ΔΡΥΟΣ ΠΕΣΟΥΣΗΣ ΠΑΣ ΑΝΗΡ ΞΥΛΕΥΕΤΑΙ.

Στα σχολικά μου χρόνια όταν κάποτε σε μεγάλη τάξη του γυμνασίου μας έβαλαν αυτό το θέμα για έκθεση ,δεν ήξερα τι να γράψω .Όχι γιατί δεν ήξερα την ερμηνεία αλλά γιατί μου φαινόταν πολύ σκληρή κατάληξη .όχι για την δρυ αλλά γιατί αυτό αφορούσε σε ανθρώπους.έλεγα¨.Δεν είναι δυνατόν στον άνθρωπο τον πεσμένο, να τρέξουν τα κοράκια να του φάνε τα εντόσθια.Και ας μην το κάνουμε τόσο δραματικό.  Ας πούμε ότι λεηλατούν ότι έχει και δεν έχει απομείνει από ψυχή σώμα και πνεύμα.,.
Εάν έχει λεφτά η δρυς, την πετάνε σ' ένα ίδρυμα και την ετοιμάζουν για να ριχτεί στη φωτιά ,εάν δεν έχει ,την αφήνουν μοναχή να τριγυρνάει στους δρόμους ,ώσπου να γίνει θύμα κανενός τροχαίου η να πέση σε κανά χαντάκι ,η να πεθάνει από την έλλειψη των φαρμάκων.
Έχω φρικάρει με τους ανθρώπους που χάνονται και κανείς δεν τους αναζητάει και άλλους που τους χώνουν στα ιδρύματα και λόγω του alzheimer  τους δένουν τους δίνουν χάπια,τους κάνουν κατ' αρχήν φυτά και μετά πεθαίνουν από την κατάκλιση.
Βέβαια δεν θέλω να αδικήσω και τους ανθρώπους που έχουν ένα τέτοιο ασθενή.Είναι πολύ δύσκολο για τους ανθρώπους που περιποιούνται τέτοιους ασθενείς να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις μιας τέτοιας ασθένειας, που ποτέ δεν υπάρχει μεμονωμένη,αλλά πως θα αισθανθείς να το κάνεις αυτό στον άνθρωπό σου!!!!!
Ο θεός ας κάνει χάρη.Γιατί εκεί ακουμπάμε και εκεί έχουμε το θάρρος μας.Άλλωστε συμβαίνουν τόσα και τόσα και ακόμα σε νέους ανθρώπους που ας μας φωτίζει  ο Κύριος να κάνουμε το καλλίτερο για όλους .