Τι ζητάς;25 7 19 Μυτιλήνη.

Αλήθεια τι ζητάω; Να πω την αλήθεα δεν ξέρω. Έχω την αίσθηση ότι απλά  δεν ξέρω ποιά είμαι. δεν ξέρω τι θέλω.Ψαχνομαι να βρω μια άκρη να αρχίσω να τυλίγω το κουβάρι. Ότι και να κάνω από όπου και να αρχίσω ,δεν βρίσκω την συνέχεια. Σταματάει σέ ένα σημείο και αντιλαμβάνομαι ότι δεν προχώράει συμφωνα με τις επίθυμίες μου. Όμως και οι επιθυμίες μου είναι σντιφατικές.

Κατι θελω που δέν μπορω να διεκδικήσω, Κάτι δεν θέλω δεν μπορω να το αρνηθώ.Τα δικια ολα τα εχουν οι άλλοι και τα δικσ μου λάθη ειναι αποτελεσμα της δικής μου πρακτικής. Κανέναν δεν ακούω, γιατί δεν μπορεί κανείς να με παρακολόυθήσει και να με καταλάβει,Όλοι ζούν οπως τους οδηγεί το πνευμα και είναι καλά με τον εαυτό τους.Εγω οχι δεν βλεπω να κανω τιποτε που να εχει κσποια αξία. Όλα για παρτι μου

Ζητώ συγχώρεση από τον Θεό, αλλά ως πότε; Έφτασα στο χείλος του πουθενά.Κρατάω μια σταση λογικής και σιγουριάς για να μην βλάψω τα παιδιά μου. Θέλω να κοιτάνε τα δικά τους που δεν είναι λίγα.Η αρχή σρχισε τότε πριν Ελπιζα στο αύριο 50 χρόνια. Στάθηκα όσο μπορούσα. Τωρα δεν με έχει κανένας ανάγκη. Βγήκε ο καταθλιπτικός μου χαρακτήρας, και ο πραγματικός μου εαυτός που τον έσουρα από πολύ μικρή και εβρισκα τρόπους να ξεπεράσω τις κακοτοπιές.

Τι να πω και σε ποιον να τα πω. Δεν εχω τα καταλληλα λόγια, Ολοι προσπαθούν να μου βάλουν μυαλό. Το μυαλό το έχω. Την δύναμη δενν έχω.Κάνω άλλα πράγματα για να στηρίξω το εγώ μου, που δυστυχώς υπαρχει ακόμα. Κανω πράγματα που με αδικούν εν πάσει γνώσει, αλλα πρέπει να υπαρχω όσο ζω. Το στίγμα μου είναι αυτό. Δεν με νοιαζει πως θα με χαρακτηρίσουν. Είμαι στην διαθεση του καθενός. Ίσως κατι να βρεθεί στο δρόμο μου, μπορεί και τώρα ακόμα. Μια μικρή φλογίτσα καίει μεσα μου. Ισως αν την κρατήσω αναμενη να γινει δημιουργική. Δεν ξέρω πως εγινα ετσι. Τι ηταν το καθοριστικό στην ζωή μου, Το ενα στραβό το ακολουθούσε ενα άλλο πιο στραβό. Και οσο στραβωνε η ζωη μου, τόσο στραβωνα και εγώ. Εγω αισθανομουν και αισθανομαι υπεύθυνη για όλα. Δεν εχω καμια δικαιολογία για τον εαυτό μου.

Τον Κυριο εκζητησε και μου είπε σε φτάνει η χάρη μου.Μένω κι εγώ εκεί και δεν εχω καμία οδηγια δστο τι να κανω. Προχωραω στραβά. Άλλοι το βλέπουν άλλοι όγι. Αυτο λιγο με ενδιαφέρει. Μόνο η γνώμη του Κυρίου με ενδιαφερει.Ελπίζω ότι ό Κύριος θα με ελευθερώσει με τον δικό Του τρόπό. Μπορεί να με πάρει στις αιώνιες μονές, Μπορεί να μου ανοίξει εδω δρόμους.Ότι και να μου δώσει , αρκεί να είναι από Εκείνον θα τον ευχαριστήσω και θα τον ευυλογήσω. Αμην Κυριε γενηθήτω το θελημά Σου.

Αναμνήσεις από την Μυτιλήνη ως ενήλικη

Το διάστημα μεταξύ ανέμελων παιδικών χρόνων, και ενηλικίωσης με γάμο και παιδί ήταν πολύ μικρό. Ξαφνικά βρέθηκα παντρεμένη και στο άψε σβήσε και μαμά Η Μυτιλήνη , Μυτιλήνη
Ξεκίνησα με ένα μωρό 5 μηνών τις εξορμήσεις. Με συνόδευσε ο αδελφός μου,
Το κοριτσάκι μου 5 μηνών, που καμιά σχέση με την ηλικία του, έκανε πράγματα μεγαλύτερου παιδιού. Ο αδελφός μου που την κρατούσε αγκαλιά,,όταν πήγαμε να φάμε, έφυγε απο την αγγαλιά του μπρουμούτησε επάνω στο τραπέζι, και άρχισε να τα διαλύει όλα.(μωρή τι κάνεις της έλεγε ο αδελφός μου. Μας έκανες ρεζίλι) και γελούσαν και τα μουστάκια του από το καμάρι για την ανιψιά.

Πέρασα όμορφα μετο μωρό μου ,τους γονείς μου και παρέα την νύφη μου με τον γυιό της που ήταν 10 μήνες μεγαλύτερος από το μωρό μου το Λιλάκι μου.Ευαγγελία το βαφτιστικό της, το όνομα της πεθεράς μου.Στο πατρικό σπίτι είχε πάει πριν από εμένα, η νύφη μου με ενα αγοράκι γιγαντιαίο, τον Πάνο Η νυφούλα μου, ενα καρφί στην ζωή μου  Δεν θέλω να πώ τίποτε άλλο. Ας είναι καλά.

Πηγαίναμε ευνέχεια για κάνα δυό χρόνια. Χρόνια καλά αλλά διαφορετικά.. Μετά ήρθαν οι μέλισσες Μακάρι να ήταν μέλισσες. Δεν ήταν . Ηταν δηλητηριώδεις σφήγγες.Η καλή μου ζωή είχε τελειώσει.Ο πόνος και ο φόβος εγκαταστάθηκε στην ζωή μου.Τα πέρναγα εγώ και ο εαυτός μου. Προσπάθησα να μην φοβήσω κανέναν, Ήταν σαν να ήμουν υπεράνθρωπος.Όλοι ήθελαν να με βοηθήσουν, και το έκαναν.Αλλά δεν ηταν κατάλληλος ο τρόπος τους για μένα.
Εν πάσει περιπτώσει τους ευγνωμονώ, έστω και για την πρόθεση, η οποία γινόταν πράξη, πράγμα που μου δημιουργούσε προβλήματα, εντούτοις δεν άνοιγα το στόμα μου να διαμαρτυρηθώ.

Πέρασαν πολλά καλοκαίρια στην Μυτιλήνη, με παιδί με παιδιά με φουρτουνες, με χαρές αλλα ποτέ τα ιδια με τα  προηγουμενα. Σκοτούρες φόβοι, αρρώστιες,
Παπδοπουλοι και Παττακοί κσι να τρέχουμε, όπου φύγει φύγει. Μετά πήραμε εξοχικό στο Λουτράκι, και η Μυτιλήνη τέρμα.

Ξαναπήγαμε στην Μυτιλήνητο 1982. Με παρέα και με μεγάλα παιδιά.Ειχε γίνει ένα μπουρδούκλωμα με το σπίτι. Εγώ είχα δεχτέί ότι ήθελαν τα αδέλφια μου, αλλά η εν λόγω νύφη, με μπουρδουκλωσε εκλεισε τις πόρτες του σπιτιού με αλυσσίδες και λουκεττα και σεν μπόρέσα να ξαναπάω στο σπίτι.Από τότε όσες φορές ηρθα με φιλοξενούσε η εξαδέλφη μου η Πιπίτσα.Και τώρα είμαι στο σπίτι της. Της χρωστάώ γιαυτό που κάνει,εγώ μονο να χρωστάω ξέρω. Ποτέ κανείς δεν μου χρωστάει τίποτα. Αυτό εγώ το επιδιώκω, γιατί έτσι αισθάνομαι. 

Ήρθα με προσδόκίες όμως ήταν φρούδες.Λίγες ημέρες πέρασα καλά, μετά μεπισκεύτηκε η κστσθλιψη η διάρρια και η κατάτευση. Θα πάω σπίτι μου. Ακόμα χειρώτερα. Χωρίς ενδιαφέροντα, με τα παιδιά μου μακρυά, με φίλες που γερασανε, και με τον εαυτό μου να μην εχει κανένα προορισμό. και με μια ψυχή νεαρού στόμου εγκλωβισμενου στο σώμα μιας 80ντάχρονης γριας.
Μπορείτε να φανταστείτε  μεγαλλίτερη τιμωρία?
,

Αγιασος.Τόπος προσκυνήματος και αναψυχής

το απόγευμα πήγαμε με παρέα στην Αγιάσσο. Ήταν μια ωραία εκδρομούλα..Πήγαμε πρώτα στην εκκλησια και πρόσκυνήσαμε. Είχα μνήμες από τα παιδικά μου χτρόνια κσι από την εποχή που πήγαινα με τον Πετρο κσι τα παιδιά.Καμία σχέση.Ημουν μια απλή επισκέπτρια χωρίς συναισθήματα χαράς και ευφορίας. Ενας άλλος ανθρωπος έχει διαμορφωθεί μέσα μου.
Λυπάμαι πολύ γιαυτό και φοβάμαι το Θεό που μου τα έχει χαρίσει ολα άφθονα και με περιβσλει αγαπη από ολους. Πως να το εξηγήσω αυτό που έχω πάθει.
Γιατί εχω πάθει, ομως για να μπορέσω να σταθώ στις αναγκες τα θυσιασα ολα.

Όχι οτι υπήρξα καμισ οσιομάρτυς ,γιατι πάλι η αγάπη με περεβαλε, ομως αν και τα εκανα όλα, λες και είχα μια αρπαγή γυρω μου που δεν μαφηνε να χαρω για ότι είχε απομείνει.Η ππίστη μου δοκιμαζόταν και δοκιμαζεται κάθε μερα, κάθε ώρα κάθε λεπτο. Είμαι απαράδεκτη. Δεν θελω να πω και τιποτα περισσότερο που θα δειξει τον κακο μου χαρακτηρα, αυτα τα παρσπονα που έχω προς τρίτους μονη μου τα προκάλεσα. Έπρεπε παντα να κάνω το σωστο το ευάρεστο  και το τελειο. Σιγά την αγια που θα μπορούσα να φτάσει στην τελειοτητα.!,,

Συνεχίζω με την Αγιάσσο. Φτασαμε και πηραμε τον δρόμο για την εκκλησια.
Φυσικά και δεν θυμόμουν τίποτα. Προσκυνησαμε, ειχε και μια βαφτιση, με απεξω οτι  μπορει να φανταστει κανεις για τος καλεσμενους. Μετα πηραμε το δρομο για τον γυρισμό στο καφενείο που  καθοντουδαν οι φιλοι μας.
Περασαμε απο σοκκακια πλουμισμενα, με πηλινα αντικειμενα αριστουργηματα, με φρουτα ντόπια με ξυλογλυπτα με χαλβάδες, (αυτούς που ετρωγα μικρή στα πανηγύρια) και άλλα πολλα. Απο πανω κρεμωντουσαν, κλημματαριες μποκαμβιλιες και αλλα φυτα παράξενα και γνωστα. Ενα πανηγυρι ολη η Αγιασσος, Εγώ.!!,,τιποτα κανενα συναισθημα κσμια ευαιξία,Τι θα γίνω Θεέ μου;;

Και όμως ακόμα ελπίζω. Ελπίζω οτι αυτή η κατάθλιψη που με βσασανίζει θα φυγει απο επανω μου σαν σκισμενο ρούχο και θα με αφισει να ζήσω σαν ενας υγιης άνθρωπος που εχει ενδιαφερόντα δημιουργικά και υγιεί και όχι μοναξιά καφέ και τσιγαρο.Αυτοκαταστρέφομαι, και δεν με νοιάζει.Ετσι που εχωκανει την ζωημου δεν μου αρέσει. Αν με παρεις ζΚυριε θα ειναι καλλιτερα.
Η ελπίδα μου ειναι ότι θα ζήσω κοντά Σου. Προσπαθησα από εδώ να ζήσω  κοντά Σου. Δεν με ήθελες? Η εγώδεν ημουν κατάλληλη.Σε ικετεύω δώσε μου οδηγίες, Δεν ξέρω τι πρεπει να κανω? Να κανω καμιά τρέλλα? Δεν ειναι ευκολο θα απογοητευτώ χειρώτερα. Κυριε κανονισε . Δικό Σου παιδί ειμαι κι εγώ. Γιατί ζω τόσο δύσκολη ζωή?Εκτος κι αν εχω κσποια σοβαρή αρρώστεια. Εσυ επεβλεψε.

Β καντίνα παραλία 22 7 19

Ήρθαμε για μπάνιο. Φυσικά εγώ δε μπαίνω.Οι δυο κυρίες μπήκαν και εγω έμεινα μόνη μου, να απολαυσω την κατάθλιψη μου και τιςαρρωστημενες μου σκεψεις.. Ήρθα εδώ με πολλές προσδοκίες
, λίγες μερες περασα καλά και μετά το κεφάλι μέσα.Θα γυρίσω πίσω χειρότερη από ότι εφυγα. Με επιασε και διαρροια, εμεινα νηστική,όλα δικα μου κατορθωματα. Αν δεν μπορω να κανω κάτι για τον εαυτό μου , τουλαχιστον τον εκδικουμαι για αυτη την αβουλη στάση.

Βράδυ στο Status18 7 19

Έχει νυχτώσει για καλά.Ώρα νσ πηγαίνω. Χόρτασα την μοναξιά μου ,μαζί με την βλακεία μου.Ηλπιζα σε καλλίτετες μερες που ηρθαν και δεν μπορώ να τις χαρώ. Προσπαθώ να μην παιδεύω ανθρώπους που με αγαπσνε , αλλα πιστεύω οότι είναι μουδαμαδες και περνανε όλα σπό επανω τους κατρακυλανε και δεν μενει τίποτα. Εγω να τα βλέπω και να παιρνω παραδείγματα. Όμως δεν είναι τα ιφεώδη μου.Δεν ξέρω πια είναι τα ιδεώδη μου .. Τα ψάχνω αλλά δεν τα βρίσκω. Εαν ήμουν γέα θα δοκίμαζα το μοναδτήρι αλλα ετσι που είμαι κανείε φεν θα με φεχοταν.Κύριε έλεος.

Περνάνε οι μέρες, και χειροτερευω.Στεναχωρώ τους ανθρώπους που με αγαπανε. Με εχουν σαν κούκλα του καναπέ, εγώ το δέχομαι. Ήρθα με άλλες προσδοκίες, καμια δεν εκπληρώθηκε. Όλοι μεγάλωσαν. Μόνο εγώ έμεινα ενα μωρό που θέλει να παίξει να χαρεί, να ξεφυγει από τα καθιερωμενα.Αυτά που ακούω είναι λόγια της λογικής. Την εφάρμωσα χρόνια και χρόνια. Τωρα που ειμαι ελευθερη, βρισκομαι σε μια εποχή γερασμενων ανθρώπων. Έχουν να κάνουν πολλά αναλογα με την ηλικία τους. Εγώ ζω αλλού σε αλλοκόσμο.
Ποιος ειναι σαν και μένα. Μόνο τα κοριτσάκια στις καφετεριες με αναζωογονουν. Δεν είναι αρωστημενο?

Τον ρολο που είχα  από μικρό παιδί αυτον το ρόλο κραταω ακομα. Ουτε τσαγανό ουτε επιθυμια να αντιδράσω.Στα δυσκολα ημουν μόνη μου. Οχι κυριολεκτικά ,μεταφορικα. Ολοι ερχοοντουσαν για να βοηθήσουν. Στην ουσια μου εκαναν την ζωη δυσκολη. Ποτέ δεν αφησα να εννοηθεί ότι με καταπίεζαν. Και τώρα με μεταχειριζονται σαν ενα άρρωστο μωρο.Χαλασαν οι διακοπες μου και κατάλαβαοτι παντού θα σέρνω το πεπρωμένο μου.

Κυριε σε Εσενα η καθε ελπιδα μου.Θελω να ζήσω με χαρα με κεφι,με ελπιδα, πως θα παρουσιαστώ μπροστά σε Σενα που μου τα εδωσες όλα και μου είπες (Διαχειρισου τα?) Τι έκανα εγώ γιαυτό. Εδιωξα τα παιδιά μου μακρυά μου, Είμαι χωρίς σκοπό μπορώ να διαχειριζομαι τον χρονο μου οπως θελω. Εγώ τι κανω? Από καφετέρια σε καφετέρια, ολοι οι προβληματισμενοι με θελουν, αλλα κι αυτο ειναι άρρωστο. Με ανθρωπους φυσιολογικούς δεν μπορώ να κανω επικοινωνια . Κυριε κάνε χάρη στο πλασμα Σου. Μιλησέ μου οδήγησέ με Ελεος.

Με Εσενα συντροφιά. 19 6 19

                      
            Περπάτησα σε μονοπάτια ,δύσκολα κι αγκαθωτά
             γδάρθηκα, πληγώθηκα,  Εσύ ήσουν κοντά

            τιποτε δεν με σταμάτησε, στον δρόμο μου αυτό
            Η δύναμη Σου οδηγός να κάνω το σωστό
            Προχώρα μούλεγες,κοντα σου θάμαι σε ολα τα δεινά.

            Προχώρησα,  επόνεσα εχάρηκα,ελπίδα ποθητή,
            Θαρθεί η μέρα της ζωής, μες στο μυαλό μου ήταν
            Δεν γίνεται αλιώς, Αυτα για Σενα είν απλά,
            Τον πότε δεν το ξερω. Δική σου και στην ώρα της
             θα ερθη η  στιγμη.

             Μας έφιαξες κατ εικόνα Σου ,και καθ ομοίωσιν Σου,
             Μας άφησες ελευθερους, να πραξουμε οτι θέλουμε,
             Να ειμαστε κι εμείς Θεοί, ηταν το σχέδιο Σου
             Τό τέλειο το αγαθό ήταν η βούλησή Σου.

             Πως να ζήσω μακρυα Σου , πως να ζησω χωριστά
             Αφού Συ σαι η ελπίδα η ζωή και η χαρά.
             Συ τον μονογενη Σου, έστειλες να σταυρωθεί,
             για μενα την αμαρτωλή κι όλου του κόσμου τα μωρά,!!,

            Εγώ τίποτα να κάνω για Εσένα δεν μπορω.
            Μόνο να σε πιστεύω , και πιστά ν ακολουθώ.
            Τον λόγο Σου νάχω μέσα μου στο πνευμα στην καρδιά μου
            και ποτάμια  ζωντανού νερου, θα βγουν απ την κοιλια μου

            Το πιστεύω το προσμένω, χάρη κανε μου Θεέ .
            Ένα αμαρτωλο παιδί Σου είμαι, όμως ψαχνω για χαρά.
             Την χαρα Εσυ την δίνεις, και τα δώρα τα πολλά,
           που το άγιο το πνευμα, εχει να μοιράσει στα δικά Σου τα παιδιά.