το απόγευμα πήγαμε με παρέα στην Αγιάσσο. Ήταν μια ωραία εκδρομούλα..Πήγαμε πρώτα στην εκκλησια και πρόσκυνήσαμε. Είχα μνήμες από τα παιδικά μου χτρόνια κσι από την εποχή που πήγαινα με τον Πετρο κσι τα παιδιά.Καμία σχέση.Ημουν μια απλή επισκέπτρια χωρίς συναισθήματα χαράς και ευφορίας. Ενας άλλος ανθρωπος έχει διαμορφωθεί μέσα μου.
Λυπάμαι πολύ γιαυτό και φοβάμαι το Θεό που μου τα έχει χαρίσει ολα άφθονα και με περιβσλει αγαπη από ολους. Πως να το εξηγήσω αυτό που έχω πάθει.
Γιατί εχω πάθει, ομως για να μπορέσω να σταθώ στις αναγκες τα θυσιασα ολα.
Όχι οτι υπήρξα καμισ οσιομάρτυς ,γιατι πάλι η αγάπη με περεβαλε, ομως αν και τα εκανα όλα, λες και είχα μια αρπαγή γυρω μου που δεν μαφηνε να χαρω για ότι είχε απομείνει.Η ππίστη μου δοκιμαζόταν και δοκιμαζεται κάθε μερα, κάθε ώρα κάθε λεπτο. Είμαι απαράδεκτη. Δεν θελω να πω και τιποτα περισσότερο που θα δειξει τον κακο μου χαρακτηρα, αυτα τα παρσπονα που έχω προς τρίτους μονη μου τα προκάλεσα. Έπρεπε παντα να κάνω το σωστο το ευάρεστο και το τελειο. Σιγά την αγια που θα μπορούσα να φτάσει στην τελειοτητα.!,,
Συνεχίζω με την Αγιάσσο. Φτασαμε και πηραμε τον δρόμο για την εκκλησια.
Φυσικά και δεν θυμόμουν τίποτα. Προσκυνησαμε, ειχε και μια βαφτιση, με απεξω οτι μπορει να φανταστει κανεις για τος καλεσμενους. Μετα πηραμε το δρομο για τον γυρισμό στο καφενείο που καθοντουδαν οι φιλοι μας.
Περασαμε απο σοκκακια πλουμισμενα, με πηλινα αντικειμενα αριστουργηματα, με φρουτα ντόπια με ξυλογλυπτα με χαλβάδες, (αυτούς που ετρωγα μικρή στα πανηγύρια) και άλλα πολλα. Απο πανω κρεμωντουσαν, κλημματαριες μποκαμβιλιες και αλλα φυτα παράξενα και γνωστα. Ενα πανηγυρι ολη η Αγιασσος, Εγώ.!!,,τιποτα κανενα συναισθημα κσμια ευαιξία,Τι θα γίνω Θεέ μου;;
Και όμως ακόμα ελπίζω. Ελπίζω οτι αυτή η κατάθλιψη που με βσασανίζει θα φυγει απο επανω μου σαν σκισμενο ρούχο και θα με αφισει να ζήσω σαν ενας υγιης άνθρωπος που εχει ενδιαφερόντα δημιουργικά και υγιεί και όχι μοναξιά καφέ και τσιγαρο.Αυτοκαταστρέφομαι, και δεν με νοιάζει.Ετσι που εχωκανει την ζωημου δεν μου αρέσει. Αν με παρεις ζΚυριε θα ειναι καλλιτερα.
Η ελπίδα μου ειναι ότι θα ζήσω κοντά Σου. Προσπαθησα από εδώ να ζήσω κοντά Σου. Δεν με ήθελες? Η εγώδεν ημουν κατάλληλη.Σε ικετεύω δώσε μου οδηγίες, Δεν ξέρω τι πρεπει να κανω? Να κανω καμιά τρέλλα? Δεν ειναι ευκολο θα απογοητευτώ χειρώτερα. Κυριε κανονισε . Δικό Σου παιδί ειμαι κι εγώ. Γιατί ζω τόσο δύσκολη ζωή?Εκτος κι αν εχω κσποια σοβαρή αρρώστεια. Εσυ επεβλεψε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου