Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια οικογένεια με άλλα δύο αδέλφια ,αγόρια και μεγαλύτερα. Μέσα σε μια οικογενειακή ατμόσφαιρα με όλα τα στοιχεία ,της διαπαιδαγώγησης και την εκπαίδευση του στρατιώτη. Όλα πήγαιναν σύμφωνα με την γραμμή που είχε βάλλει ο πατέρας.
Η ώρα του φαγητού συγκεκριμμένη ,και στο τραπέζι το πιάτο έπρεπε να αδειάζει ,ότι και να είχε μέσα.Αν τολμούσε κάποιος  να αφήσει  κάτι στο πιάτο του ,κάτι που δεν του άρεσε ,π.χ.τα κρεμμύδια ,έπρεπε να τα φάει μετά σκέτα.Και αυτό ήταν το λιγότερο. Υπήρχαν νόμοι που δεν μπορούσε κανείς να τους καταπατήσει γιατί μετά υπήρχαν σοβαρές επιπτώσεις.Τα αγόρια το διακινδύνευαν ,και έιχαν τιμωρία. το κοριτσάκι δεν τολμούσα και έτσι γλύτωνε πολλά.
Όμως ο φόβος να μιλήσει όταν έβλεπε κάτι άδικο ,έδινε την εντύπωση στον πατέρα ,ότι τουλάχιστον το κορίτσι του δεν είχε κανένα πρόβλημα με τις συμπεριφορές του και ήταν πολύ τρυφερός μαζί της.Μεγάλωνε και ο νόμος έγινε βίωμα της. Υπάκουε στο οτιδήποτε,όχι ότι ήταν και κανένας τύρρανος,αλλά δεν ήθελε να δημιουργήσει πρόβλημα.
Η μητέρα είχε άλλο χαρακτήρα και προστάτευε τα παιδιά όσο την έπαιρνε. Το κορίτσι δεν δεχόταν την προστασία ερρήμην του πατέρα.Ευτυχώς έβρισκε διεξόδους .Υπήρχαν φίλοι στην γειτονειά και μπορούσε να βγαίνει με την ευλογία όλων ,αφού βρισκόταν σε οπτική επαφή με τους γονείς.Το κορίτσι δεν είχε παράπονο από τον πατέρα γιατί τον έβρισκε δίκαιο και σωστό σε αυτά που έκανε.
όταν μεγάλωσε και έφτασε στα χρόνια της εφηβείας είχε μια πολύ καλή ζωή γιατί ο πατέρας αφού εφιαξε ένα χαρακτήρα όπως τον ήθελε ήταν χαλί να τον πατήσει.
Εκείνος δεν είχε αλλάξει τίποτα από την συμπεριφορά του αλλά δεν υπήρχε λόγος να φερθεί αυστηρά ,αφού τα αγόρια εφυγαν και η κόρη του πατέρα ,τον ικανοποιούσε και δεν του δημιουργούσε πρόβλημα στην αυταρχική συμπεριφορά του.Είχε μάθει τι ήθελε και τι δεν ήθελε και το έκανε χωρίς να ζορίζεται ,γιατί αυτό γνώρισε και αυτό θεωρούσε ότι έππρεπε να κάνει ένα καλοαναθρεμένο κορίτσι.Αλλά και εκείνος εδινε παροχές απεριόριστες χωρίς καν να του ζητηθεί.Το κορίτσι έβλεπε αυτά και θεωρούσε ότι για να έχεις αγάπη και εκτίμηση ,το πρώτο που χρειαζόταν ,ήταν η υπακοή.
Παρ'όλα ταύτα πολλές φορές έκλαψε μόνη της γιατί οι φίλες της θα πήγαιναν κάπου και εκείνη δεν επιτρεπόταν να πάει.Πήγαινε μόνο αν την συνόδευαν τα αδέλφια της η η μητέρα.Όλα καλά μέχρι εκεί αλλά αισθανόταν και σαν την καρδερίνα μέσα στο κλουβί.Δεν έβλεπε την ώρα να ανοίξει φτερά και να πετάξει.
Έγινε και αυτό με το γάμο της που ήταν σε απόλυτη συμφωνία με την επιθυμία του πατέρα της.Το παληκάρι το γνώριζε ο πατέρας και το ενέκρινε με πολύ χαρά.
Νόμιζε το κορίτσι ότι έφευγε για την ελευθερία .ήταν τελείως άσχετη  ως προς τους ανθρώπους ,δεν είχε βγει παρα έξω και παρ'όλον ότι διέθετε ένα καλό μυαλό ,τα συναισθήματά της ήταν πολύ έντονα και εβίωνε τραυματικά τις κακές συμπεριφορές.
Ο άντρας της ήταν ένα πολύ καλό παιδί ,και αν εκείνη ήταν λίγο πιο πονηρή η καπάτσα θα είχε περάσει πολύ καλά.Οχι ότι δεν πέρασε καλά μαζί του αλλά υπήρχε μεγάλη διάσταση απόψεων.Εκείνη είχε μια αξιοπρέπεια και δεν ζήτησε ποτέ τίποτα ,,,οπόταν και δεν πήρε.Εκείνος ένα κακομαθημένο παιδί , από την άποψη του παιδιού που το μόνο που ακούει είναι ο εαυτός του και δεν έκανε ποτέ τον κόπο να αφουγκραστεί κάτι και από τον διπλανό.Καταλάβαινε αυτό που του έλεγαν αν του έκανε ,,αλλιώς χαμένα λόγια.Έβλεπε ότι του ήταν απαραίτητο και τίποτε άλλο.
Εκείνη ήταν μαθημένη να της γίνονται οι προσφορές προτού καν ζητήσει ,που δεν θα ζητούσε ,και όπως συνέχισε να μην ζητάει..Μεγάλωσε τα παιδιά με δική της ευθύνη,και έκανε πολλά λάθη.
Προσπαθησε να επιβάλλει τις αρχές του πατρικού σπιτιού ,αλλά οι εποχές είχαν αλλάξει ..
Όσο τα παιδιά ήταν μικρά τα πράγματα κουτσοβολεύονταν.όταν όμως μεγάλωσαν και τα βιώματά τους από το σχολείο και τους φίλους τους αλλοτρίωσαν ,η μάνα έβρισκε μεγάλη δυσκολία να βάλλει μια τάξη,δεδομένου ότι ο πατέρας δεν έδινε καμιά σημασία και το μόνο που ήθελε από τα παιδιά ήταν να παίξει μαζί τουυς και να κογιονάρουν την μάνα με τις απαρχιωμένες της απόψεις.
Τα πράγματα δυσκόλευαν όσο περνούσε ο καιρός ,η μάνα αισθανόταν μειονεκτικά και ενοχοποιημένη και άρχισε  να εμφανίζεται μια κατάθλιψη.Τα όνειρά της είχαν ακυρωθεί ,οι προσπάθειές της έπεφταν στο κενό και η ψυχή της ήταν άδεια.Προσπαθούσε να την γεμίσει με τον λόγο του Θεού αλλά δεν είχε τον κατάλληλο δάσκαλο να την ενισχύσει.
Πέρασε ο καιρός ,η ζωή συνεχιζόταν ,υπήρχε οικονομική ευχέρεια ,,αλλά για τις ανάγκες που ο πατέρας δεν καταλάβαινε έπρεπε να βάλλει πλάτη η μάνα ,και πάντα τα κατάφερνε.Όπου τπήρχε πρόβλημα τα παιδιά έτρεχαν στην μάνα που στην πραγματικότητα την εκτιμούσαν και την εμπιστετυόντουσαν ,αλλά σαν παιδιά που ήταν έπαιρναν από τον καθένα αυτό που τους συνέφερε.
Κάποια στιγμή που τα παιδιά δεν είχαν πολύ ανάγκη την μάνα εκείνη άρχισε να ψάχνει να γεμίσει το χρόνο της εποικοδομητικά,να βρεί ανθρώπους που να την μάθουν αυτά που δεν ήξερε και που της ήταν απαραίτητα για να ζήσει .Μπήκε σε κύκλους χριστιανικούς και αυτογνωσίας πέρασε καλά ,αλλά δεν ξέρω αν την ωφέλησε.Και εκει γινόταν αυτό που γινόταν και στο πατρικό της.Την αγάπησαν και την ξεχώρισαν λόγω του πειθαρχικού χαρακτήρα της και την επιθυμία της να μάθει περισσότερα.
Αυτή η παιδεία της ήταν κόκκινο πανί για την οικογένεια και ειδικά για την κόρη.
ώσπου κάποια στιγμή η αρχόμενη κατάθλιψη της έδωσε και κατάλαβε.Άλλοι το θεώρησαν ότι ήταν σκόπιμο άλλοι τρόμαξαν,άλλοι λυπήθηκαν.Εν πάσει περιπτώσει πήρε κάποια αγωγή και συνήλθε.Η ζωή συνεχιζόταν καθ'ολα ευλογημένη και η μάνα ζούσε σαν ρομπότ.Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ο Θεός την προώριζε για αυτό το είδος της ζωής.Δεν μπορούσε καν να το διαννοηθεί.Περνούσαν τα χρόνια είχε βάλλει τον Χριστό στην ζωή της για τα καλά και προσευχόταν να ανταμώσει την βασιλεία του Θεού στην γη των  ζώντων.Και ξανά και ξανά αλλά η πονεμένη ψυχή και το παράπονο μέσα της έπαιρνε και έδινε.Ήξερε ότι αυτό ήταν αμαρτία αλλά δεν μπορούσα να συνέλθει και να ευτυχίσει.Όχι ότι οι συνθήκες ήταν για να ευτυχίσει ένας άνθρωπος με ασθένειες σοβαρές ,όχι δικές της ,των αγαπημένων της .Ηξερε ότι οι συνθήκες δεν παίζουν κανένα ρόλο στον άνθρωπο του Θεού και η ειρήνη και η ασφάλεια είναι πράγματα δεδομένα από τον Θεό για τους πιστούς Του.Κάτι συνέβαινε με την δεδομένη γυναίκα και το συναίσθημα που κυριαρχούσε μέσα της ήταν ο φόβος και η ενοχή.
Τίποτα δεν συγχωρούσε στον εαυτό της και πήγαινε κόντρα στον λόγο του Θεού που με την θυσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας έχει καθαρίσει αφού εμείς το δεχτήκαμε και το πιστέψαμε.
. Μια δεύτερη κρίση κατάθλιψης την ξαναθυμήθηκε ,και ξαναέζησε δύσκολες ώρες.Τώρα όμως δεν μπορούσε να το επιτρέψει στον εαυτό της γιατί οι ανάγκες ήταν τέτοιες που έπρεπε να σταθεί όρθια.Δεν πήγαινε άλλο Διάβαζε προσευχόταν και ζητούσε από τον Θεό έλεος.όταν δεν έβλεπε αλλαγή σκεπτόταν .Εδώ ο Παύλος εζησε με σκώλωπα εν τη σαρκι,θα ζήσω κι εγώ.Προσπαθούσε σκληρά και έκανε ότι μπορούσε για τους ασθενέστερους και σε όσους πλησίαζαν την πόρτα της.
ώσπου μια μέρα η μάλλον ένα βράδυ έπιασε ένα βιβλίο ξεχασμένο και άρχιζε να το ξεφυλίζει.
Ξαφνικά δυό λόγια που διάβασε που δεν ήταν κάτι άγνωστο για εκείνη ήρθε και την άλλαξε θαυματουργικά.Δεν πίστευε τα συναισθήματά της.όλα άλλαξαν.Εκείνη ήταν υγιής πνευματικά ,οι ενοχές και οι φόβοι είχαν πάρει δρόμο,και η ζωή άρχισε να χαμογελάει .Ευχαρίστησε τον Θεό και υποσχέθηκε στον εαυτό της ότι όλη της την μέριμνα θα την αφήνει σε Εκείνον,ότι θα πάψει να πιστεύει ότι εκείνη ήταν η σωστή ,και κατάλαβε ότι αυτά τα πάθη της πρόέρχονταν από τον εχθρό που την εύρισκε ασθενή τη πίστη.
Η άλλη ημέρα ήταν μια καλή ημέρα .Ξύπνησε με χαρά και όχι με κατάθλιψη ,αλλά προσπαθούσε να είναι συνέχεια μέσα στο κλίμα της ευχαριστίας και της αγάπης του Θεού.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που άρχισε η μεταμόρφωσή της ,αλλά συνεχίζεται .Εγινε πιο ταπεινή ,πιο υπομονετική ,πιο πολύ της υπηρεσίας και γενικά προσπαθει να ευχαριστήσει τον Κύριο όσο γίνεται περισσότερο.Πέρασε όλη της η ζωή μέσα σε μια ευλογημένη ζωή με δυστυχία και δεν θα ήθελε με τίποτα να καταληξει μια μουτρωμένη και γκρινιάρα γριά.Νομίζει ότι τώρα είναι πιο χρήσιμη γιατί ζητάει την σοφία από τον Θεό για να στηρίξει ανθρώπους που έχουν ανάγκη να στηριχτούν και υλικά και πνευματικά.Πραγματικά ήταν μια θαυματουργική μεταμόρφωση, και ο καθένας που θα το ήθελε και δεν απόκαμνε στην προσπάθεια θα μπορούσε να το γευτεί.Θαύματα συντελλούνται και στις μέρες μας ,ο Θεός είναι ο ίδιος και χτες και σήμερα και αύριο .Εμείς οι άνθρωποι αλλάξαμε και χάσαμε τον εαυτό μας. Αν θέλουμε μπορούμε να βρούμε την χαμένη μας φύση και να αποκτήσουμε την ζωή για την οποία μας έπλασε ο δημιουργός μας. ΑΜΗΝ.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟ..

Ο Κύριος και δημιουργός μας έχει κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο για την δημιουργία Του και ειδικά για τα πλάσματα Του που τα δημιούργησε για την δόξα Του. Κάποια στιγμή ,που μόνον εκείνος την γνωρίζει ,ερχόμαστε στην ζωή,κάτω πό συγκεκριμένες συνθήκες σε κάποιον τόπο της επιλογής Του ,με συγκεκριμένους γονείς και συγκεκριμένο περιβάλλον.Θα μου πείτε ,τότε που είναι η ελευθερία μας.¨?Και όμως η ελευθερία μας είναι δεδομένη ,όπου και αν βρεθούμε.Παραδείγματα πάμπολα θα μπορούσα να αναφέρω αυτής της ελευθερίας επιλογής ,αλλά αυτά είναι σε όλους γνωστά και οι συνθήκες του τόπου του περιβάλλοντος η της οικογενειακής κατάστασης ,κανένα ρόλο δεν έχουν παίξει.Εκείνος ,ο μεγάλος νους ,που μας κυοφορούσε στην πνευματική Του μήτρα  προ της δημιουργίας του κόσμου ,ήξερε την ζωή μας από την αρχή μέχρι το τέλος .ήξερε τις δυσκολίες η τις ευκολίες που θα έιχαμε και τις ευκαιρίες που θα βρισκόντουσαν καθ'οδόν για να ακολουθήσουμε τον ένα η τον άλλο δρόμο.Και σαν επιστέγασμα της αγάπης Του ,μας έδωσε και τον Ιησού Χριστό για να πάρει μαζί με το προπατωρικό αμάρτημα και όλες μας τις αμαρτίες αφού δεχόμαστε την θυσία του Θεανθρώπου και τον καθιστούσαμε Κύριο της ζωής μας.
όλοι είμαστε σημαντικοί στο σχέδιο του Θεού ,γιατί σκεφθείτε ότι το μικρότερο κομματάκι σε ένα παζλ,αν χαθεί το παζλ μένει ανολοκλήρωτο και το κενό που αφήνει είναι σημαντικό.Ξεκινάμε την ζωή μας καλά η άσχημα ,αυτό δεν έχει σημασία ,και κάποια στιγμή που μπορούμε να αναλαβουμε τις ευθύνες του εαυτού μας χρησιμοποιούμε την ελευθερία μας.Τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα εάν μεγαλώσαμε σε περιβάλλον με Χριστό .όχι ότι και εκεί δεν θα βρείς δυσκολίες ,αλλά αυτές οι δυσκολίες δεν μπορεί να είναι καταστροφικές.
Γενικά κάποια μέρα ξεκινάμε την πορεία μας με την αυτόνομη βούλησή μας ,δεν έχει σημασία κάτω από ποιές συνθήκες άρχισε να λειτουργεί αυτή η αυτόνομη βούληση και που πρόκειται να οδηγήσει.Κάποτε είναι επώδυνη ,και καταστρεπτική γιατί τα γεγονότα σε ωδήγησαν να βιαστείς.όμως και σ'αυυτές τις περιπτώσεις ,,ο Θεός έχει τα μάτια Του στραμμένα επάνω σου και θα σου δώσει την ευκαιρία να βρείς τον δρόμο που θα οδηγεί στην ολοκλήρωση του σχεδίου Του.
