ΑΝΘΟΥΛΑ.

Όταν μεγάλωσε αρκετά,και ήρθε η ώρα να πάρει το δρόμο της,η Ανθούλα ήταν καταχαρούμενη γιατί είχε τόσα πράγματα μέσα της που ήθελε να τα βάλει σε πράξη.Είχε την αίσθηση ότι μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο.΄Εβλεπε πράγματα που δεν της άρεσαν και ήταν σίγουρη ότι ήταν θέμα χειρισμού και παραδείγματος.Στην μικρή της ηλικία ήξερε ότι έπρεπε να υπακούει και να ακολουθεί την γραμμή του σπιτιού.Φορτωμένη όνειρα και ιδέες ξεκίνησε για την νέα ζωή .Έλαμπε από χαρά και προσδοκία.Για ένα διάστημα ήταν πολύ χαρούμενη και πίστευε ότι όλα θα πραγματοποιηθούν.
Άλλωστε δεν ζητούσε πράγματα που θα καταπίεζαν κάποιους .Ήταν έτοιμη να προσφέρει τα πάντα ,να δώσει αγάπη και ένα καινούριο είδος ζωής που το είχε σχεδιάσει το νεανικό της μυαλό.Να κάνει μια οικογένεια που θα μπορούσε να ζήσει χωρίς διαφωνίες ,αφού εκείνη ήταν έτοιμη   να διορθώσει να καλύψει να φέρει ισορροπίες.
Βέβαια αυτά που σκεπτόταν ήταν ουτοπίες που μόνο ένα αθώο μυαλό μπορούσε να ονειρευτεί.Δεν ονειρεύτηκε σπίτια ταξίδια πλούτη.Ζητούσε οικογένεια που θα ήταν σαν μια γροθιά και ήταν έτοιμη να κάνει τα πάντα αρχίζοντας πρώτα από τον εαυτό της.
Δεν ήξερε τίποτα ,μόνο τον εαυτό της και τις ονειροφαντασίες της.Σύντομα άρχισε να καταλαβαίνει ότι οι δικές της απόψεις ήταν ουτοπικές ,αλλά οι προσπάθειες προσπάθειες.Δεν το έβαζε κάτω ,υποχωρούσε και μετά ξανά προσπαθούσε.Ο σύντροφος ήταν πολύ καλός αλλά τελείως πρακτικός και γήινος και πολλές φορές την κορόιδευε για τις απόψεις της.
Εκείνη δεν άλλαζε αλλά σιγά σιγά άρχισαν να πέφτουν τα φτερά της.Εκείνη ήθελε σύντροφο που να μπορεί να μιλήσει ,να μπορεί να εκφραστεί .Όταν ήρθε το πρώτο παιδί ,αναπτερώθηκε το ηθικό της.
Σκεπτόταν ότι αυτό το πλάσμα μεγάλωσε μέσα της και πήρε το αΙμα της για να αναπτυχθεί ο εγκέφαλός του.Φανταζόταν ότι θα μπορούσε γιαυτό το παιδί να είναι η ιδανική μητέρα.Είχε κέφι ,είχε δύναμη είχε ιδέες.
Δυστυχώς το περιβάλλον έβαλε πιο πολύ την σφραγίδα του επάνω του παρά η μαμά του.Ήρθε και δεύτερο παιδί ,και από εκεί και πέρα άρχισε το θρίλερ.ήταν κάτι που ήταν σχεδόν ακατόρθωτο να ξεπεραστεί,και ποτέ δεν ξεπεράστηκε,αλλά στάθηκε όρθια γιατί κάποιος έπρεπε να σταθεί.Ήταν ένας βράχος ογκόλιθος που όλα ξεσπούσαν επάνω της.Βέβαια υπήρχε η ελπίδα.Ήταν νέα πίστευε ότι όλα θα πάνε καλλίτερα.Μετά από μερικά χρόνια με ταλαιπωρίες πόνο και φόβο τα πράγματα πήγαν καλλίτερα ,έχοντας αφήσει πίσω απώλειες και κυνήγι για τον θησαυρό.Για αυτή την καλυτέρευση έδωσε ψυχή πνεύμα και σώμα.
Ήταν δυνατή .Κανείς δεν καταλάβαινε τις ανάγκες της και ως μια ηλικία ζούσε φυσιολογικά.όμως ξέφυγε από την πορεία της ,τα βράδια έκλαιγε και μούσκευε τα μαξιλάρια της,το πρωί ήταν έτοιμη για όλα.Οι πιέσεις έρχονταν από όλες τις κατευθύνσεις.Τίποτα από τα όνειρά της δεν πραγματοποιήθηκε .Κατάλαβε ότι αυτά που είχε στο μυαλό της ήταν απόρροια των μυθιστορημάτων που διάβαζε και τα πρότυπα που είχε στο μυαλό της.Αυτό ήταν η μεγαλύτερή της απογοήτευση.Δον Κιχότης και βάλε.Μετά ήρθαν και άλλα δύσκολα πολύ δύσκολα και για να παρηγορηθεί το πήρε ότι ο Θεός από αγάπη την εκπαίδευε.
Μια ιστορία θλιβερή για εκείνην και φοβάμαι ότι τελικά θα γίνει αναίσθητη στον πόνο και θα το θεωρήσει σαν φυσική κατάσταση .
Η ιστορία της Ανθούλας δεν τελειώνει εδώ ,έχει και συνέχεια που ίσως σας την πω κάποια φορά.