ANATΡΟΠΗ Β

Με αυτά που μου συμβαίνουν ο Θεός δεν έχει καμία σχέση. Υπάρχουν άνθρωποι με θέληση ισχυρή και άλλoi που κουτσαίνουν. Αν εγώ η ίδια μεταχειρίζομαι τον εαυτό μου σαν να είμαι το παιδί που είναι αποπαίδι, και δεν κάνω τίποτα από αυτά που χρειάζεται ο άνθρωπος για να επιβιώσει πνευματικά η υλικά, ο Κύριος του ελέους δεν θα ασχοληθεί να με στείλει να πάρω παπούτσια ή να φτιάξω τα μαλλιά μου ή να ντυθώ ευπρεπώς, όπως είναι υποχρεωμένη μια κυρία. Μήπως είναι μαζοχισμός, μήπως είναι τεμπελιά, μήπως δεν βρίσκω ένα τουλάχιστον λόγο για να το κάνω?

Καταλαβαίνω τα λάθη μου. Καταλαβαίνω τι πρέπει να κάνω. Πως όμως? Από παλιά κανείς δεν κατάλαβε ότι είχα ανάγκες. Αλλά πως να το καταλάβουν? Αφησα ποτέ κανένα να με πλησιάσει? Τα ζητάω από τον Θεό, αλλά αυτό είναι το λάθος μου. Ποτέ δεν κάνει κάτι που μπορούμε και πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας. Εγώ πριν αρρωστήσει ο άνδρας μου, κάθε μέρα έβγαινα έξω, πάντα με διαφορετικό ρούχο, πάντα είχα παπούτσια να αλλάξω και δεν έμενα με ένα ζευγάρι που άμα το φοράς κάθε μέρα βλάπτει και τα πόδια. Εδώ που τα λέμε, δεν βγαίνω συχνά έξω. Έτσι δεν φοράω παπούτσια. Φοράω παντόφλες και μάλιστα παντόφλες που φορούσα το καλοκαίρι, και επειδή με βόλευαν τις φοράω συνέχεια μέχρι τώρα.

Ντρέπομαι πολύ ντρέπομαι. Είμαι απαράδεκτη. Πως να πω ότι θα προσπαθήσω? Αφού κάθε φορά στα ίδια καταλήγω. Χρειάζομαι έναν άνθρωπο να με αγαπάει και να με προσέχει. Δεν λέω όλοι με αγαπάνε. Αλλά έτσι που είμαι κανείς δεν επιμένει να μου βάλει μυαλό. 

Είναι η τρίτη μέρα που χαλάστηκα. Εάν έλθει πάλι το πνεύμα το άγιο να με φωτίσει και να μου μιλήσει τότε πάλι θα αρχίσει μια καλλίτερη ζωή. Δεν κάνω τίποτα εκτός από τα υποχρεωτικά και βλέπω την φθορά παντού και χαλιέμαι περισσότερο. Αλλά με πείσμα και προσποιητή αδιαφορία τα αφήνω να φθείρονται. Τον εαυτό μου τον έχω εγκαταλείψει τελείως παρ'ολον ότι του είχα υποσχεθεί ορισμένα πράγματα. Έχω ανάγκη τους ανθρώπους, γιατί λέγοντάς τους το σωστό, το πιστεύω και εγώ λίγο και κάνω μια προσπάθεια. Που να τους βρω όμως? Τίποτα δεν μπορώ να βάλλω στην θέση του. Δεν έχω κίνητρα, δεν έχω τα παιδιά μου κοντά δεν έχω την εγγόνα μου.

Οι φίλες μου ζουν την ζωή που ζούσαν. Ποιος ξέρει πως με χαρακτηρίζουν. Αλλά ότι και να λένε έχουν δίκιο. 

Είμαι ελαττωματική. Δεν με έκανε ο Θεός. Ότι κάνει Εκείνος είναι τέλειο.  Εγώ πραγματικά δεν ξέρω τι παριστάνω? Την υπεράνω? Τον μάρτυρα? Το θύμα? Τίποτα από αυτά δεν αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα. Όμως όντως κάτι συμβαίνει. Επιστροφή της κατάθλιψης? Με παράτησε η ελπίδα? (

Μέχρι πριν από λίγες μέρες έκανα όνειρα και τα πίστευα.

Έδινα συμβουλές πως να ξεπεράσει ο άνθρωπος την κατάθλιψη, ίσως στους άλλους να είχε κάποια επίδραση θετική. Εγώ είμαι το διαφορετικό. Δεν θα πω το λάθος γιατί ο Θεός λάθη δεν κάνει

.