OΙ ΔΙΠΛΑΝΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΕΊΟΙ ΜΑΣ.

Γεννιόμαστε μέσα σε μια οικογένεια και αν έχουμε την ευλογία αυτή η οικογένεια να είναι της προκοπής ,ζούμε καλά και μεγαλώνουμε με φροντίδα.Εν τούτοις οι διπλανοί μας καθορίζουν την ζωή μας.Νωρίς ίσως θα έπρεπε , σύμφωνα με τις αρχές που πήραμε να βάλουμε και το στίγμα μας.Εάν αυτό δεν γίνει εγκαίρως μια ζωή θα είμαστε κάτω από κηδεμονία μικρών και μεγάλων.Πράγμα που μπορεί να οδηγήσει σε λάθη που θα μας βασανίζουν ολόκληρη την ζωή.
Φτιάχνουμε την ζωή μας χωρίς να κάνουμε θόρυβο και χωρίς να δημιουργήσουμε ταραχή και προβληματισμό.
Θα μου πείτε πως μπορεί να γίνει αυτό?όλες οι νίκες κερδίζονται με επανάσταση.Στην επανάσταση όμως υπάρχουν θύματα.Μπορώ εγώ για την δική μου, κατά την άποψή μου ελευθερία να δημιουργήσω θύματα?Αυτό είναι στην προσωπική επιλογή του καθενός.Εγώ ακόμα δεν μπόρεσα να το λύσω αυτό το πρόβλημα ούτε μπόρεσα να δώσω μια απάντηση για το πιο είναι το καλλίτερο.
Συνήθως οι οικείοι μας καθορίζουν την ζωή μας και  δημιουργούν σε μας την εντύπωση ότι είμαστε για κάτι που εμείς δεν διαλέξαμε ,αλλά πιστέψαμε στην άποψη της διαπαιδαγώγησης.
Και ας πούμε ότι οι προγενέστεροι κατάλαβαν και σε οδήγησαν σωστά.Μετά τι γίνεται ?Μπαίνει ένας ξένος άνθρωπος στην ζωή σου που σου καταρρίπτει τα πάντα εκτός από εκείνα που τον συμφέρουν.Και το χειρότερο είναι όταν τα βλαστάρια σου μπερδεμένα από τις δύο προσωπικότητες που ποτέ δεν έγιναν ένα, αρχίζουν τα χτυπήματα κάτω από τη μέση για να πάρουν ότι τους συμφέρει καλλίτερα.
Πάντα έχουν τον πρώτο λόγο χωρίς να κάνουν τον κόπο να καταλάβουν τίποτα από εσένα που έκανες τα πάντα.Οι περισσότερες μητέρες έχουν παράπονα .Αυτό εγώ δεν το ήθελα ποτέ και δικαιολογούσα την όποια συμπεριφορά γιατί ξέρoντας ότι το λάθος είναι δικό σου.
Φτάνουν πια τα λάθη φτάνουν πια τα κολητιλίκια και η προσπάθεια να τους φέρεις κοντά σου.
Εγώ τα ανέθεσα στον Θεό και νομίζω ότι δεν έχω τίποτα άλλο να δώσω εκτός από την ανεκτικότητα μου και την παρακολούθηση εκ του μακρόθεν.
Υποσχέθηκα στον Θεό ότι δεν θα ξαναβάλω πια άνθρωπό πάνω από Εκείνον.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ.

Κύριε των δυνάμεων.Πατέρα μου αγαθέ και ιατρέ. των ψυχών και των σωμάτων μας.Πατέρα της αγάπης και της δικαιοσύνης.Σε σένα προσέρχομαι και σου ζητώ να με συγχωρέσεις γιατί αυτό που μου έδωσες απλόχερα ,την χαρά,εγώ δεν την παίρνω .Ξέρω γιατί .Φταίει ότι εγώ έβαλα πάνω απ' όλα τα παιδιά μου.Αμάρτισα και αμαρτάνω συνέχεια.Περιμένω την χαρά από εκεί .Κάτι που γνωρίζω ότι είναι αμαρτία.Είναι αμαρτία να έχω πάνω από εσένα οποιονδήποτε και οτιδήποτε.Αυτό το ζω καθημερινά γιατί όσο προσπαθώ να πάρω χαρά από εκεί τόσο θλίβομαι περισσότερο.Τα παιδιά μου έχουν δίκιο.Ούτε εγώ ήθελα να εξαρτώμαι από τους γονείς μου η να σκέπτομαι ότι μόνο εγώ μπορούσα να τους κάνω να χαρούν.Για να πω όμως την αλήθεια αυτό μου ενίσχυε τον εγωισμό μου.
Με έκανε πολύ περήφανη ότι μπορούσα να τους δώσω χαρά.
Έδωσα στα παιδιά μου τα πάντα ζητώντας να πάρω ότι τους περίσσευε από αγάπη.Τους τα έδωσα όλα Κύριε.Καταλαβαίνω το λάθος μου.Δεν ήταν αυτή η εντολή Σου.Εγώ που νόμιζα ότι έκανα τις εντολές από τον καιρό που σε γνώρισα.Δεν θέλω να το ξανακάνω.Εσύ είσαι ο μπαμπάκας μου και θα με βοηθήσεις να απαλλαγώ από αυτές τις εξαρτήσεις.Μπορεί να ήταν και κάτι χειρότερο ακόμα από εξάρτηση .Μπορεί να είναι εγωισμός..Μπορεί να ήθελα ανταπόδοση και παραδοχή.Ξέρω ότι αυτό είναι ολέθριο γιατί το κακό είναι ότι εγώ αυτό που νόμιζα για τον εαυτόν μου ήταν ότι ήμουν τελείως ανιδιοτελής.Πατερούλη μέσα στην αγάπη σου και στην μεγαθυμία Σου μου άνοιξες τα μάτια.Σε παρακαλώ κράτα μου τα, ανοικτά και θύμιζε μου που τελειώνει η υποχρέωση και που αρχίζει η αμαρτωλή υπερβολή.Εσύ με όλες μου τις υπερβολές με κράτησες όρθια για να μετανοήσω και όταν με πάρεις να είμαι κοντά Σου.Εκεί που δεν θα υπάρχει πια λύπη αλλά μόνο χαρά και ευφορία.Τα παιδιά μου και όλους τους ανθρώπους μου και όχι μόνο τους αφήνω στα χέρια Σου και εγώ θα κάνω μόνο ότι μου ζητηθεί.Όχι παραπάνω και παραπάνω.και να ικανοποιώ επιθυμίες πριν μου ζητηθούν.Και Εσύ Πατέρα εκπληρώνεις τις επιθυμίες μας αλλά στον χρόνο τον δικό Σου.Εγώ η ανόητη έκανα πράγματα που δεν έπρεπε.Αλλά εγώ βέβαια δεν μπορώ να συγκριθώ με Σένα .Θα ήταν βλασφημία.Αλλά Εσύ δίνεις πρότυπο.Ευχαριστώ Κύριε βοήθησέ με σ' αυτή την απόφαση αν την βρίσκεις σωστή.όχι το να βάλω Εσένα πάνω απ' όλα δεν θέλει συζήτηση ,αλλά μιλάω για όλα τα άλλα.
ΕΣΎ δώσε μου την δύναμη και φώτιση σε κάθε λόγο και διαφωνία να κρατάω την σωστή θέση και να μην με αγγίζει αυτό που μέχρι τώρα θεωρούσα αδικία.

.ΕΓΩ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΕΣ ΜΟΥ.

Δεν είναι δυνατόν να κάθομαι σε ένα καναπέ και να βλέπω τηλεόραση ,που λέει ο λόγος,γιατί ούτε βλέπω ούτε ακούω.Αφήνω το χρόνο να περνάει χωρίς να κάνω τίποτα για να τον μακρύνω,και να τον πολήνω και να μπορέσω στο μεταξύ να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του μυαλού μου ,που ζητάει απεγνωσμένα  για κάτι το ενδιαφέρον και το δημιουργικό.Δεν λέω ΄ότι κατά καιρούς δεν γίνεται κάτι  αλλά σε πολύ αργούς ρυθμούς .Θα έπρεπε να ζήσω τουλάχιστον δύο ζωές για να προλάβω με τους ρυθμούς αυτούς να προχωρήσω στην ζωή μου.

Το θέμα είναι ότι στους καιρούς της νηφαλιότητας  αντιλαμβάνομαι τον παραλογισμό μου.Τι θα ήθελα δηλαδή να κάνω σ' αυτή την ηλικία?Αυτή δεν είναι η ζωή των ηλικιωμένων?Θυμάμαι ότι οι γονείς μου το μόνο που ζητούσαν ήταν να βλέπουν τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους πότε πότε.Και εμένα μου αρέσει αυτό ,αλλά σε μένα αυτό έχει και επιπτώσεις που δεν χρειάζεται να τις αναφέρω.Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχω ανάγκη να βλέπω τα παιδιά μου.Αλλά  δεν φτάνει για να γεμιστώ.Ευτυχώς που έχω τον Χριστό αλλά νομίζω ότι και Εκείνον τον στεναχωρώ.Αλλά ζητάω να μου πει αν όντως έχω κάτι να ολοκληρώσω η είναι ο εγωισμός που με κάνει να μην μπορώ να ησυχάσω και να ζήσω όπως οι άλλοι άνθρωποι.

Πιστεύω ότι είναι παιχνίδια του μυαλού μου και θέλω να ζητήσω από όλους συγγνώμην.Από όλους όσους αγαπώ και μ' αγαπούν και ειδικά τον Κύριό μου τον Ιησού ΧΡΙΣΤΌ.

Αλλά με αυτή την ένταση που έχω μέσα μου κατά καιρούς ,πως να απαιτήσω από τον Χριστό οδηγία.Πρέπει να σταματήσω να έχω απαιτήσεις από τον εαυτό μου.Πρέπει να ησυχάσω και να περιμένω και αν γίνει έγινε.Φυσικά δεν ξέρω πόσο χρόνο έχω ακόμα πάνω σ' αυτήν την γη αλλά όλα γίνονται.

Δεν είναι ότι είμαι και τόσο παράλογη γιατί οι συνθήκες που ζω δεν διακρίνονται από άνεση και ησυχία.Αλλά εγώ δηλώνω Χριστιανή και αυτή η συμπεριφορά μου ως προς τον εαυτό μου κάθε άλλο παρά ΧΡΙΣΤΙΑΝΉ ΣΥΝΙΣΤΆ.Θα ήθελα να  ήμουν σαν γιαγιά, να μην έχω ανησυχίες να έχω στήριγμα τον Θεό ,όχι ότι δεν τον έχω ,αλλά το μυαλό μου δεν μ' αφήνει να αφεθώ και να έχω και τα παιδιά μου.Και εδώ θα πω το ίδιο .όχι ότι δεν τα έχω,ο Θεός μου χάρισε δύο ευλογημένα παιδιά.
Άρα που θα βρω την άκρη?Πρέπει να αφεθώ τελείως.Πρέπει να παραδεχθώ ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα.Μόνο ο Χριστός μπορεί να με ελευθερώσει από τα δεσμά του μυαλού μου.Ας κάνει έλεος .Τον έχω τόσο ανάγκη.Ζήτησα να γίνω ένας άλλος άνθρωπος .Έγινε αλλά δεν ξέρω αν έγινα καλλίτερος η χειρότερος.Συγχώρησε με Κύριε.Δεν ξέρω τίποτα άλλο να πω.Ευχαριστώ και συγγνώμην.

ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ.

Χθες το απόγευμα μαζευτήκαμε στο σπίτι μου ,οι άνθρωποι της καρδιάς μου .Γυναίκες που μεγαλώσαμε μαζί ,που μας ενώνει η αγάπη και κοινός δρόμος.Η εξαδέλφη μου που ,που ζήσαμε κάτω από την ίδια στέγη τα παιδικά μας χρόνια, η κουνιάδα μου που  50 χρόνια είμαστε αδελφές και καλλίτερα ,η φίλη μου που είναι μικρότερη από εμένα 6 χρόνια ,αλλά έχω την αίσθηση ότι είναι παιδί μου και την αγαπάω πολύ όπως και εκείνη εμένα.Είχαμε και δύο νεώτερες ,την κόρη μου και την ανιψιά της εξαδέλφης μου και αυτό ένα αγαπημένο μας παιδί.
Ηπιαμε καφέ με διάφορα καλούδια ,και μετά μιλήσαμε για το κυριότερο ενδιαφέρον όλων μας που είναι η πορεία μας εν Χριστώ.Είμαστε όλες του ιδίου πνεύματος και είχαμε την ανακούφιση που δίνει ο Χριστός που βρισκόταν ανάμεσά μας.Γιατί όπου δύο η τρεις συναγμένοι στο όνομά Του εκεί βρίσκεται και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.Μόνο η μία κοπέλα η ανιψιά της εξαδέλφης μου και δική μου ήταν αρχάρια και προσπαθεί η εξαδέλφη μου να την μυήσει.
Το απόγευμα πέρασε υπέροχο εγώ ήμουν χαρούμενη είχα τους ανθρώπους μου κοντά μου και η χαρά κράτησε και μέχρι σήμερα αισθάνομαι ευφορία.
Τι να κάνω ?Το πρόβλημά μου είναι η επικοινωνία και η παρέα με αγαπημένους.Εκτός από όλους τους άλλους το κεντρικό πρόσωπο ήταν η κόρη μου που όταν είναι κοντά μας γεμίζει το σπίτι μας.Παρ'όλα ταύτα εκείνο που επιθυμώ είναι τα παιδιά μου να είναι ευτυχισένα με την οικογένειά τους ,να είναι κοντά στον Θεό .Να έχουν την ζωή τους και να μην στεναχωριούνται για εμάς,.Εμείς ζήσαμε και ζήσαμε καλά χρόνια σε εποχές καλλίτερες που με λιγότερα πράγματα περάσαμε καλά, είχαμε πάντα παρέες και πάντα βρίσκαμε τρόπους να επικοινωνήσουμε.
Πάντα βέβαια υπήρχαν ξένα σώματα στις παρέες αλλά αυτές από μόνες τους αποβάλλονταν.Δεν χρειαζόταν να κάνουμε τίποτα.Ποτέ δεν γίνεται να ζήσει ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα γαιδουράγκαθο.
Όλα έχουν την θέση τους και ο δημιουργός ήξερε τι φύτευε αλλά το καθένα με την δική μας προσπάθεια πάει στον τόπο του..
Κύριε σ'ευχαριστώ και σου ζητώ να μου δίνεις τέτοιες ημέρες.Μέρες ,κοντά Σου και έτοιμες να κάνουμε το θέλημα Σου.
                                                  ΑΜΗΝ.

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΜΟΥ.

Μεγάλο Σάββατο βράδυ .Το σπίτι γέμισε .ήρθαν τα παιδιά μου και περάσαμε μια ανεπανάληπτη βραδιά.όταν έχω τα παιδιά μου κοντά μου είμαι πανευτυχής.Αυτό δεν σημαίνει ότι θα τους ήθελα πάντα κοντά μου .Αυτό δεν κάνει σε κανένα καλό.Αλλά για μένα ο σκοπός του γάμου είναι τα παιδιά.Τα λάτρεψα ,έζησα ολοκληρωμένη και γεμάτη από πληρότητα.Αισθάνθηκα ότι είχα ολοκληρώσει τον σκοπό για τον οποίο ήρθα στην γη.Άσχετο αν αυτό ήταν το μεγάλο μου λάθος.
Έδωσα ψυχή ,σώμα πνεύμα.Λάθος προορισμός.Όλοι οι γονείς αγαπάνε τα παιδιά τους αλλά πιστεύω ότι τα τοποθετούν στην σωστή θέση.Ίσως αν το ήξερα τότε να την είχα βγάλει πιο καθαρή.Αυτή την υπερβολική αγάπη όπως εγώ την ονόμαζα ,αλλά τα παιδιά το αισθανόντουσαν ίσως καταπίεση ίσως υποχρέωση ανταπόδοσης,δημιούργησε προβλήματα στην σχέση μας.
Εγώ αντί να δεχτώ και να καταλάβω ,πικραινόμουνα και μαύριζε η ψυχή μου.Όπως και να έχει εγώ είμαι περήφανη για τα παιδιά μου γιατί ξεχωρίζουν κατά την γνώμη μου.Όμως ο Θεός θέλει να έχει Εκείνος την πρώτη θέση στην ζωή μου και με εκπαιδεύει με σκληρή εκπαίδευση.Δοξασμένο να είναι το όνομά Του.Τώρα ξέρω αλλά δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα.
Αυτό φαίνεται και δημιουργεί πιθανόν προβλήματα στα ταίρια των παιδιών μου .όμως ποτέ δεν επεμβαίνω στην ζωή τους κατά την γνώμη μου αλλά δεν μου είναι εύκολο να παίξω θέατρο σε σχέση με τα συναισθήματά μου.Με διαβάζουν και τους δημιουργώ προβλήματα.
Αυτό που ζητώ από τον Κύριο είναι να τα ευλογεί και να τα έχει υπό την σκέπη των πτερύγων Του.
Όσο για μένα δεν ξέρω τι να ευχηθώ!!!!!!Να μου ανοίξει ο Κύριος τα μάτια του νοός μου και να δω καθαρά τις ευλογίες ,που δεν μπορώ να πω ότι δεν την βλέπω αλλά η σάρκα παλεύει και ζητά τα εαυτής.

ΟΝΕΙΡΟΦΑΝΤΑΣΙΕΣ.

Κατέβηκα τα σκαλία του σπιτιού μου ,για να πάω στην εκκλησία.Η καμπάνα είχε κτυπήσει και βιαζόμουν να πάω για να βρω κάθισμα.Η εκκλησία είναι 20 μέτρα από το σπίτι μου.Όταν όμως βγήκα από την πόρτα ,κάτι είχε αλλάξει.Αντί για ασφαλτοστρωμένο δρόμο βρέθηκα σε ένα καταπράσινο λιβάδι με μαργαρίτες και ένα μονοπάτι οδηγούσε κάπου αλλά εκκλησία δεν έβλεπα.
Φώτα δεν υπήρχαν αλλά που και που σε κάποια σημεία κάποιες μικρές φλογίτσες τρεμόπαιζαν και με οδηγούσαν. Προχώρησα αρκετά αλλά αφού περπάτησα αρκετά άρχισα να αισθάνομαι ένα συναίσθημα φόβου.
Που βρισκόμουν ,και που ήταν η εκκλησία.Πως έγινε ο δρόμος λιβάδι και που ήταν οι άλλοι πιστοί που κανονικά έπρεπε να βρίσκονται στον ίδιο δρόμο μαζί μου?Παρ'όλα ταύτα προχώρησα και όσο πήγαινα ο δρόμος γινόταν πιο όμορφος και άρχισε να φωτίζεται χωρίς να ξέρω από που ερχόταν αυτό το φως.Κάποια στιγμή μακρυά αρκετά αντίκρυσα ένα εκκλησάκι.Α!!Νάτο είπα στον εαυτό μου και προχώρησα.ώσπου να φτάσω άρχισε να αχνοφέγγει.Δεν έκανα καμία σκέψη αλλά ο νους μου ήταν να φτάσω.Τελικά έφτασα.Η πόρτα ήταν ανοιχτή αλλά άνθρωπος κανείς.Προχωρώντας είδα μπροστά στην ωραία πύλη ένα άνθρωπο γονατιστό και τα ρούχα Του έλαμπαν.Με το που με πήρε είδηση γύρισε και μου τόπε.<Σε περίμενα>.Ποιόν εμένα ?ρώτησα.<Ναι πολύ καιρό> μου απάντησε.
Πήγα δίπλα του και αντίκρισα ένα πρόσωπο φωτεινό που όταν σε κοίταγε στα μάτια αισθανόσουν ότι όλη η αγαλλίαση και η αγάπή ήταν επάνω σου.
<Ποιος είσαι > τον ρώτησα?Είμαι αυτός που ζητάς τόσον καιρό.Μια με βρίσκεις ,μια με χάνεις.Μην παρασύρεσαι από τις πράξεις και τα λόγια του κόσμου.Εσύ είσαι αυτή που είσαι και έχεις το ελάττωμα να γκρεμίζεσαι από ανθρώπους που ποτέ τους δεν κατάλαβαν ούτε ποια είσαι ούτε για ποιο λόγο λειτουργείς όπως λειτουργείς.<Δηλαδή > ρώτησα πρέπει η δεν πρέπει να ακούω>Να ακούς αλλά να μην επηρεάζεσαι.Τι θέλεις δηλαδή να είναι όλοι οι άνθρωποι όπως εσύ?Η να μπορούν να σηκώσουν αυτά που σηκώνεις εσύ?Δηλαδή ρώτησα με ποια κριτήρια εγώ μπορώ να σηκώσω ποιο πολλά από τους άλλους?Αυτό δεν είναι δικό σου θέμα ούτε χρειάζεται να το μάθεις τώρα.Θα το μάθεις όταν έρθει ο καιρός.Προς το παρόν μην βαρυγκωμάς και μην κρίνεις τους ανθρώπους .Ο καθένας σηκώνει όσα αντέχει.Και εσύ αντέχεις?<Και αυτό είναι παρήγορο >ρώτησα.Είναι μεγάλη εύνοια και μην το ξεχνάς.Μόνο μην αφήνεις τους άσχετους να σου κλέβουν την χαρά σου.Εκείνος σου την δίνει άφθονη.Τι την κάνεις ?Σκορπίζεις τα μαργαριτάρια που σου εμπιστεύτηκε ο Θεός στους χοίρους.Δεν ξέρεις ότι θα τα ποδοπατήσουν και θα σε αφήσουν φτωχότερη.?Σου κλέβουν την χαρά σου κλέβουν την αφθονία σε βάζουν σε δρόμους σκοτεινούς και μετά σκουντουφλάς για να ξαναβγείς στο φως.
Με το που είπε την τελευταία λέξη άστραψε ένα εκτυφλωτικό φως και ο άνθρωπος με την αγγελική μορφή χάθηκε.Μπροστά του στο σκαλοπάτι ήταν γραμμένα με μεγάλα γράμματα.ΑΡΚΕΊ ΣΕ Η ΧΆΡΗ ΜΟΥ.Παραζαλισμένη από όλα αυτά που είδα και άκουσα ,στράφηκα να φύγω.Η πόρτα ήταν ανοικτή ,η εκκλησία ήταν η εκκλησία που γνώριζα και ο δρόμος ήταν ο γνωστός μου ασφαλτοστρωμένος δρόμος.Κανείς δεν ήταν μέσα στην εκκλησία αλλά μια νεωκόρος ήρθε κοντά μου με ένα μαντήλι με δροσερό νερό και μου έβρεξε το μέτωπο.Είσαι καλά καλή μου?Τι έπαθες ?Έχασες για λίγο τις αισθήσεις σου.

ΠΛΗΓΕΣ.

Όσο θυμάται την ζωή της ,πάντα είχε υποχρεώσεις και η ανάγκη της για αγάπη και κατανόηση την έκαναν να κάνει τα πάντα .όσα της ζητιόντουσαν και όσα αισθανόταν ότι κρύβονταν πίσω από της λέξεις.Η λέξη αδικία ήταν μέσα στα πλαίσια που μπορούσε να αιστανθεί,και η λέξη σιγά τα λάχανα ήταν η αίσθηση που αποκόμιζε μετά από ένα παράπονο.

Δεν ήταν η παιδική φαντασία γιατί αυτό εξακολουθούσε να συμβαίνει καθ'΄όλη την διάρκεια της ζωής της και κάθε φορά πιο άγριο.Οι άνθρωποι δεν είχαν ευαισθησίες προσπαθούσαν να βολευτούν και τα λόγια από το ένα έμπαιναν και από το άλλο έβγαιναν.Εκτός εάν δεν ήταν έτσι και την περνούσαν για το καημένο το χαζό η εκείνοι ήταν ανεπαρκείς και δεν έπιαναν τίποτα.Το πιο πιθανόν ήταν να είχε μόνη της δημιουργήσει αυτό το δεδομένο ότι σε ότι κι αν ήθελαν οι άλλοι  μπορούσαν να το πετύχουν.

