ΜΕΤΑ ΤΟ ΛΟΥΣΙΜΟ.

Είμαι άνθρωπος ευαίσθητος=εγωιστικός χαρακτήρας.Είμαι έτοιμη να κάνω ότι μου ζητηθεί=δειλή.

Είμαι ανθρωπος που μπορώ να στερηθώ και μετά να αιστανθώ θύμα=μαζοχιστής.Είμαι γλυκομίλητη και μπορεί να κερδίσω έναν άνθρωπο έστω και αν δεν έχω αυτή την ανάγκη=ψεύτρα. Και τώρα που έλουσα τον εαυτό μου με όλα αυτά τα καλά που πρόσαψα, μπορώ να πω ότι αν και κάνω προσπάθειες σύμφωνα με το πρότυπό μου, οχι τώρα, παιδιόθεν, έχω την εντύπωση ότι οι άνθρωποι, όχι όλοι, με αγαπούν.Δεν κατάλαβαν ποτέ, γιατί αυτό είναι πολύ βολικό για όλους και πιο βολικό για μένα  που δεν ανταπεξέρχομαι σε καυγάδες και σχόλια αρνητικά.

Πες τε μου λοιπόν, τι μπορώ να κάνω που να με προάγει και να με πάει μακρύτερα?

Είμαι κοντά στον Χριστό, θέλω να με αγαπάει και περισσότερο θέλω να τον αγαπάω εγώ. Ισως αυτά που σας λέω να μοιάζουν ότι προέρχονται από πειραγμένο μυαλό. Όμως κανείς ποτέ δεν εντόπισε κάτι τέτοιο. Ούτε εγώ. Αλλά ποτέ ο ίδιος ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει πολλά από αυτά που του συμβαίνουν.

Θα μου πείτε που είναι το ενδιαφέρον σε όλα αυτά? Νομίζω πουθενά. Απλά γράφω αυτά που κατά καιρούς μου έρχονται στο μυαλό, προσπαθώντας να βγάλω κάποιο συμπέρασμα

Ποα είμαι? τι είμαι? που πάω? από που έρχομαι?

Δεν κατάλαβα καλά τον λόγο του Θεού που θέλω να υπηρετήσω ή οι άλλοι δεν κατάλαβαν καλά?

Μήπως και τον λόγο του Θεού το χρησιμοποιούμε όπως μας συμφέρει? Ή μήπως εγώ θέλω να κάνω ακόμα πιο πολλά από σκέτο εγωισμό?

Αν κάποια φορά το αναρτήσω ήθελα να μου λύσετε αυτή την απορία σύμφωνα με τα πιστεύω σας. Ο Κύριος δεν εμπαίζεται. Αν οι λόγοι είναι υστερόβουλοι ως προς την δική μου πλευρά, παρακαλώ τον Κύριο να μου το δείξει.

Είναι πολύ βασανιστικό να τιμωρείς συνέχεια τον εαυτό σου, για πράγματα που μπορεί και να μην φταις. Αλλά και να φταις εφ'όσον έχεις Κύριο τον Χριστό δεν μπορεί να σ'αφήνει να βασανίζεσαι χωρίς λόγο. Όμως μπορεί να υπάρχει λόγος πολύ πιο σοβαρός από ότι υποψιάζομαι. Μπορεί να είναι τέτοιος ο εγωισμός μου, που στην προσπάθειά μου να κάνω το καλύτερο, φεύγω από τον δρόμο του Χριστού και ο εχθρός βρίσκει την ευκαιρία να με βασανίζει.

Αλλιώς δεν μπορεί παρά να υπάρχει κάτι το παθολογικό που δεν μ'αφήνει να αιστανθώ καλά. Πολλές φορές αισθάνομαι καλά, αλλά κάτω από ωρισμένες συνθήκες. Δεν είναι αυτός ο στόχος μου γιατί τα δύσκολα κρατάνε χρόνια και αν δεν βρω μια φόρμουλα να κάνω κάτι για το πρόβλημά μου, δεν ξέρω που θα καταλήξω.

Παληότερα αλλά και πρόσφατα κατά καιρούς είχα μια αισιοδοξία ότι ακόμα και τώρα μπορώ να δημιουργήσω και να κάνω κάτι που θα μου κρατήσει το ενδιαφέρον μου για την ζωή. Θεωρητικά ξέρω ότι ποτέ δεν είναι αργά αλλά αυτό δεν κρατάει πολύ. Λυπάμαι πολύ γιατί εγώ που διδάσκω την χαρά και την ελπίδα είμαι σ'αυτή την κατάσταση. Κύριε κράτα με και δείξε μου τι να κάνω.

Μόνο Εσύ μπορείς να μου πάρεις τα λάθος συναισθήματα και τις λαθεμένες πεποιθήσεις γιατί δεν το αντέχω. Ντρέπομαι που είμαι έτσι. Αισθάνομαι να έχω εγκαταλείψει τον εαυτό μου. Πότε τον λυπάμαι που του φέρομαι έτσι και την άλλη του λέω καλά να πάθεις.

Αυτό το κομμάτι δεν τελειώνει εδώ γιατί οι καταστάσεις εναλάσσονται και απο αυτές εξαρτώμαι. Δηλαδή ότι το χειρότερο μπορεί να συμβει στον άνθρωπο.

Όμως όχι Ο ΚΎΡΙΟΣ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ξέρει την προαίρεση των παιδιών Του και ποτέ δεν τα αφήνει να ταλαντεύωνται για πολύ. Ή τουλάχιστον τα αφήνει όσο χρειάζεται για να αποφασίσουν οικειοθελώς πιο είναι το αληθινό μέσα τους και θα το ακολουθήσουν βρίσκοντας το νόημα της ζωής που είναι να αγαπάς, να προσφέρεις, να γίνεσαι ειρηνοποιός, και να ελπίζεις ότι ο Θεός είναι πάντα κοντά σου και σε οδηγεί, εκεί που είναι το θέλημά Του:

ΤΟ ΑΓΑΘΟ ΤΟ ΕΥΑΡΕΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ.

Η ΕΡΗΜΟΣ.

Διαβαίνοντας το μονοπάτι της ζωής ,περνάμε από καταιγίδες κεραυνούς εν αιθρία ,περνάμε από ηλιόλουστα μονοπάτια και από δροσερά και καταπράσινα λιβάδια.Αυτά όλα είναι οι εμπειρίες μας που κάνουν την ζωή μας μεστή  και διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας.
Κανείς δεν μας έταξε μια ζωή ανέφελη και απαλλαγμένη από τα δύσκολα.Αυτά τα δύσκολα, η ελεύθερη βούληση με την οποία μας προίκισε ο Θεός είναι  που θα μας κάνει να επιλέξουμε τον δρόμο να βγαίνουμε από τoυς στενωπούς και να δοξολογούμε τον Θεό και για τα μεν και για τα δε.
Οι καλοκαιρίες είναι για να ξεκουραζόμαστε και να ετοιμαζόμαστε για τον επόμενη μπόρα..Σ' αυτό το σκήνωμα που ζούμε ,όταν έχουμε ειρήνη θα ετοιμαζόμαστε για πόλεμο και κάθε φορά θα είμαστε πιο δυνατοί και πιο οργανωμένοι.
Εκτός όμως από αυτά υπάρχει και η έρημος .Μεγάλα διαστήματα της ζωής μας ζούμε και περπατάμε μέσα σ' αυτήν και ο απώτερος σκοπός μας είναι να φτάσουμε στην όαση για να δροσιστούμε να πιούμε νεράκι και να καθαριστούμε από την άμμο που έχει εισχωρήσει παντού.Στα μάτια ,και χάνουμε την οπτική πνευματική εικόνα, στην μύτη που μας εμποδίζει την αναπνοή,στο σώμα μας που αισθάνεται δυσάρεστα.Όμως η έρημος είναι απαραίτητη στην ζωή μας.Μας ανανεώνει την υπομονή μας δίνει τον χρόνο να σκεφτούμε όλα αυτά που ο Θεός μας χάρισε ,σημαζεύομε το μυαλό μας οργανώνουμε την σκέψη μας για να είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε πιο πέρα.
Ποιο είναι αυτό το πιο πέρα δεν το ξέρουμε .Μόνο ο ΚΎΡΙΟΣ το ξέρει .Εμείς πρέπει να υπομένουμε όσο κι αν είναι δύσκολη η περίοδος της ερήμου.
Μπορεί να είναι μεγάλη και να χάσουμε τον εαυτό μας ,αλλά ποτέ ο Κύριος δεν αφήνει τα παιδιά Του να χαθούν και να μην βρουν τον δρόμο για την όαση.Εμείς θα είμαστε έτοιμοι για όλα αλλά πρέπει να ξέρουμε ότι ποτέ δεν θα μας αφήσει να περιπλανηθούμε άσκοπα .Όλα έχουν τον σκοπό τους και όλα οδηγούν σ' αυτό που είναι το καλό το ευάρεστο και το τέλειο.

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ.

Η μέρα πάλι ξημέρωσε με ανοιξιάτικη διάθεση.Όσοι μπορούν και έχουν τις προϋποθέσεις μπορεί ακόμα και να πάνε για κολύμπι.Μπορούν να πάνε εκδρομούλα η το πιο εύκολο να πάνε για καφεδάκι στην παραλία.Άλλοι πάλι δεν βλέπουν τίποτα ,ούτε καν την ευλογία που ξημέρωσε αυτή η ημέρα και είναι όρθιοι και τα μάτια τους μπορούν να δουν,η όσφρησή τους αντιλαμβάνεται τις όμορφες μυρωδιές που αποπνέει η φύση αυτή την εποχή.Μπορεί να υπάρχει λόγος γιαυτό και το καταλαβαίνω,αλλά εάν δεν γίνει μια προσπάθεια να πάρουμε τα αγαθά που έχουμε μπροστά μας ,και καθόμαστε με πείσμα επάνω στα προβλήματα ,τότε η ζημιά είναι μεγάλη.

Επειδή τους καταλαβαίνω απόλυτα,συμπάσχω .Έχω περάσει από τέτοια στάδια και ομολογώ ότι είναι φοβερό το συναίσθημα.Σου λένε καλημέρα και αναρωτιέσαι ΄΄Που την βλέπουνε΄΄.όμως επιβάλλεται να γίνει η προσπάθεια έστω με το ζόρι.Εάν χρησιμοποιήσουμε την λογική μας και είμαστε άνθρωποι φυσιολογικοί και δεν δρούμε κάτω από πιέσεις πρακτικές η ψυχολογικές ,θα κάνουμε την προσπάθεια,να βρούμε έστω και για λίγο την χαρά.Πολύ πιο εύκολα βέβαια θα φεύγαμε από την μιζέρια αν γνωρίζαμε τον Χριστό.

Δεν λέω ότι ο Χριστός θα μας έλυνε τα προβλήματα αλλά είναι η ράβδος και η βακτηρία είναι προστασία και ανακούφιση.Αυτό όμως θέλει πίστη και αφιέρωση.Οι άνθρωποι που έχουν αθώα καρδιά μπορούν να Τον πλησιάσουν εύκολα αλλά υπάρχουν και οι άλλοι που κάτω από το βάρος των υποχρεώσεων η μόνη τους επιδίωξη είναι η επαγγελματική επιτυχία.Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να δουν καμιά ομορφιά και δεν μπορούν να χαρούν τίποτα.Και υπάρχουν και οι άλλοι που το ρίχνουν στο σορολόπ και η μόνη τους επιδίωξη είναι πως θα εξοικονομούν τα απαραίτητα για να περνούν καλά με άνομα μέσα.Πως να κατατάξεις αυτούς τους ανθρώπους που και σ' αυτούς έρχονται δυσκολίες και πολλές φορές δύσκολες ,πως τις ξεπερνούν?Σκεφτείτε.!!!!!!!!!!Μ' όλα ταύτα είναι η ζωή ωραία όταν συνδιάζεις πίστη δημιουργία και εντιμότητα.

Ο κύριος μόνο είναι σε θέση να πάρει τα δυστυχισμένα παιδιά ,να τα ελκύσει και να τους αλλάξει την ζωή.Η ζωή είναι πολύ μικρή και αν δεν προλάβεις εγκαίρως να καταλάβεις ποιο είναι το νόημά της ,

ΤΗΝ ΈΧΑΣΕΣ.

ΗΡΘΕ Η ΑΝΟΙΞΗ.

Σήμερα ο καλός Θεός μας ευλόγησε με μια καταπληκτική ανοιξιάτικη ημέρα.Ο ήλιος λάμπει και ο ουρανός της καταληκτικής αυτής χώρας ,της Ελλάδας μας ,μαρτυράει ότι τίποτα σ'αυτη τη χώρα δεν θα πειραχτεί.όλα θα πάνε κατ' ευχή αφού τα παιδιά του παντοδύναμου Πατέρα εργάζονται για αυτό που ο Πατέρας μας έχει προορίσει.Μέσα σε όλες μας τις δυσκολίες που ξένοι δάκτυλοι αλλά και ντόπια παιδιά της πατρίδας που ξέφυγαν από το καλό και αγαθό ,μας έδωσε ένα ήπιο χειμώνα ,την στιγμή που τόσες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής ακόμα βασανίζονται από το μένος της κακοκαιρίας.
Πόσο να σε ευχαριστήσουμε Κύριε για αυτό το δώρο που το έκανες μόνο σε εμάς τους Έλληνες.
Τι να πρωτοδούμε σ' αυτή τη χώρα την μικρή αλλά θαυματουργική με την δύναμη την δική Σου
Τι να πρωτοθαυμάσουμε και τι να πρωτοπαινέψουμε.Ο έπαινος βέβαια ανήκει στον Κύριο και πρέπει να αισθανόμαστε όλες του τις ευλογίες..
Εμείς στην Ελλάδα δεν έχουμε τόσα πάρκα και τόσα μέρη φτιαχτά που τα θαυμάζεις.Εμείς όμως αυτά που έχουμε επιβιώνουν με την χάρη του Θεού,Οι ταπεινές νεραντζούλες που έχουν ανθίσει μοσχοβολούν και από όποια γειτονιά και αν περάσεις νομίζεις ότι είσαι στον Παράδεισο.Δεν θα άλλαζα την πατρίδα μου με καμιά άλλη χώρα.Καμιά δεν έχει ούτε τις θάλασσές της ούτε τον ουρανό της ούτε τους ανθρώπους της τους φιλόξενους και τους πρόθυμους να θυσιαστούν.Βέβαια δεν είναι όλοι αλλά η μπέσα και ο λόγος τους είναι συμβόλαιο.Και αν παρασύρθηκαν, από τα ξένα και τις πιο πολλές φορές αηδιαστικά πρότυπα και επηρέασαν τους αδύνατους ψυχικά και πνευματικά ανθρώπους θα πάρουμε όμως την στροφή και τότε θα δουν ΄ολοι αυτοί που <για το καλό μας>μας έβαλαν τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι τι θα πει Έλληνας και Ελλάδα.
Ο Έλληνας έχει Θεό ,έχει οικογένεια ,έχει πατρίδα .Τίποτα δεν μπαίνει πάνω από αυτά.Τίποτα δεν θα μας κάνει ξεχάσουμε ποιος είναι ο Θεός μας.Ποια είναι η καταγωγή μας και ποιοι είναι οι άθλοι μας σε οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση.
Όλα θα πάνε καλά και όλοι θα ανανιψουμε με την χάρη του Θεού.

Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ.

Η μία ημέρα διαδέχεται την άλλη και είναι πάντα σαν να είναι κολητές και να μην μπορείς να καταλάβεις την διαφορετικότητά τους και χωρίς να κάνεις κάτι ξεχωριστό ,η να αιστανθείς κάτι ξεχωριστό.Να  μπορείς να έχεις για κάθε μέρα σκοπό και κάποιου είδους δημιουργία .

Να έχεις ένα πρόγραμμα να ολοκληρώσεις  και να έχεις στόχο, να το  κάνεις όσο το δυνατόν καλλίτερα.Ερχονται στιγμές που νομίζεις ότι το ακούμπησες αλλά σε χρόνο μηδέν έχεις απορρίψει την όλη ιδέα είτε γιατί δεν σούκατσε ,είτε γιατί δεν έχεις αρκετή υπομονή και πείσμα να  επιμείνεις  όσο το δυνατόν περισσότερο.

Τότε αρχίζει η αυτοκριτική και η απογοήτευση.Από την μια μεριά πιστεύεις ότι μπορείς ,από την άλλη βγάζεις τον εαυτό άχρηστο και επομένως γιατί να επιμένεις?

Δεν ξέρω αν πολλοί άνθρωποι σκέπτονται έτσι και εάν σκέπτονται με αυτόν τον τρόπο, αν το ομολογούν.Δεν είναι εύκολο να το ομολογήσεις αλλά όταν πια δεν έχεις να χάσεις τίποτα από την ομολογία αυτή γιατί να μην το ξεφορτωθείς?Μια ζωή αγώνας για κάτι που θα σου δίνει χαρά και αυτοεκτίμηση και όλο λες ¨<Τώρα δεν μπορώ ,άμα τελειώσει αυτή η υποχρέωση>.Αμα τελειώσει ,κάποια άλλη έρχεται και επιτακτικά σου επιβάλεται και έτσι ο χρόνος περνάει ,οι βασικές υποχρεώσεις τελειώνουν αλλά μαζί με αυτές τελειώνει και η ζωή σου και εσύ ακόμα επιμένεις.Ο κύριος και δημιουργός μου με έβαλε σε μια θέση και αν ήξερα ότι αυτό είναι το θέλημά Του πιθανόν να μην είχα άλλα ζητούμενα ,αλλά πιστεύω ότι κάτι περιμένει από εμένα .

 Δεν μπορώ να σταματήσω να έχω ζητούμενα εκτός εάν Εκείνος μου το ξεκαθαρίσει.
Πιστεύω στην χάρη που ο καθένας από τους πιστούς του Θεού καρπούται,αλλά πρέπει και να το αιστανθείς.Δυστυχώς τα συναισθήματα όσο και αν είναι απατηλά παίζουν σπουδαίο ρόλο στην ζωή μας.Χαίρεσαι λυπάσαι ,πονάς ,όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα.Αλλά το να έχεις την ανάγκη της δημιουργίας θάπρεπε κάποια στιγμή να τελειώσει.ότι έσπειρες τα χρόνια της νεότητας και της ωριμότητας αυτά θερίζεις,όταν ο σπόρος που έρριξες είναι καλός θα έχεις και καλή συγκομιδή.
Να το πάρουμε σε υλική βάση ,θα έχεις στην αποθήκη σου τα κατάλληλα προς το ζειν.
όμως όταν δεν σε φτάνει αυτό ψάχνεις να βρεις τι σου λείπει.όταν δεν σου λείπει ούτε ο Θεός από την ζωή σου ,τότε τα έχεις όλα.
Μήπως σε αυτή την περίπτωση είσαι άνθρωπος ανικανοποίητος και ζητάς να κάνεις κάτι που δεν είναι για σένα ,τότε τι γίνεται?Η απάντηση είναι η σταματάς η προσπαθείς χωρίς απογοητεύσεις και άν γίνει κάτι έγινε ,αλλιώς ο Θεός σε έχει επιλέξει για κάτι που Εκείνος ξέρει.
Προτιμώ προς το παρόν να επιμένω.

Η ΜΠΟΥΜΠΟΥ.

Ζούσα σ' ένα σπίτι που όλοι έδειχναν ότι με αγαπούσαν.Είχα στέγη τροφή χάδια  σχετική ελευθερία .Δηλ. τόσκαγα όταν έβρισκα  την πόρτα ανοιχτή, έκανα την βόλτα μου και ξαναγύριζα την ώρα του φαγητού.Κουτή ήμουν?Με είχαν μαζέψει από το δρόμο και τα παιδιά του σπιτιού με ήθελαν πολύ.Ειδικά το μικρότερο που ήταν κορίτσι μου έτρεφε ιδιαίτερη αδυναμία.Ο καιρός περνούσε και η ζωή μου ήταν τακτοποιημένη.Όμως κάτι μου έλεγε ότι οι μεγάλοι της οικογένειας  κάτι σχεδίαζαν πίσω από την πλάτη μου.Τους άκουσα να λένε ότι έπρεπε να με διώξουν.Δεν ξέρω γιατί.Το μικρό της οικογένειας το απειλούσαν ότι αν έρθει ο πατέρας από το ταξίδι ,δεν θα δεχότανε την παρουσία μου με καμία δύναμη.Μια μέρα κτυπάει η πόρτα, τα παιδιά έλειπαν όλα στο σχολείο .Ξαφνικά βλέπω ένα ψηλό μαυριδερό άντρα με ένα μαύρο μουστάκι ,να μπαίνει μέσα κρατώντας ένα τσουβάλι.Από ένστικτο κρύφτηκα κάτω από ένα κρεβάτι.Μπουμπού ,έλα ,έλα .Η μαμά του σπιτιού κρατούσε στα χέρια της μια λιχουδιά,αλλά εγώ δεν γελάστηκα και δεν βγήκα.Κάποια στιγμή με ανακάλυψαν ,με τράβηξαν και μετά δυσκολίας γιατί αντιστεκόμουν,με έχωσαν μέσα στο τσουβάλι.
Εδόθησαν οι οδηγίες και ο μαυριδερός με πήρε.Πηγαίναμε πηγαίναμε ,ώσπου κάποια στιγμή κατάλαβα ότι μπήκαμε σε κάποιο μεταφορικό μέσο.
Δεν έβλεπα τίποτα ,το τσουβάλι ήταν πυκνό αλλά μύριζα μυρωδιές ανθρώπινες .άκουγα κουβέντες  και άγνωστες φωνές .Μέσα στο τσουβάλι ήμουν αρκετή ώρα,ώσπου κάποια στιγμή φτάσαμε κάπου και κατεβήκαμε από το τραμ.έτσι άκουσα να το λένε.Τότε το τσουβάλι ανοίχτηκε και εγώ βρέθηκα σε μια ξένη γειτονιά που δεν την ήξερα καθόλου ,και δεν μου μύριζε τίποτε το γνωστό.
Ο μαυριδερός έφυγε και με άφησε μέσα στην μέση ενός άγνωστου δρόμου.Είχα αρχίσει να πεινάω και να διψάω.Σε ένα σκουπιδοτενεκέ ,τσακώθηκα με μια γάτα που είχε βρει κάτι αποφάγια και προσπαθώντας να τα προστατέψει μου έγδαρε τη μύτη.,<Σιγά που θα έτρωγα εγώ από τα σκουπίδια.>
Προχωρούσα στα τυφλά μυρίζοντας μήπως κάτι γνωστό έρθει στην οσμή μου.Τίποτα δεν γινόταν .Ήμουν πολύ μακρυά ,τον δρόμο δεν τον περπάτησα ,/ήμουν κλεισμένη στο τσουβάλι,με φέραν με το τραμ ,τίποτα δεν μου θύμιζε κάτι γνωστό.
Εξαντλήθηκα από το περπάτημα.Ευτυχώς στην άκρη του δρόμου σε μια λακκούβα  βρήκα λίγο νερό και ήπια να μην λυσσάξω
Άρχισε να νυχτώνει και δεν ήξερα τι να κάνω.Πήγα σε μια γωνία που είχε μια μικρή εσοχή,κουλουριάστηκα και προσπάθησα να κοιμηθώ.Κάποια ώρα και πριν ξημερώσει ξύπνησα από το γουργουρητό της κοιλιάς μου.Πεινούσα ,πεινούσα πολύ.Προχώρησα όμως παίρνοντας τον παραλιακό δρόμο ,γιατί το σπίτι μου ήταν σε παραλία.Κάποια στιγμή είδα ένα όχημα και μου φάνηκε ότι ήταν σαν κι αυτό που με μετέφερε εκεί που με άφησαν.Μια στιγμή πρόφτασα να το δω τότε ,αλλά ήμουν βέβαιη ότι ήταν αυτό.Έτρεξα από πίσω του αλλά δεν μπόρεσα να το ακολουθήσω για πολύ.έτρεχε πιο πολύ από εμένα.Συνέχισα τον παραλιακό δρόμο,κάνοντας τον βηματισμό μου πιο αργό.Σε ένα πεζούλι κοντά στην θάλασσα είδα ένα παιδί που είχε ένα ξύλο στο κεφάλι του.
Δεν κατάλαβα τι ήταν αλλά κάτι μύριζε όμορφα.Πήγα κοντά του και άρχισα να κουνάω την ουρά μου.
Το παιδί έσκυψε με καλοσύνη και με χάιδεψε.<Καημένο μου πεινάς?>Κατέβασε το ξύλο από το κεφάλι του που περιείχε λαχταριστά κουλούρια.Έβγαλε ένα και μου το έδωσε.Κούνησα πάλι την ουρά μου και του έγλυψα το χέρι. Κάθισα στα πόδια του και ασχολήθηκα με το να καταβροχθίσω το κουλούρι.
Ήταν το πρώτο ευχάριστο  που  μου συνέβη από την ώρα που με έβαλαν στο τσουβάλι.Το παιδί με ξαναχάιδεψε και σηκώθηκε να φύγει.Ο δρόμος που πήρε δεν μου έκανε γιατί εγώ ήθελα να πηγαίνω όλο θάλασσα. Πίστευα ότι θα έβρισκα το σπίτι μου με αυτόν τον τρόπο.Εκείνο που δεν ήθελα να σκέπτομαι ήταν ,αφού έτσι με έδιωξαν και να  γύριζα πίσω θα με δεχόντουσαν η αυτή τη φορά θα με έβαζαν στο τσουβάλι και θα με φουντάριζαν στην θάλασσα.
Δεν το πίστευα γιατί τα παιδιά και ειδικά το μικρό με αγαπούσαν .Συνέχισα λοιπόν και όποτε έβλεπα τραμ έτρεχα από πίσω του.Κάποιο απ'άλα μου έφερε γνωστές μυρωδιές.Σε καλό δρόμο βρίσκομαι σκέφτηκα.
Έκατσα να ξεκουραστώ λίγο,αλλά μια κλωτσιά που δέχτηκα στα οπίσθια ,με τρόμαξε πολύ και ήμουν έτοιμη να χυμήξω.Γυρνώντας όμως είδα έναν άντρακλα δύο μέτρα και πήρα την απόφαση να φύγω αξιοπρεπώς  χωρίς να δώσω ευκαιρία για μεγαλύτερη  βιαιοπραγία.
Συνέχισα να περπατάω αλλά όσο περπατούσα τόσο πιο πολύ έκανα μαύρες σκέψεις.<Τι κάνω  που πάω, θα φτάσω ποτέ?>Με το κεφάλι μου γεμάτο σκέψεις παρά λίγο να με πατήσει ένα αυτοκίνητο.Έφυγα τρέχοντας προς την άλλη πλευρά που υπήρχε πεζοδρόμιο.Εκεί έξω από ένα σπίτι ένα κοριτσάκι έτρωγε κάτι.Πήγα κοντά κουνώντας την ουρά μου.Ήξερα ότι τα παιδιά αγαπούν τα σκυλιά,και ήλπιζα σε μια μπουκιά ψωμί. Το κοριτσάκι πράγματι έκοψε ένα κομμάτι και ήταν έτοιμο να μου το δώσει όταν μια αγριογυναίκα βγήκε και πριν προλάβει το παιδί να κάνει την κίνηση μου εκσφενδόνισε ένα κουβά βρομόνερο .Τρέμοντας από τον φόβο και από το κρύο έτρεξα να κρυφτώ.
Τινάχτηκα όσο μπορούσα και μετά άρχισα να τρίβομαι πάνω στο χώμα για να στεγνώσω.Εν τω μεταξύ άρχισε να νυχτώνει.Δεύτερη βραδιά στο δρόμο ,νηστική κουρασμένη να τρέμω από το κρύο και να αισθάνομαι βρώμικη και αποκρουστική.
Έψαξα για μια γωνιά ήσυχη να κρύψω την κατάντια μου.Πίσω από ένα δέντρο υπήρχε μια κουφάλα και εκεί μέσα κούρνιασα.Κοιμήθηκα αλλά όχι καλά ,,η κοιλιά μου γουργούριζε από την πείνα και η σκέψη μου ήταν στην συνέχεια.Σηκώθηκα και ήμουν καταπονημένη και απογοητευμένη.Το μόνο που μου έλειπε τώρα ήταν να συναντήσω και τον μπόγια.Είχα πείρα και γιαυτό φοβόμουνα. Άρχισα να προχωράω πάλι από την μεριά της παραλίας.Τρίτη μέρα στο δρόμο.Αλλά τώρα ούτε να τρέξω μπορούσα ούτε να έχω την ουρά μου όρθια.Αυτό που λένε έβαλε την ουρά του κάτω από τα σκέλια του, αυτό μου συνέβαινε. Σιγά σιγά άρχισε να ξημερώνει και τα μαγαζιά ένα ένα άνοιγαν.Μπροστά από ένα φούρνο σταμάτησα γιατί τα ψωμιά που ψήνανε μου έσπαζαν την μύτη.
Έκατσα ήσυχα ήσυχα σε μια γωνιά και περίμενα.Άραγε θα μούδιναν κανένα κομμάτι ψωμί η καμιά κλωτσιά στα πισινά?Ευτυχώς ένα νεαρό παιδί βγήκε από το φούρνο και με είδε πόσο αξιολύπητη ήμουν και μου έφερε κάτι κομμάτια ψωμιού που είχαν περισσέψει από χτες.<Έλα κακόμοιρο >μου είπε.<από πότε έχεις να φας?>Πήγα κοντά και άρχισα να τρώω τα ξεροκόμματο.Από το ολότελα?Μετά λίγο πιο καρδαμωμένη του κούνησα την ουρά μου και έφυγα τρέχοντας αυτή την φορά.
Ακολούθησα πάλι το τραμ που είχε αρχίσει να λειτουργεί και πήγαινα παράλληλα για αρκετή ώρα.
Μετά κάθισα να ξεκουραστώ λίγο και συνέχισα.Ο ήλιος είχε βγει και στην μύτη μου έρχονταν γνώριμες οσμές.Αυτό με ενεθάρρυνε.Προχώρησα κι άλλο και κατάλαβα ότι σ' αυτά τα μέρη είχα ξανάρθει όταν τόσκαγα από το σπίτι.Συνέχισα ,τώρα μυρίζοντας το έδαφος και έβρισκα ακόμα μυρωδιές των δικών μου πατουσών.ΑΑΑΧ!!!!!!!!!!!!Κοντά είμαι σκέφτηκα .Πραγματικά σε λίγο βρισκόμουν στα δικά μου λημέρια.Τώρα όμως ήθελα να είμαι βέβαιη ότι τα παιδιά είχαν γυρίσει από το σχολείο για να μην βρεθώ μπροστά σε κάποια δυσάρεστη έκπληξη.
Πράγματι η ώρα είχε περάσει και έβλεπα παιδιά μπουλούκια που σήμαινε ότι το σχολείο είχε κλείσει για μεσημέρι.
Με μεγάλο φόβο και αγωνία πλησίασα το σπίτι μου.Ήταν σπίτι μου ,τα είχα όλα και ξαφνικά με εξαπέστειλαν με αυτή τη σκληρότητα.Δεν μπορούσα να το φανταστώ.Τι έγινε και τι θα γίνει τώρα?
ήμουν πια στην γειτονιά μου .Τα κατάφερα μετά από τρεις ημέρες να βρω τον δρόμο.
Στάθηκα έξω από την πόρτα ,δεν τόλμησα να γαβγίσω αλλά περίμενα να δω κάποιο από τα παιδιά.
Πράγματι σε λιγότερο από δύο λεπτά /ήρθε το πρώτο και ήταν αυτό που ήθελα να δω.ήταν το κοριτσάκι που μόλις με είδε έτρεξε με πήρε αγκαλιά χωρίς να την νοιάξουν τα χάλια μου.
Μπουμπού μου ,που ήσουνα γιατί έφυγες?Τι σου κάναμε?Βροχή οι ερωτήσεις αλλά πως να της εξηγήσω?Το μόνο που έκανα ήταν να αρχίσω να κουνάω την ουρά μου και να γλύφω τα χέρια της.
Η μικρή με πήρε αγκαλιά και άρχισε να φωνάζει.<Μαμά μαμά κοίτα τι σου φέρνω><Τώρα σώθηκα σκέφτηκα με πίκρα σιγά μην χαρεί η μαμά>Η μαμά βγήκε και έμεινε άναυδη όταν με είδε.Καλά πως γύρισε μονολόγησε.Εν τούτοις μου καλομίλητε και μας έβαλε μέσα.Η μικρή με πήρε μου έβαλε νεράκι και φαγητό και μου είπε ότι όταν ξεκουραστώ θα με πάει για μπάνιο.Αυτό δεν με ενθουσίασε αλλά το βρήκα απαραίτητο.Εν τω μεταξύ η μαμά μιλούσε με τη θεία της χαμηλόφωνα.Το αυτί μου όμως το έπιασε.Της έλεγε ότι το καημένο το ζωντανό ποιος ξέρει τι τράβηξε για να τα καταφέρει να γυρίσει.Μετά από αυτό το σκυλί θα μείνει εδώ .Να μην ξαναπείς τίποτα.Κατάλαβα ότι άλλος ήταν ο ιθύνων νους.Ήμουν ενθουσιασμένη .Δεν κινδύνευε πια η θέση μου και όχι μόνο αυτό ήμουν και στα μάτια τους ήρωας.
Όντως από τότε έζησα ήσυχη και μάλιστα όταν ήρθε ο πατέρας από το ταξίδι όχι μόνο δεν είχε αντίρρηση αλλά όταν του είπαν τι είχε γίνει,θύμωσε.πολύ και ειδικά με την θεία που την είχε άχτι .Αλλά η μικρή μου μαμά,την λάτρευε σχεδόν όσο και εμένα.
Αυτή είναι η περιπέτεια που με σημάδεψε αλλά και με έμαθε ότι δεν πρέπει να κρίνω ανθρώπους που δεν φταίνε ,και να συγχωρώ αυτούς που κατά την γνώμη μου έφταιξαν.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Η αξία του ανθρώπου είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού.Μόνο οι κακοπροαίρετοι άνθρωποι δεν θέλουν να δουν.Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα το φαντασμαγορικό ,η να πεις κάτι που θα κάνει εντύπωση.Η ποιότητα και η καλλιέργεια του πνεύματος είναι από μόνο του μια διαφήμιση ,με χρώματα και οσμές ευωδιαστές.Αυτούς τους ανθρώπους δεν θα τους  βρεις μαζί με το πλήθος ούτε , μαζί με ανθρώπους τους επονομαζόμενους επώνυμους.

Είναι μοναχικοί και αθόρυβοι και ποτέ δεν αφήνουν κανένα να οικειοποιηθεί το όνομά τους για κανένα λόγο.Αθόρυβα δρουν αθόρυβα εργάζονται έργα αγαθά.

Τις πιο πολλές φορές ζουν μια ζωή λιτή και ίσως στερημένη.Αυτό όμως δεν τους ενοχλεί καθόλου γιατί η ειρήνη που κατοικεί μέσα τους είναι από τον Θεό.

Κάνουν μεγάλα έργα αλλά πάντα με μυστικότητα και προσοχή γιατί αλλιώς αισθάνονται ότι καταστρέφεται ότι κάνουν.Συνήθως είναι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από κάθε ανάγκη ,έχουν μεγάλη μόρφωση ,και οι λίγοι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά τους είναι μαθητές που ακολουθούν τον δρόμο του δασκάλου.

Μπορεί να αμφιβάλουμε στο αν υπάρχουν τέτοιου είδους άνθρωποι,όμως  υπάρχουν όπως υπάρχουν και ψεύτικοι που ξεκινάνε δήθεν με αυτή την απόφαση ,αλλά καταλήγουν στο αναίσχυντο κέρδος.

Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί που να μπορείς να τους έχεις πρότυπο.Και αν υπάρχουν που να τους βρεις.?Δεν φοβούνται να μιλήσουν έστω και αν κινδυνεύουν,δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το να τα δώσουν όλα διακινδυνεύουν την ζωή τους για τον όποιον άνθρωπο.

Όμως νομίζω ότι ζωγραφίζω τον Χριστό.Και όμως πολλοί άνθρωποι ακολουθούν αυτή την ζωή.Θα ήθελα να γνώριζα κάποιον τέτοιον άνθρωπο ,θα μου πείτε <Δεν σε φτάνει ο ΧΡΙΣΤΌΣ?>Δυστυχώς δεν έχω ακόμη αισθανθεί την παρουσία Του χειροπιαστή.

Δυστυχώς είμαι άνθρωπος αμαρτωλός και ατελής και θα ήθελα ένα τέτοιο άνθρωπο κοντά μου να μπορώ να μιλάω μαζί του και να μοιράζομαι τις σκέψεις του.ίσως να μου τον στείλει ο Χριστός αφού βλέπει ότι δεν είμαι ικανή να Τον πλησιάσω χειροπιαστά.

Ζω στην γη και είμαι σάρκινη αλλά η επιθυμία μου για επικοινωνία είναι ανάγκη .Ανάγκη προτεραιότητας .Κύριε συγχώρησε με και βοήθει μοι τη απιστία μου.

ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΧΑΡΑ.

Όταν η ψυχή αισθάνεται ότι έχει γαλήνη και ηρεμία ,δεν είναι απαραίτητο,τα πράγματα να είναι πάντα καλά για τον άνθρωπο που το σώμα του φιλοξενεί αυτή την ψυχή.Η ψυχή ησυχάζει όταν ξέρει ότι έχει κάνει ,και συνεχίζει να κάνει,ότι είναι απαραίτητο ,αφενός και κυρίως για να ευχαριστήσει τον δημιουργό της και αφετέρου τον συνάνθρωπο.Μπορεί το σώμα να καταπονηθεί γιατί όταν βρισκόμαστε σ' αυτό το σκήνωμα ,η εργασία είναι απαραίτητη για την επιβίωση.Και όταν διαθέτει και ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του για να σταθεί δίπλα στο συνάνθρωπο,ξοδεύει ενέργεια.
Αυτή η ενέργεια όμως εκπορεύεται από την αγάπη η οποία σε αυτούς τους ανθρώπους δεν στερεύει ,επομένως είναι σαν την αστείρευτη πηγή ,που πάντα ρέει και πάντα ξεδιψάει τον όποιον διψασμένο.Έτσι δεν στερεύει ούτε η ενέργεια και δεν στερεύει ούτε η χαρά.Η χαρά με τη σειρά της εκχύει ειδικές ορμόνες στο σώμα που του θεραπεύουν τις όποιες πληγές του.Η ειρήνη η χαρά η διακονία ,αυξάνουν την ενέργεια αυξάνουν την επιθυμία για περισσότερη προσφορά ,και ο Κύριος των δυνάμεων βρίσκεται δίπλα του και τον αυξάνει και δεν τον αφήνει να καταπονηθεί.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΓΓΟΝΗΣ ΜΟΥ

Σήμερα η εγγονή  μου γιορτάζει τα 20στά της γενέθλια.Εδώ και δύο χρόνια όλη η οικογένεια μετακόμισαν για την Αγγλία και η εγγονή μου σπουδάζει πληροφορική .Θυμάμαι πριν 20 χρόνια που πήγαμε στο μαιευτήριο περιμένοντας την,οι δυο γιαγιάδες ,όταν βγήκε από την κοιλίτσα της μανούλας της ,μας την έφερε μια μαία να την δούμε.ένα μωράκι τοσοδούλι με κάτι ματάκια που μας περιεργαζόντουσαν με απορία.<Τι είναι τούτα> θα σκέφτηκε ><Καλά δεν ΄ήμουν κολυμπώντας με την άνεσή μου στην προσωπική μου πισίνα.>.Εμένα μου κόπηκαν τα πόδια .έψαχνα το πορτοφόλι μου για να δώσω τα συχαρίκια στην μαία αλλά μούπεσε η τσάντα ,έψαχνα το πορτοφόλι μου και όταν το βρήκα ήμουν έτοιμη να της το δώσω ολόκληρο,αλλά σκέφτηκα τα διάφορα που είχα μέσα.Τελικά της έδωσα το πουρμπουάρ της και η μαία μας πήρε το παιδί και μας είπε ότι ετοίμαζαν την μαμά και έπρεπε να περιμένουμε.

Πήγαμε στο δωμάτιο και ο χρόνος δεν περνούσε .Τελικά μας έφεραν και το κοριτσάκι μου.Πραγματικά έμοιαζε για μικρό κοριτσάκι,και μια νοσοκόμα που μπήκε μέσα στο δωμάτιο την ρώτησε .Τι θέλεις εσύ εδώ μικρή ?Όταν έμαθε ότι είχε γεννήσει δεν πίστευε στα μάτια της.

Οι μέρες του μαιευτηρίου πέρασαν και γυρίσαμε στο σπίτι.όλα ήταν έτοιμα για να δεχτούν την πριγκιπέσα.Το μωράκι μας είχε βγει 15 ημέρες ενωρίτερα.Αυτές οι 15 ημέρες που έπρεπε να είναι στην κοιλιά συμπεριφέρθηκε σαν να ήταν.Κοιμόταν συνέχεια.Οι μέρες αυτές πέρασαν και όταν συμπλήρωσε τον κανονικό της χρόνο ξύπνησε και δεν ξανακοιμήθηκε. Τρόπος του λέγειν.Κοιμόταν ένα δεκάλεπτο ,και άρχιζε τις φωνές .Συνέχεια πίναγε.Έτρωγε κοιμόταν λίγο και πάλι τα ίδια.Μεγάλωνε σκανδαλωδώς .Στις 40 μέρες είχε πάρει 12 πόντους και 1,5 κιλό.

Όταν πήγε η μαμά της στην δουλειά την ανέλαβα εγώ.Κάθε πρωί πηγαίναμε βόλτα .Ούτε μια μέρα δεν το κράτησα μέσα το μωρό.Ακόμα και όταν χειμώνιασε ,του έβαζα το ναύλον στο καρότσι,για να μην της φυσάει και βολτίτσα.Όταν λίγο μεγάλωσε την πηγαίναμε στις παιδικές χαρές και όπου υπήρχαν παιδότοποι.Το κοριτσάκι μας μέχρι που πήγε στον παιδικό σταθμό στα 2,5 δεν είχε αρρωστήσει ούτε μια φορά.Η ανάπτυξή της ήταν για 2 χρόνια μεγαλύτερη.

όταν η μαμά της την πήγε στον παιδικό σταθμό.άρχισαν οι ιώσεις .Μια βδομάδα σχολείο δυο βδομάδες σπίτι. ύστερα στα 4,5 έφυγαν για την Κύπρο όπου έμειναν 7 χρόνια.Εκεί βέβαια βλεπόμαστε πιο συχνά.Κάθε τρεις μήνες πήγαινα.Και τα παιδιά ερχόντουσαν πιο συχνά.Τώρα με την

Αγγλία εμείς δεν μπορούμε να πάμε .Μακρυά και δύσκολα.Τα παιδιά έρχονται 2 φορές το χρόνο.Ας είναι καλά ,ο Θεός να τους έχει κάτω από την σκέπη Του και δεν πειράζει .

ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ.

Σήμερα ξύπνησα στις 4π.μ να πάω τουαλέτα και δεν ξανακοιμήθηκα .Άρχισα λοιπόν να γράφω με μανία ότι μου ερχόταν στο μυαλό.Και μην νομίζει κανείς ότι τα γράφω και όλα γιατί οι κατάσκοποι καραδοκούν.Ευτυχώς για εκείνους και για μένα δεν υπάρχουν και πολλοί αναγνώστες και έτσι γλυτώνω την κριτική ,όχι βέβαια από όλους .Και αυτό γιατί δεν ξέρω να συνδεθώ με άλλα blogs.Βλέπετε η ηλικία μου δεν μου επιτρέπει η μάλλον δεν έχω την ικανότητα να κάνω ορισμένες ενέργειες που είναι απαραίτητες για τις διασυνδέσεις.
Αλλά όπως και να είναι μέχρι στιγμής δεν έχω βρει τον κατάλληλο άνθρωπο να συνδεθώ.Δεν μου φταίει κανείς .Τα δικά μου βιώματα δεν με άφησαν να να προσαρμοστώ με τις ενέργειες των άλλων και να έχω μια κοινή πορεία.Για μένα μόνο ο Θεός ήταν αυτός που μούδωσε παρηγοριά αλλά και σ' αυτό ο χαρακτήρας μου δεν με άφησε να ακουμπήσει επάνω Του ολοκληρωτικά γιατί η διαπαιδαγώγησή μου ήταν ,ότι δώσεις θα πάρεις.'Δεν είμαι σίγουρη ότι έδωσα όσα έπρεπε και όσα ζητάει από εμένα ο Θεός ,οπόταν και εκεί δεν μπορώ να αράξω.
Θάθελα μια πνευματική ζωή που να με ολοκληρώσει και να έχω πάντα την βεβαιότητα ότι όλα είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού αφού και εγώ κάνω αυτό που μου ζητάει.Εγώ ζητάω απεγνωσμένα ανθρώπους .έχω πολλούς αλλά όλοι θέλουν πράγματα.Με μεγάλη ανακούφιση τα δίνω ξεπληρώνοντας ένα μέρος των υποχρεώσεων μου προς τον πλησίον.Που είναι όμως ο φίλος ?που είναι αυτός η αυτή που θα σκεφτεί η θα προσπαθήσει να σκεφτεί όπως εγώ .Που είναι ο άνθρωπος που θα έρθει στην θέση μου και θα θελήσει να με βγάλει από το αδιέξοδο?
Δεν υπάρχει .Το έχει πει ο Θεός ότι εκείνος που στηρίζεται σε άνθρωπο είναι καταραμένος.Με την έννοια της απογοήτευσης και της απόρριψης της φιλίας.όμως εγώ είχα πάντα την φιλία υψηλά .Θα μου πείτε είχες ποτέ φίλους .Φαίνεται ότι δεν είχα.Τους είχα όταν δεν είχα ανάγκες.
Αλλά και πάλι εγώ φταίω.Ποιος ήξερε ότι είχα ανάγκες?Το βλέπανε σαν ένα γεγονός που μπορούσα να το διευθετήσω γιατί αυτό έδειχνα.έτσι έφτασα εδώ που έφτασα να μην έχω κανένα να με στηρίξει .Και επαναλαμβάνω δεν φταίει κανείς .Εγώ που δεν είμαι εύκολα πλησιάσιμη με τους τρόπους που χρησιμοποιούν.Αντί να με βοηθήσουν με κάνουν να απομακρύνομαι.Καλά να πάθω λοιπόν.Μόνο ο Κύριος μπορεί να με βοηθήσει.Περιμένω και υπομένω.

ΑΠΟΡΙΕΣ

Όπως αντιμετωπίζω τα πράγματα δεν βλέπω πως  μπορώ να  ξεπεράσω αυτή την εδραιωμένη φοβία που με διακατέχει και πως θα καταφέρω να βάλω σε ενέργεια κάποια δική μου επιθυμία ,και κάποιο ανεκπλήρωτο όνειρο.Πάντα η προσπάθειά μου ήταν να βλέπω ανθρώπους χαρούμενους ,που μιλάνε και συνεννοούνται για κάθε τι που αντιμετωπίζουν.Εγώ δεν το απόλαυσα ποτέ αυτό. Δεν θέλω να πω ότι βρέθηκα στο λάθος περιβάλλον.Κάθε άλλο ,μάλλον το λάθος ήμουν εγώ. Μου ήταν απαραίτητο να υποχωρώ πάντα ,προκειμένου να μην δημιουργηθεί δυσαρέσκεια .Δεν μπόρεσα ποτέ να το αντιμετωπίσω.Πάντα κάνω αυτό που θέλει ο άλλος και όχι μόνο κάνω αλλά πρέπει και να πω αυτό που θέλουν να ακούσουν.Το κακό είναι ότι πάντα τους δικαιολογώ ,για κάποιους λόγους που θεωρώ ότι έτσι πρέπει να κάνω γιατί βρίσκονται σε αδυναμία.  Και παρ' όλα ταύτα αγωνίστηκα να είμαι πάντα ανεξάρτητη σε όλα αλλά οι ανάγκες της ψυχής δεν μπορούσε κανείς να μου τις ικανοποιήσει.Πήγα στον Θεό και βρήκα παρηγοριά αλλά και πάλι δεν ολοκληρώθηκα.
όταν ήμουν νέα τα ψιλοβόλευα ,αλλά από τα 40 και πέρα άρχισα να απογοητεύομαι και να βλέπω ότι η ζωή μου προχωρούσε προς το γήρας.Μάλιστα από 40 χρόνων αισθανόμουν πολύ μεγάλη ,αλλά έκανα προσπάθειες να βρω τι είναι αυτό που θα με γεμίσει.Πήγα παντού .Σεμινάρια και κόντρα σεμινάρια ,ανθρώπους συνοδοιπόρους δεν βρήκα.Ακόμα και στον θρησκευτικό τομέα οι άνθρωποι που συναναστράφηκα ήταν το ίδιο.Για να σε παραδέχονται η μάλλον για να έχεις γνώμη έπρεπε  η γνώμη σου να μην παρεκκλίνει ούτε ένα ιώτα αλλιώς βρισκόσουν ξαφνικά απέναντι.  .
Παντού πρέπει να ακούς και όχι να λες.Μήπως είναι λάθος μου να υποχωρώ ,μήπως είναι μεγάλος εγωισμός ,μήπως είναι περηφάνια ?
Δεν το ξέρω .Εκείνο που ξέρω είναι ότι οι προσπάθειές μου πάνε στο κενό.Ο Κύριος μας είπε ότι δεν πρέπει να βασιζόμαστε σε ανθρώπους.Το ξέρω αλλά μας είπε κιόλας να μαζευόμαστε όλοι οι ομοϊδεάτες και να μιλάμε και να μοιραζόμαστε αλλήλων τα βάρη.
Υπάρχει και κάτι άλλο που μου περνάει από το νου .Μήπως κάτι παθολογικό μου δημιουργεί αυτή την συμπεριφορά που εγώ δεν την απορρίπτω ,ίσως να αγωνίστηκα μια ζωή για αυτό ,  δηλ. να είμαι ειρηνική και υπομονετική και να παραχωρώ πάντα ότι είχα .Δίκιο το λέγαν δικαίωμα το λέγαν  αλλά αφού αυτό νομίζω ότι είναι καλό γιατί δεν χαίρομαι?
Γιατί αν ο σκοπός μου ήταν μόνο να κάνω ανθρώπους χαρούμενους ,όχι ότι το κατάφερα,θα έπρεπε να είμαι ευχαριστημένη που προσπαθώ ,και δεν θα αναρωτιόμουν αν ζω η δεν ζω.
Έχω καιρό να το βρω η θα φύγω με την απορία.Τι ήρθα να κάνω εδώ στην γη?

ΕΠΙΛΟΓΗ.

