ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

H ζωή ένα ποτάμι που κυλάει κατά πως το κινούν οι εξωτερικές συνθήκες. Άλλοτε είναι ήρεμο και μπορείς να καθρεφτίζεσαι μέσα του.Κάθεσαι στην όχθη ,ρίχνεις βοτσαλάκια που κάνουν κύκλους μέσα στα ήσυχα νερά και απολαμβάνεις την βλάστηση γύρω του που εξ αιτίας του είναι πλούσια και τα πουλάκια πηγαινοέρχονται από το ένα δέντρο στο άλλο τιτιβίζοντας.

Ωραία αυτή η γαλήνη και η ομορφιά αλλά εμείς οι άνθρωποι ατελείς όντες και θέλοντες να σπάσουμε την μονοτονία ζητάμε να κινηθούν λίγο τα νερά για να ζωντανέψουμε και να δραστηριοποιηθούμε.ευχή μας πραγματοποιείται ,έρχεται η καταιγίδα το ποτάμι φουσκώνει και τρέχουμε να φυλαχτούμε από τα σημεία της φύσης που μπορεί να είναι καταστρεπτικά.

Τρέχουμε να βρούμε κατάλυμα ,βρίσκουμε ότι νάνε ,επιλογή δεν υπάρχει αυτή την ώρα και εκεί που πάμε να φυλαχτούμε μπαίνουμε σε μεγαλύτερο κίνδυνο.Με μεγάλο αγώνα ,τα καταφέρνουμε να ξεφύγουμε για κάτι πιο ασφαλές αλλά και πιο απαιτητικό.Στην αρχή δεν σε πειράζει μέχρις ότου σου βάλουν την θηλιά στον λαιμό και κινδυνεύεις να πνιγείς σε μια λανθασμένη κίνηση.

Το ποτάμι της ζωής σε παρασύρει όπου αυτό θέλει και πρέπει να αποφασίσεις αν θα πας με την ροή του η θα πας αντίθετα.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.Η θα πας με την φορά του θα έχεις πιθανότητες να επιβιώσεις όπως όπως.Αν πας αντίθετα έχεις μια πιθανότητα να αλλάξεις τα πράγματα και 99 να σε καταπιεί.

Είναι θέμα επιλογής.Είναι θέμα θάρρους και αγώνα.Είναι θέμα αγωνιστικότητας και αδιαφορίας για το τελικό αποτέλεσμα.Αν έχεις κότσια διάβαινε.Αλλιώς ζήσε όπως έρχονται τα κύματα και προσπάθησε να μην πηγαίνεις κόντρα.

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ.

Δοκίμασα όλους τους τρόπους που σύμφωνα με την συνείδησή μου και τις αρχές μου και την πίστη μου ,θα με οδηγούσαν κάπου.Δυστυχώς η ευτυχώς δεν απέδωσε στην δική μου περίπτωση κανένας.Δεν μπορώ να πω σε ορισμένα σημεία έφεραν αποτελέσματα που αφορούσαν σε άλλους.Αυτό είναι το ευτυχώς.Αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι αυτό είχε καμιά σχέση με μένα.Ο δρόμος είναι ανοιχτός και αυτό που διαλέγει κάποιος με αποφασιστικότητα, αυτό είναι που έχει επιτυχία.Αν σκέπτεσαι κάθε φορά ποιο είναι το καλλίτερο για τον άλλο ,πράγμα που δεν το λες κακό ,αλλά πρέπει να υπάρχουν και όρια..Και αν συνέχεια παραγκωνίζεις τον εαυτό σου, δίνεις στίγμα ότι είσαι έτοιμος γοα τα πάντα και κάνει τους άλλους εγωιστές και σκληρούς.Γιαυτό εσύ ευθύνεσαι,και δεν πρόκειται ποτέ να ζήσεις.Γιατί πάντα οι άλλοι έχουν ανάγκες .Δεν τελειώνουν ποτέ και αν δεν μπορέσεις συγχρόνως να βρεις και εσύ τον δρόμο τον δικό σου ,ευκαιρία που να είναι ταμάμ για σένα δεν θα υπάρξει.Από τη άλλη ευθύνεσαι για το χαρακτήρα που διαμορφώνουν οι γύρω σου.
Ευτυχώς τα παιδιά μου είχαν αρκετά κότσια να αποδεσμευτούν από τις αρχές και τον τρόπο ζωής της οικογένειας  δηλαδή την απόλυτη προσφορά και αφωσίωση,,αν όχι τελείως αλλά σε μεγάλο βαθμό και αυτό το χαίρεται ο καθαρός νους.Κράτησαν όλα αυτά που μπορούν να κάνουν μια μάνα να δοξάζει τον Θεό γιατί στάθηκε κοντά στις ανασφάλειές τους και τα ενίσχυσε .Είμαι πολύ ευλογημένη γιαυτό.Όσο για μένα ο δρόμος είναι μονόδρομος .Αυτόν με ωδήγησε ο Θεός να διαλλέξω και δεν πρέπει να έχω παράπονο γιαυτό Δεν θα μπορούσα να βάλλω τον εαυτό μου μπροστά έστω και αν οι ευκαιρίες ήταν μπροστά μου
Άλλωστε η δουλειά και η επιτυχία της μητέρας που της δίνει ο Κύριος, είναι να βλέπει τα παιδιά της μπροστά και εκείνη να χαίρεται.Χαίρομαι λοιπόν βαδίζοντας σ'αυτόν τον δρόμα που με οδηγεί ο Θεός και η ευχή μου είναι, να μην βρεθούν στον δρόμο μου διασταυρώσεις και μπω σε δίλλημα ποιόν να ακολουθήσω .Αλλά και αυτό να συμβεί ξέρω οτι Εκείνος θα μου δείξει.Οπόταν προχωράω χωρίς παράπονα και μεμψιμοιρίες που μου χαλάνε την ειρήνη και την χαρά του Κυρίου.
.

Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ.

Και μετά το σκοτάδι ήρθε το φως.Και είπεν Κύριος "Γενηθήτω φως¨"και εγένετο φως.
όλα πήγαν καλλίτερα και όχι μόνο καλλίτερα αλλά τέλεια,όλα ρυθμίστηκαν ,όλα πήγαν καλά ,και πραγματοποίησε όλα της τα όνειρα.Χρόνια αναμονής και πόνου δια χειρός Θεού τακτοποιήθηκαν ,οι δυσκολίες ξεπεράστηκαν ,η οικογένεια ανένηψε σε όλα τα σημεία και εκείνη έκανε επιτέλους όλα όσα ονειρευόταν.Σε προσωπικό επίπεδο προχώρησε και τέλειωσε όλα όσα μέσα στα ντουλαπάκια της ψυχής της παρέμεναν κλειδωμένα.Είχαν πάρει το δρόμο τους και βρήκαν την πραγματική τους θέση.
Η λατρεία της για τα ταξίδια ήταν τώρα πια μέρος της  ζωής της που απέδιδε ,ψυχική και υλική, απόδοση.Γνώρισε ανθρώπους που της έδιναν απαντήσεις,και άρχισε ξανά να ζει.Η ζωή ήταν φωτεινή το γέλιο ξαναμπήκε στην ζωή του σπιτιού.Οι παρέες ξαναγύρισαν γιατί πλέον υπήρχε διάθεση για ζωή.Ευτυχώς δεν ήταν πολύ αργά.Ήταν αρκετά νέα και ευτυχώς υγιής.
Το ήξερε πάντα ότι θα άλλαζαν τα πράγματα .Το ευχόταν και το ζητούσε από τον Κύριο.Ο Κύριος την ευλόγησε με όλα τα αγαθά.όλοι πρέπει να το ενστερνιστούμε αυτό .Όταν θέλουμε κάτι πολύ και έχουμε δουλέψει ,θάρθει η ευνοϊκή απάντηση.
Έζησα αυτές τις ώρες της φίλης μου στιγμή προς στιγμή όλες τις μέρες της ζωής της .Λυπήθηκα έκλαψα ,πόνεσα μαζί της.Τώρα ήταν η ώρα να χαρεί.Χάρηκα πολύ σαν να ήμουν εγώ.ήρθε ένας νέος αέρας ελπίδας και υπομονής.
Δεν πρέπει να το βάλουμε κάτω ,όλα φτιάχνονται όλα αλλάζουν προς το καλλίτερο .Έχουμε Θεό που αγαπάει και προστατεύει τα παιδιά Του.Εκείνος μας δείχνει τα παραδείγματα και όλοι θα πάρουν την σειρά τους και θα αναπαυθούν.το  εύχομαι και το πιστεύω ακράδαντα .ΑΜΗΝ.

ΑΝΑΔΡΟΜΗ.

Oταν ξύπνησε η Μαρίνα κατάλαβε ότι όλα ήταν ένα κακό όνειρο.Πήγε στο μπάνιο έκανε ένα ντους έλουσε τα μαλλιά της τα στέγνωσε και έφτιαξε την κοτσίδα της.Τα μαλλιά της πλούσια καστανόξανθα ήταν ένα από τα καλά στοιχεία επάνω της.Κοίταξε στο καθρέφτη και είδε την γνωστή φατσούλα .
Μετά πήγε στην κουζίνα ετοίμασε το πρωινό της ,φρυγανιές με βούτυρο και μαρμελάδα ,καφέ με γάλα και ένα ποτήρι πορτοκαλάδα από φρέσκα πορτοκάλια.Εν τω μεταξύ άνοιξε τον χαρτοφύλακα με τις σημειώσεις της ,και έριξε μια ματιά.Εντάξει μονολόγησε ,έτοιμη είμαι.Είχε περάσει στην παιδαγωγική ακαδημία ,εκεί που πάντα ήθελε να πάει .Αγαπούσε τα παιδιά και είχε μεγάλο ταλέντο στο να τα φέρνει κοντά της και να τα μαθαίνει πράγματα.
Κάθισε ένα λεπτό και έφερε στο νου της ένα μέρος του ονείρου της.Στο όνειρο δεν της είχαν επιτρέψει να κάνει σπουδές γιατί φοβόντουσαν οι γονείς της μήπως χάσουν τον έλεγχο επάνω της.Ποιος ?O  πατέρας της που το όνειρό του ήταν να την δει ανεξάρτητη και να κάνει όσες σπουδές ήθελε Είχε κάνει ενέργειες και θα πήγαινε να συνεχίσει τις σπουδές της στην Αγγλία.Η Μαρίνα ήταν ενθουσιασμένη και ήταν αποφασισμένη να βάλλει τα δυνατά της να πάρει το πτυχίο της με άριστα.Είχε δουλέψει πολύ και είχε κάνει φοβερή εντύπωση στους καθηγητές της.Σήμερα έδινε το τελευταίο μάθημα.Θα γλεντούσε λίγο με τους φίλους της και μετά το κεφάλι κάτω και πάνω απ' όλα οι σπουδές.
Ντύθηκε μάνι μάνι και βγήκε τρέχοντας.Πήρε το λεωφορείο και σε δέκα λεπτά ήταν στην σχολή.
Τα παιδιά ήταν μαζεμένα στην αίθουσα ..Ο καθηγητής μπήκε έδωσε τα θέματα και τα παιδιά αφού τέλειωσαν  βγήκαν άλλα ενθουσιασμένα άλλα με προβληματισμό.
όλα μαζί πήγαν στον βασιλικό κήπο με πορτοκαλάδες και γκαζόζες να μοιράσουν τις εντυπώσεις τους από την τελευταία τους εξεταστική.
Κάθισαν στην λίμνη με τους κύκνους αλλά η Μαρίνα ήταν βυθισμένη μέσα στις σκέψεις της.Την απασχολούσε η συνέχεια του ονείρου.Είδε τον εαυτό της με ένα μωρό στην αγκαλιά και ένα στην κοιλιά.Είχε παντρευτεί ένα παλικάρι και ζούσε την έγγαμο ζωή.ήταν ευτυχισμένη με το μωρό της και το άλλο που περίμενε.Η Μαρίνα είχε την συναίσθηση ότι αυτά τα πρόσωπα τα γνώριζε.Βρε αδερφέ σκέφτηκε με το όνειρο θα ασχολούμαι?Γύρισε στην κουβέντα των παιδιών που ευχάριστα και με πειράγματα συνέχισαν ,ώσπου κάποια στιγμή το δυάλισαν για να πάνε στα σπίτια τους.
Η Μαρίνα ζούσε μαζί με μια φίλη της γιατί και οι δυο ήταν από νησί.
Η φίλη της η Πόπη είχε πάει πρώτη και άρχισε να ετοιμάζει το φαγητό.όταν έφτασε η Μαρίνα έβαλε ένα χέρι και τα δυο κορίτσια άρχισαν να τρώνε.
Μίλησαν για το μάθημα και για το πως είχαν πάει ,αλλά η Μαρίνα ήταν αλλού.Τώρα έβλεπε τον εαυτό της σε ένα σπίτι με μια ποδιά να πλένει πιάτα και να φωνάζει τα παιδιά να έρθουν να φάνε.
Τα παιδάκια περίπου 5 με 6 χρόνων αγοράκια ζωηρά ,προσπαθούσε να τα συνεφέρει αλλά αυτά κλωτσιόντουσαν κάτω από το τραπέζι και μια ούρλιαζε το ένα μια το άλλο.
Αισθάνθηκε μια τρυφερότητα για αυτά τα παιδάκια και μια γλυκιά μελαγχολία την πλημμύρισε.
Μετά το σκηνικό άλλαξε .Ο σύζυγος γύρισε στο σπίτι έφαγε και ευχαριστημένος από το φαγητό και από την πρόοδό του στην δουλειά πήγε και κοιμήθηκε.έκατσε μόνη της ,τα παιδιά είχαν φύγει ,κατέβηκαν στο δρόμο να παίξουν.Τα είδε ,ήταν παλικαράκια 12 13 χρόνων.Τα περίμενε να ανέβουν να πλυθούν και να κάτσουν να διαβάζουν.Είχαν γίνει ακόμα πιο ζωηρά και δύσκολα μπορούσε να τους βάλλει σε τάξη ,ο πατέρας τους ότι κι αν έκαναν το έβρισκε διασκεδαστικό.
Είχε την αίσθηση ότι έχανε το τρένο .Τι είναι αυτό?Τι μήνυμα παίρνω.?σκέφτηκε.
Η Πόπη έχασε την υπομονή της '"Τι τρέχει¨'¨την ρώτησε΄΄Τι σκέπτεσαι΄'άστα ΄¨της απάντησε η Μαρίνα.΄'Πάμε για καφέ΄'
Γιατί σκεφτόταν τόσο αυτό το όνειρο?Και γιατί ερχόταν στην σκέψη της κομματιαστό?
Στο ζαχαροπλαστείο συνάντησαν και άλλους φίλους .ένας από αυτούς είπε της Μαρίνας ότι σκεφτόταν και εκείνος τις σπουδές στην Αγγλία.Την ρώτησε λεπτομέρειες και φάνηκε ενθουσιασμένος από τις απαντήσεις. Η Μαρίνα από την άλλη ενθουσιάστηκε γιατί το παιδί,ήταν πολύ εντάξει και η Μαρίνα τον έβλεπε με όχι τόσο φιλικό μάτι.Της άρεσε το παλικάρι από την αρχή των σπουδών της.Κάθισαν καμιά ώρα ακόμα και μετά ο καθένας έφυγε για τον προορισμό του.
Η Μαρίνα και η Πόπη γύρισαν σπίτι.Κάθισαν στις πολυθρόνες τους και πήραν η κάθε μία από ένα βιβλίο.Η Πόπη βυθίστηκε στο διάβασμα ,αλλά η Μαρίνα ξαναγύρισε στο βασανιστικό όνειρο που είχε μια νοσταλγία μαζί  με πόνο και δάκρυα.
Είδε τον εαυτό της μεγάλη γυναίκα μέσα σε ένα σπίτι μόνη ,τα παιδιά είχαν φύγει ,είχαν κάνει τις δικές τους οικογένειες ,ήταν καλά ,αλλά γιατί εκείνη αισθανόταν τον εαυτό της τόσο απογοητευμένο και τόσο κουρασμένο?Ήταν σαν να είχε περάσει μέσα από μια φουρτούνα που μόλις και μετά βίας είχε διασωθεί.Σαν να είχε ζήσει μια ζωή μέσα αντιφάσεις και δυσκολίες πρακτικές και επικοινωνιακές.Κουρασμένη καληνύχτισε την φίλη της και πήγε για ύπνο.
Κάποια ώρα το ξυπνητήρι χτύπησε.Γύρισε να το κλείσει.¨΄ΟΥΦ τι θέλεις επιτέλους δεν έχω πια μαθήματα ΄΄του ψιλομουρμούρισε.Αλλά γυρνώντας κάποιος ήταν πλάι της.Τότε κατάλαβε .
όλα αυτά τα έζησε στον ύπνο της .Τις σπουδές τα όνειρα της Αγγλίας τις παρέες την μοναχική ζωή με την φίλη της.Το όνειρο που νόμιζε ότι έβλεπε ήταν η πραγματικότης και η πραγματικότητα που νόμιζε ότι ζούσε ήταν ΤΟ ΌΝΕΙΡΟ.

ΑΝΘΟΥΛΑ.

Όταν μεγάλωσε αρκετά,και ήρθε η ώρα να πάρει το δρόμο της,η Ανθούλα ήταν καταχαρούμενη γιατί είχε τόσα πράγματα μέσα της που ήθελε να τα βάλει σε πράξη.Είχε την αίσθηση ότι μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο.΄Εβλεπε πράγματα που δεν της άρεσαν και ήταν σίγουρη ότι ήταν θέμα χειρισμού και παραδείγματος.Στην μικρή της ηλικία ήξερε ότι έπρεπε να υπακούει και να ακολουθεί την γραμμή του σπιτιού.Φορτωμένη όνειρα και ιδέες ξεκίνησε για την νέα ζωή .Έλαμπε από χαρά και προσδοκία.Για ένα διάστημα ήταν πολύ χαρούμενη και πίστευε ότι όλα θα πραγματοποιηθούν.
Άλλωστε δεν ζητούσε πράγματα που θα καταπίεζαν κάποιους .Ήταν έτοιμη να προσφέρει τα πάντα ,να δώσει αγάπη και ένα καινούριο είδος ζωής που το είχε σχεδιάσει το νεανικό της μυαλό.Να κάνει μια οικογένεια που θα μπορούσε να ζήσει χωρίς διαφωνίες ,αφού εκείνη ήταν έτοιμη   να διορθώσει να καλύψει να φέρει ισορροπίες.
Βέβαια αυτά που σκεπτόταν ήταν ουτοπίες που μόνο ένα αθώο μυαλό μπορούσε να ονειρευτεί.Δεν ονειρεύτηκε σπίτια ταξίδια πλούτη.Ζητούσε οικογένεια που θα ήταν σαν μια γροθιά και ήταν έτοιμη να κάνει τα πάντα αρχίζοντας πρώτα από τον εαυτό της.
Δεν ήξερε τίποτα ,μόνο τον εαυτό της και τις ονειροφαντασίες της.Σύντομα άρχισε να καταλαβαίνει ότι οι δικές της απόψεις ήταν ουτοπικές ,αλλά οι προσπάθειες προσπάθειες.Δεν το έβαζε κάτω ,υποχωρούσε και μετά ξανά προσπαθούσε.Ο σύντροφος ήταν πολύ καλός αλλά τελείως πρακτικός και γήινος και πολλές φορές την κορόιδευε για τις απόψεις της.
Εκείνη δεν άλλαζε αλλά σιγά σιγά άρχισαν να πέφτουν τα φτερά της.Εκείνη ήθελε σύντροφο που να μπορεί να μιλήσει ,να μπορεί να εκφραστεί .Όταν ήρθε το πρώτο παιδί ,αναπτερώθηκε το ηθικό της.
Σκεπτόταν ότι αυτό το πλάσμα μεγάλωσε μέσα της και πήρε το αΙμα της για να αναπτυχθεί ο εγκέφαλός του.Φανταζόταν ότι θα μπορούσε γιαυτό το παιδί να είναι η ιδανική μητέρα.Είχε κέφι ,είχε δύναμη είχε ιδέες.
Δυστυχώς το περιβάλλον έβαλε πιο πολύ την σφραγίδα του επάνω του παρά η μαμά του.Ήρθε και δεύτερο παιδί ,και από εκεί και πέρα άρχισε το θρίλερ.ήταν κάτι που ήταν σχεδόν ακατόρθωτο να ξεπεραστεί,και ποτέ δεν ξεπεράστηκε,αλλά στάθηκε όρθια γιατί κάποιος έπρεπε να σταθεί.Ήταν ένας βράχος ογκόλιθος που όλα ξεσπούσαν επάνω της.Βέβαια υπήρχε η ελπίδα.Ήταν νέα πίστευε ότι όλα θα πάνε καλλίτερα.Μετά από μερικά χρόνια με ταλαιπωρίες πόνο και φόβο τα πράγματα πήγαν καλλίτερα ,έχοντας αφήσει πίσω απώλειες και κυνήγι για τον θησαυρό.Για αυτή την καλυτέρευση έδωσε ψυχή πνεύμα και σώμα.
Ήταν δυνατή .Κανείς δεν καταλάβαινε τις ανάγκες της και ως μια ηλικία ζούσε φυσιολογικά.όμως ξέφυγε από την πορεία της ,τα βράδια έκλαιγε και μούσκευε τα μαξιλάρια της,το πρωί ήταν έτοιμη για όλα.Οι πιέσεις έρχονταν από όλες τις κατευθύνσεις.Τίποτα από τα όνειρά της δεν πραγματοποιήθηκε .Κατάλαβε ότι αυτά που είχε στο μυαλό της ήταν απόρροια των μυθιστορημάτων που διάβαζε και τα πρότυπα που είχε στο μυαλό της.Αυτό ήταν η μεγαλύτερή της απογοήτευση.Δον Κιχότης και βάλε.Μετά ήρθαν και άλλα δύσκολα πολύ δύσκολα και για να παρηγορηθεί το πήρε ότι ο Θεός από αγάπη την εκπαίδευε.
Μια ιστορία θλιβερή για εκείνην και φοβάμαι ότι τελικά θα γίνει αναίσθητη στον πόνο και θα το θεωρήσει σαν φυσική κατάσταση .
Η ιστορία της Ανθούλας δεν τελειώνει εδώ ,έχει και συνέχεια που ίσως σας την πω κάποια φορά.

ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΦΙΛΗ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ.

Πριν μου ξεφύγει αυτό το συναίσθημα της χαράς ,πρέπει να το καταγράψω για να μην παραπονιέμαι ότι δεν έχω τέτοια γεγονότα χαρούμενα στην ζωή μου.Συναντήθηκα με την πρώτη φίλη που θυμάμαι ,γιατί είμαστε τότε τριών χρόνων.Περάσαμε μαζί σαν κολλητές  οκτώ χρόνια .Παντού μαζί στο διάβασμα στα παιχνίδια στο φαγητό,στο σχολείο.Δυστυχώς κάποτε έφυγαν και πήγαν στην Αθήνα.Την έβλεπα και μετά αλλά δεν ήταν το ίδιο.όμως η σχέση έμεινε ζωντανή και τα συναισθήματα ακέραια.Σήμερα μετά από πολύ  καιρό,συναντηθήκαμε για να πιούμε ένα καφέ.
Μιλήσαμε και η φιλενάδα μου μου έδωσε τόση χαρά με την παρουσία της ,και η δική της χαρά ήταν φανερή.Πιο πολύ μιλούσα εγώ .Αυτό δεν μου συμβαίνει συχνά γιατί συνήθως οι άνθρωποι δεν ακούν αλλά θέλουν να μιλήσουν.Η φίλη μου ήταν πάντα χαμηλών τόνων,αλλά η αγάπη της και το ενδιαφέρον της φαίνονται από μακρυά.
Συνήθως λέει για τον εαυτό της πράγματα που θα μπορούσαν να την θίγουν,όμως εγώ ξέρω ότι έχει μια έμφυτη ταπεινοφροσύνη και μια ζωή καθάρια ,που δεν την βρίσκεις εύκολα. Είναι αθόρυβη και το μόνο που δεν θα βρεις επάνω της είναι η έπαρση.
Θα μπορούσε αν η ποιότητά της δεν ήταν τέτοια, που να είναι πιο απλή από τον πιο απλό άνθρωπο.
ήταν η πρώτη φορά που άφησα τον άνδρα μου μόνο του και αυτό γιατί εκείνος μου το ζήτησε.Η αλήθεια είναι ότι εκείνος θα βαριόταν και θα ήθελε να φύγουμε.
Περάσαμε 2 ώρες αξέχαστες για μένα.'Αφησα το συναίσθημά μου ελεύθερο να χαρεί.Ευχαριστώ τον Θεό που μου το επέτρεψε.Είχα ξεχάσει πως είναι να χαίρεσαι.Θα μου πείτε γιατί δεν το κάνεις πιο συχνά.Πρώτον γιατί υπάρχει απόσταση χιλιομετρική,όχι τόση που να είναι απαγορευτική ,αλλά είναι και οι συνθήκες .Οι δικές μου και οι δικές της.
Δεν πειράζει ήταν πολύ όμορφα και ας μας αξιώσει ο Θεός να το κάνουμε πιο συχνά.

ΔΡΥΟΣ ΠΕΣΟΥΣΗΣ ΠΑΣ ΑΝΗΡ ΞΥΛΕΥΕΤΑΙ.

Στα σχολικά μου χρόνια όταν κάποτε σε μεγάλη τάξη του γυμνασίου μας έβαλαν αυτό το θέμα για έκθεση ,δεν ήξερα τι να γράψω .Όχι γιατί δεν ήξερα την ερμηνεία αλλά γιατί μου φαινόταν πολύ σκληρή κατάληξη .όχι για την δρυ αλλά γιατί αυτό αφορούσε σε ανθρώπους.έλεγα¨.Δεν είναι δυνατόν στον άνθρωπο τον πεσμένο, να τρέξουν τα κοράκια να του φάνε τα εντόσθια.Και ας μην το κάνουμε τόσο δραματικό.  Ας πούμε ότι λεηλατούν ότι έχει και δεν έχει απομείνει από ψυχή σώμα και πνεύμα.,.
Εάν έχει λεφτά η δρυς, την πετάνε σ' ένα ίδρυμα και την ετοιμάζουν για να ριχτεί στη φωτιά ,εάν δεν έχει ,την αφήνουν μοναχή να τριγυρνάει στους δρόμους ,ώσπου να γίνει θύμα κανενός τροχαίου η να πέση σε κανά χαντάκι ,η να πεθάνει από την έλλειψη των φαρμάκων.
Έχω φρικάρει με τους ανθρώπους που χάνονται και κανείς δεν τους αναζητάει και άλλους που τους χώνουν στα ιδρύματα και λόγω του alzheimer  τους δένουν τους δίνουν χάπια,τους κάνουν κατ' αρχήν φυτά και μετά πεθαίνουν από την κατάκλιση.
Βέβαια δεν θέλω να αδικήσω και τους ανθρώπους που έχουν ένα τέτοιο ασθενή.Είναι πολύ δύσκολο για τους ανθρώπους που περιποιούνται τέτοιους ασθενείς να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις μιας τέτοιας ασθένειας, που ποτέ δεν υπάρχει μεμονωμένη,αλλά πως θα αισθανθείς να το κάνεις αυτό στον άνθρωπό σου!!!!!
Ο θεός ας κάνει χάρη.Γιατί εκεί ακουμπάμε και εκεί έχουμε το θάρρος μας.Άλλωστε συμβαίνουν τόσα και τόσα και ακόμα σε νέους ανθρώπους που ας μας φωτίζει  ο Κύριος να κάνουμε το καλλίτερο για όλους .