ΜΙΑ ΝΕΑ ΓΕΝΝΗΣΗ.

Μπορεί κανείς να ξαναγεννηθεί?Και βέβαια μπορεί.Άλλωστε ο Ιησούς το ανέλυσε στον Νικόδημο λεπτομερώς. Μια γυναίκα 74 ετών έλαβε αυτή την ευλογία. Όλα της τα χρόνια υπήρξε ένα πλάσμα φοβισμένο από τις διάφορες συνθήκες. Ήταν δύσκολες συνθήκες αλλά χωρίς αυτό που λέμε δυστυχία.Ο Κύριος των δυνάμεων της τα είχε δώσει όλα.Γονείς αδέλφια σπιτικό ,υλικά αγαθά ,σχολεία και σχετική μόρφωση λόγω της εποχής, που δεν ήταν απαραίτητο για τα κορίτσια να σπουδάζουν.
Ένα καλό γάμο με όλες τις απαραίτητες συνθήκες για να είναι κανείς ευτυχής,αλλά όλα αναποδογύρισαν μέσα σε 6 μήνες και ο φόβος που πιθανόν να προϋπήρχε ήρθε και έκατσε σε μόνιμη  βάση στην καρδιά της.
Ότι και αν γινόταν καλό, δεν το εισέπραττε γιατί περίμενε το επόμενο κτύπημα ,το οποίο ασφαλώς ερχόταν.Δεν το είπε ποτέ γιατί δεν της επέτρεπε η ανατροφή της ούτε να κλαυτεί ούτε να χάσει αυτό που εισέπραττε από τους άλλους .Δηλ. ότι ήταν δυνατή και όλα τα έβγαζε πέρα.
Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι έχουν αυτό το φόβο.Δεν ξέρω πως τον ξεπέρασαν αν τον ξεπέρασαν.η εν λόγω γυναίκα έκανε τα πάντα.Από ψυχοθεραπεία από σεμινάρια φιλοσοφίας ,Θεολογίας .Μπήκε σε κύκλους χριστιανικούς ,που ανακούφιζαν την καρδιά της ,αλλά ο φόβος για την επόμενη ημέρα ήταν παρόν.
Τα χρόνια περνούσαν και τα προβλήματά της μεγάλωναν.Είχε ανάγκη από επικοινωνία και έπαιρνε  αποδοκιμασία.Είχε ανάγκη από στήριξη και το καλλίτερο που έπαιρνε ήταν αδιαφορία.
Πάλεψε με διάφορα μέσα να βρει την άκρη ,αλλά δεν γινόταν τίποτα , ώσπου κατέληξε ότι εκείνη κάτι δεν έκανε καλό και πλήρωνε το τίμημα.΄έτσι ήρθε η ενοχή και φώλιασε μέσα της ,και δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι ο Χριστός που είχε θυσιαστεί για τις αμαρτίες του κόσμου ,για να μας ελευθερώσει και να πάμε δικαιωμένοι στον θρόνο του Θεού ,δεν ήταν για εκείνη.Ο νους ήταν πρόθυμος να το δεχθεί ,και το διακήρυττε κιόλας ,αλλά η καρδιά ήταν παγωμένη και το μόνο συναίσθημά της ήταν ο φόβος.
Επακολούθησαν κι άλλα γεγονότα που της αναποδογύρισαν τελείως την ζωή ,ώσπου μια νύχτα θαυματουργικά μπήκε στην καρδιά της το αποτέλεσμα της θυσίας του Χριστού και ελευθερώθηκε από την ενοχή.Άρχισα η ανακαίνιση. Ήξερε ότι τα δύσκολα δεν τελειώνουν ποτέ ,αλλά ξαφνικά πίστεψε ότι όλα όσα μας συμβαίνουν είναι για την αναβάθμιση της ψυχής μας και όλα γίνονται για το καλό της.
Κατάλαβε ότι η χαρά είναι ανεξάρτητη από τους εξωτερικούς παράγοντες,και η αγάπη που εκείνη αμφισβητούσε ότι είχε, ήταν ακριβώς αυτή που είχε μέσα της.Να μπορείς να παρηγορείς και να συμπληρώνεις τις ελλείψεις του αδελφού,και να του λες δυο παρήγορα λόγια όταν πονάει ,έστω αν ξέρεις ότι από λάθος του πονάει.Αυτά μαζί με τις μελέτες που έκανε ,ήρθαν και έδεσαν και η γυναίκα ελευθερώθηκε και είναι έτοιμη να ζήσει μια καινούρια ζωή με την δύναμη του Ύψιστου Θεού ,και με την βοήθειά Του.
Κύριε σε ευχαριστώ και σε δοξάζω για τα έργα σου τα μεγαλειώδη.Η εν λόγω γυναίκα περιμένει πολλά ακόμα και είναι σίγουρη ότι ο Κύριος θα τα δώσει.

NΥΧΤΑ ΜΑΓΙΚΗ.

Παραμονή Χριστουγέννων.Το κέντρο της Αθήνας φωτισμένο και στολισμένο με το δέντρο και τα φώτα παντού ,με τα μαγαζάκια με τα γλυκόσπιτα και το καρουζέλ να γυρίζει, με παιδάκια ενθουσιασμένα από τις βόλτες έβγαζαν χαρούμενες φωνίτσες ,κρατώντας μπαλόνια ,και τους αγιοβασίληδες σε κάθε γωνιά να βγάζουν φωτογραφίες με τους μπόμπιρες,και τις μαμάδες να απολαμβάνουν την χαρά των μικρών πριγκίπων τους.
Η  Άννα καθισμένη σε έννα παγκάκι στην άκρη της πλατείας,κουκουλωμένη με μία σάρπα πάνω από το τριμμένο παλτό της ,παρακολουθούσε με μάτια βουρκωμένα ,
Η ζωή της άλλαξε από την μία μέρα στην άλλη.Έχασε την δουλειά της ,έχασε το σπίτι της που με κόπο και αγώνα είχε αποκτήσει ,και το κυριότερο ο πρώην άντρας της της πήρε το παιδί της ,γιατί εκρίθηκε ανεπαρκής για να το συντηρήσει.
Καθόταν και σκεπτόταν .Μέχρι την περσινή χρονιά ,με τα περιορισμένα της οικονομικά ,ήταν και εκείνη μαζί με το πλήθος και το παιδάκι της απολάμβανε και εκείνο ,ότι όλα τα παιδάκια αυτές τις ημέρες.
Δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα .Δεν ήξερε που θα κοιμόταν και αυτό το βράδυ ,δεν ήξερε που θα εύρισκε λεφτά να πάρει ,έστω και ένα κουλούρι.Καθώς καθόταν σκυμμένη και σκεφτική ,αισθάνθηκε μια παρουσία δίπλα της.Στην αρχή ,δεν έδωσε σημασία ,αλλά μετά γύρισε να δεί ποιός ήταν ο συγκάτοικος στο παγκάκι .Είδε ένα νέο παιδί ντυμένο με κουρέλια ,αδύνατο με τα μάτια βαθουλωμένα αλλα με ένα βλέμμα καθαρό που σε αγγιζε μέχρι την καρδιά.
Πρώτη του μίλησε εκείνη,¨<Τι κάνεις εδώ>Τίποτα της απάντησε κάθομαι.Περιμένω να περάσει η νύχτα ,και να σηκωθώ να πάω να βρώ κάνα μεροκάματο .Τι μεροκάματο δηλ.ίσα ίσα για να πάρω μια φρατζόλα ψωμί.Της Άννας σφίχτηκε η καρδιά.Περίμενε ,τουείπε ,και έφυγε τρέχοντας.
Πήγε στο απέναντι σουβλατζίδικο ,και ζήτησε ένα σουβλάκι με μια φέτα ψωμί ,με ανταλαγμα να πάει μέτά να τους καθαρίσει την κουζίνα.
Οι άνθρωποι που ήταν εκεί συγκινήθηκαν και της έδωσαν αυτό που ζήτησε χωρίς αντάλαγμα .αλλά βλέποντας την ανάγκη της της είπαν να πάει από την επόμενη να πιάσει δουλειά.Η Άννα μόνο που δεν τους φίλησε τα πόδια.Έφυγε τράχοντας να  βρεί το παληκάρι στο παγκάκι.
Ήταν εκεί ,την κοίταξε στα μάτια ,και η ΆΝΝΑ ΕΊΔΕ ΈΝΑ ΠΕΡΊΕΡΓΟ ΦΩς ΝΑ ΤΟΝ ΚΥΚΛΏΝΕΙ.Του έδωσε το σουβλάκι με το ψωμί ,και του είπε βρήκε δουλειά.Εκείνος την ευχαρίστησε και έφαγε με όρεξη το σουβλάκι Του.Πιστεύω της είπε ότι και εσύ είσαι νηστική.Να ξέρεις ότι από σήμερα δεν θα ξαναπεινάσεις δεν θα ξαναμείνεις χωρίς στέγη και το παιδί σου θα γυρίσει κοντά σου.Η Άννα έμεινε άναυδη .Εκείνη δεν του είχε πει τίποτα για την ζωή της.Κατάλαβε όμως ότι μια υπερφυσική δύναμη ήταν δίπλα της.Αν δεν ήταν ο ίδιος ο Χριστός ,ήταν κάποιος άγγελος.
Ο νέος την πήρε από το χέρι και την πήγε σε μια γειτονιά της Αθήνας .Εκεί σε κάποια πόρτα μια ταμπέλα έλεγε.Διατίθεται σπίτι δωρεάν σε οικογένεια, η μητέρα με παιδί .με την υποχρέωση να προσέχουν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι.
Κτύπησαν την πόρτα ,και μια κυρία ,πολύ ευγενική και τρυφερή τους υποδέχτηκε.Η Άννα είπε ότι ενδιαφερόταν ,με μόνη απαίτηση εκ μέρους της να μπορεί το βράδυ να πηγαίνει να δουλεύει στο σουβλατζίδικο για να βγάζει τα έξοδα του παιδιού της που ευελπιστούσε ότι θα το πάρει πίσω.Η Κυρία της είπε ότι δεν υπήρχε λόγος να δουλέψει το βράδυ γιατί θα είχε και μισθό.Όταν η Αννα  άκουσε το ποσόν έτριψε τα μάτια της.Γιατί τόσα ?ρώτησε.Γιατί το αξίζεις της απάντησε η Κυρία  και την πήγε να δεί το σπίτι της.
Με λίγα λόγια ,ήταν κάτι που ούτε το είχε ονειρευτεί.Ο νέος ετοιμάστηκε να φύγει ,αλλά τώρα είχε αλλάξει ολόκληρος.Έλαμπε όλος ,τα ρούχα του είχαν αλλάξει μορφή και τα μάτια του έλαμπαν.Μην φεύγεις του είπε η Άννα ,αλλά εκείνος της απάντησε ."Έχω και αλλού να πάω"Η Άννα έσκυψε του φίλησε τα πόδια,και τα μάτια της ήταν γεμάτα δάκρυα.
Και αν θέλετε να μάθετε την συνέχεια της ιστορίας ,η Άννα πήρε πίσω το παιδί της ,οι ηλικιωμένοι άνθρωποι την υιοθέτησαν και της άφησαν όλη την περιουσία τους.
Ας προσέχουμε λοιπόν ποιός είναι απέναντί μας .Μπορεί να βρεθούμε πρόσωπο με προσωπο  με τον Χριστό.Και στην ουσία πρέπει  κάθε άνθρωπο ανάγκηςκαι όχι μόνο να το αντιμετωπίζουμε σαν να έχουμε μπροστά μας Εκείνον .Θα είναι μεγάλη ευλογία.

EΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Σήμερα αισθάνθηκα την υποχρέωση και την έντονη επιθυμία να ευχαριστήσω τον Θεό ,που μαζί με όλα τα αγαθά με τα οποία με έχει προμηθεύσει μου έχει δώσει και δυό καλά παιδιά ,που είναι ότι καλλίτερο θα μπορούσε να επιθυμήσει μια μάνα.

Το καθένα με τον χαρακτήρα του,αισθάνεσαι ότι αυτά που έκανες για να τα μεγαλώσεις δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτό που τα παιδιά αυτά λειτουργούν στην ζωή τους σεβόμενα τους γονείς τους και προσπαθώντας, το καθένα με τον τρόπο του ,να το ανταποδώσουν.

Όμως η αλήθεια είναι ,ότι θέλω να ευχαριστήσω την κόρη μου,που αγωνίστηκε πολύ μέσα από δυσβάχτατες για τους ώμους της δυσκολίες να φτάσει σε ένα επίπεδο ,που πάντα ήταν μπροστά από μένα ,και στην ουσία εκείνη προσπαθούσε να με μεγαλώσει και να μου δείξει αυτό που είναι το σωστό ,αλλά με ντοκουμέντα .Μπήκε στο Χριστό πολύ αργότερα από εμένα ,αλλά η δική της διάννοια ήταν πολύ αναπτυγμένη ,και μέχρι τώρα μου κάνει ανελειπώς μαθήματα για το πως θα αλλάξω τις στρεβλές μου πεποιθήσεις.

Βέβαια ένα προηγμένο μυαλό βρίσκει πολλά εμπόδια για να μπορέσει να επιβληθεί για να ωφελήσει.Εδώ σε μένα που την παραδέχομαι και την ευχαριστώ που είναι κόρη μου και δοξάζω τον Θεό που μου την έδωσε,δυσκολεύεται να με διορθώσει ,γιατί μια ζωή στρεβλών πεποιθήσεων δεν είναι εύκολο να αλλάξει.

Πάντως την ευχαριστώ για την υπομονή της ,και της υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω.

Έχει δίκιο όταν μου λέει ότι δεν έχω καμιά δικαιολογία για το ότι δεν έκανα αυτά που θα μπορούσα να κάνω ,λόγων των χαρισμάτων που μου έδωσε ο Θεός.

Την ευχαριστώ που έχει την πίστη της ζέουσα ,δώρο Θεού βέβαια ,αλλά ο Κύριος την ευλόγησε με αυτό γιατί της άξιζε,και εγώ την καμαρώνω και της εύχομαι ,όλα τα όνειρά της να πραγματοποιηθούν με την δύναμη του Θεού και να δεί το παιδί της που είναι και αυτό ένα εκλεκτό πλάσμα να το φωτίσει ο Θεός και να το καλέσει στον δρόμο Του για να είναι ολοκληρωμένο.

Δοξασμένο να είναι το όνομά Σου Κύριε και Σωτήρα μας. 

Νοσταλγία.

Ένα από αυτά τα βράδυα παρακολούθησα στην τηλεόραση μια εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη.Ήταν μια περιήγηση στην Πόλη με επισκέψεις στους δρόμους της στον Β.οσπορο στα σχολεία της.Πήρε συνεντεύξεις από μαθητές της μεγάλης του γένους σχολής ,περιηγήθηκε τους χώρους του ,πήρε συνεντεύξεις από δύο ηλικιωμένες κυρίες ,Η μία ήταν ήδη 100 ετών,αλλά τα μάτια της ήταν λαμπερά το χαμόγελό της ακόμα γοητευτικό και οι κουβέντες της σωστές ,και με γνώση του τι έλεγε και του τι ήθελε να περάσει.Η όλη εκπομπή ήταν πολύ ευχάριστη ,αλλά δεν ήταν εκεί το θέμα.Από την ώρα που άρχισε η εκπομπή ,κάτι παράξενο συνεβη στον εσωτερικό μου κόσμο.Εννιωσα μια ακαταμάχητη νοσταλγία .Είχα την αίσθηση ότι ,μιλούσαν για την πατρίδα μου που είχα να την επισκευτώ χρόνια και μου ξύπνησαν αναμνήσεις από τους δρόμους της τις γειτονιές της ,από φίλους που ποτέ δεν τους έχω δεί,αλλά ζουν μέσα μου σαν εικόνες μισοσβησμένες από το πέρασμα του χρόνου.Μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια.Που είναι η γειτονιά μου αναρωτήθηκα.Στο Πέρα ,στα Πριγκηπόνησα στο Μπαλουκλί?