Πολλές αντιρρήσεις ως προς την πρόννοια του Θεού ακούγονται από παντού.Το συνηθέστερο είναι γιατί τα παιδάκια στην Αφρική πεθαίνουν από πείνα από ασθένειες από ελλειψη φαρμάκων.Μήπως και γιαυτά δεν έχει προννοήσει ο Κύριος?Ο πολιτισμένος κόσμος μπορεί κόβοντας ένα ελάχιστο μέρος ,ας πούμε της διασκέδασής Του να συντηρήσει όλους τους πεινασμένους και κατατρεγμένους.Τα παιδάκια που φεύγουν από την ζωή πάνε στην αγκαλιά του Κυρίου και την ευθύνη την έχουν οι υπόλοιποι.Ουαί σ'αυτούς που έκλεισαν τα μάτια τους στην δυστυχία.
Ας πάρουμε όμως την πορεία ενός μεσαίου ανθρώπου ,που δεν στερήθηκε ,δεν ταλαιπωρήθηκε ,αλλά το κενό μέσα του συνεχώς μεγαλώνει.Παίρνει τον δρόμο της ελευθερίας νομίζοντας ότι θα βρεί την αιτία του κακού.Το πρωινό ξεκίνημα με τα πουλάκια να κελαιδούν ,τον ήλιο να λάμπει και την θάλασσα να μοσχοβολά,του φέρνουν μια αίσθηση ευφορίας και στην ψυχή του βλέπει ότι η επιλογή του ήταν επιτυχημένη.Καθ'οδόν συναντά και άλλους ανθρώπους που τον γοητεύουν και νομίζει ότι το νόημα της ζωής είναι απτό.Δυστυχώς σύντομα αντιλλαμβάνεται ότι έκανε λάθος.Πρέπει να προχωρήσει πάρα κάτω.Περνάει μέσα από καταπράσσινα δενδροφυτεμένα μέρη ,και προσπαθεί να συγκεντρωθεί και να αποφασίσει προς τα που να πάει.Από την μια μεριά είναι ένας λόφος που φαίνεται βατός και από τηνάλλη ένα κατηφορικό λιβάδι στρωμμένο με λουλούδια και πρασινάδα που το τέλος του δεν ήταν ορατό.
Η σκέψη του είναι ,ποιόν δρόμο να ακολουθήσω?Στρέφεται προς το λιβάδι και αρχίζει να κατεβαίνει .Είναι όμορφα και τα λουλούδια μοσχοβολούν.Κάποια στιγμή .ομως ο έλεγχος χάνεται και κατρακυλάει χωρίς να μπορεί να κρατηθεί από κάπου ώσπου βρίσκεται χωμένος σε ένα βάλτο.
Παρ'ολίγον να τον καταπιεί ,αλλά κάποιοι που βρίσκονταν στην όχθη ,του έρριξαν ένα σκοινί και με μεγάλη δυσκολία τον ανέσυραν.
Έκατσε στην όχθη λασπωμένος και μισοπνιγμένος και έβαλε το μυαλό του να σκεφτεί.Τώρα ,,τι κάνω./?Προσπαθεί να σουλουπωθεί και αρχίζει να ανηφορίζει με μεγάλη δυσκολία.Τίποτα από την ομορφιά του λιβαδιού δεν υπάρχει πια.Όλα είναι ξερά και μια μυρωδιά του βούρκου έρχεται στην έσφρησή του.Αγώνας όλόκληρος να το ανεβεί.Έκλαψε θρήνησε για την επιλογή του αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.έπρεπε να βρει τον σωστό δρόμο.
Ανέβηκε τελικά απογοητευμένος και γεμάτος μαύρες σκέψεις? Προχώρησε πάλι αλλά πουθενά δεν έβλεπε διέξοδο.Προχωρώντας συνάντησε και άλλους ανθρώπους στην ίδια κατάσταση μ'αυτόν.Σε ένα σταυροδρόμι είδε ένα παγκάκι.Κάθησε να ξεκουραστεί ,αλλά κρύωνε.Ο καιρός είχε αλλάξει.
Δεν ήξερε πόσος χρόνος είχε περάσει.όταν ξεκίνησε ήταν καλοκαίρι ,τώρα δεν μπορεί να ήταν λιγότερο από φθινόπωρο.Στα μαλλιά του, όπως είδε σε μια λακούβα νερό είχαν λιγοστέψει ,και άρχιζαν να ασπρίζουν ,,και τα χέρια του είχαν χάσει την σφριγηλότητά τους.
Κοιμήθηκε για λίγο ,και στον ύπνο Του του παρουσιάστηκε ένας γιδοβοσκός.Τι κάνεις εδώ άνθρωπέ μου ?του είπε.Εκείνος εξήγησε ότι έψαχνε για τον δρόμο της ελευθερίας.Και δεν ξέρεις ποιός είναι ?τον ρώτησε ο βοσκός?.όχι του απάντησε .Και τότε ο  βοσκός του έδειξε τον ουρανό και κυττώντας επάνω είδε την μορφή του Χριστού πολύ θλιμμένη.Ο άνθρωπος έβαλε το κεφάλι του μέσα στα χέρια του και έκλαψε γοερά.Τι να κάνει? που θα Το βρεί?Ξύπνησε μούσκεμα από τα δάκρυα και την σκέψη του να δουλεύει εντατικά.
Σηκώθηκε και στο πρώτο ύψωμα που βρήκε μπροστά του άρχισε να ανεβαίνει.Πέτρες αγκάθια βατοι λακούβες ,όλα τα πήρε σβάρνα.Πόδια ματωμένα,,χέρια σχισμένα ρούχα κουρελιασμένα.Αλλά καρδιά που πετούσε.Και τώρα θα φτάσω και τώρα θα φτάσω .....έλεγε για να παρηγορηθεί.Κάποια στιγμή έφτασε σε ένα πλάτωμα .Χάρηκε και κάθησε να ξεκουραστεί.
Τι ωραία !!!!!!!!!!!Τι γαλήνη!!!!!!!!!!!ήξερε ότι μόλις άρχιζε η καινούρια του ζωή .Είχε ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει.Ο χειμώνας είχε έρθει ,αλλά πια δεν είχε αγωνία ,δεν είχε αμφιβολία ότι είχε πάρει το σωστό δρόμο.Ο χρόνος αμείληκτος επάνω  του αλλά τι τον έννοιαζε?Αυτό που έβλεπε ήταν το πρώτο μέρος που θα τέλειωνε κάποια στιγμή και θα έπαιρνε τον πραγματικό δρόμο της ΖΩΗΣ. 

EΝΑ ΟΝΕΙΡΟ.

Όνειρα  βλέπω πολύ συχνά και όχι απλά συχνά αλλά κάθε βράδυ μπορώ να πω.Από μικρό παιδάκι έβλεπα όνειρα ,που τα θυμόμουν μετά.Ήταν τις πιο πολλές φορές ΄΄ονειρα που με έκαναν να γελάω μέσα στον ύπνο μου .Θυμάμαι μια φορά που γέλασα τόσο πολύ που ξύπνησε ο αδελφός μου και με ρώτησε.""γιατί γελάς "" και εγώ μέσα στον ύπνο  μου του απάντησα.""Κάτι για
παλιόβαρκες.""Μεγαλώνοντας πάντα έβλεπα όνειρα που ήταν μόνα τους ολόκληρες ιστορίες.Oμως αυτά που μένανε στην μνήμη μου ,ήταν αυτά που έβλεπα λίγο πριν ξυπνήσω.Κάποτε πριν από την μεγάλη δυσκολία που αντιμετώπισα στην ζωή μου,είδα ένα όνειρο  φοβιστικό και το θυμάμαι ακόμα.
Μετά όσο περνούσαν τα χρόνια και εγώ έκανα τον αγώνα μου όπως τον κάνει κάθε άνθρωπος,τα όνειρά μου είχαν περιοριστεί στο να θέλω να πάω κάπου συγγεκριμμένα και εκεί που πήγαινα,το σπίτι δεν θα είχε πόρτα ,η η πόρτα θα ήταν κλειστή και δεν θα άνοιγε με τίποτα.
Αυτό κράτησε πολλά χρόνια και όταν πήγα  σε μια ομάδα ψυχολογίας, η δασκάλα διέγνωσε όταν ήταν το συναίσθημα μου κλειστό και γιαυτό δεν έβρισκα άνοιγμα να μπώ.
/Εχω δει πολλά όνειρα που είχαν εξήγηση όχι του ονειροκρίτη βέβαια αλλά που ερμήνευαν τις ανάγκες μου τους φόβους μου και τις απωθημένες μου επιθυμίες καθώς και την εντύπωση που είχα για τους ανθρώπους.
Όλα αυτά βέβαια αντιπροσώπευαν εμένα και όχι την πραγματικότητα.Αυτά που έβλεπα εγώ ήταν καλυμμένες αλήθειες στον καμβά που πλέκει το όνειρο.Η πραγματικότητα ήταν μόνο του συναισθήματός μου.
Εχτές λοιπόν το πρωί είδα ένα όνειρο που ήταν  κατανοητό το πρώτο  μέρος του αλλά το δεύτερο μέρος δεν μπόρεσα να το εξηγήσω.Πήγαινα σε ένα σπίτι κοντά στην γειτονιά μου.Ήταν ένας δρόμος ανηφορικός που εγώ όπως τον ήξερα ήταν ένας δρόμος κανονικός ασφαλτοστρωμένος.
Εκεί έμενε μια φίλη μου η οποία δεν υπάρχει πια.Μια μεγάλη απώλεια για την ζωή μου.Εγώ όμως δεν πήγαινα εκεί,πήγαινα σε ένα σπίτι που δεν το ήξερα.Το περίεργο όμως ήταν ο δρόμος. Ενας δρόμοε γεμάτοε λάσπες και πέτρες και είδα και έπαθα να τον περπατήσω με τακούνια..Εκεί που πήγαινα ήταν μια κοινωνική εκδήλωση,ήταν κάποιου εξέχονυος προσώπου που δεν ήξερα ποιός ήταν.Εν πάσει περιπτώσει πριν να φτάσω στο σπίτι, βρέθηκα μπροστά σε έναν βράχο,ο οποίος έπιανε όλο το πλάτος του δρόμου και δεν υπήρχε άλλος τρόπος να προχωρήσω ,εάν δεν περνούσα από τον βράχο που ήταν αρκετά ψηλός και ανώμαλος.Είχε εσοχές και εξοχές ,αλλά όχι τόσο μεγάλες ,που να μπαίνει το πόδι μου.Η ταλαιπωρία ήταν  αφάνταστη.Όμως τα κατάφερα. Βγήκα στον δρόμο ,που από εκεί και πέρα.ηταν βατός.Τώρα αρχίζει η παρωδία.Μεχρι έδώ το όνειρο κατανοειτό.Μπήκα μέσα στο σπίτι,και χαιρέτησα. αφού συστήθηκα.στον σύζυγο με παρέλαβε η κυρία.ή ταν πολύ καλοντυμένη και το έπαιζε μπεμπέκα.όμως το περίεργο ήταν το στόμα της.΄΄Οταν το άνοιξε τα δόντια της δεν ήταν σε μία γραμμή αλλά φυτεμένα παντού μέσα στο στόμα της .'αλλα μέσα, άλλα έξω σε διπλές γραμμές  σε τριπλές γραμμές Κι ο δεξιός προγόμφιος και γομφίος καθώς άνοιγε το στόμα της ανέβαιναν και οι δύο μαζί και έβγαιναν έξω από το στόμα της.Σάυτό δεν μπόρεσα να μην την ρωτήσω γιατί δεν βγάζει αυτά τα δόντια που αιωρούνται.Δεν ξέρω τι έγινε μετά γιατί εκεί τέλειωσε το όνειρο καθώς ο άντρας μου άρχισε να μου μιλάει. Τώρα αυτό το δεύτερο μέρος του ονείρου που είναι μια σπαζοκεφαλιά θα με βασανίσει λίγο ,αλλά θα το βρω.

ΜΙΑ ΑΠΙΘΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ 3

Την επομένη δέχτηκα το τηλαφώνημα της κυρίας που μου ζήτησε ένα ραντεβού.Πράγματι την δέχτηκα το ίδιο απόγευμα,και η κυρία αφού κάθησε με την συνηθισμένη της άνεση και άρχισε.
΄΄Δεν μπορώ να καταλάβω τι τον έπιασε τον άνδρα μου και επέμενε να σας ξαναδώ.
Εκείνος ούτε ήθελε να ακούσει για ψυχιάτρους. ;Iσως ανησυχεί ο καλός μου.¨¨
Την κοίταξα με απορία.¨¨Με δουλεύει΄΄ σκέφτηκα..Η κυρία όμως ήταν πολύ σοβαρή και φαινόταν ειλικρινής.΄΄Κοιτάξτε ΄΄ της είπα.΄΄Ο άνδρας σας μου έκανε ωρισμένα παράπονα'' ΄΄Παράπονα γιατί?'Φαινόταν έκπληκτη,και εγώ λίγο μπερδεύτηκα'.Που παίζεται το παιχνίδι.?
Συνέχισα.  ''Λέει ότι δεν ενδιαφέρεστε πλέον ούτε για εκείνον ,ούτε για τα παιδιά. Η κυρία έδειξε δυσφορία.''Τι είδους ενδιαφέρον να δείξω?Τους αγαπώ και συζητώ για τα προβλήματά τους και όλοι μαζί προσπαθούυμε να βρούμε λύσεις. Απο εκεί και πέρα όλοι είμαστε ενήλικοι και έχουμε ένα μέρος της ευθύνης για την καλή λειτουργία του σπιτιού.''
Από τα παιδιά δεν έχω κανένα παράπονο,και ούτε εκείνα πιστεύω να έχουν.Σέβομαι την ελευθερία τους .αλλά  δεν επεμβαίνω στην ζωή τους ,εκτός και αν μου το ζητήσουν''Εγώ συνέχισα.Λέει ότι ξοδεύετε πολλά λεφτά για τον εαυτό σας,.''Σωστά ''απάντησε η κυρία.''Τα χρήματα έχουν αυτόν τον ρόλο.να ξοδεύονται.'Δεν υπάρχει οικονομικό πρόβλημα.
Λέει ότι δεν φροντίζετε για την δίαιτά του''.Ούτε εκείνος για την δική μου, αλλά δεν με πειράζει.Άλλωστε η ποσότητα είναι αυτό που βλάπτει ας τρώει λιγότερο.''
Λέει ότι δεν ασχολείστε με το σπίτι.''Λάθος ενδιαφέρομαι περισσότερο από τους άλλους..Άλλωστε είμαστε 4 υγιείς και ενήλικες άνθρωποι,και ένα χεράκι να βάλλει ο καθένας ,,,,το σπίτι θα είναι πάντα στην τρίχα.Εγώ συνέχισα.Λέει ότι βγαίνετε έξω μόνη σας.''Ναι  βγαίνω με τις φίλες μου.Όμως η πρώτη μου επιλογή είναι εκείνος.όταν αρνείται ,τι να κάνω? Εβλεπα ότι ήταν περιττό να συνεχίσω .Η κυρία είχε μια πολύ λογική απάντηση για όλα.ήταν σαν να είχε πάρει μαθήματα φεμινισμού εκ κοιλίας μητρός.
Έπρεπε κάτι να κάνω για να διαπιστώσω ποιός από τους δύο ήταν ο ασθενής.Η μάλλον ποιός έλεγγε την αλήθεια.Γιατί ασθένεια δεν έβλεπα.''Κοιτάξτε κυρία μου '' της είπα.''Εγώ δεν είμαι μεσολαβητής.Δεν μπορώ να μεταφέρω μηνύματα από τον ένα στον άλλο.Εγώ δεν βρίσκω τίποτα που να μου δείχνει ψυχική νόσο.Βρήτε τα μόνοι σας.Το θέμα είναι ότι ο άνδρας ισχυρίζεται ότι αλλάξατε μετά από το πέσιμό σας και ισχυρίζεται οτι   ήταν σκόπιμο .'' Η κυρία σκέφτηκε λίγο και μετά μου είπε.
''Είμαι απόλυτα ειλικρινής όταν σας λέω ότι δεν ξέρω καθόλου πως ήμουνα πριν το κτύπημα.Πάντως αυτό που είμαι τώρα δεν μπορεί να αλλάξει.Αυτή είναι η πραγματικότητά μου.