Είμαστε ψυχοσωματικές οντότητες.Όταν η ψυχή μας είναι καλά είναι καλά και το σώμα.Και αν το σώμα αρρωστήσει θα είναι κάτι προσωρινό γιατί η ψυχή είναι δυνατή και η θέληση έχει δύναμη.Αυτό που πιστεύουμε και το βάζουμε στο πρόγραμμά μας είμαστε σε θέση να το πραγματοποιήσουμε .αρκεί να μην βλάπτει τον συνάνθρωπο.Είναι θέμα δικής μας δύναμης ,και όχι μόνο.Είναι δύναμη Θεού που την καλλιεργήσαμε σύμφωνα με τον λόγο Του και μπορούμε να προχωρήσουμε.Όμως βλέπουμε ότι τις πιο πολλές φορές oi άνθρωποι δημιουργούν και προχωρούν μόνοι τους χωρίς Χριστό.Δεν ξέρω βέβαια μέχρι πότε,και βλέπεις ανθρώπους αφιερωμένους που δεν μπορούν να σηκώσουν κεφάλι.Συνέχεια με ένα πρόβλημα,συνέχεια με ένα πόνο.Δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι σε αυτά τα προβλήματα πάντα ο Θεός είναι συμπαραστάτης και βοηθός.
Το έχω σκεφτεί άπειρες φορές και το έχω συζητήσει άλλες τόσες.Το συμπέρασμα είναι ότι οι άνθρωποι που ταλαιπωρούνται είναι οι εκλεκτοί του Θεού .Αυτούς ετοιμάζει για μεγάλα πράγματα.Όμως εμένα αν με ρωτούσαν αν θέλω τα μεγάλα στην πορεία και να περάσω μια ζωή γεμάτη πόνο ,θα προτιμούσα να μην τα περάσω και ας μην είχα τα μεγάλα στην πορεία.Άλλωστε η ζωή μου είναι στο τέλος ,ηλικιακά τουλάχιστον.Δεν θέλω πια να είμαι κακόκεφη.Δεν μπορώ ούτε τον εαυτό μου να βοηθήσω ,ούτε να ευχαριστήσω τον Θεό.
Για μένα το να ευχαριστήσω τον Θεό είναι προτεραιότητα αλλά δεν γίνεται να κάνω αυτή την πράξη χωρίς χαρά.Θα είναι σαν να τον κοροϊδεύω.,<Πάντοτε χαίρετε αδιαλείπτως προσεύχεσαι ,εν παντί ευχαριστείτε.>Αυτό είναι το θέλημα του Θεού.Στο πρώτο δεν ανταποκρίνομαι.Στα άλλα δύο είμαι πρόθυμη.Ξέρω ότι ο Κύριος ΕΊΠΕ <Όποιος θέλει οπίσω μου ελθείν ,αρράτω τον σταυρό αυτού και ακολουθήτω μοι>
Αυτό είναι το καλλίτερο που έχω να κάνω και μάλιστα να αρχίσω να το χαίρομαι..

ΒΙΑΣΤΕΙΤΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΔΕΝ ΑΡΓΕΙ.

H  κατάσταση διαμορφώθηκε όπως ακριβώς μας άξιζε.Θα μου πείτε < όλοι είμαστε ένοχοι?><Είμαστε όλοι>.Οι περισσότεροι γιατί προσπάθησαν με απάτες και κομπίνες να ξεκάνουν το κράτος και λιγότεροι που δεν μπόρεσαν να βάλλουν φρένο σ' αυτόν τον χορό τον ξέφρενο του πλουτισμού και των απολαύσεων.Οι άλλοι οι μικροί και ανεγκέφαλοι για να φτάσουν αυτά που η καταστροφική τηλεόραση παρουσίαζε ως απαραίτητα  στον άνθρωπο για να ζήσει, έπαιρναν δάνεια και φόρτωναν κάρτες , και λογαριασμούς για να αποκτήσουν ότι έβλεπαν και να έχουν το life style διαφόρων μοντέλων και κυριών της υψηλής κοινωνίας <θου Κύριε φυλακή τω στόματί μου> που μόνο υψηλή δεν είναι αλλά οι πιο πολλοί από αυτούς είναι βουτηγμένοι στον βούρκο και να είναι πιο βρώμικοι από τα γουρούνια.Η χώρα μας έχει περάσει πολλές φορές από αυτη την δύσκολη κατάσταση αλλά ποτέ κάτω από τέτοιες συνθήκες.Η λεγόμενη δημοκρατία μετατράπηκε σε αναρχία και καταπόντιση των ιδεολογιών,τις οποίες κάποιοι επικαλούνται αλλά μόνο για το ίδιον συμφέρον.Ο Θεός κάνει υπομονή αλλά όπως έκανε πάντα ,αφού με τις προτροπές και τις συστάσεις δεν γινόταν τιποτα ,η οργή Του ερχόταν σαν καταπέλτης

Η ώρα του Θεού δεν αργεί και ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Ουδείς πιο αχάριστος απο τον ευεργετηθέντα.

Εάν σκεφτούμε τι έκανε ο Κύριος για εμάς και αναλογιστούμε πως το ανταποδώσαμε, θα καταλάβουμε και τις περιπτώσεις που έχει συμβεί και σε εμάς το ίδιο. Κανένα παράπονο, καμιά κακία, καμιά πικρία, γιατί εμείς σαν άνθρωποι και σε ανθρώπινη βάση, το έχουμε γευτεί και το έχουμε κάνει.

Τι΄είναι όμως αυτό που μας κάνει να φερόμαστε με αυτόν τον τρόπο?

Πρώτα απ' όλα είναι ο εγωισμός που μας κάνει να θέλουμε έναν άνθρωπο αποκλειστικότητα, και να ασχολείται μόνο με εμάς. Να μας δίνει αυτά που έχουμε ανάγκη, και να το δίνει πάντα. Αυτό όμως δεν είναι εφικτό. Ο Κύριός μας δεν θεράπευε όλους τους ανθρώπους, αλλά μόνο αυτούς που ήταν το θέλημα του Πατέρα Θεού. Έτσι και εμείς πρέπει να καταλάβουμε, ότι δεν μπορούμε να παίρνουμε πάντα, γιατί αυτό ενισχύει τον εγωισμό μας. Πρέπει να μάθουμε και να δίνουμε. Και να δίνουμε αυτά που έχει ανάγκη ο πλησίον, και όχι ότι έχουμε εμείς στο μυαλό μας. 

Μια άλλη αιτία που ο ευεργετηθείς δείχνει αχαριστία, μπορεί να είναι γιατί αισθάνεται αδύναμος, και
παίρνει αξία αν κάποιος που τον θεωρεί αξιόλογο ασχολείται μαζί του.;Όταν λοιπόν αιστανθεί αυτός ο άνθρωπος ότι κάποιος άλλος κίνησε το ενδιαφέρον του ευεργέτη,τότε ξεχνάει τα πάντα και καταφέρεται εναντίον αυτού που ήταν ,η δεν ήταν στην πραγματικότητα ευεργέτης.

Με το να ταπεινώνουμε αυτόν που κατά την γνώμη μας, μας ευεργέτησε,άσχετο αν ο ίδιος ο ευεργετήσας να μην έχει ιδέα ότι έχει κάνει κάτι καλό, μπορεί να μην μας έχει προσφέρει τίποτα από αυτά που νομίζουμε, γιατί ξέρει ότι  τίποτα από αυτά που παίρνουμε η δίνουμε δεν είναι δικά μας. Τα έχει δώσει ο Θεός για να τα διαχειριστούμε,όπόταν δεν υπάρχει υποχρέωση. Γιατί κάτω από υποχρέωση δεν υπάρχει σχέση. Και αυτό που χρειαζόμαστε είναι η σχέση. Στην σχέση ζητάμε ,αλλά αν ο άλλος δεν το θεωρεί σωστό ,δεν τον παρατάμε ούτε αλλάζει η επαφή και η αγάπη.

Αυτό άλλωστε είναι το θέλημα του Θεού.Και για να έχουμε σχέση μαζί Του χρειάζεται να Τον εμπιστευόμαστε.

Ο Θεός πήρε τα παιδιά Του από τον κόσμο ,αυτά που δέχτηκαν την θυσία του Ιησού και τους έστειλε στον κόσμο για να φέρουν καρπό.΄έτσι και εμείς πρέπει να εμπιστευτούμε αυτούς που αισθανόμαστε ότι είναι άξιοι εμπιστοσύνης και να μην πυροβολούμε όταν οι απόψεις μας δεν συμφωνούν.

Ας κάνει έλεος ο Κύριος να καταλάβουμε και να μην έχουν διαμάχη μεταξύ τους τα παιδιά Του.

ΘΕΟΥ ΤΟ ΔΩΡΟΝ..

Ξανά εδώ ,μέσα στο blog που καταθέτω την ψυχή μου.Ευτυχώς η δυστυχώς δεν διαβάζονται από πολλούς.Η αλήθεια είναι ότι δεν το οργάνωσα έτσι ώστε να έχω επαφές και ανταλλαγές απόψεων.Είμαι σε ένα ξένο χώρο για μένα ,και στην ουσία αυτά που γράφω είναι για την δική μου εκτόνωση.
Δεν θα μου χρειαζόταν καθόλου 1)αν μπορούσα και είχα φτάσει στο σημείο της πίστης μου και επικοινωνούσα περισσότερο με τον Θεό και 2) εάν είχα ανθρώπους που ήθελαν να με ακούσουν και να τους ακούσω.Δυστυχώς δεν υπάρχουν όχι από δική τους πρωτοβουλία αλλά από δική μου δυσκολία να τους συναντήσω.
Ευχαριστώ τον Θεό που πάντα με ενισχύει ,με την άπειρη αγάπη Του και με όλα τις ευλογίες που έχει υποσχεθεί στα παιδιά Του.
Ευχαριστώ Κύριε γιατί μου δίνεις την δύναμη να συνεχίζω να εργάζομαι πάνω στον λόγο Σου και να μην μου πεις "Ήμουν γυμνός και δεν με έντυσες ,ήμουν νηστικός και δεν με τάισες.
Πιστεύω ότι αυτά που λέω ισχύουν ,και ζητώ την δύναμη να ντύσω και να ταΐσω με οποιονδήποτε τρόπο όποιον έχει ανάγκη.Άλλωστε τίποτε δεν είναι δικό μου Θεού το δώρο.
Ευχαριστώ για όλα τα δώρα που μου δίνεις κάθε μέρα,και ελπίζω να είμαι σε θέση να μοιράσω αυτά ,με τα οποία με ευλόγησες.

ANATΡΟΠΗ Β

Με αυτά που μου συμβαίνουν ο Θεός δεν έχει καμία σχέση. Υπάρχουν άνθρωποι με θέληση ισχυρή και άλλoi που κουτσαίνουν. Αν εγώ η ίδια μεταχειρίζομαι τον εαυτό μου σαν να είμαι το παιδί που είναι αποπαίδι, και δεν κάνω τίποτα από αυτά που χρειάζεται ο άνθρωπος για να επιβιώσει πνευματικά η υλικά, ο Κύριος του ελέους δεν θα ασχοληθεί να με στείλει να πάρω παπούτσια ή να φτιάξω τα μαλλιά μου ή να ντυθώ ευπρεπώς, όπως είναι υποχρεωμένη μια κυρία. Μήπως είναι μαζοχισμός, μήπως είναι τεμπελιά, μήπως δεν βρίσκω ένα τουλάχιστον λόγο για να το κάνω?

Καταλαβαίνω τα λάθη μου. Καταλαβαίνω τι πρέπει να κάνω. Πως όμως? Από παλιά κανείς δεν κατάλαβε ότι είχα ανάγκες. Αλλά πως να το καταλάβουν? Αφησα ποτέ κανένα να με πλησιάσει? Τα ζητάω από τον Θεό, αλλά αυτό είναι το λάθος μου. Ποτέ δεν κάνει κάτι που μπορούμε και πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας. Εγώ πριν αρρωστήσει ο άνδρας μου, κάθε μέρα έβγαινα έξω, πάντα με διαφορετικό ρούχο, πάντα είχα παπούτσια να αλλάξω και δεν έμενα με ένα ζευγάρι που άμα το φοράς κάθε μέρα βλάπτει και τα πόδια. Εδώ που τα λέμε, δεν βγαίνω συχνά έξω. Έτσι δεν φοράω παπούτσια. Φοράω παντόφλες και μάλιστα παντόφλες που φορούσα το καλοκαίρι, και επειδή με βόλευαν τις φοράω συνέχεια μέχρι τώρα.

Ντρέπομαι πολύ ντρέπομαι. Είμαι απαράδεκτη. Πως να πω ότι θα προσπαθήσω? Αφού κάθε φορά στα ίδια καταλήγω. Χρειάζομαι έναν άνθρωπο να με αγαπάει και να με προσέχει. Δεν λέω όλοι με αγαπάνε. Αλλά έτσι που είμαι κανείς δεν επιμένει να μου βάλει μυαλό. 

Είναι η τρίτη μέρα που χαλάστηκα. Εάν έλθει πάλι το πνεύμα το άγιο να με φωτίσει και να μου μιλήσει τότε πάλι θα αρχίσει μια καλλίτερη ζωή. Δεν κάνω τίποτα εκτός από τα υποχρεωτικά και βλέπω την φθορά παντού και χαλιέμαι περισσότερο. Αλλά με πείσμα και προσποιητή αδιαφορία τα αφήνω να φθείρονται. Τον εαυτό μου τον έχω εγκαταλείψει τελείως παρ'ολον ότι του είχα υποσχεθεί ορισμένα πράγματα. Έχω ανάγκη τους ανθρώπους, γιατί λέγοντάς τους το σωστό, το πιστεύω και εγώ λίγο και κάνω μια προσπάθεια. Που να τους βρω όμως? Τίποτα δεν μπορώ να βάλλω στην θέση του. Δεν έχω κίνητρα, δεν έχω τα παιδιά μου κοντά δεν έχω την εγγόνα μου.

Οι φίλες μου ζουν την ζωή που ζούσαν. Ποιος ξέρει πως με χαρακτηρίζουν. Αλλά ότι και να λένε έχουν δίκιο. 

Είμαι ελαττωματική. Δεν με έκανε ο Θεός. Ότι κάνει Εκείνος είναι τέλειο.  Εγώ πραγματικά δεν ξέρω τι παριστάνω? Την υπεράνω? Τον μάρτυρα? Το θύμα? Τίποτα από αυτά δεν αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα. Όμως όντως κάτι συμβαίνει. Επιστροφή της κατάθλιψης? Με παράτησε η ελπίδα? (

Μέχρι πριν από λίγες μέρες έκανα όνειρα και τα πίστευα.

Έδινα συμβουλές πως να ξεπεράσει ο άνθρωπος την κατάθλιψη, ίσως στους άλλους να είχε κάποια επίδραση θετική. Εγώ είμαι το διαφορετικό. Δεν θα πω το λάθος γιατί ο Θεός λάθη δεν κάνει

.

AΝΑΤΡΟΠΗ.

Ήμουν σίγουρη ότι είχα μπει στον δρόμο της ανάνηψης,και ο Θεός που πάντα είναι πλάι μου δεν θα με άφινε να ξαναπέσω σε κατάθλιψη.όμως ο Χριστιανός και η πορεία του είναι να πέφτει και να σηκώνεται.Είμαι σίγουρη ότι θα ξανασηκωθώ και γρήγορα μάλιστα.ήξερα ότι δεν ήμουν τελείως θεραπαευμένη αλλά τα δείγματα ήταν θεικά.Είχα χαρά ,έκανα όνειρα και έβλεπα τον εαυτό μου να κάνει πράγματα που πάντα επιθυμούσα.Δεν έβλεπα κανένα εμπόδιο στην ηλικία μου ,ήμουν σχεδόν έτοιμη να κάνω το βήμα που ποτέ δεν είχα το θάρρος να το κάνω.
όμως είχα και τις αμφιβολίες μου αν αυτό που ήθελα ήταν σύμφωνο με το θέλημα του Θεού,και τον ρωτούσα μήπως ζητούσα μια διάκριση εδώ στην γη,που έκρυβε εγωισμό και φιλοδοξία.
Εγώ έλεγα ότι δεν έχω τέτοια κίνητρα ,αλλά αν για τον Θεό είναι απομάκρυνση από τον στόχο μου ,που είναι να γνωρίσω τον Θεό και τις βουλές Του,του ζήτησα να μου το δείξει.Αλλά μήπως ο Θεός είναι πολύ πιο πάνω από αυτά και δεν είναι δυνατόν να εμποδίζει τα παιδιά Του να αναπτυχθούν και μόνο η δική μου η δειλία μου έφερε πίσω μέρος της κατάθλιψης για να με εμποδίσει για μια ακόμη φορά να κάνω όνειρα και να έχω ενδιαφέροντα που αφορούν για μια φορά σε μένα?Εαυτέ μου τι σου έχω κάνει?Δεν βλέπεις εσύ ότι ανθρώπινα με έχεις εγκλωβίσει σε ένα αδύνατο σώμα χωρίς πρωτοβουλία,χωρίς θέληση χωρίς αντίδραση.
όλα αυτά που έλεγα τόσο καιρό ήταν αέρας κοπανιστός?,και θέλω να διδάξω και ανθρώπους?Δεν είμαι ικανή ούτε τον εαυτό μου να φέρω βόλτα .Αυτά που λέω στους άλλους είναι το δέον και όχι το εφικτό.Οι άνθρωποι που μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά είναι προορισμένοι από τον Θεό.Μήπως εγώ πήγα με το ζόρι να μπω στην ομάδα αυτή.Εγώ φοβάμαι και την σκιά μου.Δεν μπορώ να διεκδικήσω ούτε μια ήσυχη γωνιά για τον εαυτό μου.Πάντα οι συνθήκες ,πάντα είχα τον άλλο με μεγάλες ανάγκες.Όταν αυτές οι ανάγκες πολαίνουν και γίνονται πιο δύσκολες τόσο πιο πολύ χάνω τον εαυτό μου,και σέρνομαι πίσω από τα άρματα της ανάγκης τους.Κύριε κάνε μου ξεκάθαρο αυτό που ζητάς από μένα.Πρέπει να γίνω σαν τον Παυλό που ήταν κατ'οίκον περιορισμό και δοξολογούσε τον Κύριο?Είναι δυνατόν να είμαι εγώ σαν τον Παύλο?Κύριε πες μου τι να κάνω?
Κύριε λυπάμαι πολύ που δεν είμαι ευτυχισμένη μόνο μαζί σου.Λυπάμαι γιατί πιατεύω απόλυτα ότι εάν είχα αυτή την αγάπη και τον έρωτα για σένα δεν θα είχα ανάγκη από τίποτα.
Ξέρω ότι αυτά που προοθώ τα πιστεύω ότι είναι αληθινά ,αλλά όσο και αληθινά και να είναι, δεν μπορώ να τα φτάσω έχω και άλλες ανάγκες.Τα εγκατέλειψα όλα και αφοσιώθηκα μόνο στον ασθενή μου.
Τα πράγματα φαινομενικά είναι ας πούμε καλά ,αλλά έχουν δημιουργηθεί προβλήματα ουσιαστικά λόγω απώλειας μεγάλου μέρους της μνήμης .Είμαι συνέχεια από πίσω του γιατί μπορεί και να κάνει ζημιά στον εαυτό του.Με όλη μου την καρδιά τον υπηρετώ αλλά το ότι δεν μπορούμε ούτε δυό λόγια να ανταλλάξουμε μεταξύ μας μου δημιουργεί θλίψη που όπως περνάει ο καιρός γίνεται κατάθλιψη.
Δεν την θέλω Κύριε γιατί έχω Εσένα στην ζωή μου και ντρέπομαι ακόμα που το λέω.όμως Εσύ τα πάντα γνωρίζεις και δεν είναι δυνατόν να σου κρυφτούμε από τίποτα.Τίποτα από αυτά που μας αφίνεις να δούμε.Γιατί αν μας έδειχνες τον εαυτό μας όπως είναι φυσικά θα παθαίναμε σοκ.
Εγώ δεν ξέρω ποιά είμαι.Δεν ξέρω τι θέλω ,δεν ξέρω τι μπορώ.Εσύ όμως ξέρεις και μπορώ να βασιστώ επάνω Σου για να το μάθω.Δεν θα έπρεπε σ'αυτή την ηλικία να ήξερα?Μήπως Εσύ μου δίνεις τα μηνύματα και εγώ δεν τα παίρνω.Κύριε βοήθεια σου ζητώ.Δεν θέλω να φύγω και να έχω παράπονο.Αυτά που πέρασα ήταν το θέλημά σου η ανθρώπινα λάθη ?Δικά μας λάθη που άφησες να συμβούν για να έρθουμε κοντά Σου?Μήπως εγώ είμαι η μοναδική ?Άλλοι υφίστανται πιο οδυνηρά .Το ξέρω.Είμαι σε μεγάλη αγωνία ,τι μπορεί να έχει συμεί και να πάνε τα πράγματα έτσι.Δεν θέλω να είμαι εγωίστρια γιατί μου έδωσες πολλές ευλογίες αλλά εκεί δεν έβαλες το χέρι Σου να τις αντιληφθώ και να ζήσω αυτά τα διαστήματα με χαρά?Η μήπως τα έζησα και δεν το θυμάμαι.Συγχώρεσέ με Κύριέ μου.Μείνε κοντά μου και βοήθησέ με να βγώ από αυτό το παραλήρημα του νου μου που μόνο ο εχθρός μπορεί να έχει επέμβει για να έχω πισωγυρίσματα.Κύριε Εσύ είσαι ο δυνατός .Εσύ μπορείς να τον κατατροπώσεις και εγώ συγχρόνως του λέω ότι τίποτα δεν μπορεί να κάνει για να με πάρει από κοντά Σου.Όπως και να είμαι Χριστό ομολογώ Κύριο και κάποια στιγμή όλα θα υποταχθούν κάτω από τα πόδια Του.

Η ΦΥΓΗ.

Η Ελενίτσα από μικρό παιδί είχε τάσεις φυγής.Συνεχώς είχε στο μυαλό της να φύγει από το σπίτι και να πάει κάπου που θα έβρισκε αυτό που ονειρευόταν.Δεν ήξερε τι ήταν αυτό .Το μόνο που φανταζόταν ήταν ότι ένα βράδυ ,μία άμαξα με δύο άλογα θα σταματούσε έξω από την πόρτα της ,θα της κτυπούσε το καμπανάκι και εκείνη που πάντα είχε έτοιμη μια βαλιτσούλα με λίγα ρουχαλάκια μέσα θα ανέβαινε στην άμαξα και θα άφηνε τον αμαξά να την οδηγήσει στο άγνωστο.
Πως το είχε φανταστεί το παιδικό της μυαλό και τι ήταν αυτό που την είχε οδηγήσει σ' αυτήν την φαντασίωση δεν ήξερε.Η ζωή της φαινόταν πολύ βαρετή μέσα στο σπίτι ,και οι χώροι που εκινείτο ήταν κι αυτοί μουντοί και θλιβεροί.
Ήθελε να πετάξει με τα δικά της τα φτερά ,και περίμενε την ώρα που θα ερχόταν η άμαξα να την πάρει.Ζούσε στον κόσμο της και σχεδίαζε το μέλλον.Τα χρόνια που περνούσαν την απογοήτευαν .Τίποτα το ενδιαφέρον τίποτα το καινούριο.
Η ημέρα της και σήμερα ήταν μία από τα ίδια.Τέλειωσε τις υποχρεώσεις της καληνύχτισε την οικογένειά της και πήγε να κοιμηθεί.Το μωρό ήταν δίπλα της στο καρότσι.Από συνήθεια είχε και για το μωρό αλλαξιές και γάλα και νερό ζεστό σε ένα θερμός.Αν ερχόταν απόψε η άμαξα έπρεπε να είναι έτοιμη και να φύγει χωρίς να κάνει θόρυβο.
Κοιμήθηκε αμέσως.Ήταν μια πολύ κρύα βραδυά και έριχνε χιονόνερο.Κάποια στιγμή άκουσε ένα καμπανάκι .ήταν σαν κι αυτό που είχε στο μυαλό της ότι θα χτύπαγε.Άνοιξε τα μάτια της και σκέφτηκε.<Πάλι η φαντασία μου μου παίζει παιχνίδια..>Αλλά δεν πρόλαβε να τελειώσει την σκέψη της ,και το καμπανάκι ξανακούστηκε.Άνοιξε λίγο το παράθυρο και είδε το αντικείμενο του ονείρου της.Η άμαξα ήταν εκεί και την περίμενε.Εν τω μεταξύ το χιόνι είχε στρωθεί στον δρόμο και στο πεζοδρόμιο.
Φτου μονολόγησε η Ελένη.Θα μου κρυώσει το μωρό.όμως δεν θα άφηνε την ευκαιρία της ζωής της να πάει χαμένη.Πήρε το μωρό από το καρότσι,το σκέπασε με μια ζεστή κουβερτούλα ,πήρε την βαλιτσούλα της και τα ρουχαλάκια του μωρού,άνοιξε σιγά σιγά την πόρτα και έτρεξε να μπει στην άμαξα.Όταν μπήκε μέσα έτριβε τα μάτια της.Μέσα το αμάξι ήταν ντυμένο με γούνα ,και μια γλυκιά θαλπωρή την έκανε να αισθανθεί τόσο όμορφα ,ξαπλώθηκε στον καναπέ πήρε το μωρό στην αγκαλιά .Το μωρό είχε ανοίξει τα ματάκια και κοίταζε την μανούλα χαμογελώντας.
Το άλλαξε του έδωσε το γάλα του,και το έβαλε να κοιμηθεί δίπλα της στον καναπέ το βελούδινο με τα γουναρικά.Εν τω μεταξύ η Ελένη προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον αμαξά. Δεν κρυώνεις?του είπε.όχι καθόλου απάντησε ο αμαξάς εμένα το χιόνι είναι η φυσική μου κατάσταση.<και που πάμε> ρώτησε η Ελένη.΄<έχεις καμιά προτίμηση ΄>ρώτησε ο αμαξάς<.Τότε θα σε πάω στην γιαγιά.>της είπε ο αμαξάς.Η Ελένη δεν ήξερε τίποτα περί γιαγιάς αλλά δεν ήταν ώρα για επιλογές.
Ταξίδευαν όλη νύχτα .Το χιόνι ήταν πυκνό και ο αμαξάς πολλές φορές κατέβαινε να ανοίξει χώρο για να περάσουν.Κάποια στιγμή ο αμαξάς της είπε ότι κοντεύουν.Η Ελένη άνοιξε τα κουρτινάκια να δει το χιόνι  αλλά με μεγάλη της έκπληξη είδε να ξημερώνει μια λαμπρή μέρα και καθώς ο ήλιος΄άρχισε να ανατέλλει ,ένας καταγάλανος ουρανός χωρίς ούτε ένα συννεφάκι της χαμογέλασε.
Η Ελένη κατάλαβε ότι εκεί που ήταν τώρα πρέπει να ήταν άνοιξη .Μα που είχαν πάει και σε τόσες λίγες ώρες φτάσανε σε ένα τόπο που ήταν ήδη άνοιξη!!!!!!!!!!!!!
Σε πέντε λεπτά είχαν φτάσει στον προορισμό τους.Ήταν μπροστά σε ένα θαύμα.Ένα σπιτάκι στο βάθος ενός κήπου γεμάτο παρτέρια με μοσχομυριστά λουλούδια που αλλού άνθιζαν ανάλογα με την εποχή εδώ ήταν ΄τα λουλούδια όλων των εποχών.Τριαντάφυλλα γαρύφαλλα γιασεμιά μαργαρίτες ,ανεμώνες κυκλάμινα και ότι μπορεί κανείς να φανταστεί.
Πιο πίσω ένα περιβόλι με δέντρα καρποφόρα γεμάτα από λαχταριστά φρούτα όλων των εποχών.Από πορτοκάλια ,μήλα ,αχλάδια μέχρι πεπόνια και καρπούζια ,ακόμα ζαρζαβάτια και φανταστικές ντομάτες σαν ζωγραφιστές.Η Ελένη έτριβε τα μάτια της,μπήκε στο σπίτι για να γνωρίσει την γιαγιά .
Αντίκρισε μια όμορφη καλοσυνάτη και ροδομάγουλη γυναίκα γύρω στα 60 που η μορφή της εξέπεμπε μια γλύκα και μια τρυφερότητα που σε αγκάλιαζε με το βλέμμα της .Η Ελένη πλησίασε κοντά της και έπεσε στην αγκαλιά της.Η γιαγιά την χάιδεψε την φίλησε την καλωσόρισε και έσκυψε να σηκώσει το μωρό από το καρότσι.Το μωρό κούρνιασε στην αγκαλιά της και κοιμήθηκε.
Πως το λες ?ρώτησε η γιαγιά?<Χαρά >απάντησε η Ελένη .Είναι η χαρά της ζωής μου.Σ' αυτήν λέω τα προβλήματά μου και σ' αυτήν την χαρά μου.Είναι το μεγαλύτερο δώρο που είχα ποτέ.
Η γιαγιά έβαλε σε ένα κρεββατάκι με κάτασπρα σεντονάκια το μωρό και είπε της Ελένης να ξεκουραστεί.Η Ελένη προτίμησε να βγει στον κήπο να κόψει φρούτα.η γιαγιά της έδωσε ένα καλάθι ενώ ετοίμαζε το πρωινό.Φρέσκο γάλα από τις κατσικούλες της ,ψωμί ψημένο στον ξυλόφουρνό της,μηλόπιτα που μόλις είχε βγάλει από τον φούρνο,κουλουράκια βούτυρο,και μαρμελάδα πορτοκάλι από τα δέντρα του περιβολιού.Η Ελένη γύρισε ενθουσιασμένη με το καλάθι γεμάτο.Κάθισε στο τραπέζι κοντά στην γιαγιά και άρχισαν να πίνουν το γάλα τους κουβεντιάζοντας.
Γιαγιά με περίμενες?ρώτησε η Ελένη.Ναι κόρη μου σε περίμενα.Και πως το ήξερες ότι θα έρθω?
Ήμουν μέσα στο όνειρό σου από τον καιρό που άρχισες να έχεις αυτές τις τάσεις της φυγής.
Ο κυρ Μανώλης ο αμαξάς πάντα μου φέρνει τα κοριτσάκια που δεν θέλουν να μείνουν στο σπίτι τους εδώ.Είναι κανείς που σε κακομεταχειρίζεται στο σπίτι σου ?ρώτησε η γιαγιά.όχι κανείς .Όλοι με αγαπάνε.Και εσύ τους αγαπάς? πολύ απάντησε η Ελένη<.Πως λοιπόν ήθελες να φύγεις από το σπίτι σου> Γιαγιά φαίνεται ότι ήθελα να σε γνωρίσω και να ζήσω σ' αυτόν τον παράδεισο.
ήθελα να ζήσω κάτι διαφορετικό αλλά δεν θέλω να κάνω κακό σε κανένα τους αγαπάω όλους ,αλλά φαίνεται ότι η φαντασία μου έτρεχε πριν από το μυαλό μου.
Τι να κάνω τώρα ?Τίποτα της είπε η γιαγιά.Θα μείνεις λίγο μαζί μου και μετά θα το κανονίσω.
όσο για την χαρά ,θα έλθει στην ζωή σου όταν έρθει η ώρα.
Η Ελένη  έπαιξε στον κήπο έκοψε φρούτα ,χάρηκε τον ήλιο,και τις σοφές κουβέντες της γιαγιάς .Ήρθε η νύχτα και γεμάτη ευφορία και πλημμυρισμένη από συναισθήματα καληνύχτισε την γιαγιά φίλησε την Χαρούλα και έπεσε να κοιμηθεί με ένα πλατύ χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της.
<Ελενίτσα ξύπνα> άκουσε μια φωνή.Δεν ήταν της γιαγιάς.Άνοιξε τα μάτια της και είδε μπροστά της την μαμά της.<Κεφάκια σήμερα?>Καιρό είχα να σε δω έτσι.Και τι θέλει το καρότσι με την κούκλα σου δίπλα σου?Μεγάλωσες πια.Η Ελένη σηκώθηκε αγκάλιασε την μητέρα της και την φίλησε.Συγγνώμην,της είπε.Γιατί ρώτησε περίεργη η μαμά, για την κούκλα ?δεν πειράζει.
όχι γιαυτό μουρύρισε μέσα από τα δόντια της,αλλά έχω καιρό θα μεγαλώσω ,δεν θα μεγαλώσω???????????