όλα αυτά που ήρθαν στο νου μου τι ήταν?Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μου δεν είχα και μεγάλη επιθυμία να επισκευτώ την Κωσταντινούπολη.ήταν από αυτά που έκαναν οι Τουρκοι κατά καιρούς και οι απειλές τους που εμπόδιζαν την καρδιά μου να σκεφτεί ,τις καλές μέρες που έζησαν παληά οι Έλληνες παρέα με τον Τουρκικό λαό ,με άριστες σχέσεις και πολύ αγάπη ,ήταν η ζωή μου ,που δεν μου επέτρεπε να κάνω όνειρα?Ποιός ξέρει ?Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτό που ξύπνησε μέσα μου δεν ήταν μεταφυσικό.Ο παππούς μου και η γιαγιά μου νησιώτες και οι δύο γνωρίστηκαν στην πόλη και εκεί παντρεύτηκαν και έκαναν οικογένεια.Τα 4 παιδιά τους γεννήθηκαν στην Πόλη .ένα από αυτά τα παιδιά ήταν ο πατέρας μου.Είχα μερικά ακούσματα ,όπως την ωραία ζωή που έκαναν και την πραγματική μόρφωση που πήραν στα σπουδαία σχολεία της Πόλης.όμως εγώ σαν παιδί δεν έκανα παρέα με τους μεγάλους .Τους φοβόμουν.Προτιμούσα τις φίλες μου η την μοναξιά μου.Επομένως αυτό που αιστάνθηκα δεν ήταν από τις μνήμες των διηγήσεων ,αλλά μάλλον μέσα στο d n a των κυττάρων μου ήταν αποθηκευμένες οι μνήμες του πατέρα μου .Μεγάλο πράγμα η κληρονομικότητα.Αλήθεια σας λέω πέρασα ένα βράδυ που με στοίχειωσε.Θα ήθελα να πάω ,αλλά θα βρώ το σπίτι μου? θα βρω τους φίλους μου? θα ζήσω έτσι όπως δημιουργήθηκε στο νου μου και στην καρδιά μου ένα ανύποπτο βράδυ μέσα από μια εκπομπή???????????

Σχέσεις μάνας και κόρης.

Μια σχέση που δεν μπορεί να περιγραφεί ακριβώς όπως είναι .Είναι μια σχέση αγάπης και σύγκρουσης ,μια σχέση λατρείας και μίσους πολλές φορές αν θέλουμε λίγο να υπερβάλουμε .Και δεν μιλάω για σχέσεις που έχουν μέσα στοιχεία αρρωστημένα ,η από την μάνα η από την κόρη.
Οι πιό παλιοί έλεγαν ,¨Της καλομάνας το παιδί ,το πρώτο ναναι κορίτσι.Αυτό γιατί τα χρόνια εκείνα οι άνθρωποι έκαναν πολλά παιδιά και το πρώτο αν ήταν κορίτσι ,θα έδινε ενα χέρι βοήθειας στη μάνα.
Κάθε όμως περίπτωση μάνας και κόρης είναι διαφορετική.Παίζει ρόλο ο χαρακτήρας των προσώπων και η διαπαιδαγώγηση που η κάθε μάνα θα δώσει στην κόρη της.
Όταν η μάνα είναι πολύ επιεικής η κόρη είναι πιό τρυφερή με την μάνα της αν και εκείνη η κόρη δηλαδή, θέλει την άνεσή της και να μην υπάρχουν παρεμβολές στα θέλω της.
Αυτό βέβαια εγκυμονεί κινδύνους γιατί όταν το κορίτσι κάνει ότι θέλει και επιβραβέβεται,ειδικά στην εφηβεία ,μπορεί να πέσει σε λακούβες,και να τα βάλει με την μάνα του ,και θα της προσάψει ευθύνες ότι εκείνη δεν την προστάτεψε όσο έπρεπε
Παρ'όλα ταύτα δεν υπάρχει πιό ισχυρή και πραγματική αγάπη ,από αυτή .Δηλ.μανας και κόρης.Η σχέση αυτή για να φτάσει στο απόγειό της ,πρέπει να περάσει μέσα από συμπληγάδες ,από πόνο από άγχος εκ μέρους της μάνας και από θυμό και επανάσταση από μέρους της κόρης.Μάνα και κόρη αμφισβητούν τις ενέργειες τις απόψεις , η μία της άλλης ,και η κόρη αμφισβητεί τον τρόπο που συμπεριφέρεται απέναντί της ,ειδικά αν υπάρχει και αγόρι στην οικογένεια ,νομίζει ότι ο γυιός απολαμβάνει περισσότερων προνομίων,από εκείνη και ο πόλεμος καλά κρατά.Στην πραγματικότητα τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει σες μάνες που σε γενικές γραμμές έχουν επίγνωση του ρόλου τους και ενημερώνονται συνέχεια ,πάνω στα θέματα των παιδιών και ειδικά των εφήβων.
Η κόρη όμως τα βάζει με την μάνα που δεν διεκδικεί δικαιώματα ίσα με τον άνδρα ,και την υποχρεώνει να κάνει και εκείνη το ίδιο .
Στην ουσία έχει μια ζήλεια που η μάνα στέκεται αδιαμαρτύρητα και φροντίζει χωρίς να ζητάει τίποτα.Την αμφισβητεί ως προς την ειλικρίνειά της ,ως προς τον τρόπο που παρουσιάζει τις απόψεις της ,και η ελευθερία που της δίνει να κάνει αυτό που θέλει αναλαμβάνοντας τις ευθύνες της ,προσάπτοντας της ότι της δίνει διπλά μυνήματα.Την θέλει να την αποδέχεται άνευ όρων ,και να συμμετέχει ,στις επιπολαιότητες που είναι φυσικό να κάνει ,έχοντας πάπλωμα την μάνα.Αν αυτό δεν γίνει τότε αρχίζει η έλλειψη εμπιστοσύνης η έλλειψη προσέγγισης η έλλειψη στοργής και αγάπης.Αυτά όμως όλα είναι προσωρινά γιατί όταν το κορίτσι βρει τον δρόμο του ,και αν η μάνα συνεχίζει να είναι κοντά ανεξάρτητα από όλες τις προσβολές και της κακίες που έχουν εκτοξευθεί εναντίον της ,γιατί ξαίρει ότι όλα αυτά γίνονται για να σταθεί το κορίτσι στα πόδια του,όλα αλλάζουν.Η αγάπη επιστρέφει ,η στοργή κάνει την εμφάνισή της ,η επιθυμία της επαφής γίνεται ορατή και το κορίτσι κατά κάποιον τρόπο προσπαθεί να μοιάσει εν μέρει στη μάνα ,καθώς και απαιτεί να της αναγνωρίσει η μάνα την δική της πρόοδο και τις μεγαλύτερες γνώσεις της ,καθώς είναι φυσικό.Όπως επίσης φυσικό και απαραίτητο είναι η μάνα να θαυμάσει την κόρη και να της το δείξει και να της το πει και με λόγια.,Όλα αυτά όμως παίρνουν χρόνο ,θέλουν υπομονή ,κατανόηση ,και απόψεις σταθερές για να μπορεί το παιδί να έχει την ασφάλεια που χρειάζεται.
Υπομονή λοιπόν νέες μαμάδες όλα θα πάνε καλά γιατί εσείς ξερετε περισσότερα και είσαστε πιό ενημερωμένες.Μόνο να έχετε την αντοχή και την διάθεση να σταθείτε όρθιες με αγάπη δικαιοσύνη και σταθερότητα απόψεων.

ΤΑ ΠΕΡΙΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΙΓΩΝΤΑΙ.

Καθισμένη μπροστά στο γραφείο της ,η Ελένη προσπαθούσε να συγκεντρωθεί για να αποτελειώσει το γράμμα που εγραφε στην φίλη της.Ουφ !!τι μπελάς κι αυτός? τι να γράψεις σ'ένα γράμμα?
Τουλάχιστον από το τηλέφωνο κάνεις μια άμεση επαφή.Κάνεις ερωτήσεις παίρνεις απαντήσεις και επι πλέον δεν μπορείς να μιλάς για ώρες γιατί τα χρήματα πέφτουν σε κάθε λεπτό. Έτσι λες τα απαραίτητα και τα πιο ουσιώδη.
Στο γράμμα πρέπει να γράψεις όλα τα νέα ,όταν μάλιστα έχεις να δεις τον άνθρωπο αυτό πολύ καιρό.Η Ελένη  βαρυόταν τα πολλά λόγια και έτσι προσπαθούσε να κάνει το σωστό και να μην απογοητεύσει και τη φίλη της.
Κάποια στιγμή τα κατάφερε.Εσκυψε στο τελευταίο συρτάρι του γραφείου να  βρει ένα φάκελο από τα παλιά γράμματα της φίλης της για να γράψει τον Τ.Κ. Πάντα τον ξεχνούσε.Ανοίγοντας το συρτάρι ένιωσε μια δυσφορία.Τετράδια παλιά γραμμένα,αποκόματα από εφημερίδες με κάποια ενδιαφέροντα θέματα της εποχής,κάρτες χριστουγεννιάτικες και πασχαλινες,περισεύματα από κομάτια χρυσόχαρτου και άλλων εορταστικών χαρτιών και άλλα συνοθηλεύματα από ετερόκλητα αντικείμενα, βρισκόντουσαν στοιβαγμένα ακατάστατα.
Η έλλειψη τάξης και οργάνωσης των συρταριών της, έκανε την Ελένη να αισθάνεται άσχημα.Οχι ότι την εμπόδιζε κάτι από τις εξωτερικές συνθήκες ,ελλειψη χρόνου η χώρου αλλά δεν το θεωρούσε άξιο λόγου το θέμα αυτό για να σπαταλήσει τον χρόνο της εκεί,και από την άλλη αισθανόταν ότι ήταν ζωντανή και ανακάτευε πράγματα,αφού τα χρησιμοποιούσε.Παρ' όλα ταύτα ,υποσχέθηκε στον εαυτό της ΄οτι κάποα ώρα θα τα τακτοποιήσει.Ξαφνικά ψάχνοντας για τον φάκελλο ,βρήκε ένα βιβλιαράκι από εκείνα που προτείνουν δίαιτες αδυνατίσματος.
Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. < Μήπως πρέπει να χάσω μερικά κιλά?>μονολόγησε. Εβγαλε το βιβλιαράκι και της έκανε εντύπωση ο τίτλος του.<<Τα περιτά πρέπει να καίγωνται>>.Να καίγωνται,να καίγωνται ,κόλησε στο μυαλό της.Εννοούσε βέβαια για τα κιλά.
Εχει δίκιο ,σκέφτηκε.Πως όμως?Ο σκοπός είναι να μην μαζεύεις περιττά.Κοίταξε μέσα στο συρτάρι της. Τίποτα δεν έβλεπε περιτό. Ολα είχαν την ώρα που θα  χρειαζόντουσαν και όλα πίσω τους  είχαν τη  στιγμή που τα αγόρασες και σημάδευε ένα γεγονός .Εκτός αυτού ήξερε που θα βρεί κάτι που κάποιος θα χρειαζόταν, ένα κομματι χαρτί ,μια γόμα ένα στυλό ,μια κάρτα και ότι άλλους θυσαυρούς αντιπροσώπευαν αυτά τα συνοθυλεύματα.
Ετσι είχε γεμίσει συρτάρια και ντουλάπες μήπως κάποια φορά της χρειαστεί κάτι.Με αυτό το σκεπτικό,λειτουργούσε και  αυτά τα γεμάτα συρτάρια και ντουλάπες της έκαναν την ζωή δύσκολη.
Ήταν πανευτυχής να χαρίσει κάτι,αλλά να πετάξει να καψει!!!!!!!Α ΌΧΙ.

Mε αυτό το σκεπτικό ,ποτέ δεν έβγαλε από την γλάστρα ένα μισοπεθαμένο λουλούδι για να βάλει στην θέση του ένα καινούριο,δεν έκανε μια αλλαγή στα έπιπλα που είχαν φθαρεί γιατί της θύμιζαν τα παλιά,όταν με την χαρά και την αισιοδοξία της νεότητας ωργάνωνε την ζωή της,και το χειρότερο απ'όλα ποτέ δεν έκοβε μια σχέση στην οποία δεν είχε τίποτα να δώσει ,η να πάρει.
Άραγε αυτό είναι φυσιολογικό ,και τι δείχνει αυτή η συμπεριφορά?Αδυναμία ,έλλειψη αποφαστικότητας ,φόβο .τι???
Αυτό το θέμα την είχε απασχολήσει πολλές φορές, αισθανόταν ότι βούλιαζε σ'ένα τέλμα .
Εξαρτιώταν από την φιλοπατρία του καθενός.Ποτέ ένα βήμα μπρός ,και όταν αυτό γινόταν, κάτω από συνθήκες ευνοικές η υποχρεωτικές,η πρόοδος ήταν ελάχιστη.
Ας είναι!!σκέφτηκε ."δεν θα με πει κανείς ποτέ επαναστάτρια.¨"
Είχε μεγαλώσει με εθνικά χριστιανικά και οικογενειακά ιδεώδη,από τον καιρό ακόμα που το εθνικό ιδεώδες δεν ήταν ύβρις.Πίστη στον Θεό αγάπη για την πατρίδα και υπακοή στους γονείς.
Είναι έτσι, η ο καθένας έχει προκαθορισμένη πορεία ,πολύ πριν έλθει στον κόσμο.?
Επαιζε πουθενά ρόλο η ελεύθερη βούληση ,η ελευθερία του ατόμου ,η ,η προσωπική προσπάθεια?
Εκείνη εκτός από ελάχιστες φορές,είχε την εντύπωση,ότι ήταν μια μαριονέτα στα χέρια κάποιου επιδέξιου ,η αδέξιου ,που της κουνούσε τα σκοινάκια και της έδινε κίνηση.
Κάποτε επιτέλους κατάλαβε ότι η μόνη λύση ήταν να ακουμπήσει στον Θεό ,χωρίς να ξέρει ,ότι ο Θεός την οδηγούσε όλα αυτά τα χρόνια.
Προσευχόταν συντριμμένη από την μηδαμινότητά της,ζητούσε απεγνωσμένα βοήθεια.
"Κύριε εκέκραξα πρός Σε  ελέησόν με"
Μόνιμη κραυγή μέσα σ'ένα κόσμο ακατάστατο ,κακό με μόνιμο κλειδί στις πράξεις του ήταν
"τα περιτά πρέπει να καίγωνται"Καίγονται τα δάση ,καίγονται οι πετρελαιοπηγές,καίγονται πλοία οικοδομήματα και προπάντων καίγονται ψυχές,!!!
Όχι εκείνη δεν μπορούσε ούτε να πετάξει ,ούτε να καψει ,ούτε να ξεριζώσει ένα λουλουδάκι που ίσως με την περιποίηση έπαιρνε τ'απάνω του και ζωντάνευε πάλι .Θα της έδινε πολύ μεγάλη χαρά.
Δεν μπορούσε να αδειάσει τα πατάρια με τις αναμνήσεις της.Τα παιχνίδια των παιδιών,το τρενάκι ,που κάθε Χριστούγεννα έβγαινε και όλη η οικογένεια γύρω από το τραπέζι το παρακολουθούσε να τρέχει στις γραμμές , να κάνει στάσεις ,και να παίρνει σαν επιβάτες τα πλει μομπίλ του γιού,η να πετάξει την κούκλα της κόρης που μια πρωτοχρονιά της την έκανε δώρο ,μαζί με όλα της τα προικιά σε μια βαλιτσούλα .και τα είχε ράψει μόνη της ΄
Με την σκέψη και μόνο, ένας σουβλερός πόνος ,της διαπέρασε τα στήθεια.,Ένας αγώνας ολόκληρης ζωής ,μιας ζωής με πίστη, με συναισθήματα αγάπης στοργής προσφοράς ,να ριχτούν στον κάλαθο των αχρήστων και να καούν.Οχι ,δεν ήταν για εκείνη.
Ερριξε μια ματιά στο βιβλιαράκι με την δίαιτα,"τα περιττά πρέπει να καίγωνται"
Το έρριξε μέσα στον σιδερένιο κουβά που έρριχνε τα άχρηστα."Εσύ τουλάχιστον το χρειάζεσαι το καψιματάκι σου."και του έβαλε φωτιά.
Ευχαριστημένη ,έγραψε τον Τ.Κ.στον φάκελλο και το γράμμα ήταν έτοιμο να ταχυδρομηθεί.
  

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.Η

Από την ώρα που αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε την ύπαρξή μας ,αρχίζει και η αγωνία για το ποιό είναι το νόημα της ζωής.Αυτά που βλέπουμε γύρω μας κάθε άλλο παρά ελκυστικά είναι.
Βλέπουμε γύρω μας φόβο, αγωνία ,ζήλια ,κακία ,και αντιμετώπιση ανθρώπου πρός ανθρώπον χωρίς έλεος,και κατανόηση. βλέπουμε να υπάρχει ρατσισμός και εγωισμός και όλα αυτά να αντιμετωπίζονται με τρόπο που δεν σε εμπνέει καθόλου να ζήσεις και να κάνεις επαφή με τέτοιου είδους συντροφιές..Ζουν, προσπαθώντας να πάρουν χαρά με μέσα που αναρωτιέσαι πως μπορούν να πιστέψουν ότι ,με αυτόν τον τρόπο τα  γίνεται να την αποκτήσουν.
Υπάρχουν όμως και οι άλλοι που ζουν κάτω από συνθήκες αγάπης καλωσύνης εργατικότητας ,και γενικά ανθρώπους που θα τους χαρακτηρίζαμε,καλούς και σωστούς .
Και οι μεν και οι δε ,περνάνε από ένα λούκι ,που είναι βασανιστικό ,και το παράδειγμα που δίνουν στους νέους κάθε άλλο παρά ελκυστικό είναι.Όλους τους χαρακτηρίζει ένα είδος πείνας και δεν ξέρουν τι είναι αυτό που τους χρειάζεται.
Κανένας δεν  βρίσκει την άκρη εάν δε συναντήσει Εκείνον,τον Ιησού Χριστό και να Τον στέψει Κύριο της ζωής του.Μπορεί να μην έχει συνειδητοποιήσει τι του συμβαίνει,αλλά διαπίστωσε ότι οι απολαύσεις που κάποτε ζητούσε έπαψαν να έχουν νόημα,και έχασαν την γεύση τους.
Η αναζήτηση στους περισσότερους είναι πνευματική.Δεν το ξέρουν ,και ούτε φαντάζονται ,αν η συνάντησή τους με τον Χριστό δεν πραγματοποιηθεί.Ο άνθρωπος είναι πνεύμα έχει ψυχή και ζει σε ένα σώμα.Ο πραγματικός άνθρωπος δεν μπορεί πάντα να ικανοποιείται με τα πράγματα των αισθήσεων.
Για μένα αυτή η πείνα ,άρχισε να γίνεται έντονη ,μετά τα 40.Μεχρι τότε ζούσα μια ζωή οικογενειακή,με δυσκολίες και ευκολίες ,με φροντίδες και με ώρες και μέρες αναψυχής και μπορώ να πω ότι ήμουν μέσα τον κόσμο.Είχα πολλές φίλες ,πηγαίναμε σε διάφορες εκδηλώσεις ,πίναμε τους καφέδες μας,και αυτό μου κάλυπτε περίπου τις ανάγκες μου.
Σιγά σιγά ,όλα αυτά άρχισα να μου φαίνονται ανόητα ,και άρχισα να ψάχνομαι.
Παρακολούθησα μαθήματα φιλοσοφίας ,Ψυχολογίας ,Ιστορίας ,Θεολογίας.Μπήκα σε κύκλους Χριστιανικούς ,και αιστάνθηκα καλλίτερα.Εμεινα αρκετά χρόνια ,ώσπου και εκεί άρχισα να αισθάνομαι ότι δεν παίρνω αρκετή τροφή.Συγχρόνως άρχισα να βλέπω την ζωή σαν μια παρωδία της πραγματικότητας.
Ήμουν με τον Χριστό αλλά η αλλαγή δεν είχε συντελεστεί.Τα προβλήματά μου με απασχολούσαν και με φόβιζαν και αισθανόμουν να καραδοκεί γύρω μου ο κίνδυνος.Όλες μου οι μελέτες δεν με ωφελούσαν παρά ελάχιστα.Εν τω μεταξύ οι δυσκολίες με τσάκιζαν.Σκεπτόμουν ότι ένας παντοδύναμος και πολυεύσπλαχνος Θεός δεν ήταν δυνατόν να φιαξει μια τέλεια δημιουργία για να την ζήσουν τα παιδιά Του, και η ζωή να έχει τέτοια χάλια.Δεν μπορούσα να το διαννοηθώ .
Πήγαινα στον Θεό και του έλεγα να βοηθήσει.Εκείνος βοηθούσε αλλά εγώ δεν είχα παραδοθεί στα χέρια Του..Το χωρίς εμού δεν μπορείτε να κάνετε ουδέν ,ήρθε και καρφώθηκε στο μυαλό μου.
Οχι όμως στην καρδιά μου.Χρόνια αγώνας και χρόνια δοκιμασίες που δεν ήξερα από που έρχονταν.Ετρεχα στα πόδια Του και Τον παρακαλούσα.¨"Ελα Κύριε στην ζωή μου"
Εκείνος ήταν εκει ,εγώ απουσίαζα.
Δεν είχα καταλάβει τίποτα από το τι είχε συντελεστεί με την θυσία του Κυρίου επάνω στον Σταυρό
Δεν μπορούσα να καταλάβω ότι η θυσία του Ιησού με καθάρισε από όλα και με έκανε δικαιοσύνη του Θεού εν ΧριστώΌτι με έκανε νέο κτίσμα και όλα ξανάρχιζαν για τους πιστεύοντες, από την αρχή.
Είμαστε αγνοί και καθαροί, παίρνοντας την ίδια φύση του Θεού και μπορούσα να κάνω ότι και ο Χριστός..Αυτό μου ήταν αδιανόητο.Οχι ότι δεν πίστευα τον λόγο,αλλά μόνο με τον νου.
Προσευχόμουν και του το ζητούσα.Είχα όμως την αίσθηση ότι οι προσευχές μου δεν έβγαιναν πιο πέρα από το δωμάτιο.Πίστευα ότι θα γινόταν.Περίμενα με υπομονή και προσπαθούσα να κάνω το θέλημά Του.Πάντα προσπαθούσα αλλά η δική μου προσπάθεια ήταν άκαρπη.Εγω !!!!!!!!!!!!!Τι ήμουν εγώ????Ενας κόκκος της αμμου σε μια απέραντη παραλία σε ένα απέραντο κόσμο σε έναν πελώριο γαλαξία.Ο Κύριος όντινα θέλει ελεεί και όντινα θέλει οικτίρει.Τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε αν δεν ελκυσθούμε ανωθεν.Εμένα με είχε ελκύσει !!!!!!!!!!!!!!!Επρεπε να περιμένω.
Και περίμενα και περίμενα,με σκαμπανεβάσματα,Πότε γέλιο ποτε δάκρυ,και όλοι να νομίζουν ,εκτός από τους δικούς μου ,ότι η πίστη μου είναι απεριόριστη.όχι ότι δεν ήταν!!!Αλλά μόνο με τον νου.Και αυτό ,χωρίς να έχω πειστεί ,ότι δεν είμαι πια αμαρτωλή ,ας  είχα δεχτει το Ιησού Χρισστό για προσωπικό μου σωτήρα.Ας ήξερα ότι και να διέπραττα αμαρτία είχα τον Παράκλητο,δίπλα στον Πατέρα και το Ιησού Χριστό.
Και έτσι χωρίς να έχει μεσολαβήσει τίποτα ,ένα βράδυ που καθόμουν στον καναπέ και έψαχνα στο χαζοκούτι μήπως βρώ κάτι να δω,απογοητευμένη άρχισα να ψάχνω μηχανικά δίπλα μου σε μια εφημεριδοθήκη.Το χέρι μου έπιασε ένα βιβλίο ξεχασμένο και πιθανόν διαβασμένο από παλιά.Το άνοιξα ,το διάβασα και αυτό ήταν.Ανοιξαν τα μάτια της ψυχής μου,και έτσι με το φύσημα του αέρα εγώ κατάλαα ,όσα δεν μπορούσα,πρίν να τα κάνω κτήμα μου.
Είμαι παιδί Θεού και συγχρόνως η δικαιοσύνη του Θεού εν Χριστώ Ιησού.Είμαι στα μάτια δίκαια όσο ο Ιησούς και μπορώ όσα μπορεί και ο Ιησούς.
Ο Ιησούς ήλθε σαν άνθρωπος ,έτσι θαυματούργησε,έτσι θεράπευσε έτσι τάισε και έτσι σαν άνθρωπος πέθανε,με θάνατο Σταυρικό.Όλα αυτά τα έκανε ο Πατέρας Θεός για εμάς τους ααμαρτωλούς και μας έδειξε την δύναμη που έχουμε άν δεχτούμε το Χριστό σαν Σωτήρα μας.
Εχουμε όλε τις πνευματικές ικανότητες γιατί με αυτές μας επροίκησε ο Πατέρας αρκεί να μείνουμε ενωμένοι με την άμπελο.Αρκεί να προχωρούμε μιμούμενοι τον Χριστό και να προσπαθούμε κάθε ημέρα να μορφώνεται περισσότερος Χριστός μέσα μας.

ΕΓΩ Ο ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ.

Σας είχα υποσχεθεί να σας πω πως συνδίασα την ζωή μου με αυτή του μπαλαντέρ.Και πρώτα πρώτα να σας πω ότι αυτό το ας το πούμε διήγημα το έγραψα πριν πολλάπολλά χρόνια ,όταν ακόμα ήμουν στην φάση του παράπονου.
Από μικρό παιδάκι εμπαινα πάντα εκεί που υπήρχε ανάγκη.Στα μικρότερα παιδάκια από εμένα ,όταν ήταν αδύνατα στα μαθήματα ,έκανα την δασκάλα.Οι μαμάδες με καλούσαν να τα βοηθήσω ,Στις διακοπές τους μάθαινα να κολυμπούν,Τα φορέματα μου τα μοιραζόμουν αν κανένα κοριτσάκι ήθελε να πάει κάπου και δεν είχε το κατάληλο φόρεμα.Αργότερα όταν παντρεύτηκα έμπαινα στην δουλειά του συζύγου μου ,όταν κάπου υπήρχε έλλειψη.Στους φίλους μου ήμουν η παρηγοριά στα προβλήματά τους .Στους ηλικιωμένους συγγενείς όταν ήταν μοναχικοί ,τους έκανα παρέα και τους πήγαινα για να πάρουν την σύνταξή τους.Στους γονείς μου και όχι μόνο ήμουν η νοσοκόμα που θα τους έβαζε τις ενέσεις ,θα τους γιατροπόρευε και θα τους παρηγορούσε. Σε δύσκολες στιγμές στην οικογένεια θα στεκόμουν βράχος για να σπάνε όλα τα κύμματα επάνω μου.Και ότι άλλο φανταστείτε για φίλους γνωστούς και τελείωσ ξένους.
Μου είχε δώσει ο Θεός ένα μεγάλο δώρο ,γιατί ότι έκανα ευχαριστούσε εμένα και όχι κανένα αλλο.
Κάποτε όμως σε πολύ μεγάλες μου δυσκολίες δεν μπόρεσα να πάρω παρηγοριά παρ' όλον ότι όλοι προσπάθησαν.Αυτό ήταν δική μου αδυναμία και έφτασα μέχρι την κατάθλιψη.Δεν αδικούσα κανέναν αλλά τα έβαζα με τον εαυτό μου και έλεγα ότι το λάθις είναι δικό μου ,και εψαχνα χρόνια για να βρώ την ειρήνη και την χαρά.Εν τω μεταξύ ήμουν μέσα σε όλα τα πράγματα του Θεού ,πίστευα στην χάρη Του και στην θυσία του Ιησού Χριστού αλλάμόνο διανοητικά.
Εγώ επέμενα με τον τρόπο που ήξερα επί χρόνια ,ώσπου η χάρη Του ήρθε και με βρήκε έτσι ξαφνικά και με εντελώς θαυματουργικό τρόπο.
Και τώρα είμαι μπαλαντέρ όπου καλούμαι αλλά πλέον ξέρω ,ότι γιαυτό με επέλεξε ο Θεός και ΄οχι για να κάνω σπουδές και καρριέρα όπως νόμιζα εγώ ότι είχα ανάγκη.

Ο ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ ΔΙΗΓΗΜΑ.

Ήμουν καθισμένη στο κρεβάτι μου και διάβασμα ένα βιβλίο.Ήταν ένα best seller μυθιστόρημα ,βιβλίο τσέπης που είχε ενδιαφέρον.Χωρίς να έχει φιλοσοφικές απόψεις η μεγάλη λογοτεχνική αξία ,περιείχε πολλές αλήθειες.Ηπρωταγωνίστρια ήταν μια γυναίκα που αγωνιζόταν για την ελευθερία,Την ελευθερία της βούλησης την ελευθερία του πνεύματος που ολοκληρωνόταν από πράξεις αντάξιες των ιδεών της.Είχε αποδείξει ότι αυτά που πρέσβευε τα έκανε αγώνα χωρίς να σκέπτεται τις συνέπειες που πολλές φορές ήταν πολύ δυσάρεστες.
Στην διάρκεια της ζωής της αναγκάστηκε πολλές φορές να υπερβεί τον εαυτό της και η προσπάθεια αν και την καταπονούσε ,την δικαίωνε τελικά.
Προβληματίστηκα και αναλογίστηκα την δική μου κατάσταση.Ποτέ δεν αιστάνθηκα ελεύθερη,πάντα μιά αλυτσσίδα μου έκοβε τον δρόμο και μου καθόριζε μέχρι που θα φτάσω.Πάντα ένα λουκέτο μου κλείδωνε το μυαλό και οι ιδέες και οι επιθυμίες είχαν ορισμένο όριο που δεν επαρκούσε για την ανάπτυξή μου.Τα κλειδιά της αλυσσίδας και του λουκέτου δεν τα κρατούσα εγώ.
Και ήταν φυσικό στην ανήλικη ζωή μου να είναι αυτό λογικό,αλλά όταν ήρθε η ώρα να μου τα δώσουν ,εγώ τι έκανα?Τα μοίρασα και κράτησα μόνο ένα μικρό κλειδάκι που δεν μπορούσε να ανοίξει μόνο του τίποτε.Το κλειδάκι ήταν σαν αυτό που έχουν οι θυρίδες στις τράπεζες ,που για να ανοίξουν χρειάζεται και το κλειδί που κρατάει ο υπάληλος της τράπεζας.
όταν έδωσα τα κλειδιά μου είχα την εντύπωση ότι θα εφτανα στο ποθητό με συνεργασία των κατόχων που είχαν τα άλλα κλειδιά. Αυτό ήταν ουτοπία.Δεν απέκτησα ποτέ τα άλλα κλειδιά αλλά η ευθύνη ήταν δική μου.
Καθώς έκανα αυτές τις καθόλου ψυχοτονωτικές σκέψεις ,γύρισα λίγο το κεφάλι μου προς τα αριστερά.Εκεί βρίσκεται η τουαλέττα μου με ένα μεγάλο καθρέφτη.Με έκπληξη είδα να καθρεφτίζεται μέσα στον καθρέφτη μια μορφή.Ένα πρόσωπο ακαθόριστου φύλλου .Στο κεφάλι φορούσε ένα σκουφί κόκκινο με μια φούντα που έπεφτε μέσα στο πρόσωπό του και κατέληγε σε ένα κουδουνάκι.Τα ρούχα του ήταν παρδαλά,κόκκινα πράσινα ,κίτρινα.Για κουμπιά είχαν κουδουνάκια
Στο λαιμό του φορούσε μια τραχηλιά με μύτες που και αυτές κατέληγαν σε κουδουνάκι

Το πρόσωπό του ήταν ευχάριστο.Αλλά κάτι δεν ταίριαζε με όλα αυτά.Το χαμόγελό του είχε μια πίκΞανακοίταξα με περιέργεια.Τι ήταν αυτό μέσα στον καθρέφτη?Γύρισα από την άλλη πλευρά να δώ μήπως τα παιδιά είχαν κρεμάσει στον απέναντι τοίχο καμιά φιγούρα,κανένα πόστερ καμιά εικόνα κομμένη από κανένα περιοδικό.Όμως στον τοίχο είδα το κάντρο με την φφυλωσιά και το πουλί που είχα κεντήσει εγώ κάποτε που έβλεπα καλλά και εκτονονώμουν κεντώντας.
έτριψα τα μάτια μου με την ελπίδα ότι η μορφή θα εξαφανιζότα.Ομως όταν ξαναγύρισα το κεφάλι μου το πρόσωπο με την αστεία και λυπημένη μορφή ήταν εκεί.
Εκανα τον σταυρό μου αλλά με έκπληξη είδα και την μουρίτσα να κάνει και εκείνη τον σταυρό της.Τι μου συνέβαινε?
Tότε άκουσα.!!! Τι με κυττάς με τόση έκπληξη?δεν με ξέρεις?"και πριν προλάβω να απαντήσω,συνέχισε.Είμαι ο μπαλαντέρ."Δεν ξέρεις τι δουλειά κάνω?'Οταν είμαι στο παιχνίδι ,γιατί πολλές φορές με βγάζουν έξω σαν άχρηστο χαρτί,πάω και αντικαθιστώ ,όποο χαρτί λείπει.
Αν ο παίκτης έχει έλλειψη του 10 με λέει 10 ,αν λείπει ο φάντης το λένε φάντη ,αν ο άσσος παριστάνω τον άσσο με την βοήθειά μου ο παίχτης είναι σχεδόν πάντα κερδισμένος.
Εγώ από μόνος μου δεν έχω καμιά αξία.Δεν έχω ούτε φύλλο ούτε ούτε χρώμα ούτε αριθμό.
Βοηθάω και ξελασπώνω καταστάσεις και μετά τίποτα .Στην αχρηστία.


Τέλος του πρώτου μέρους θα συνεχίσω με την ταυτότητα του μπαλαντέρ που έχει πολύ μεγάλη σχέση με εμένα και θα το αναλύσω .Αλλά αυτό ήταν πριν πολλά πολλά χρόνια.

ΜΙΑ ΜΑΚΡΥΑ ΠΟΡΕΊΑ 2

Στην πνευματική μου πορεία και στο ξεκίνημα για την συνάντησή μου με τον Θεό ,πέρασα πολύ όμορφες ημέρες .Ημέρες που μου έφεραν χαρά και ευδαιμονία ,και η ζωή μου κυλούσε ειρηνικά και πίστευα ,εγώ η μωρή ,ότι έκανα το θέλημά Του και προχωρούσα ,με βηματισμό ικανοποιητικό ,ώσπου μια δική μου ,ολίσθηση ,κάποια ασθένεια ψυχολογική ήρθε και με έκανε ένα ερρείπιο.
Είδα και έπαθα να συνέλθω ,και αφού απομακρύνθηκα από τους κύκλους τους πνευματικούς όχι από δική μου υπαιτιότητα ,αλλά γιατί ανέλαβα κάποιες υποχρεώσεις που ήταν απαραίτητο να αναλάβω.Όταν ξαναγύρισα η αίσθηση ότι το προχώρημα ήταν πενιχρό και ότι δεν τρεφόμουνα σωστά.Παρέμενα νήπιο εν Χριστώ.
Κάποιες  μεγάλες δυσκολίες που ήρθαν μετά ,με έκαναν να ατσαλωθώ και να ζητήσω απεγνωσμένα τον Θεό ,ο οποίος ασφαλώς και ήταν κοντά μου ,και συνέχισα την αναζήτηση με όποιο τρόπο έβρισκα διαθέσιμο.Άκουσα πολλά διάβασα περισσότερα ,είδα τα σφάλματά μου ,περιόρισα τον εγωισμό μου είδα τα θαυμάσια του Θεού ,αλλά μου έλειπε κάτι.Η αίσθηση ότι η προσευχή μου φτάνει στον θρόνο Του και αν βγαίνει από την καρδιά μου ,και όχι μόνο από τον νου.
Πάλαιψα με αυτό χρόνια και είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν χρειάζεται να ζητάω περισσότερα και με φτάνει η χάρη του ,όπως λέει ο Παύλος.
Όμως η χάρη Του δεν με άφησε ,έτσι ξαφνικά μετά από το διάβασμα ενός βιβλίου,κατάλαβα.Βρήκα την πραγματική μου υπόσταση και τον τρόπο που με βλέπει ο Θεός.
Μου άνοιξε ο δρόμος και πιστεύω ότι τώρα μπορώ να μεγαλώσω και να αποκτήσω καρπούς παρ ' όλον ότι Εκείνος όλα μου τα είχε δώσει εν αφθονία και εγώ δεν μπορούσα να τα πάρω.

Στην συνέχεια αυτα που θα γράψω θα απεικονίζουν τον εαυτό μου ,πριν να διαμορφώσω την σημερινή μου ταυτότητα.

ΜΙΑ ΜΑΚΡΥΑ ΠΟΡΕΙΑ.

Χρόνια ατελείωτα ,έψαχνα μέσα στα βάθη της καρδιάς μου να βρω κάτι που θα με κρατούσε σε  πορεία ανοδική ,χωρίς να είναι στο επίκεντρο της σκέψης μου ,ούτε η δημοσιότητα ούτε τα υλικά ωφέλη.ήταν κάτι άλλο πιό βαθύ και πιό σύνθετο ,που δεν μπορούσα να το εντoπίσω ,και περίμενα να έρθη εκείνο να με βρει.
Εν τω μεταξύ ζούσα μια φυσιολογική ζωή κάνοντας ότι όλοι.Στην δική μου εποχή τα κορίτσια άνοιγαν σπιτικό νωρίς .έτσι κι εγώ ,έκανα οικογένεια και τα παιδιά με απορρόφησαν για πολλά χρόνια.
Οταν αυτά μεγάλωσαν και ο χρόνος που είχα στην διάθεσή μου έγινε περισσότερος ,τότε ξανάρχισαν να με ζώνουν τα φίδια.έβλεπα ότι κάτι περισσότερο από αυτό που είχα ζήσει και ζούσα ,έπρεπε να ήταν η ζωή.
Ο δημιουργός των πάντων δεν μπορεί να έκανε το τελειότερο δημιούργημά Του τον άνθρωπο ,μόνο για αυτά τα τετριμμένα.Ημουν παιδί του Θεού ,όμως έλειπε κάτι που μόνο το φαντάζόμουνα αλλά δεν μπορούσα να το πραγματοποιήσω.
Ψάχνοντας στα σκοτεινά κάποιες ευκαιρίες στην ζωή μου ,ήρθαν και με βρήκαν ,και από εκεί άρχισε η πνευματική μου πορεία.
Κράτησε πολλά πολλά χρόνια μπορώ να σας πω και 30 χρόνια ,με σκαμπανεβάσματα που μου έκοβαν κάθε ελπίδα ότι θα βρώ την άκρη.
Και η ώρα ήρθε που κατάλαβα ότι υπήρχε κάτι που μέχρι τότε δεν το είχα κάνει ,η μάλλον το έκανα ελλειπώς.
Δεν ήμουν σε θέση να κάνω τίποτα μόνη μου ,και όσο και να προσπαθούσα τα αποτελέσματα ήταν πολύ κατώτερα των προσπαθειών.
Ο Θεός ήταν που έπρεπε να είναι πρώτος στην ζωή μου και Εκείνος ήταν που θα ωδηγούσε τα βήματά μου και μαζί με Εκείνον θα πορευόμουνα ,και θα εξαρτιώμουνα αν ήθελα να αλλάξει η ζωή μου.
Αυτά για σήμερα και θα επανέλθω.

Στα δικά Σου χέρια.

Από την στιγμή που πάμε στον Χριστό ,αφήνουμε τους εγωισμούς και τους παληκαρισμούς ,παύουμε να παλεύουμε με τους ανεμόμυλους και να ανησυχούμε υπερβολικά για το αύριο.
Η ζωή μας γίνεται πιο ταπεινή ,η πίστη μας μας οδηγεί στην ηρεμία και η μέριμνα είναι αφημένη στον Κύριο που ξέρει καλλίτερα από εμάς τις ανάγκες μας και κάνει πάντα το καλλίτερο.Αυτό το καλλίτερο δεν είναι πάντα και το πιο ευχάριστο αλλά είναι σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού, η ευλογία στην ζωή μας εάν πραγματικά το πιστέψουμε.
Όλοι μας έχουμε εμπειρίες από τέτοιες καταστάσεις ,που μας απογοήτευσαν και μας έκαναν να ταλαντευτούμε,όμως απεδείχθη εκ των υστέρων ότι το σχέδιο του Θεού ήταν μόνο  για να φέρει ευλογία.Εμείς οι γονείς ανησυχούμε υπερβολικά για τα παιδιά μας.Εάν έχουμε κάνει το χρέος μας σαν γονείς δεν έχουμε παρά να πούμε στον Κύριο.
Κύριε τα παιδιά μου τα έχω αφήσει στα χέρια σου γιατί Εσύ μόνο μπορείς να τα φροντίσεις.
Στέλνεις τους αγγέλους Σου και τους δίνουν ευκαιρίες να Σε γνωρίσουν για να μην αισθάνονται μοναξιά φόβο και ανασφάλεια.
Σε ευχαριστώ Κύριε για την φροντίδα Σου την αγάπη Σου και γιατί έρριξες τα μάτια Σου επάνω μου και μου έδωσες ζωή μέσω του Κυρίου μου Ιησού ΧΡΙΣΤΟΥ. ΑΜΗΝ.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

                                       
Θέλω να κάνω μια ομολογία ,που χρόνια προσπαθούσα να την κάνω ,αλλά πάντα κάτι με εμπόδιζε γιατί ποτέ δεν ήμουν σίγουρη ότι είχα το δικαίωμα να την κάνω γιατί όντας ενοχικό άτομο ,η συνείδησή μου μου έπαιζε άσχημα παιχνίδια ,λέγοντας μου ότι εγώ δεν είμαι άξια αυτού του δικαιώματος.
Το κλικ μου το έκανε ένα βιβλίο που διάβασα τις τελευταίες ημέρες ,και ενώ το είχα ξαναδιαβάσει παλιά δεν είχα καταλάβει τίποτα.Αυτή την φορά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και μετά από προσευχές και μελέτες και μπαίνοντας μέσα στα πράγματα του Θεού ,ήρθε και εγκαταστάθηκε στο νου μου και ίσως ήταν η κατάλληλη ώρα για να πάρω την βοήθεια που μου ήταν απαραίτητη.
Με την θυσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού καθαριστήκαμε από την αμαρτία την οποία την πήρε όλη επάνω Του και παρουσιαστήκαμε στα μάτια του Θεού δίκαιοι και αναμάρτητοι ακριβώς όπως ο Ιησούς.,
Όντας λοιπόν καθαροί κατά χάριν έχουμε πρόσβαση προς τον Θεό που μας βλέπει δίκαιους και μας δίνει το δικαίωμα να χρησιμοποιούμε τις επαγγελίες και την δύναμη του Χριστού και μπορούμε να κάνουμε ακριβώς ότι έκανε Εκείνος ο αναμάρτητος ,ο άμωμος ο Κύριος ουρανού και γης.Μπορούμε να ελέγχουμε την ασθένεια μπορούμε να κυριαρχούμε επάνω στην φύση μπορούμε να ανατρέπουμε κυβερνήσεις δια της προσευχής η να στεραιώνουμε κυβερνήσεις και να τις οδηγούμε στην σωστή πορεία.
Βέβαια έχουμε την υποχρέωση να είναι και η ζωή μας ανάλογη και η συνείδησή μας να μην μας ενοχλεί σε τίποτα.Όλα αυτά τα έχουμε διαβάσει στην γραφή αλλά εγώ και πολλοί άλλοι φαντάζομαι δεν πιστέψαμε ότι μπορούμε να κάνουμε χρήση των δικαιωμάτων μας ,αφού βέβαια έχουμε εκτελέσει τις υποχρεώσεις μας στο ακέραιο.Και επειδή πολλές φορές δεν ξέρουμε ποιές είναι οι υποχρεώσεις μας καταφεύγουμε σε Εκείνον δια της προσευχής και θέτουμε τον εαυτό μας στην διάθεσή Του για να μας αποκαλύψει ότι Εκείνος έχει στο μεγάλο Του σχέδιο για εμάς.  
Αυτά για σήμερα και θα επανέλθω και εύχομαι να μπορώ με την χάρη Του να έχω και αποτελέσματα.
Αυτό όμως είναι στο δικό Του χέρι .Καθώς και το πότε και πως.
Για μένα έγινε η αρχή και ευελπιστώ σε μια καλή συνέχεια.

Δημιουργία

Σήμερα αποφάσισα επιτέλους να ανοίξω ένα blog. Δεν ξέρω αν κάποιος άλλος εκτός από εμένα θα το διαβάζει αυτό το Blog, αλλά είναι δική μου ανάγκη, πράγματα της ζωής μου που έχουν γίνει διηγήματα, ποιήματα και άλλα κείμενα που μπορεί να έχουν και πνευματική υπόσταση.