Ο καιρός περνούσε και η μια δυσκολία ακολουθούσε την άλλη .άγρια και απειλητική πάντα χωρίς  υποστήριξη προσωπική.Χρειαζόταν κάποιον να ακουμπήσει επάνω του και να μπορέσει να μοιραστεί.Οι απαιτήσεις αυξάνονταν μαζί με τις δυσκολίες και ο χρόνος περνούσε ,μεταφέροντας αυτή την κατάσταση από την μια γενιά στην άλλη .Προσφορά από την μια πλευρά αχαριστία και αδικία από την άλλη.Τα δάκρυα της θόλωσαν τα μάτια ,η ψυχή τραυματίστηκε ,και τέλος δεν είχε ο δύσκολος δρόμος .Λες και είχε τραβήξει επάνω της όλη ανηφόρα και ποτέ δεν έβγαινε σε ξέφωτο.Και αντί να έχει τους ανθρώπους που γι αυτούς έδωσε ότι καλύτερο είχε, κοντά της τους είχε απέναντι έτοιμους να ξιφουλκήσουν .Ποτέ δεν το κατάλαβε ,αλλά πάντα έβρισκε μια δικαιολογία για τους άλλους και φορτωνόταν επάνω της την αιτία της κακής συμπεριφοράς και μαζί και της κακίας.

όμως ο κάθε άνθρωπος βαδίζει σε ένα δρόμο που ορίστηκε για εκείνον ,και η θα τον βαδίσει η ας γυρίσει την πλάτη και ας φερθεί όπως οι άλλοι.

ΑΝ ΜΠΟΡΕΊ!!!!!!!!!!!!!

Το θέμα είναι ότι όταν ο Χριστός μπήκε στην ζωή της έπαψε να βλέπει τα πράγματα μ. αυτόν  το τρόπο.Δεν προβληματιζότανε με την συμπεριφορά των άλλων .όσα μπορούσαν έκαναν.Τα έβγαζε πέρα και μάλιστα χαιρόταν γιατί έβγαινε αλώβητη.Εάν ήξερε ότι έκανε αυτό που της ζητούσε ο Χριστός , όλα καλά.Αν όχι  ήταν έτοιμη να ζητήσει συγγνώμην και το θέμα έληγε.Μήπως όλες οι παλιές σκέψεις και οι ευαισθησίες ήταν σκέτος εγωισμός και φόβος?Αυτά της τα πήρε ο ΧΡΙΣΤΟΣ και στην θέση τους μπήκε η κατανόηση η αγάπη και η ειρήνη.
Τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας .Το δίνουμε στον Πατέρα και Εκείνος ξεδιαλύνει τα πράγματα.Ευχαριστώ Κύριε που αν και αργά ήρθε η ώρα να καταλάβω.Δοξασμένο το όνομά Σου.

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ.

Ο Θεός ξημέρωσε μια ηλιόλουστη ημέρα.Όλα είναι ήσυχα φαινομενικά ,αλλά οι καρδιές των ανθρώπων είναι βαριές .Και αυτό είναι το λιγότερο που μπορώ να σκεφτώ.Γίνονται πράγματα φοβερά.Τα συναισθήματα έχουν γίνει εχθρικά ,ψάχνουμε να βρούμε τι μας φταίει.Πάντα βέβαια φταίει ο άλλος που έκανε τούτο η εκείνο.Φταίει η εξουσία που μας κατάντησε φτωχούς και σε τελική ανάλυση μας φταίει ο Θεός που δεν πατάσσει το κακό και επιβραβεύει όσους το κάνουν και αφήνει να παιδεύονται οι αθώοι.Σκεφτήκαμε ποτέ ότι αθώοι και αναμάρτητοι δεν υπάρχουν.Ένας ήταν αυτός και τον σταυρώσαμε .Πήρε όλες τις αμαρτίες μας επάνω Του και μας έδωσε την ευκαιρία να βρεθούμε σε μια κατάσταση καθαρότητας και να αξιοποιήσουμε την δωρεά Του.
Άλλοι το έκαναν με σχετική επιτυχία ,άλλοι δοκίμασαν αλλά μη βλέποντας άμεσα αποτελέσματα απεφάνθησαν ότι δεν μπορεί ο Θεός και άλλοι δεν δοκίμασαν καν γιατί αυτά που ακούν η ελλιπώς έχουν διαβάσει είναι παραμυθάκια για μικρά παιδιά.Τα πράγματα δεν είναι έτσι αλλά δεν έχω σκοπό να το αναλύσω.Άλλωστε δεν είναι προσωπική μας επιτυχία να πάμε κοντά στο Χριστό.Είναι Εκείνος που θα μας ελκύσει και γιαυτό δεν μπορούμε να μεμφθούμε κανέναν.Ο Κύριος ξέρει ποιόν θα ελκύσει γιατί Εκείνος βλέπει την προαίρεση της καρδιάς.Παρ' όλα ταύτα υπάρχουν πολλοί που διψούν για όλα αυτά που δίνει ο Κύριος αλλά κάτι τους εμποδίζει να αφεθούν.Το να αφεθείς στην κυριότητα του Χριστού είναι το πιο δύσκολο και το πιο εύκολο πράγμα.
Θέλει υπομονή και δίψα μεγάλη που να μην αντέχεις αυτά που προσφέρει ο κόσμος και αυτά που θεωρούνται επιτυχίες.Βλέπεις πόσο μάταια είναι .όλα και πως μπορεί όλα να ανατραπούν από την μια στιγμή στην άλλη.
Μέσα εδώ που βρίσκομαι 4 χρόνια γνώρισα πολλούς πιστούς.Μιλάνε τον λόγο γνωρίζουν εδάφια γνωρίζουν πολύ καλά την γραφή ,αλλά δεν ξέρω γιατί δεν ανοίγονται λίγο και δεν πλησιάζουν ανθρώπους που έχουν ανάγκη.Δεν μιλάω για την προσωπική τους ζωή που είμαι σίγουρη ότι ευαγγελίζουν ανθρώπους και συμπαραστέκονται σε όσους έχουν ανάγκη.Αλλά και μέσα στο face,υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη από επικοινωνία ανθρώπινη και όχι πάντα με εδάφια.Συγγνώμην καλοί μου φίλοι και αδελφοί αλλά έχω κάνει τα πάντα να πλησιάσω αλλά πάντα βρίσκομαι στο κενό.
Γνωρίζω ότι το λάθος πιθανόν και μάλλον σίγουρο είναι δικό μου αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να επιθυμώ επικοινωνία που μάλλον φαίνεται ότι δεν γίνεται μέσα από εικονική πραγματικότητα.

ΑΝΑΓΚΗ ΤΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Αυτή η ανάγκη μου για επικοινωνία ,με έκανε να ανοίξω αυτό το blog και να ξεδιπλώσω την ψυχή μου.Γράφω πράγματα που ποτέ δεν θα έλεγα σε οποιονδήποτε ,εκτός από τις πιο στενές μου φίλες.Μόνο που τον καιρό που είχα τον χρόνο να επικοινωνώ με αγαπημένες φίλες έχει παρέλθει και βρίσκομαι να βράζω με το ζουμί μου.Αυτό δεν είναι σωστό για μια γυναίκα που ομολογεί ότι Κύριο έχει τον Ιησού Χριστό αλλά και Εκείνος ακόμα μας είπε ότι μας πήρε από τον κόσμο για να βρεθούμε κοντά Του,και αφού ενστερνιστούμε και μάθουμε πια είναι η θέση μας εν Χριστώ μας ξαναστέλνει στον κόσμο για να βοηθήσουμε όποιους έχουν ανάγκη και να βρεθούμε μαζί για να μιλάμε για το μεγαλείο Του και να έρθουν όσο το δυνατόν περισσότεροι κοντά Του για το καλό τους.
Αυτή η επικοινωνία κάνει καλό σε όλους ,αλλά δυστυχώς εγώ και κάποιοι άλλοι σαν εμένα δεν έχουμε ικανοποιητική ανταπόκριση.Δεν κατηγορώ κανένα γιατί πάντα υπάρχουν λόγοι γιαυτό.Είναι άνθρωποι που δεν έχουν χρόνο να διαβάζουν .Κάνουν μια παρουσία με ένα λάικ αλλά η ανάγνωση του κειμένου είναι η βαρετό η χρονοβόρο.Δεν έχει σημασία .Εγώ αδειάζω και μετά αισθάνομαι καλλίτερα.Εάν υπήρχε και ανταπόκριση και μια ανταλλαγή απόψεων θα ήταν ακόμα καλλίτερα.Αλλά ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του προβλήματα και τον δικό του τρόπο να επικοινωνεί.
Όλα καλά .Καμιά φορά μπορείς να βρεις ανταπόκριση από εκεί που δεν το περιμένεις.Και για αυτούς που κάνουν τον κόπο να διαβάσουν αυτά που γράφω στέλνω ένα μεγάλο ευχαριστώ έστω και αν δεν κάνουν καμιά κριτική θετική η αρνητική ,δεν έχει σημασία.
Ποτέ δεν θα έβαζα κάτι δικό μου στον τοίχο κάποιου φίλου γιατί αυτό ίσως να τον υποχρεώσει να διαβάσει με το ζόρι αυτό που έγραψα.Αλλά όσες φορές κάποιοι καλοί φίλοι και ευαίσθητοι πήρα από μόνοι τους την δική μου ανάρτηση η σύνδεσμο στον τοίχο τους εκεί υπήρχε πολύ μεγάλη ανταπόκριση.Οι δικοί τους φίλοι ήταν πιο πρόθυμοι από τους δικούς μου να διαβάσουν τι έγραψα έστω και αν το βρήκαν ξεπερασμένο η ξενέρωτο.Επαναλαμβάνω ότι για μένα δεν έχει καμιά σημασία ,ούτε ελαττώνει τα συναισθήματά μου και το ενδιαφέρον μου για τον φίλο.Εγώ όμως είμαι μια μεγάλη γυναίκα έχω περάσει δια πυρός και σιδήρου και ξέρω να δικαιολογώ κάθε στάση.Όμως υπάρχουν και νέοι που γράφουν πολύ όμορφα πράγματα και έχουν θαυμάσιες φωτογραφίες να κάνουν share,και η ανταπόκριση είναι μηδαμινή.Δεν θέλω να δώσω συμβουλές γιατί δεν είμαι αρμόδια ,αλλά απλά το λέω πληροφοριακά.
Η αγάπη μου θα σας ακολουθεί πάντα και είμαι εδώ για όποιον με χρειάζεται.
Συγγνώμην αν είπα κάτι που θίγει κάποιον αλλά ασφαλώς δεν υπάρχει πρόθεση.

KΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΕΙΔΟΣ.

Ο Θεός στην παντοδυναμία Του έφτιαξε τον άνθρωπο τελείως διαφορετικό τον ένα από τον άλλο.
Δεν θα βρεις ούτε ένα ΄ανθρωπο να έχει τα ίδια δακτυλικά αποτυπώματα με τον συνάνθρωπο ,ούτε εγκεφαλογράφημα που να είναι όμοιο.Καμιά φορά μπορείς να βρεις κάποιους που να μοιάζουν οπτικά αλλά αυτό είναι άνευ σημασίας.
Αυτό δυσκολεύει η ευκολύνει την κατάσταση στο να μπορέσουν δύο άνθρωποι να συμβιώσουν για μια ζωή μαζί.Λέμε βέβαια ότι τα ετερώνυμα έλκονται αλλά αυτό είναι το δόλωμα για να πλησιαστούν οι άνθρωποι και να ολοκληρώσουν τον σκοπό του Θεού που είναι η συνέχιση της ζωής στον πλανήτη.Για να συμβιώσει ένα ζευγάρι για μια ζωή ,πρέπει ο ένας από τους δύο να αγαπάει πολύ και να το έχει αποφασίσει να αφιερώσει την ζωή του και να υπακούει και να δέχεται όλα όσα απαιτεί ο ένας από τους δύο.Μπορεί να συμβεί αυτό όταν αυτό βολεύει.Αλλά σε άλλες περιπτώσεις αυτό γίνεται αιτία μαρασμού του ενός από τους δύο συμβαλλομένους.
Υπάρχει βέβαια και η μέση οδός .Αν οι άνθρωποι είναι πολύ συνειδητοποιημένοι ,βάζουν τα όριά τους.και επιμένουν σ' αυτά όσο και αν στοιχίσει αυτό.Στην περίπτωση όμως που ο ένας από τους δύο δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το τίμημα της επιμονής ,κάνει πίσω .Ξαναπροσπαθεί και πάλι το ίδιο ,κάποια στιγμή αφήνει τον αγώνα και δέχεται την μοίρα του προκειμένου να είναι εξασφαλισμένη η ησυχία και η ειρήνη του σπιτιού,προ πάντων αν υπάρχουν παιδιά.Τι γίνεται σ' αυτές τις περιπτώσεις ?Έχουμε έναν άνθρωπο που φθείρεται σιγά σιγά ξεχνάει τα όνειρά του παρ' όλον ότι κατά καιρούς η ελπίδα έρχεται και του λέει .ΠΌΤΕ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΑΡΓΆ.Είναι μια όαση στην έρημο ανανίβει και προσπαθεί.Κάτι όμως πάλι θα συμβεί και θα του τσακίσει τα φτερά.Τι μπορεί να γίνει σ' αυτές τις περιπτώσεις¨?Ζει μια ζωή μια κλαίγοντας και μια γελώντας,μέχρι τα χρόνια τον πάρουν κατρακύλα.Και πάλι η ελπίδα δεν τον αφήνει ειδικά αν πιστεύει στην δύναμη και την αγάπη του Θεού και τότε παρηγοριέται .Λέει.Δεν .ήταν για μένα δεν το ήθελε ο Θεός.Παρ' όλα ταύτα δεν πιστεύω ότι ο Θεός δεν θέλει να προοδεύσουν τα παιδιά Του.Αλλά εν τω μεταξύ κάποιες υποχρεώσεις επείγουσες τον υποχρεώνουν να μπει στον ίδιο χορό των υποχρεώσεων που πάντα,είναι ανασταλτικές για τις δικές του επιδιώξεις για τις οποίες  στον αδύνατο να το πω,ευαίσθητο να τον πω ,εγωιστή να τον πω?
είναι η κατάπτωση η αμφιβολία για τις δυνατότητές του και γενικά η αναστολή επ'αόριστον.

Αυτοί οι άνθρωποι κάθε άλλο παρά χαρισματικοί είναι.Είναι της αναβολής του φόβου της επίκρισης και γενικά και σε τελευταία δυστυχισμένοι από δική τους υπαιτιότητα.

Η ΒΙΚΤΏΡΙΑ.

Το 1954 ο μικρός μου ο αδελφός  το σάντουιτς που λένε οι ψυχολόγοι,γλύτωσε από ένα ναυάγια.
Ένα πλοίο εμβόλισε το πλοίου στο οποίο ο αδελφός μου ήταν μέρος του πληρώματος.Πέντε παλικαράκια στην ηλικία του κάτω από 20 χρόνων εγκλωβίστηκαν στις καμπίνες τους και βρήκαν τραγικό θάνατο.Ο αδελφός μου ήταν στο κατάστρωμα και μόλις ο καπετάνιος έδωσε εντολή πέστε στη θάλασσα ,το πλοίο βουλιάζει,βούτηξε στο νερό.Άριστος κολυμβητής καθώς και όλα τα αδέλφια,βγήκε στην στεριά παγωμένος και καταβεβλημένος ,όχι από το κολύμπι ,αλλά γιατί ήξερε ότι χάθηκαν συνάδελφοι.Εμείς το μάθαμε από τις εφημερίδες αλλά για καλή μας τύχη ο αδελφός μου φιγουράριζε στην φωτό και έτσι ξέραμε ότι ήταν ζωντανός.Ο αδελφός μου γύρισε και ήταν ένα ερείπιο.Ψυχολογικά πεθαμένος ,δεν μιλούσε καθόλου ,και είδαμε και πάθαμε να τον κάνουμε να μιλήσει.Δοξάσαμε τον Θεό για την σωτηρία του παιδιού μας αλλά η μητέρα μου ήθελε να κάνουμε
και κάτι καλό για κάποιον που είχε ανάγκη.
Έτσι το καλοκαίρι που πήγαμε στο νησί ο αδελφός μου βάφτισε ένα κοριτσάκι μια οικογένειας που δύσκολα τα έφερνε βόλτα και ανέλαβε τις ανάγκες του.Εκτός από αυτό πήραμε μαζί μας το μεγαλύτερο κορίτσι τους που τότε ήταν 12 χρόνων.ήταν ένα πολύ συμμαζεμένο παιδάκι αδυνατούλι και μαυριδερό,τριγυρνούσε πάντα ξυπόλυτο και η μητέρα του με ευχαρίστηση μας την έδωσε δήθεν για να βοηθάει στο σπίτι.Το κοριτσάκι μπορεί να βοηθούσε την μαμά της αλλά οι συνθήκες εκεί ήταν τελείως διαφορετικές.Ήρθαμε λοιπόν μαζί με την Βικτώρια και άρχισε η εκπαίδευσή της.Το πιο δύσκολο πράγμα ήταν να μάθει να φοράει παπούτσια.Πολλές φορές την μάζεψα από τις σκάλες που είχε κουτρουβαλήσει φορώντας τα παπούτσια που της πήραμε και την υποχρεώσαμε να φοράει.
Εγώ την λυπόμουν και όταν δεν μας έβλεπε η μαμά της έλεγα να τα βγάλει για να αισθανθεί άνετα.Το κοριτσάκι ερχόταν κοντά μου με τα μάτια βουρκωμένα και με έκανε μια αγκαλιά.Σιγά σιγά άρχισε να μαθαίνει.Η μητέρα μου όπως το συνήθιζε της αγόραζε ρουχαλάκια παρόμοια με τα δικά μου.Αυτό έκανε πάντα όταν είχαμε κάποια κοπελίτσα κοντά μας που οι γονείς τους γνωρίζοντάς μας, ήθελαν να την έχουμε κοντά μας.
Η Βικτώρια ήταν πολύ μικρή και πολύ άσχετη.Αυτά που μπορούσε να κάνει ήταν να πλύνει κάνα πιάτο και να βάλλει φαγητό στις κοτούλες που είχαμε στον κήπο.Πράγματα που τα ήξερε από το σπίτι της.Εγώ την μάθαινα να με βοηθάει αλλά το καημένο δεν φτουρούσε.Εν τω μεταξύ εγώ αισθάνθηκα ότι ήταν ένα παιδί που ήθελε προστασία και εκπαίδευση.
Μέχρι μαθήματα της έκανα .Να διαβάζει να γράφει ,να εκφράζεται.Εκείνη είχε κολλήσει επάνω μου και όταν πήγαινα να την αγκαλιάσω η να της πω μπράβο για κάτι που έκανε σωστά τα μάτια της έτρεχαν δάκρυα και μια ευγνωμοσύνη σαν εκείνη που βλέπεις στα αγαπημένα κατοικίδια τα σκυλάκια,εξέπεμπαν τα μάτια της.
Η Βικτώρια ξεγύρισε έγινε μια χαρά κοπέλα και όταν ήρθε η ώρα να την αποχωριστούμε και να μας αποχωριστεί εκεί έγινε ο θρήνος.Είδα και έπαθα να την ηρεμήσω και να την διαβεβαιώσω ότι όποτε ήθελε θαρχόταν ξανά.
Τα χρόνια πέρασαν εγώ παντρεύτηκα ,εκείνη όταν οι γονείς μου πήγαιναν στο νησί πήγαινε και τους βοηθούσε αλλά τώρα με εμπειρία και γνώση.Προ πάντων όμως με αγάπη.Εγώ πήγα μερικές φορές με τα παιδάκια μου αλλά μετά πήραμε εξοχικό με αποτέλεσμα να στερήσουμε την χαρά του πατέρα μου να μας βλέπει.
Πολλά χρόνια δεν πήγα στο νησί αλλά όταν η κόρη μου έκανε το παιδάκι της ,ήταν χρονιάρικο και λίγο παραπάνω το πήρα και πήγα ,αλλά όχι στο πατρικό γιατί μέχρι τότε είχαν γίνει πολλά  Η Βικτώρια δούλευε στο αεροδρόμιο του νησιού και μόλις μας είδε να πλησιάζουμε ,μεγάλη γυναίκα πια ,αλλά το ίδιο ευαίσθητη ,έτρεξε μας αγκάλιασε μου πήρε το μωρό από την αγκαλιά και τα δάκρυα ως συνήθως ποτάμι.
Την Βικτώρια έχω να την δω από τότε αλλά είναι στις αναμνήσεις μου που δεν ξεχνιούνται.

ΘΑ ΦΥΓΟΥΝ ΜΕ ΠΑΡΑΠΟΝΟ.

O Απρίλης μπήκε αποδεικνύοντας ότι η Άνοιξη είναι εδώ. Αν κάποιες μέρες του, δείξουν τον ήλιο με λίγα δοντάκια αυτό δεν σημαίνει τίποτα.Προχωράμε και σύντομα θα έχουμε καλοκαίρι .Παρ' όλες τις δυσοίωνες προβλέψεις για ένα καλοκαίρι καυτερό ,εγώ πιστεύω ότι τίποτα το φοβερό δεν θα συμβεί.
Καλού κακού ας είμαστε έτοιμοι και ο χρόνος θα το δείξει.
Εμένα εκείνο που με ενοχλεί είναι το πόσο γρήγορα τρέχει ο χρόνος.Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό ούτε και καλό όμως.Εγώ θα ήθελα να έχει πολύ περισσότερες ώρες το 24ωρο,για να μπορούμε να κάνουμε πιο πολλά πράγματα και ακόμα για να έχουμε μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.
Αυτό φυσικά ίσως να σημαίνει ότι η ζωή μου είναι τόσο ευχάριστη και βολική.όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.Απλά με τα χρόνια αντιλαμβάνεσαι πια πράγματα έχουν αξία στην ζωή και όπως λέει η διαφήμιση ,τα ωραιότερα πράγματα στην ζωή δεν είναι πράγματα.Καταναλώνουμε τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μας με ανούσιες δραστηριότητες και με επιβλαβείς σκέψεις και χάνουμε ευκαιρίες να χτίσουμε θεμέλια για το μέλλον.Τώρα πως σε μια παληωμένη οικοδομή θα βάλεις καινούρια θεμέλια ,δεν ξέρω.Ξέρω όμως ότι μπορείς με μια καλή επισκευή ,να την κάνεις κατοικήσιμη και να μπορέσεις να ζήσεις με καινούριες προδιαγραφές.
Η ανανέωση όμως πρέπει να αρχίσει εκ βάθρων,να πάψουν οι άσκοποι συναισθηματισμοί ,να μπουν καινούριες βάσεις και να τεθούν όρια.Να μοιραστούν οι υποχρεώσεις και να κατανεμηθούν ίσα τα δικαιώματα.
Πως θα γίνει αυτό αφού έχουμε το δεδικασμένο δεν ξέρω .Αυτό που ξέρω είναι ότι θέλει γενναιότητα και άρση του εγωισμού.Εάν δεν αδικείς κανένα πρέπει να διεκδικήσεις τα δικαιώματά σου ,όποια και αν είναι αυτά.Η μόνη προϋπόθεση για μένα είναι να είναι επ'αγαθώ.Κάτι που θα ωφελήσει όχι μόνο την ψυχή σου αλλά και άλλες ψυχές.Οι υποχρεώσεις προς την οικογένεια κάποτε μειώνονται κάποτε περισσεύουν.Εάν κάνεις σωστή εκτίμηση των πραγμάτων ,τότε οφείλεις να δώσεις ,αν έχεις ,και σε άλλους.Και πάλι αν υπάρχουν ψυχικά αποθέματα.Σε όσους και όσες το κατάφεραν μπράβο στους άλλους βοήθειά τους .Θα φύγουν με παράπονο.