδια μου και όλου του κόσμου να ειναι καλα, και να υπαρξει ειρηνη στον κόσμο, και μια μεγάλη επιθυμια να σλλαξουν οι τακτικές των πολιτικων και να φερθούν σαν Ελληνες και δαν Χριστιανοι.
Πολλα ζητάω έ?δυσκολο πραγμα αλλα τα αδυνατα παρ, ανθρώποις δυνατα παρα τω Θεώ. Αυτο με κραταει ακόμα .Η πίστη οτι ο Θεός μπορει.
ΑΜΗΝ.κ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου