Σας είχα υποσχεθεί να σας πω πως συνδίασα την ζωή μου με αυτή του μπαλαντέρ.Και πρώτα πρώτα να σας πω ότι αυτό το ας το πούμε διήγημα το έγραψα πριν πολλάπολλά χρόνια ,όταν ακόμα ήμουν στην φάση του παράπονου.
Από μικρό παιδάκι εμπαινα πάντα εκεί που υπήρχε ανάγκη.Στα μικρότερα παιδάκια από εμένα ,όταν ήταν αδύνατα στα μαθήματα ,έκανα την δασκάλα.Οι μαμάδες με καλούσαν να τα βοηθήσω ,Στις διακοπές τους μάθαινα να κολυμπούν,Τα φορέματα μου τα μοιραζόμουν αν κανένα κοριτσάκι ήθελε να πάει κάπου και δεν είχε το κατάληλο φόρεμα.Αργότερα όταν παντρεύτηκα έμπαινα στην δουλειά του συζύγου μου ,όταν κάπου υπήρχε έλλειψη.Στους φίλους μου ήμουν η παρηγοριά στα προβλήματά τους .Στους ηλικιωμένους συγγενείς όταν ήταν μοναχικοί ,τους έκανα παρέα και τους πήγαινα για να πάρουν την σύνταξή τους.Στους γονείς μου και όχι μόνο ήμουν η νοσοκόμα που θα τους έβαζε τις ενέσεις ,θα τους γιατροπόρευε και θα τους παρηγορούσε. Σε δύσκολες στιγμές στην οικογένεια θα στεκόμουν βράχος για να σπάνε όλα τα κύμματα επάνω μου.Και ότι άλλο φανταστείτε για φίλους γνωστούς και τελείωσ ξένους.
Μου είχε δώσει ο Θεός ένα μεγάλο δώρο ,γιατί ότι έκανα ευχαριστούσε εμένα και όχι κανένα αλλο.
Κάποτε όμως σε πολύ μεγάλες μου δυσκολίες δεν μπόρεσα να πάρω παρηγοριά παρ' όλον ότι όλοι προσπάθησαν.Αυτό ήταν δική μου αδυναμία και έφτασα μέχρι την κατάθλιψη.Δεν αδικούσα κανέναν αλλά τα έβαζα με τον εαυτό μου και έλεγα ότι το λάθις είναι δικό μου ,και εψαχνα χρόνια για να βρώ την ειρήνη και την χαρά.Εν τω μεταξύ ήμουν μέσα σε όλα τα πράγματα του Θεού ,πίστευα στην χάρη Του και στην θυσία του Ιησού Χριστού αλλάμόνο διανοητικά.
Εγώ επέμενα με τον τρόπο που ήξερα επί χρόνια ,ώσπου η χάρη Του ήρθε και με βρήκε έτσι ξαφνικά και με εντελώς θαυματουργικό τρόπο.
Και τώρα είμαι μπαλαντέρ όπου καλούμαι αλλά πλέον ξέρω ,ότι γιαυτό με επέλεξε ο Θεός και ΄οχι για να κάνω σπουδές και καρριέρα όπως νόμιζα εγώ ότι είχα ανάγκη.
Από μικρό παιδάκι εμπαινα πάντα εκεί που υπήρχε ανάγκη.Στα μικρότερα παιδάκια από εμένα ,όταν ήταν αδύνατα στα μαθήματα ,έκανα την δασκάλα.Οι μαμάδες με καλούσαν να τα βοηθήσω ,Στις διακοπές τους μάθαινα να κολυμπούν,Τα φορέματα μου τα μοιραζόμουν αν κανένα κοριτσάκι ήθελε να πάει κάπου και δεν είχε το κατάληλο φόρεμα.Αργότερα όταν παντρεύτηκα έμπαινα στην δουλειά του συζύγου μου ,όταν κάπου υπήρχε έλλειψη.Στους φίλους μου ήμουν η παρηγοριά στα προβλήματά τους .Στους ηλικιωμένους συγγενείς όταν ήταν μοναχικοί ,τους έκανα παρέα και τους πήγαινα για να πάρουν την σύνταξή τους.Στους γονείς μου και όχι μόνο ήμουν η νοσοκόμα που θα τους έβαζε τις ενέσεις ,θα τους γιατροπόρευε και θα τους παρηγορούσε. Σε δύσκολες στιγμές στην οικογένεια θα στεκόμουν βράχος για να σπάνε όλα τα κύμματα επάνω μου.Και ότι άλλο φανταστείτε για φίλους γνωστούς και τελείωσ ξένους.
Μου είχε δώσει ο Θεός ένα μεγάλο δώρο ,γιατί ότι έκανα ευχαριστούσε εμένα και όχι κανένα αλλο.
Κάποτε όμως σε πολύ μεγάλες μου δυσκολίες δεν μπόρεσα να πάρω παρηγοριά παρ' όλον ότι όλοι προσπάθησαν.Αυτό ήταν δική μου αδυναμία και έφτασα μέχρι την κατάθλιψη.Δεν αδικούσα κανέναν αλλά τα έβαζα με τον εαυτό μου και έλεγα ότι το λάθις είναι δικό μου ,και εψαχνα χρόνια για να βρώ την ειρήνη και την χαρά.Εν τω μεταξύ ήμουν μέσα σε όλα τα πράγματα του Θεού ,πίστευα στην χάρη Του και στην θυσία του Ιησού Χριστού αλλάμόνο διανοητικά.
Εγώ επέμενα με τον τρόπο που ήξερα επί χρόνια ,ώσπου η χάρη Του ήρθε και με βρήκε έτσι ξαφνικά και με εντελώς θαυματουργικό τρόπο.
Και τώρα είμαι μπαλαντέρ όπου καλούμαι αλλά πλέον ξέρω ,ότι γιαυτό με επέλεξε ο Θεός και ΄οχι για να κάνω σπουδές και καρριέρα όπως νόμιζα εγώ ότι είχα ανάγκη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου