Αναμνήσεις από την Μυτιλήνη ως ενήλικη

Το διάστημα μεταξύ ανέμελων παιδικών χρόνων, και ενηλικίωσης με γάμο και παιδί ήταν πολύ μικρό. Ξαφνικά βρέθηκα παντρεμένη και στο άψε σβήσε και μαμά Η Μυτιλήνη , Μυτιλήνη
Ξεκίνησα με ένα μωρό 5 μηνών τις εξορμήσεις. Με συνόδευσε ο αδελφός μου,
Το κοριτσάκι μου 5 μηνών, που καμιά σχέση με την ηλικία του, έκανε πράγματα μεγαλύτερου παιδιού. Ο αδελφός μου που την κρατούσε αγκαλιά,,όταν πήγαμε να φάμε, έφυγε απο την αγγαλιά του μπρουμούτησε επάνω στο τραπέζι, και άρχισε να τα διαλύει όλα.(μωρή τι κάνεις της έλεγε ο αδελφός μου. Μας έκανες ρεζίλι) και γελούσαν και τα μουστάκια του από το καμάρι για την ανιψιά.

Πέρασα όμορφα μετο μωρό μου ,τους γονείς μου και παρέα την νύφη μου με τον γυιό της που ήταν 10 μήνες μεγαλύτερος από το μωρό μου το Λιλάκι μου.Ευαγγελία το βαφτιστικό της, το όνομα της πεθεράς μου.Στο πατρικό σπίτι είχε πάει πριν από εμένα, η νύφη μου με ενα αγοράκι γιγαντιαίο, τον Πάνο Η νυφούλα μου, ενα καρφί στην ζωή μου  Δεν θέλω να πώ τίποτε άλλο. Ας είναι καλά.

Πηγαίναμε ευνέχεια για κάνα δυό χρόνια. Χρόνια καλά αλλά διαφορετικά.. Μετά ήρθαν οι μέλισσες Μακάρι να ήταν μέλισσες. Δεν ήταν . Ηταν δηλητηριώδεις σφήγγες.Η καλή μου ζωή είχε τελειώσει.Ο πόνος και ο φόβος εγκαταστάθηκε στην ζωή μου.Τα πέρναγα εγώ και ο εαυτός μου. Προσπάθησα να μην φοβήσω κανέναν, Ήταν σαν να ήμουν υπεράνθρωπος.Όλοι ήθελαν να με βοηθήσουν, και το έκαναν.Αλλά δεν ηταν κατάλληλος ο τρόπος τους για μένα.
Εν πάσει περιπτώσει τους ευγνωμονώ, έστω και για την πρόθεση, η οποία γινόταν πράξη, πράγμα που μου δημιουργούσε προβλήματα, εντούτοις δεν άνοιγα το στόμα μου να διαμαρτυρηθώ.

Πέρασαν πολλά καλοκαίρια στην Μυτιλήνη, με παιδί με παιδιά με φουρτουνες, με χαρές αλλα ποτέ τα ιδια με τα  προηγουμενα. Σκοτούρες φόβοι, αρρώστιες,
Παπδοπουλοι και Παττακοί κσι να τρέχουμε, όπου φύγει φύγει. Μετά πήραμε εξοχικό στο Λουτράκι, και η Μυτιλήνη τέρμα.

Ξαναπήγαμε στην Μυτιλήνητο 1982. Με παρέα και με μεγάλα παιδιά.Ειχε γίνει ένα μπουρδούκλωμα με το σπίτι. Εγώ είχα δεχτέί ότι ήθελαν τα αδέλφια μου, αλλά η εν λόγω νύφη, με μπουρδουκλωσε εκλεισε τις πόρτες του σπιτιού με αλυσσίδες και λουκεττα και σεν μπόρέσα να ξαναπάω στο σπίτι.Από τότε όσες φορές ηρθα με φιλοξενούσε η εξαδέλφη μου η Πιπίτσα.Και τώρα είμαι στο σπίτι της. Της χρωστάώ γιαυτό που κάνει,εγώ μονο να χρωστάω ξέρω. Ποτέ κανείς δεν μου χρωστάει τίποτα. Αυτό εγώ το επιδιώκω, γιατί έτσι αισθάνομαι. 

Ήρθα με προσδόκίες όμως ήταν φρούδες.Λίγες ημέρες πέρασα καλά, μετά μεπισκεύτηκε η κστσθλιψη η διάρρια και η κατάτευση. Θα πάω σπίτι μου. Ακόμα χειρώτερα. Χωρίς ενδιαφέροντα, με τα παιδιά μου μακρυά, με φίλες που γερασανε, και με τον εαυτό μου να μην εχει κανένα προορισμό. και με μια ψυχή νεαρού στόμου εγκλωβισμενου στο σώμα μιας 80ντάχρονης γριας.
Μπορείτε να φανταστείτε  μεγαλλίτερη τιμωρία?
,