Από την ώρα που αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε την ύπαρξή μας ,αρχίζει και η αγωνία για το ποιό είναι το νόημα της ζωής.Αυτά που βλέπουμε γύρω μας κάθε άλλο παρά ελκυστικά είναι.
Βλέπουμε γύρω μας φόβο, αγωνία ,ζήλια ,κακία ,και αντιμετώπιση ανθρώπου πρός ανθρώπον χωρίς έλεος,και κατανόηση. βλέπουμε να υπάρχει ρατσισμός και εγωισμός και όλα αυτά να αντιμετωπίζονται με τρόπο που δεν σε εμπνέει καθόλου να ζήσεις και να κάνεις επαφή με τέτοιου είδους συντροφιές..Ζουν, προσπαθώντας να πάρουν χαρά με μέσα που αναρωτιέσαι πως μπορούν να πιστέψουν ότι ,με αυτόν τον τρόπο τα γίνεται να την αποκτήσουν.
Υπάρχουν όμως και οι άλλοι που ζουν κάτω από συνθήκες αγάπης καλωσύνης εργατικότητας ,και γενικά ανθρώπους που θα τους χαρακτηρίζαμε,καλούς και σωστούς .
Και οι μεν και οι δε ,περνάνε από ένα λούκι ,που είναι βασανιστικό ,και το παράδειγμα που δίνουν στους νέους κάθε άλλο παρά ελκυστικό είναι.Όλους τους χαρακτηρίζει ένα είδος πείνας και δεν ξέρουν τι είναι αυτό που τους χρειάζεται.
Κανένας δεν βρίσκει την άκρη εάν δε συναντήσει Εκείνον,τον Ιησού Χριστό και να Τον στέψει Κύριο της ζωής του.Μπορεί να μην έχει συνειδητοποιήσει τι του συμβαίνει,αλλά διαπίστωσε ότι οι απολαύσεις που κάποτε ζητούσε έπαψαν να έχουν νόημα,και έχασαν την γεύση τους.
Η αναζήτηση στους περισσότερους είναι πνευματική.Δεν το ξέρουν ,και ούτε φαντάζονται ,αν η συνάντησή τους με τον Χριστό δεν πραγματοποιηθεί.Ο άνθρωπος είναι πνεύμα έχει ψυχή και ζει σε ένα σώμα.Ο πραγματικός άνθρωπος δεν μπορεί πάντα να ικανοποιείται με τα πράγματα των αισθήσεων.
Για μένα αυτή η πείνα ,άρχισε να γίνεται έντονη ,μετά τα 40.Μεχρι τότε ζούσα μια ζωή οικογενειακή,με δυσκολίες και ευκολίες ,με φροντίδες και με ώρες και μέρες αναψυχής και μπορώ να πω ότι ήμουν μέσα τον κόσμο.Είχα πολλές φίλες ,πηγαίναμε σε διάφορες εκδηλώσεις ,πίναμε τους καφέδες μας,και αυτό μου κάλυπτε περίπου τις ανάγκες μου.
Σιγά σιγά ,όλα αυτά άρχισα να μου φαίνονται ανόητα ,και άρχισα να ψάχνομαι.
Παρακολούθησα μαθήματα φιλοσοφίας ,Ψυχολογίας ,Ιστορίας ,Θεολογίας.Μπήκα σε κύκλους Χριστιανικούς ,και αιστάνθηκα καλλίτερα.Εμεινα αρκετά χρόνια ,ώσπου και εκεί άρχισα να αισθάνομαι ότι δεν παίρνω αρκετή τροφή.Συγχρόνως άρχισα να βλέπω την ζωή σαν μια παρωδία της πραγματικότητας.
Ήμουν με τον Χριστό αλλά η αλλαγή δεν είχε συντελεστεί.Τα προβλήματά μου με απασχολούσαν και με φόβιζαν και αισθανόμουν να καραδοκεί γύρω μου ο κίνδυνος.Όλες μου οι μελέτες δεν με ωφελούσαν παρά ελάχιστα.Εν τω μεταξύ οι δυσκολίες με τσάκιζαν.Σκεπτόμουν ότι ένας παντοδύναμος και πολυεύσπλαχνος Θεός δεν ήταν δυνατόν να φιαξει μια τέλεια δημιουργία για να την ζήσουν τα παιδιά Του, και η ζωή να έχει τέτοια χάλια.Δεν μπορούσα να το διαννοηθώ .
Πήγαινα στον Θεό και του έλεγα να βοηθήσει.Εκείνος βοηθούσε αλλά εγώ δεν είχα παραδοθεί στα χέρια Του..Το χωρίς εμού δεν μπορείτε να κάνετε ουδέν ,ήρθε και καρφώθηκε στο μυαλό μου.
Οχι όμως στην καρδιά μου.Χρόνια αγώνας και χρόνια δοκιμασίες που δεν ήξερα από που έρχονταν.Ετρεχα στα πόδια Του και Τον παρακαλούσα.¨"Ελα Κύριε στην ζωή μου"
Εκείνος ήταν εκει ,εγώ απουσίαζα.
Δεν είχα καταλάβει τίποτα από το τι είχε συντελεστεί με την θυσία του Κυρίου επάνω στον Σταυρό
Δεν μπορούσα να καταλάβω ότι η θυσία του Ιησού με καθάρισε από όλα και με έκανε δικαιοσύνη του Θεού εν ΧριστώΌτι με έκανε νέο κτίσμα και όλα ξανάρχιζαν για τους πιστεύοντες, από την αρχή.
Είμαστε αγνοί και καθαροί, παίρνοντας την ίδια φύση του Θεού και μπορούσα να κάνω ότι και ο Χριστός..Αυτό μου ήταν αδιανόητο.Οχι ότι δεν πίστευα τον λόγο,αλλά μόνο με τον νου.
Προσευχόμουν και του το ζητούσα.Είχα όμως την αίσθηση ότι οι προσευχές μου δεν έβγαιναν πιο πέρα από το δωμάτιο.Πίστευα ότι θα γινόταν.Περίμενα με υπομονή και προσπαθούσα να κάνω το θέλημά Του.Πάντα προσπαθούσα αλλά η δική μου προσπάθεια ήταν άκαρπη.Εγω !!!!!!!!!!!!!Τι ήμουν εγώ????Ενας κόκκος της αμμου σε μια απέραντη παραλία σε ένα απέραντο κόσμο σε έναν πελώριο γαλαξία.Ο Κύριος όντινα θέλει ελεεί και όντινα θέλει οικτίρει.Τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε αν δεν ελκυσθούμε ανωθεν.Εμένα με είχε ελκύσει !!!!!!!!!!!!!!!Επρεπε να περιμένω.
Και περίμενα και περίμενα,με σκαμπανεβάσματα,Πότε γέλιο ποτε δάκρυ,και όλοι να νομίζουν ,εκτός από τους δικούς μου ,ότι η πίστη μου είναι απεριόριστη.όχι ότι δεν ήταν!!!Αλλά μόνο με τον νου.Και αυτό ,χωρίς να έχω πειστεί ,ότι δεν είμαι πια αμαρτωλή ,ας είχα δεχτει το Ιησού Χρισστό για προσωπικό μου σωτήρα.Ας ήξερα ότι και να διέπραττα αμαρτία είχα τον Παράκλητο,δίπλα στον Πατέρα και το Ιησού Χριστό.
Και έτσι χωρίς να έχει μεσολαβήσει τίποτα ,ένα βράδυ που καθόμουν στον καναπέ και έψαχνα στο χαζοκούτι μήπως βρώ κάτι να δω,απογοητευμένη άρχισα να ψάχνω μηχανικά δίπλα μου σε μια εφημεριδοθήκη.Το χέρι μου έπιασε ένα βιβλίο ξεχασμένο και πιθανόν διαβασμένο από παλιά.Το άνοιξα ,το διάβασα και αυτό ήταν.Ανοιξαν τα μάτια της ψυχής μου,και έτσι με το φύσημα του αέρα εγώ κατάλαα ,όσα δεν μπορούσα,πρίν να τα κάνω κτήμα μου.
Είμαι παιδί Θεού και συγχρόνως η δικαιοσύνη του Θεού εν Χριστώ Ιησού.Είμαι στα μάτια δίκαια όσο ο Ιησούς και μπορώ όσα μπορεί και ο Ιησούς.
Ο Ιησούς ήλθε σαν άνθρωπος ,έτσι θαυματούργησε,έτσι θεράπευσε έτσι τάισε και έτσι σαν άνθρωπος πέθανε,με θάνατο Σταυρικό.Όλα αυτά τα έκανε ο Πατέρας Θεός για εμάς τους ααμαρτωλούς και μας έδειξε την δύναμη που έχουμε άν δεχτούμε το Χριστό σαν Σωτήρα μας.
Εχουμε όλε τις πνευματικές ικανότητες γιατί με αυτές μας επροίκησε ο Πατέρας αρκεί να μείνουμε ενωμένοι με την άμπελο.Αρκεί να προχωρούμε μιμούμενοι τον Χριστό και να προσπαθούμε κάθε ημέρα να μορφώνεται περισσότερος Χριστός μέσα μας.
Βλέπουμε γύρω μας φόβο, αγωνία ,ζήλια ,κακία ,και αντιμετώπιση ανθρώπου πρός ανθρώπον χωρίς έλεος,και κατανόηση. βλέπουμε να υπάρχει ρατσισμός και εγωισμός και όλα αυτά να αντιμετωπίζονται με τρόπο που δεν σε εμπνέει καθόλου να ζήσεις και να κάνεις επαφή με τέτοιου είδους συντροφιές..Ζουν, προσπαθώντας να πάρουν χαρά με μέσα που αναρωτιέσαι πως μπορούν να πιστέψουν ότι ,με αυτόν τον τρόπο τα γίνεται να την αποκτήσουν.
Υπάρχουν όμως και οι άλλοι που ζουν κάτω από συνθήκες αγάπης καλωσύνης εργατικότητας ,και γενικά ανθρώπους που θα τους χαρακτηρίζαμε,καλούς και σωστούς .
Και οι μεν και οι δε ,περνάνε από ένα λούκι ,που είναι βασανιστικό ,και το παράδειγμα που δίνουν στους νέους κάθε άλλο παρά ελκυστικό είναι.Όλους τους χαρακτηρίζει ένα είδος πείνας και δεν ξέρουν τι είναι αυτό που τους χρειάζεται.
Κανένας δεν βρίσκει την άκρη εάν δε συναντήσει Εκείνον,τον Ιησού Χριστό και να Τον στέψει Κύριο της ζωής του.Μπορεί να μην έχει συνειδητοποιήσει τι του συμβαίνει,αλλά διαπίστωσε ότι οι απολαύσεις που κάποτε ζητούσε έπαψαν να έχουν νόημα,και έχασαν την γεύση τους.
Η αναζήτηση στους περισσότερους είναι πνευματική.Δεν το ξέρουν ,και ούτε φαντάζονται ,αν η συνάντησή τους με τον Χριστό δεν πραγματοποιηθεί.Ο άνθρωπος είναι πνεύμα έχει ψυχή και ζει σε ένα σώμα.Ο πραγματικός άνθρωπος δεν μπορεί πάντα να ικανοποιείται με τα πράγματα των αισθήσεων.
Για μένα αυτή η πείνα ,άρχισε να γίνεται έντονη ,μετά τα 40.Μεχρι τότε ζούσα μια ζωή οικογενειακή,με δυσκολίες και ευκολίες ,με φροντίδες και με ώρες και μέρες αναψυχής και μπορώ να πω ότι ήμουν μέσα τον κόσμο.Είχα πολλές φίλες ,πηγαίναμε σε διάφορες εκδηλώσεις ,πίναμε τους καφέδες μας,και αυτό μου κάλυπτε περίπου τις ανάγκες μου.
Σιγά σιγά ,όλα αυτά άρχισα να μου φαίνονται ανόητα ,και άρχισα να ψάχνομαι.
Παρακολούθησα μαθήματα φιλοσοφίας ,Ψυχολογίας ,Ιστορίας ,Θεολογίας.Μπήκα σε κύκλους Χριστιανικούς ,και αιστάνθηκα καλλίτερα.Εμεινα αρκετά χρόνια ,ώσπου και εκεί άρχισα να αισθάνομαι ότι δεν παίρνω αρκετή τροφή.Συγχρόνως άρχισα να βλέπω την ζωή σαν μια παρωδία της πραγματικότητας.
Ήμουν με τον Χριστό αλλά η αλλαγή δεν είχε συντελεστεί.Τα προβλήματά μου με απασχολούσαν και με φόβιζαν και αισθανόμουν να καραδοκεί γύρω μου ο κίνδυνος.Όλες μου οι μελέτες δεν με ωφελούσαν παρά ελάχιστα.Εν τω μεταξύ οι δυσκολίες με τσάκιζαν.Σκεπτόμουν ότι ένας παντοδύναμος και πολυεύσπλαχνος Θεός δεν ήταν δυνατόν να φιαξει μια τέλεια δημιουργία για να την ζήσουν τα παιδιά Του, και η ζωή να έχει τέτοια χάλια.Δεν μπορούσα να το διαννοηθώ .
Πήγαινα στον Θεό και του έλεγα να βοηθήσει.Εκείνος βοηθούσε αλλά εγώ δεν είχα παραδοθεί στα χέρια Του..Το χωρίς εμού δεν μπορείτε να κάνετε ουδέν ,ήρθε και καρφώθηκε στο μυαλό μου.
Οχι όμως στην καρδιά μου.Χρόνια αγώνας και χρόνια δοκιμασίες που δεν ήξερα από που έρχονταν.Ετρεχα στα πόδια Του και Τον παρακαλούσα.¨"Ελα Κύριε στην ζωή μου"
Εκείνος ήταν εκει ,εγώ απουσίαζα.
Δεν είχα καταλάβει τίποτα από το τι είχε συντελεστεί με την θυσία του Κυρίου επάνω στον Σταυρό
Δεν μπορούσα να καταλάβω ότι η θυσία του Ιησού με καθάρισε από όλα και με έκανε δικαιοσύνη του Θεού εν ΧριστώΌτι με έκανε νέο κτίσμα και όλα ξανάρχιζαν για τους πιστεύοντες, από την αρχή.
Είμαστε αγνοί και καθαροί, παίρνοντας την ίδια φύση του Θεού και μπορούσα να κάνω ότι και ο Χριστός..Αυτό μου ήταν αδιανόητο.Οχι ότι δεν πίστευα τον λόγο,αλλά μόνο με τον νου.
Προσευχόμουν και του το ζητούσα.Είχα όμως την αίσθηση ότι οι προσευχές μου δεν έβγαιναν πιο πέρα από το δωμάτιο.Πίστευα ότι θα γινόταν.Περίμενα με υπομονή και προσπαθούσα να κάνω το θέλημά Του.Πάντα προσπαθούσα αλλά η δική μου προσπάθεια ήταν άκαρπη.Εγω !!!!!!!!!!!!!Τι ήμουν εγώ????Ενας κόκκος της αμμου σε μια απέραντη παραλία σε ένα απέραντο κόσμο σε έναν πελώριο γαλαξία.Ο Κύριος όντινα θέλει ελεεί και όντινα θέλει οικτίρει.Τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε αν δεν ελκυσθούμε ανωθεν.Εμένα με είχε ελκύσει !!!!!!!!!!!!!!!Επρεπε να περιμένω.
Και περίμενα και περίμενα,με σκαμπανεβάσματα,Πότε γέλιο ποτε δάκρυ,και όλοι να νομίζουν ,εκτός από τους δικούς μου ,ότι η πίστη μου είναι απεριόριστη.όχι ότι δεν ήταν!!!Αλλά μόνο με τον νου.Και αυτό ,χωρίς να έχω πειστεί ,ότι δεν είμαι πια αμαρτωλή ,ας είχα δεχτει το Ιησού Χρισστό για προσωπικό μου σωτήρα.Ας ήξερα ότι και να διέπραττα αμαρτία είχα τον Παράκλητο,δίπλα στον Πατέρα και το Ιησού Χριστό.
Και έτσι χωρίς να έχει μεσολαβήσει τίποτα ,ένα βράδυ που καθόμουν στον καναπέ και έψαχνα στο χαζοκούτι μήπως βρώ κάτι να δω,απογοητευμένη άρχισα να ψάχνω μηχανικά δίπλα μου σε μια εφημεριδοθήκη.Το χέρι μου έπιασε ένα βιβλίο ξεχασμένο και πιθανόν διαβασμένο από παλιά.Το άνοιξα ,το διάβασα και αυτό ήταν.Ανοιξαν τα μάτια της ψυχής μου,και έτσι με το φύσημα του αέρα εγώ κατάλαα ,όσα δεν μπορούσα,πρίν να τα κάνω κτήμα μου.
Είμαι παιδί Θεού και συγχρόνως η δικαιοσύνη του Θεού εν Χριστώ Ιησού.Είμαι στα μάτια δίκαια όσο ο Ιησούς και μπορώ όσα μπορεί και ο Ιησούς.
Ο Ιησούς ήλθε σαν άνθρωπος ,έτσι θαυματούργησε,έτσι θεράπευσε έτσι τάισε και έτσι σαν άνθρωπος πέθανε,με θάνατο Σταυρικό.Όλα αυτά τα έκανε ο Πατέρας Θεός για εμάς τους ααμαρτωλούς και μας έδειξε την δύναμη που έχουμε άν δεχτούμε το Χριστό σαν Σωτήρα μας.
Εχουμε όλε τις πνευματικές ικανότητες γιατί με αυτές μας επροίκησε ο Πατέρας αρκεί να μείνουμε ενωμένοι με την άμπελο.Αρκεί να προχωρούμε μιμούμενοι τον Χριστό και να προσπαθούμε κάθε ημέρα να μορφώνεται περισσότερος Χριστός μέσα μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου