ΟΝΕΙΡΟΦΑΝΤΑΣΙΕΣ.

Κατέβηκα τα σκαλία του σπιτιού μου ,για να πάω στην εκκλησία.Η καμπάνα είχε κτυπήσει και βιαζόμουν να πάω για να βρω κάθισμα.Η εκκλησία είναι 20 μέτρα από το σπίτι μου.Όταν όμως βγήκα από την πόρτα ,κάτι είχε αλλάξει.Αντί για ασφαλτοστρωμένο δρόμο βρέθηκα σε ένα καταπράσινο λιβάδι με μαργαρίτες και ένα μονοπάτι οδηγούσε κάπου αλλά εκκλησία δεν έβλεπα.
Φώτα δεν υπήρχαν αλλά που και που σε κάποια σημεία κάποιες μικρές φλογίτσες τρεμόπαιζαν και με οδηγούσαν. Προχώρησα αρκετά αλλά αφού περπάτησα αρκετά άρχισα να αισθάνομαι ένα συναίσθημα φόβου.
Που βρισκόμουν ,και που ήταν η εκκλησία.Πως έγινε ο δρόμος λιβάδι και που ήταν οι άλλοι πιστοί που κανονικά έπρεπε να βρίσκονται στον ίδιο δρόμο μαζί μου?Παρ'όλα ταύτα προχώρησα και όσο πήγαινα ο δρόμος γινόταν πιο όμορφος και άρχισε να φωτίζεται χωρίς να ξέρω από που ερχόταν αυτό το φως.Κάποια στιγμή μακρυά αρκετά αντίκρυσα ένα εκκλησάκι.Α!!Νάτο είπα στον εαυτό μου και προχώρησα.ώσπου να φτάσω άρχισε να αχνοφέγγει.Δεν έκανα καμία σκέψη αλλά ο νους μου ήταν να φτάσω.Τελικά έφτασα.Η πόρτα ήταν ανοιχτή αλλά άνθρωπος κανείς.Προχωρώντας είδα μπροστά στην ωραία πύλη ένα άνθρωπο γονατιστό και τα ρούχα Του έλαμπαν.Με το που με πήρε είδηση γύρισε και μου τόπε.<Σε περίμενα>.Ποιόν εμένα ?ρώτησα.<Ναι πολύ καιρό> μου απάντησε.
Πήγα δίπλα του και αντίκρισα ένα πρόσωπο φωτεινό που όταν σε κοίταγε στα μάτια αισθανόσουν ότι όλη η αγαλλίαση και η αγάπή ήταν επάνω σου.
<Ποιος είσαι > τον ρώτησα?Είμαι αυτός που ζητάς τόσον καιρό.Μια με βρίσκεις ,μια με χάνεις.Μην παρασύρεσαι από τις πράξεις και τα λόγια του κόσμου.Εσύ είσαι αυτή που είσαι και έχεις το ελάττωμα να γκρεμίζεσαι από ανθρώπους που ποτέ τους δεν κατάλαβαν ούτε ποια είσαι ούτε για ποιο λόγο λειτουργείς όπως λειτουργείς.<Δηλαδή > ρώτησα πρέπει η δεν πρέπει να ακούω>Να ακούς αλλά να μην επηρεάζεσαι.Τι θέλεις δηλαδή να είναι όλοι οι άνθρωποι όπως εσύ?Η να μπορούν να σηκώσουν αυτά που σηκώνεις εσύ?Δηλαδή ρώτησα με ποια κριτήρια εγώ μπορώ να σηκώσω ποιο πολλά από τους άλλους?Αυτό δεν είναι δικό σου θέμα ούτε χρειάζεται να το μάθεις τώρα.Θα το μάθεις όταν έρθει ο καιρός.Προς το παρόν μην βαρυγκωμάς και μην κρίνεις τους ανθρώπους .Ο καθένας σηκώνει όσα αντέχει.Και εσύ αντέχεις?<Και αυτό είναι παρήγορο >ρώτησα.Είναι μεγάλη εύνοια και μην το ξεχνάς.Μόνο μην αφήνεις τους άσχετους να σου κλέβουν την χαρά σου.Εκείνος σου την δίνει άφθονη.Τι την κάνεις ?Σκορπίζεις τα μαργαριτάρια που σου εμπιστεύτηκε ο Θεός στους χοίρους.Δεν ξέρεις ότι θα τα ποδοπατήσουν και θα σε αφήσουν φτωχότερη.?Σου κλέβουν την χαρά σου κλέβουν την αφθονία σε βάζουν σε δρόμους σκοτεινούς και μετά σκουντουφλάς για να ξαναβγείς στο φως.
Με το που είπε την τελευταία λέξη άστραψε ένα εκτυφλωτικό φως και ο άνθρωπος με την αγγελική μορφή χάθηκε.Μπροστά του στο σκαλοπάτι ήταν γραμμένα με μεγάλα γράμματα.ΑΡΚΕΊ ΣΕ Η ΧΆΡΗ ΜΟΥ.Παραζαλισμένη από όλα αυτά που είδα και άκουσα ,στράφηκα να φύγω.Η πόρτα ήταν ανοικτή ,η εκκλησία ήταν η εκκλησία που γνώριζα και ο δρόμος ήταν ο γνωστός μου ασφαλτοστρωμένος δρόμος.Κανείς δεν ήταν μέσα στην εκκλησία αλλά μια νεωκόρος ήρθε κοντά μου με ένα μαντήλι με δροσερό νερό και μου έβρεξε το μέτωπο.Είσαι καλά καλή μου?Τι έπαθες ?Έχασες για λίγο τις αισθήσεις σου.