Ήμουν καθισμένη στο κρεβάτι μου και διάβασμα ένα βιβλίο.Ήταν ένα best seller μυθιστόρημα ,βιβλίο τσέπης που είχε ενδιαφέρον.Χωρίς να έχει φιλοσοφικές απόψεις η μεγάλη λογοτεχνική αξία ,περιείχε πολλές αλήθειες.Ηπρωταγωνίστρια ήταν μια γυναίκα που αγωνιζόταν για την ελευθερία,Την ελευθερία της βούλησης την ελευθερία του πνεύματος που ολοκληρωνόταν από πράξεις αντάξιες των ιδεών της.Είχε αποδείξει ότι αυτά που πρέσβευε τα έκανε αγώνα χωρίς να σκέπτεται τις συνέπειες που πολλές φορές ήταν πολύ δυσάρεστες.
Στην διάρκεια της ζωής της αναγκάστηκε πολλές φορές να υπερβεί τον εαυτό της και η προσπάθεια αν και την καταπονούσε ,την δικαίωνε τελικά.
Προβληματίστηκα και αναλογίστηκα την δική μου κατάσταση.Ποτέ δεν αιστάνθηκα ελεύθερη,πάντα μιά αλυτσσίδα μου έκοβε τον δρόμο και μου καθόριζε μέχρι που θα φτάσω.Πάντα ένα λουκέτο μου κλείδωνε το μυαλό και οι ιδέες και οι επιθυμίες είχαν ορισμένο όριο που δεν επαρκούσε για την ανάπτυξή μου.Τα κλειδιά της αλυσσίδας και του λουκέτου δεν τα κρατούσα εγώ.
Και ήταν φυσικό στην ανήλικη ζωή μου να είναι αυτό λογικό,αλλά όταν ήρθε η ώρα να μου τα δώσουν ,εγώ τι έκανα?Τα μοίρασα και κράτησα μόνο ένα μικρό κλειδάκι που δεν μπορούσε να ανοίξει μόνο του τίποτε.Το κλειδάκι ήταν σαν αυτό που έχουν οι θυρίδες στις τράπεζες ,που για να ανοίξουν χρειάζεται και το κλειδί που κρατάει ο υπάληλος της τράπεζας.
όταν έδωσα τα κλειδιά μου είχα την εντύπωση ότι θα εφτανα στο ποθητό με συνεργασία των κατόχων που είχαν τα άλλα κλειδιά. Αυτό ήταν ουτοπία.Δεν απέκτησα ποτέ τα άλλα κλειδιά αλλά η ευθύνη ήταν δική μου.
Καθώς έκανα αυτές τις καθόλου ψυχοτονωτικές σκέψεις ,γύρισα λίγο το κεφάλι μου προς τα αριστερά.Εκεί βρίσκεται η τουαλέττα μου με ένα μεγάλο καθρέφτη.Με έκπληξη είδα να καθρεφτίζεται μέσα στον καθρέφτη μια μορφή.Ένα πρόσωπο ακαθόριστου φύλλου .Στο κεφάλι φορούσε ένα σκουφί κόκκινο με μια φούντα που έπεφτε μέσα στο πρόσωπό του και κατέληγε σε ένα κουδουνάκι.Τα ρούχα του ήταν παρδαλά,κόκκινα πράσινα ,κίτρινα.Για κουμπιά είχαν κουδουνάκια
Στο λαιμό του φορούσε μια τραχηλιά με μύτες που και αυτές κατέληγαν σε κουδουνάκι
Το πρόσωπό του ήταν ευχάριστο.Αλλά κάτι δεν ταίριαζε με όλα αυτά.Το χαμόγελό του είχε μια πίκΞανακοίταξα με περιέργεια.Τι ήταν αυτό μέσα στον καθρέφτη?Γύρισα από την άλλη πλευρά να δώ μήπως τα παιδιά είχαν κρεμάσει στον απέναντι τοίχο καμιά φιγούρα,κανένα πόστερ καμιά εικόνα κομμένη από κανένα περιοδικό.Όμως στον τοίχο είδα το κάντρο με την φφυλωσιά και το πουλί που είχα κεντήσει εγώ κάποτε που έβλεπα καλλά και εκτονονώμουν κεντώντας.
έτριψα τα μάτια μου με την ελπίδα ότι η μορφή θα εξαφανιζότα.Ομως όταν ξαναγύρισα το κεφάλι μου το πρόσωπο με την αστεία και λυπημένη μορφή ήταν εκεί.
Εκανα τον σταυρό μου αλλά με έκπληξη είδα και την μουρίτσα να κάνει και εκείνη τον σταυρό της.Τι μου συνέβαινε?
Tότε άκουσα.!!! Τι με κυττάς με τόση έκπληξη?δεν με ξέρεις?"και πριν προλάβω να απαντήσω,συνέχισε.Είμαι ο μπαλαντέρ."Δεν ξέρεις τι δουλειά κάνω?'Οταν είμαι στο παιχνίδι ,γιατί πολλές φορές με βγάζουν έξω σαν άχρηστο χαρτί,πάω και αντικαθιστώ ,όποο χαρτί λείπει.
Αν ο παίκτης έχει έλλειψη του 10 με λέει 10 ,αν λείπει ο φάντης το λένε φάντη ,αν ο άσσος παριστάνω τον άσσο με την βοήθειά μου ο παίχτης είναι σχεδόν πάντα κερδισμένος.
Εγώ από μόνος μου δεν έχω καμιά αξία.Δεν έχω ούτε φύλλο ούτε ούτε χρώμα ούτε αριθμό.
Βοηθάω και ξελασπώνω καταστάσεις και μετά τίποτα .Στην αχρηστία.
Τέλος του πρώτου μέρους θα συνεχίσω με την ταυτότητα του μπαλαντέρ που έχει πολύ μεγάλη σχέση με εμένα και θα το αναλύσω .Αλλά αυτό ήταν πριν πολλά πολλά χρόνια.
Στην διάρκεια της ζωής της αναγκάστηκε πολλές φορές να υπερβεί τον εαυτό της και η προσπάθεια αν και την καταπονούσε ,την δικαίωνε τελικά.
Προβληματίστηκα και αναλογίστηκα την δική μου κατάσταση.Ποτέ δεν αιστάνθηκα ελεύθερη,πάντα μιά αλυτσσίδα μου έκοβε τον δρόμο και μου καθόριζε μέχρι που θα φτάσω.Πάντα ένα λουκέτο μου κλείδωνε το μυαλό και οι ιδέες και οι επιθυμίες είχαν ορισμένο όριο που δεν επαρκούσε για την ανάπτυξή μου.Τα κλειδιά της αλυσσίδας και του λουκέτου δεν τα κρατούσα εγώ.
Και ήταν φυσικό στην ανήλικη ζωή μου να είναι αυτό λογικό,αλλά όταν ήρθε η ώρα να μου τα δώσουν ,εγώ τι έκανα?Τα μοίρασα και κράτησα μόνο ένα μικρό κλειδάκι που δεν μπορούσε να ανοίξει μόνο του τίποτε.Το κλειδάκι ήταν σαν αυτό που έχουν οι θυρίδες στις τράπεζες ,που για να ανοίξουν χρειάζεται και το κλειδί που κρατάει ο υπάληλος της τράπεζας.
όταν έδωσα τα κλειδιά μου είχα την εντύπωση ότι θα εφτανα στο ποθητό με συνεργασία των κατόχων που είχαν τα άλλα κλειδιά. Αυτό ήταν ουτοπία.Δεν απέκτησα ποτέ τα άλλα κλειδιά αλλά η ευθύνη ήταν δική μου.
Καθώς έκανα αυτές τις καθόλου ψυχοτονωτικές σκέψεις ,γύρισα λίγο το κεφάλι μου προς τα αριστερά.Εκεί βρίσκεται η τουαλέττα μου με ένα μεγάλο καθρέφτη.Με έκπληξη είδα να καθρεφτίζεται μέσα στον καθρέφτη μια μορφή.Ένα πρόσωπο ακαθόριστου φύλλου .Στο κεφάλι φορούσε ένα σκουφί κόκκινο με μια φούντα που έπεφτε μέσα στο πρόσωπό του και κατέληγε σε ένα κουδουνάκι.Τα ρούχα του ήταν παρδαλά,κόκκινα πράσινα ,κίτρινα.Για κουμπιά είχαν κουδουνάκια
Στο λαιμό του φορούσε μια τραχηλιά με μύτες που και αυτές κατέληγαν σε κουδουνάκι
Το πρόσωπό του ήταν ευχάριστο.Αλλά κάτι δεν ταίριαζε με όλα αυτά.Το χαμόγελό του είχε μια πίκΞανακοίταξα με περιέργεια.Τι ήταν αυτό μέσα στον καθρέφτη?Γύρισα από την άλλη πλευρά να δώ μήπως τα παιδιά είχαν κρεμάσει στον απέναντι τοίχο καμιά φιγούρα,κανένα πόστερ καμιά εικόνα κομμένη από κανένα περιοδικό.Όμως στον τοίχο είδα το κάντρο με την φφυλωσιά και το πουλί που είχα κεντήσει εγώ κάποτε που έβλεπα καλλά και εκτονονώμουν κεντώντας.
έτριψα τα μάτια μου με την ελπίδα ότι η μορφή θα εξαφανιζότα.Ομως όταν ξαναγύρισα το κεφάλι μου το πρόσωπο με την αστεία και λυπημένη μορφή ήταν εκεί.
Εκανα τον σταυρό μου αλλά με έκπληξη είδα και την μουρίτσα να κάνει και εκείνη τον σταυρό της.Τι μου συνέβαινε?
Tότε άκουσα.!!! Τι με κυττάς με τόση έκπληξη?δεν με ξέρεις?"και πριν προλάβω να απαντήσω,συνέχισε.Είμαι ο μπαλαντέρ."Δεν ξέρεις τι δουλειά κάνω?'Οταν είμαι στο παιχνίδι ,γιατί πολλές φορές με βγάζουν έξω σαν άχρηστο χαρτί,πάω και αντικαθιστώ ,όποο χαρτί λείπει.
Αν ο παίκτης έχει έλλειψη του 10 με λέει 10 ,αν λείπει ο φάντης το λένε φάντη ,αν ο άσσος παριστάνω τον άσσο με την βοήθειά μου ο παίχτης είναι σχεδόν πάντα κερδισμένος.
Εγώ από μόνος μου δεν έχω καμιά αξία.Δεν έχω ούτε φύλλο ούτε ούτε χρώμα ούτε αριθμό.
Βοηθάω και ξελασπώνω καταστάσεις και μετά τίποτα .Στην αχρηστία.
Τέλος του πρώτου μέρους θα συνεχίσω με την ταυτότητα του μπαλαντέρ που έχει πολύ μεγάλη σχέση με εμένα και θα το αναλύσω .Αλλά αυτό ήταν πριν πολλά πολλά χρόνια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου