ΠΛΗΓΕΣ.

Όσο θυμάται την ζωή της ,πάντα είχε υποχρεώσεις και η ανάγκη της για αγάπη και κατανόηση την έκαναν να κάνει τα πάντα .όσα της ζητιόντουσαν και όσα αισθανόταν ότι κρύβονταν πίσω από της λέξεις.Η λέξη αδικία ήταν μέσα στα πλαίσια που μπορούσε να αιστανθεί,και η λέξη σιγά τα λάχανα ήταν η αίσθηση που αποκόμιζε μετά από ένα παράπονο.

Δεν ήταν η παιδική φαντασία γιατί αυτό εξακολουθούσε να συμβαίνει καθ'΄όλη την διάρκεια της ζωής της και κάθε φορά πιο άγριο.Οι άνθρωποι δεν είχαν ευαισθησίες προσπαθούσαν να βολευτούν και τα λόγια από το ένα έμπαιναν και από το άλλο έβγαιναν.Εκτός εάν δεν ήταν έτσι και την περνούσαν για το καημένο το χαζό η εκείνοι ήταν ανεπαρκείς και δεν έπιαναν τίποτα.Το πιο πιθανόν ήταν να είχε μόνη της δημιουργήσει αυτό το δεδομένο ότι σε ότι κι αν ήθελαν οι άλλοι  μπορούσαν να το πετύχουν.

Ο καιρός περνούσε και η μια δυσκολία ακολουθούσε την άλλη .άγρια και απειλητική πάντα χωρίς  υποστήριξη προσωπική.Χρειαζόταν κάποιον να ακουμπήσει επάνω του και να μπορέσει να μοιραστεί.Οι απαιτήσεις αυξάνονταν μαζί με τις δυσκολίες και ο χρόνος περνούσε ,μεταφέροντας αυτή την κατάσταση από την μια γενιά στην άλλη .Προσφορά από την μια πλευρά αχαριστία και αδικία από την άλλη.Τα δάκρυα της θόλωσαν τα μάτια ,η ψυχή τραυματίστηκε ,και τέλος δεν είχε ο δύσκολος δρόμος .Λες και είχε τραβήξει επάνω της όλη ανηφόρα και ποτέ δεν έβγαινε σε ξέφωτο.Και αντί να έχει τους ανθρώπους που γι αυτούς έδωσε ότι καλύτερο είχε, κοντά της τους είχε απέναντι έτοιμους να ξιφουλκήσουν .Ποτέ δεν το κατάλαβε ,αλλά πάντα έβρισκε μια δικαιολογία για τους άλλους και φορτωνόταν επάνω της την αιτία της κακής συμπεριφοράς και μαζί και της κακίας.

όμως ο κάθε άνθρωπος βαδίζει σε ένα δρόμο που ορίστηκε για εκείνον ,και η θα τον βαδίσει η ας γυρίσει την πλάτη και ας φερθεί όπως οι άλλοι.

ΑΝ ΜΠΟΡΕΊ!!!!!!!!!!!!!

Το θέμα είναι ότι όταν ο Χριστός μπήκε στην ζωή της έπαψε να βλέπει τα πράγματα μ. αυτόν  το τρόπο.Δεν προβληματιζότανε με την συμπεριφορά των άλλων .όσα μπορούσαν έκαναν.Τα έβγαζε πέρα και μάλιστα χαιρόταν γιατί έβγαινε αλώβητη.Εάν ήξερε ότι έκανε αυτό που της ζητούσε ο Χριστός , όλα καλά.Αν όχι  ήταν έτοιμη να ζητήσει συγγνώμην και το θέμα έληγε.Μήπως όλες οι παλιές σκέψεις και οι ευαισθησίες ήταν σκέτος εγωισμός και φόβος?Αυτά της τα πήρε ο ΧΡΙΣΤΟΣ και στην θέση τους μπήκε η κατανόηση η αγάπη και η ειρήνη.
Τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας .Το δίνουμε στον Πατέρα και Εκείνος ξεδιαλύνει τα πράγματα.Ευχαριστώ Κύριε που αν και αργά ήρθε η ώρα να καταλάβω.Δοξασμένο το όνομά Σου.