Νοσταλγία.

Ένα από αυτά τα βράδυα παρακολούθησα στην τηλεόραση μια εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη.Ήταν μια περιήγηση στην Πόλη με επισκέψεις στους δρόμους της στον Β.οσπορο στα σχολεία της.Πήρε συνεντεύξεις από μαθητές της μεγάλης του γένους σχολής ,περιηγήθηκε τους χώρους του ,πήρε συνεντεύξεις από δύο ηλικιωμένες κυρίες ,Η μία ήταν ήδη 100 ετών,αλλά τα μάτια της ήταν λαμπερά το χαμόγελό της ακόμα γοητευτικό και οι κουβέντες της σωστές ,και με γνώση του τι έλεγε και του τι ήθελε να περάσει.Η όλη εκπομπή ήταν πολύ ευχάριστη ,αλλά δεν ήταν εκεί το θέμα.Από την ώρα που άρχισε η εκπομπή ,κάτι παράξενο συνεβη στον εσωτερικό μου κόσμο.Εννιωσα μια ακαταμάχητη νοσταλγία .Είχα την αίσθηση ότι ,μιλούσαν για την πατρίδα μου που είχα να την επισκευτώ χρόνια και μου ξύπνησαν αναμνήσεις από τους δρόμους της τις γειτονιές της ,από φίλους που ποτέ δεν τους έχω δεί,αλλά ζουν μέσα μου σαν εικόνες μισοσβησμένες από το πέρασμα του χρόνου.Μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια.Που είναι η γειτονιά μου αναρωτήθηκα.Στο Πέρα ,στα Πριγκηπόνησα στο Μπαλουκλί?

όλα αυτά που ήρθαν στο νου μου τι ήταν?Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μου δεν είχα και μεγάλη επιθυμία να επισκευτώ την Κωσταντινούπολη.ήταν από αυτά που έκαναν οι Τουρκοι κατά καιρούς και οι απειλές τους που εμπόδιζαν την καρδιά μου να σκεφτεί ,τις καλές μέρες που έζησαν παληά οι Έλληνες παρέα με τον Τουρκικό λαό ,με άριστες σχέσεις και πολύ αγάπη ,ήταν η ζωή μου ,που δεν μου επέτρεπε να κάνω όνειρα?Ποιός ξέρει ?Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτό που ξύπνησε μέσα μου δεν ήταν μεταφυσικό.Ο παππούς μου και η γιαγιά μου νησιώτες και οι δύο γνωρίστηκαν στην πόλη και εκεί παντρεύτηκαν και έκαναν οικογένεια.Τα 4 παιδιά τους γεννήθηκαν στην Πόλη .ένα από αυτά τα παιδιά ήταν ο πατέρας μου.Είχα μερικά ακούσματα ,όπως την ωραία ζωή που έκαναν και την πραγματική μόρφωση που πήραν στα σπουδαία σχολεία της Πόλης.όμως εγώ σαν παιδί δεν έκανα παρέα με τους μεγάλους .Τους φοβόμουν.Προτιμούσα τις φίλες μου η την μοναξιά μου.Επομένως αυτό που αιστάνθηκα δεν ήταν από τις μνήμες των διηγήσεων ,αλλά μάλλον μέσα στο d n a των κυττάρων μου ήταν αποθηκευμένες οι μνήμες του πατέρα μου .Μεγάλο πράγμα η κληρονομικότητα.Αλήθεια σας λέω πέρασα ένα βράδυ που με στοίχειωσε.Θα ήθελα να πάω ,αλλά θα βρώ το σπίτι μου? θα βρω τους φίλους μου? θα ζήσω έτσι όπως δημιουργήθηκε στο νου μου και στην καρδιά μου ένα ανύποπτο βράδυ μέσα από μια εκπομπή???????????