Όμως το πρόβλημα για το οποίο πρωτοήρθα σε σας παραμένει.Η εντύπωση ότι κάτι ανεκπλήρωτο υπάρχει μέσα μου ισχύει.Κατα τα άλλα είμαι πολύ ευχαριστημένη από την ζωή μου ,και ο άντρας μου και τα παιδιά μου είναι όλη μου η ζωή.Ο άντρας μου δεν θα έπρεπε να μου καταλογίζει δόλο για πράγματα που δεν υπάρχουν μέσα μου'' Κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να επιμένω περισσότερο πάνω σ'αυτό το θέμα και άλλαξα κουβέντα.''Για πέστε μου κυρία μου αυτό που λέτε ότι υπάρχει μέσα σας ,όταν το σκέφτεστε σας δημιουργεί δυσφορία?'' ''οχι ακριβώς'' μου απάντησε η κυριά "Έχω μια αίσθηση ότι κάτι υπάρχει μέσα μου μισοτελειωμένο η μάλλον δεν έχει αρχίσει ,και όμως μου δίνει την αίσθηση ότι πρέπει να ολοκληρωθεί η να το ξεχάσω τελείως.'' '' Για πέστε μου ,''της είπα.''Η παιδική σας ζωή ήταν ομαλή ,ήταν ευτυχισμένη?''  ''Μπορώ να πω ναι.Είχα βέβαια κάποιες απαγορεύσεις,αλλά συγχρόνως πολύ αγάπη και παραδοχή.''  ''Και σας αρέσει η παραδοχή!!!!!!!!  ''
'' Εσάς γιατρέ δεν σας αρέσει?νομίζω ότι σε όλους αρέσει''  ''Από την τωρινή οικογένειά σας την έχετε?''  Δεν είμαι σίγουρη.Ρωτείστε τους .Αλλοτε νομίζω ότι την έχω,άλλοτε όχι.Αλλά αυτό δεν με απασχολεί με ενδιαφέρει να είμαι εντάξει με την συνείδησή μου.""  "" για πέστε μου για σας η κατανόηση,η προσφορά η αγάπη ,τι ρόλο παίζουν στην ζωή σας?''  Τον μεγαλύτερο.Όμως πρέπει τα συναισθήματα να είναι αμοιβαία.Όταν γίνεται μονόπλαυρα  η κατανόηση κάνει ανθρώπους εγωιστές .Η μονόπλευρη αγάπη ωφελεί μόνο τον δότη και κάνει τον λήπτη  να ζητάει όλο και περισσότερα με αποτέλεσμα να βλαφτεί ο χαρακτήρας του.Η αγάπη βέβαια είναι μέσα μας και με τον ένα η τον άλλο τρόπο την δίνουμε.όσο για την προσφορά πρέπει να υπάρχει μέτρο γιατί κάνει τον άνθρωπο νωθρό  και τον κάνει να νομίζει ότι είναι το κέντρο του κόσμου.''
Η κυρία είχε μια έτοιμη απάντηση για όλα και αυτό μου έδωσε την εντύπωση ότι όλα αυτά τα είχε πολύ καλά σκεφτεί πριν να μου τα σερβίρει.Μπορεί ο άντρας της να είχε δίκιο.Μπορεί το κτύπημα να της έδωσε την ευκαιρία να αλλάξει συμπεριφορά ,από τις καταπιέσεις ετών.Χωρίς αυτό δεν θα μπορούσε να αλλάξει συμπεριφορές .Είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει ,την στιγμή που δεν δημιουργούσε πρόβλημα ουσιαστικό και δεν άφηνε ακάλυπτους ανθρώπους αδύναμους η μικρά παιδιά.΄΄ολοι είχαν μπει σε τάξη και ίσως σε λίγο να την ευγνωμονούσαν κιόλας.
Δεν ήμουν όμως σίγουρος ότι θα μπορούσε να προσποιείτε για πολύ ακόμα μια προσωπικότητα που δεν ήταν ο εαυτός της.
Της έκανα ακόμα μερικές ερωτήσεις. ''Για πέστε μου .Με τον άντρα σας συνεργάζεσθε οικονομικά,παίρνετε κοινές αποφάσεις συζητάτε για το μέλλον των παιδιών σας,έχετε κοινά ενδιαφέροντα?'' Η κυρία σκέφτηκε λίγο και μετά μου απάντησε.''Ο άντρας πάντα ανελάμβανε ότι είχε σχέση με τον οικονομικό τομέα.Τα κατάφερνε πολύ καλά ,αλλά έκανε μόνο όσα έκρινε εκείνος ότι χρειαζόταν.Εγώ ήμουν βοηθητική για τις έξτρα ανάγκες των παιδιών του σπιτιού τις κοινωνικές υποχρεώσεις. Τώρα όμως αυτά τέλειωσαν και ο καθένας έχει την ευχέρεια να κάνει αυτό που επιθυμεί.Κοινές αποφάσεις δεν παίρναμε ,γιατί πάντα επικρατούσαν οι δικές του.όσο για τα παιδιά εγώ είχα αναλάβει όλη την ευθύνη της εκπαίδευσής τους και όταν ήρθε η ώρα να αποφασίσουν τι ήθελαν να κάνουν στην ζωή τους και οι δύο συμφωνήσαμε να το αφήσουμε στα παιδιά.
Κοινά ενδιαφέροντα δεν έχουμε πολλά αλλά ζήσαμε αρμονικά όλλα αυτά τα χρόνια.
Τίποτα το επιλήψιμο ,σκέφτηκα.Τυπική ελληνική οικογένεια.
Όμως κάτι στα μάτια της κυρίας διαφωνούσε με την στάση της την κοσμοθεωρία της και την αυτοπεποίθηση που έδειχνε.Υπήρχε μια σκιά μελααγχολίας ένας ρομαντισμός που δεν μπορούσε να κρυφτεί απόλυτα και μια δόση απογοήτευσης.Ήξερα ότι οι άνθρωποι άλλο είναι αλλο δείχνουν και άλλο θέλουν να είναι.Δεν ήξερα όμως αν η κυρία συνειδητά έδειχνε άλλο από αυτό που ήθελε να είναι και από αυτό που στην πραγματικότητα ήταν.Αυτή η ιστορία είχε πολύ ενδιαφέρον.
Ήθελα να την ξαναδώ  μήπως και κατάφερνα να διαλευκάνω την κατάσταση.
Για τον άντρα της δεν είχα τίποτα να κάνω.Ήταν νέος δραστήριος επιτυχημένος και όπως όλοι οι άνδρες κακομαθημένος.ήθελε να τα έχει όλα ΄όπως εκείνος ήθελε.Διάλλεγε τις μπριζόλες και της άφηνε τα κόκκαλα.
Όπως είπα ήθελα να ξαναμιλήσω με την κυρία ,οπόταν κλείσαμε ένα ραντεβού για την επόμενηεβδομάδα.
Η  κυρία ξαναήλθε άλλες δυό τρεις φορές ,αλλά δεν μπόρεσα να της διαθέσω πολύ χρόνο γιατί είχα άλλα επείγοντα περιστατικά
Μετά την έχασα .Πολλές φορές αναρωτήθηκα τι νάγινε εντέλει.Βρήκε τα κότσια να κρατήσει τον καινούριο της εαυτό?.
Πέρασε ο καιρός μέσα στην ρουτίνα της δουλειάς και την ξέχασα τελείως.
Ένα βράδυ ήμουν καλεσμένος από ένα φίλο να πάμε σε μια παρουσίαση βιβλίου.Ο φίλος μου είπε ότι επρόκειτο για μια νέα στο είδος λιγοτέχνιδα που το βιβλίο της είχε κάνει πάταγο και ήταν προτεινόμενο για βράβευση.Δεν είχα τίποτα να κάνω και τον ακολούθησα,
Ο τίτλος του βιβλίου ήταν.<ΜΕΤΑ ΑΠΟ 25 ΧΡΟΝΙΑ.>
Η βραδυά ήταν πολύ ωραία ,φίλοι γνωστοί ,πελάτες με περιτριγύρισαν και όλοι μιλούσαν με τα καλλίτερα λόγια για το βιβλίο.Εγώ περίμενα με ανυπομονησία.να γνωρίσω την συγγραφφέα..
Η κυρία πράγματι δεν μας καθυστέρησε καθόλου ,αλλά όταν την είδα έπαθα σοκ.Ήταν η πελάτισσά μου με το κτύπημα στο κεφάλι.Η κυρία ήταν ΄οπως πάντα άψογη,με μια λεπτότητα στους τρόπους με μια ευγένεια και ταπεινοφροσύνη που εξωτερίκευε τον εσωτερικό τηε κόσμο .Έκανε έναν πρόλογο για το βιβλίο και μετά επακολούθησε μια συζύτηση για το περιεχόμενο του βιβλίου.
Εγώ δεν είχα ιδέα περι τίνος επρόκειτοτο ,αλλά πραγματικά εντυπωσιάστικα.όταν τέλειωσε ,ευχαρίστησε θερμά όλους για την τιμή που της έκαναν,και περίμενε υπομονετικά όσους ήθελαν να τους υπογράψει το βιβλίο της.Μαζί με τους άλλους πήγα και εγώ .Φυσικά με γνώρισε ,χάρηκε πολύ και στην παράκλησή μου να περάσει μια μέρα από το ιατρείο ,ανταποκρίθηκε.
Όταν γύρισα στο σπίτι ,αφού και εγώ είχα προμηθευτεί ένα αντίτυπο ,έπεσα με τα μούτρα στο διάβασμα.
Όπως το είχα αντιληφθεί επρόκειτο, για μια περιγραφή της ζωής της, και τον αγώνα της να πλησιάσει τους ανθρώπους.Δεν μπορούσε καν να πιστέψει ότι η ζωή ήταν αυτό που ζούσε. .Συχνά έκανε φλας μπακ στην παιδική και νεανική της ζωή ,έδειχνε την γνώση που είχε πάνω στην ψυχολογία.έψαχνε τον τρόπο να ολοκληρωθεί και να φτάσει σε εκείνο το σημείο που κατά τη γνώμη της την είχε φέρει η θεία χάρη στον κόσμο.
Κατά την γνώμη της δεν μπορούσε να διαννοηθεί ,ότι η ζωή ήταν αυτό που έβλεπε.Διάβασε ξενύχτησε πλησίασε τον Θεό ,έδωσε ψυχή και σώμα όπου χρειαζόταν ,και μια μέρα αποφάσισε να περιγράψει όλα αυτά που έζησε με τον απότερο σκοπό να βοηθηθούν ωρισμένοι άνθρωποι.
Περίμενα με ανυπομονησία να την δω ,μήπως λύσω το μυστύριο.Το πέσημο ήταν η αιτία της αλλαγής της ,η το εκμεταλεύτηκε γιατί δεν είχε άλλο τρόπο να ξεφύγει απο την μιζέρια και την ηθική  κατάπτωση που την περιέβαλλε.Τώρα θα μου πείτε .''Και που είναι το απίθανο σε όλη αυτή την ιστορία.Η γυναίκα η έτσι η αλλιώς είχε πράγματα μέσα της που έπρεπε να βγουν.
''Ακουστε λοιπόν.''Η κυρία ξαναήλθε,κομψή και ευγενική όπως πάντα ,αλλά είχε μια μεγάλη αλλαγή .Το πρόσωπό της έλαμπε και το χαμόγελό της ήταν αληθινό.
Την συγχάρηκα θερμά για το βιβλίο,εκείνη με ευχαρίστησε και με αυτό που μου είπε με αποστόμωσε.''Σαχλαμάρες''τέτοια θα λέμε τώρα?
Δεν ήταν τίποτε άλλο από την ανάγκη που είχα εκείνη την εποχή.
Μελίγα λόγια μετά από αυτό η κυρία γύρισε στην κανονική της ζωή.Με τι τρόπο όμως?.ένα δεύτερο πέσιμο την γύρισε πίσω στον προηγούμενο τρόπο ζωής,Δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο.Αλλά τώρα ήξερε ποιό ήταν το νόημα της ζωής και δεν είχε μέσα της κενά .Όλα είχαν καλυφθεί.Το πρώτο κτύπημα της ανέπτυξε τηνλογική και τηνέκανε να κάνει κάτι που μπορεί να ήταν χρήσιμο για πολλούς ,και το δεύτερο κτύπημα αφού είχε ολοκληρωθεί ,σαν άνθρωπος και ψυχή ,την γύρισε πίσω στον πραγματικό κόσμο που δίνεις χωρίς να περιμένεις τίποτα και αγαπας γιατί έτσι είσαι
πλασμένος.Γιαυτό που πια ήμουν σίγουρος ήταν ότι και τις δυό φορές ήταν ειλικρινής και τις αλλαγες
 τις έκαναν τα κτυπήματα με χέρι Θεού. 

ΜΙΑ ΑΠΙΘΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ 2

Υπήρξε αρκετή ένταση στην αρχή ,αλλά μετά όλα πήραν τον δρόμο τους.Όλοι είχαν συμμετοχή σε όλα.Δεν μπορώ να πω ότι το έκαναν με μεγάλη ευχαρίστηση ,αλλά αυτό το δικαιολογούσα.Κάτι που κάνεις γιατί πρέπει και ΄οχι γιατί σου αρέσει ,είναι καταναγκασμός. Αλλά τι να γίνει υπάρχει και αυτό στην ζωή.Άλλωστε εγώ δεν τις υποχρέωνα για τίποτα.Εάν ήθελαν το έκαναν,αλλιώς ,ας αναλάμβαναν την ευθύνη του αποτελέσματος.Πάντως εγώ είμαι πολύ ευχαριστημένη.Μέχρι και ο άνδρας μου ανέλαβε ευθύνες.Αλλάζει τις καμμένες λάμπες,διορθώνει τις βρύσες που τρέχουν ,πηγαίνει να πληρώσει λογαριασμούς,μέχρι που ψωνίζει αν δει κάτι που λείπει.
Τώρα θα μου πείτε ,γιατί σας τα λέω όλα αυτά,αφού όλα πάνε μια χαρά στο σπίτι?
Όπως σας είπα από την αρχή ,υπάρχει κάτι μέσα μου ,κάτι που θέλει να βγεί αλλά δεν ξέρω τι είναι.
Εκτός αυτού , βλέπω στα μάτια των δικών μου μια απορία και μια έκφραση σαν να είμαι ένας άλλος άνθρωπος.
"Ακούστε "της είπα."Εφόσον εσείς αισθάνεσθε καλά ,και δεν συντρέχει λόγος να επέμβουμε για να διορθώσουμε κάτι ,και εγώ προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι κάποια νοσηρότητα στην όλη σας την εικόνα ,σας συμβουλεύω να μην ασχοληθείτε άλλο με αυτή την υπόθεση .Όσο για αυτό που αισθάνεσθε να υπάρχει μέσα σας ,ανατρέξτε στην παιδική σας ηλικία και ψάξτε εκεί να βρείτε το κρυμμένο μυστικό.Το ότι αισθάνεσθε να σας βλέπουν οι άνθρωποι με άλλα μάτια ,ίσως μετά το κτύπημα να επήλθε κάποια αλλαγή συμπεριφοράς ,που εσείς δεν το αντιλαμβανεσθε ,αλλά το βλέπουν οι άνθρωποί σας.Εάν δεν δημιουργείται κανένα πρόβλημα στην οικογενειακή σας ζωή και στην ομαλή πορεία  των σχέσεών σας ,δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουμε κάτι .
Εγώ θα είμαι εδώ για ότι με χρειαστείτε ,που δεν το πιστεύω.Χάρηκα που σας γνώρισα.Η κυρία
σηκώθηκε ,χαιρετηθήκαμε και έφυγε.
Έμεινα λίγο να την σκέπτομαι.έμοιαζε ισορροπημένη γυναίκα.αλλά μου φάνηκε ότι έψαχνε παρα πάνω από ότι έπρεπε. Ισως να ήταν από τις γυναίκες που ήταν αρκετά διαβασμένες ,ίσως να ήξεραν διάφορα από την ψυχολογία και έψαχνε στο ασυνείδητο κρυμμένα μυστικά.ίσως όμως κάτι να συνέβαινε ,αλλά αφού δεν ταραζότανε η οικογενειακή γαλήνη και ήταν ευχαριστημένη ,δεν έκρινα
απαραίτητο να αρχίσουμε να ψάχνουμε το ασυνείδητο.Θα δείξει σκέφτηκα και εκάλεσα τον επόμενο πελάτη.
Την είχα  σχεδόν ξεχάσει ,όταν μέτά από καμιά εβδομάδα ,δέχτηκα την επίσκεψη ενός κυρίου.
Μου συστήθηκε και αμέσως κατάλαβα ότι επρόκειτο για τον σύζυγο της εν λόγω κυρίας.
Καθήστε του είπα.¨"Σε τι μπορώ να σας εξυπηρετήσω?".Ο κύριος με ρώτησε κατ'αρχάς αν με είχε επισκεφτεί η γυναίκα του  και του απάντησα καταφατικά.,και εκείνος μου δήλωσε με μεγάλη δυσφορία ,ότι αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα,ήταν ένας χείμαρος.Η γυναικα του, μετά από εκείνο το χτύπημα αλλαξε παντελώς.Δεν ενδιαφέρεται για κανέναν και τίποτα.Δεν φροντίζει ούτε για μένα ούτε για τα παιδιά.Δεν ασχολείται πια μετα του σπιτιού ,ούτε για την δίαιτα που πρέπει να κάνω,
Ξοδεύει πολλά λεφτά ,βγαίνει έξω με τις φίλες της,αφήνει στα παιδιά ευθύνες και γενικά δεν την αναγνωρίζω πιά.
Ο  κύριος είχε την πεποίθηση ότι η γυναίκα τους εκδικείτο ,γιατί κατά την γνώμη της την είχαν καταπιέσει πολύ,και βρήκε την αφορμή του χτυπήματος ,για να αλλάξει νοοτροπία και συμπεριφορά.
Ο κύριος ζητούσε από εμένα να της βάλω μυαλό.Δηλαδή να την πείσω να ξαναμπεί στο λούκι για να βολεύονται καλλίτερα.Ωστόσο τον καθησύχασα ότι θα μιλούσα στην κυρία.
"Για φαντάσου" είπα στον εαυτό μου ακόμα ένας ανατολίτνς φαλοκράτης.

ΜΙΑ ΑΠΙΘΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ. Μέρος 1

Έίμαι γιατρός ψυχολόγος ψυχοθεραπευτής και θα σας διηγηθώ μια απίθανη ιστορία.Ποτέ σε όλα τα χρόνια της επαγγελματικής μου δράσης ,δεν μου είχε συμβεί κάτι τέτοιο.Ηταν τόσο περίεργη και εξατομικευμένη που μόνο την πραγματικότητα της ζωής μπορούσε να απαθανατίζει ,της ζωής που πλέκει τα πιο περίεργα σενάρια.
Ένα απόγευμα,δέχτηκα μια κυρία ,κατόπιν ραντεβού Φαινόταν σοβαρή και αξιοπρεπής ,και τίποτα στην παρουσία της δεν μαρτυρούσε κάτι το νοσηρό και περίεργο.Μου συστήθηκε ,είπαμε τα τυπικά ,και της έδειξα το κάθισμα.Η κυρία ,κάθισε με άνεση ,και εγώ την ρώτησα ,για τον λόγο της επισκέψεώς της.Η κυρία με κοίταξε στα μάτια και ολόκληρη απέπνεε μια ευθύτητα και μια σιγουριά.
"Ακούστε γιατρέ " μου είπε".Ακριβώς γιαυτό είμαι εδώ,θέλω και εγώ να μάθω τι ακριβώς μου συμβαίνει,Στην ζωή μου είμαι απόλυτα φυσιολογική.Όμως κάτι μέσα μου ,μου λέει ότι κάτι πρέπει να κάνω ,που δεν το κάνω,Κάτι θέλει να παρουσιαστεί και σοντάφτει σε εμπόδια.Ακόμα και στον ύπνο μου ,όπου και να πάω βρίσκω πόρτες κλειστές.
Αλλά ας γίνω πιο σαφής.Εδώ και δυο τρεις μήνες,μου συνέβη ένα μικρό ατύχημα.Πάτησα κάτι γλυστερό μέσα στο σπίτι,έπεσα ,κτύπησα λίγο στο κεφάλι και λυποθύμησα.Όταν συνήλθα,πάνω από το κεφάλι μου είδα κάποιους ανθρώπους ,τους οποίους δεν γνώριζα καν.Δεν πέρασε πολύ ώρα και η μνήμη μου επανήλθε.Ήταν ο άντρας μου και οι δύο μου κόρες.Αυτό το κατάλαβα.Όμως κάτι έλειπε από ΄
ένα κομμάτι του ψυχισμού μου. Λες και ήταν άλλοι άνθρωποι που μόλις μου είχαν συστηθεί.Ο άντρας μου ήταν καθιδρος, η μια μου κόρη μου έτριβε τα χέρια με κολώνια και η άλλη έντρομη προσπαθούσε να καλέσει ασθενοφόρο.
Η πρώτη μου αντίδραση ,ήταν απορία,κατόπιν δυσφορία και τελικά με έπιασε ένα νευρικό γέλιο.Μου φάνηκαν όλοι τόσο αστείοι.Σε λίγα λεπτά σηκώθηκα και τους καθησύχασα,Τους είπα ότι είμαι καλά και .οτι δεν τρέχει τίποτα.
Ήταν η ώρα του βραδυνού φαγητού.Θυμήθηκα ότι θα έφιαχνα μπριζόλες με πατάτες τηγανητές.Εμπρός κορίτσια γρήγορα στην κουζίνα!!!!!!Με κοίταξαν περίεργα ,αλλά ακολούθησαν Είπα στην μια κοπέλα να καθαρίσει τις πατάτες και στην άλλη να βάλει το τηγάνι στην φωτιά.Εγώ έκοβα την σαλάτα και έστρωνα τραπέζι.Μέσα στην κουζίνα γινόταν ένας χαμός.Τηγάνια τσιτσίριζαν νερά πιτσίλαγαν παντού και γενικά επικράτησε ένα χάος.Τότε διέκοψα την κυρία και την ρώτησα"Τα κοριτάκια πόσων ετών είναι?"Αυτό θα σας έλεγα τώρα γιατρέ .Είναι ανω των είκοσι και οι δύο.και συνέχισα.Καθίσαμε επιτέλους να φάμε και άκουσα έκπληκτη τον άντρα μου να λέει .Μπράβο κορίτσια ,ωραία τα καταφέρατε.Παραξενεύτηκα,γιατί οι μπριζόλες ήταν ωμές και οι πατάτες είχαν ρουφήξει τόσο λάδι που με έπιασε βήχας.Δεν είπα τίποτα ,το δικαιολόγησα στον εαυτό μου ότι ήταν από την σύγχιση.Όταν τελειώσαμε σηκώθηκαν όλοι και πήγαν στην τηλεόραση.Τους γύρισα πίσω.Που πάτε ,δεν θα μαζέψουμε το τραπέζι?Είδα μια δυσαρέσκεια ,αλλά δεν πτοήθηκα.Και πάλι αφού έφεραν τα πιάτα ετοιμάστηκαν να φύγω αλλά τους γύρισα πίσω.Θα πλύνουμε τα πιάτα τους είπα με μια φωνή που δεν επιδεχόταν αντιρρήσεις.Εγώ έπλυνα τα πιάτα ,τα κορίτσια τα σκούπισαν και ο άντρας μου τα έβαλε στην θέση τους.
Την άλλη μέρα το πρωί ένας ένας ερχόταν και με ρώταγε αν είμαι καλά.'Ναι βρε παιδιά μια χαρά είμαι.Ένα απλό πέσιμο ήταν μην ανησυχείτε.Τα παιδιά ενθουσιασμένα έτρεξαν στο τραπέζι ,όπου περίμεναν.Δεν θα φάτε?τις ρώτησα.Που είναι το πρωινό?με ρώτησαν.Εκεί είναι όλα .πάρτε ότι θέλετε και κάντε και για μένα ένα καφέ γιατί έχω αργήσει για την δουλειά.Πράγματι όταν πήγα ο καφές ήταν έτοιμος και τα κορίτσιαα είχαν μπροστά τους από ένα ποτήρι γάλα. Δεν θα πεινάνε ,σκέφτηκα,Τις χαιρέτησα και εφυγα για την δουλειά.
Και για να μην σας κουράζω με λεπτομέρειες,από κείνη την ημέρα και για κάμποσο καιρό όλοι με κοίταζαν περίεργα ,όταν τους ζητούσα να  αναλάβουν κάποιες ευθύνες του εαυτού τους και του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλοντος.Την άρνηση την αντιμετώπιζα ψύχραιμα αλλά τις άφηνα να υποστούν το τίμημα της απόφασής τους .Πολλές φορές έμειναν χωρίς καθαρά και σιδερωμάνα ρούχα με άστρωτα κρεββάτια και χωρίς ψωμί.Δεν τους έκανα καμιά παρατήρηση απλά τις άφηνα να βγάζουν μόνες τους το φίδι από την τρύπα.

Η Μέντωράς μου.

Το 1984 είχα πιά απολλαγει από τις πολλές υποχρεώσεις των παιδιών.Είχαν μεγαλώσει και είχα κενό χρόνου ,δεδομένου ότι η θεία μου που ήταν χωρίς οικογένεια ,είχε αναλάβει το σπίτι μου με όλες του τις υποχρεώσεις και το χαιρόταν γιατί είχε αποκτήσει οικογένεια. Άρχισα να ψάχνομαι για το τι θα έκανα όλη την ημέρα.Πρώτα μπήκα σε ένα χριστιανικό κύκλο,όπου είχα τις πρώτες μου επαφές με την αγία γραφή,και ήμουν πολύ ικανοποιημένη.Μετά βρήκα σε μια σχολή ,μια ομάδα ψυχολογίας με θέμα την αυτογνωσία. Η επι καφαλής ήταν μια κυρία λίγο πάνω από τα 60.Ήιαν μια γλυκυτατη γυναίκα ,ψηλή ,εύσωμη,με άσπρα μαλλάκια και ένα πρόσωπο με δέρμα σαν πορσελάνη.Είμαστε μια μεγάλη ομάδα και είμαστε μαζί 4 χρόνια. Από τα πρώτα μαθήματα γοητεύτηκα και δεν έβλεπα την ώρα να βρεθούμε για το μάθημα.Στην αρχή έγιναν τα τεστ για να μας γνωρίσει.Εμείς μείναμε κάγγελο που λένε ,από αυτά που βγήκαν μέσα από τα τεστ.Την κοιτάζαμε έκθαμβες γιατί δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε πως μέσα από ένα ζωγραφισμένο δένδρο μας είπε τι είχε συμβεί στην ζωή μας.Αυτό γινόταν κάθε εβδομάδα.Τεστ με κάποιο θέμα ,τεστ με σκόρπιες λέξεις που εμείς έπρεπε να δημιουργήσουμε ένα κείμενο,τεστ με γεωμετρικά σχήματα που έπρεπε να τα τοποθετήσουμε το ένα μέσα στο άλλο για να δεί που τοποθετούμε την λογική ,το συναίσθημα, την φιλοδοξία και το ένστικτο.Σας πληροφορώ ότι σε εμένα πάντα η λογική καπέλωνε όλα τα άλλα
Περάσαμε πολύ όμορφες ημέρες, πίναμε το καφεδάκι μας ,και μιλάγαμε ,για ότι απασχολούσε την κάθε μια ,προσπαθώντας να μας αλλάξει τις λανθασμένες μας πεποιθήσεις.
Σ' αυτά τα χρόνια αυτή η μέρα ήταν ξεχωριστή για μένα και ρουφούσα σαν δροσερό αυτά που λεγόντουσαν.Εμένα με αγαπούσε πολύ ,όπως και όλες τις κοπέλες ,αλλά και από τα κορίτσια είχα μεγάλη αγάπη γιατί όλες τις βοηθούσα σε ότι χρειαζόντουσαν και πάντα έκανα τον συνήγορο ,όταν τις μάλωνε.Οι κολπέλες κατάλαβαν ότι δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα από εμένα .Με εμπισδτευόντουσαν ,και μοιράζονταν μαζί μου  τις δυσκολίες τους.Η δασκάλα αναρωτιόταν αν οι γονείς μου με είχαν μεγαλώσει τόσο σωστά και είχα αυτή την προσωπικότητα η ήμουνα προιόν παιδείας.Εγώ τότε δεν ήξερα τίποτα το ιδιαίτερο για μένα .Απλά μαθαινα.
Η δασκάλα παρ'όλο που είχαμε στον κύκλο άτομα που έγραφαν πολύ όμορφα ,πολύ λογοτεχνικά ,τα δικά μου τα γραπτά ,τα ξεχώριζε.
Με ετοίμαζε για διάδοχό της,και όταν αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στο πανεπιστήμιο ,σε αυτή την ηλικία, με ενθάρρυνε πάρα πολύ.Ό μως εγώ δεν κατάφερα να φτάσω μέχρι εκεί ,γιατί σαν μπαλαντέρ που ήμουνα ,έπρεπε να αντικαταστήσω την κόρη μου στην επιχείρησή μας και το όνειρο χάθηκε πριν να πάρει μορφή. Δεν θα έπαιρνε ασφαλώς γιατί ποτέ δεν μπορούσα να διεκδικήσω τίποτα.έπρεπε να το εγκρίνουν όλοι ,για να προχωρήσω.
όταν πέρασαν τα 4 χρόνια,,'οσες από εμάς θέλαμε ,πήγαμε ιδιωτικά στο σπίτι της δασκάλας μας και κάναμε εκεί το μάθημα.Είχαμε μείνει 6 άτομα..Περνάγαμε πολύ ωραία ,μιλάγαμε για όλα και υπήρχε απόλυτη εμπιστοσύνη μεταξύ μας.Εγώ έμαθα πολλά ,και ηρέμησε η ψυχή μου.Βέβαια δεν τα κατάφερα να φέρω κάτι από αυτά στο σπίτι για την βελτίωσή του,γιατί φυσικά κανέναν δεν συνέφερε.
Με τις κοπέλλες και με την δασκάλα είμαστε μαζί 22 χρόνια. Μετά από 3 χρόνια διδασκαλίας και άδειασμα καρδιάς ,άρχισα να γράφω ποιήματα .Έτσι από το πουθενά..Έγραφα όπου βρισκόμουν και πάνω σε όποιο χαρτί έβρισκα.Εκεί βγήκαν συναισθήματα κρυμμένα από χρόνια και εκεί με επισκέφτηκε και ο Χριστός..Τα περισσότερα ήταν ευχαριστίες και και ανακούφηση, και καμιά φορά και δύσκολες καταστάσεις που έβγαιναν έμμετρα. Δεν ξέρω πόσα έγραψα.Πολλά παρα πολλά.΄Μερικά από αυτά τα αντέγραψα σε ένα τετράδιο ,αλλά είναι πολλά άλλα που δεν ξέρω που είναι.Η δασκάλα με προέτρεπε συνεχώς να τα εκδόσω.έγραψα και διηγηματάκια ,όλα αφορούσαν στην ζωή μου.Ήταν μια εποχή που ήμουν πολύ καλά.Μετά έτσι ξαφνικά και δεν ήταν και τόσο ξαφνικά αλλά δεν το είχα αξιολογήσει,ήρθε μια βαρβάτη κατάθλιψη που με βασάνισε κάποια χρόνια.Μου πέρασε όταν ήρθε στον κόσμο η εγγονούλα μου.Δεν είχα καιρό για τίποτα άλλο εκτός από εκείνην.Όλα εξηγούνται αλλά εγώ μένω στην αγαπημένη μου δασκάλα που μου έδειξε πράγματα ,που με αγάπησε όσο και εγώ ,και μου έδειξε τα λάθη και τα σωστά μου.όταν πια είχαμε τελειώσει όλα όσα ήταν να μάθουμε για τον εαυτό μας ,το μάθημα μετετράπη σε μελέτη αγίας γραφής.
Ήταν από τα καλλίτερα χρόνια της ζωής μου εκτός από εκείνα της εφηβείας.
Η δασκάλα μου αναπαύτηκε εν ειρήνη το 2007.
Άφησε ένα κενό στις ζωές όλων μας.Ας είναι αναπαυμένη.

Ας εκτιμήσουμε τα δώρα του Θεού

Πέρασε και αυτή η πρωτοχρονιά και για να είμαι ειλικρηνής,ήταν μια από τις καλλίτερες της ζωής μου.Είμαστε πολύ οικογενειακά,μόλις 6 άτομα.Σε σχέση με παλιές πρωτοχρονιές και Χριστούγεννα που μαζευόμαστε από 20 άτομα και πάνω,μπορούσα να πω ότι είχαμε μοναξιά.
Αυτή την φορά αν δεν είμαι υπερβολική ,η ασεβής ,είχα την αίσθηση ότι ήταν ο Χριστός μαζί μας και η παρέα ήταν πλήρης.
Όταν πέρασε η ώρα ,ήρθε ο καινούριος χρόνος και ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλον να έχουμε τα καλλίτερα στην νέα χρονιά ,άρχισαν σιγά σιγά να φeύγουν οι καλεσμένοι.
Κάποια στιγμή πήγαμε για ύπνο.
Ξύπνησα από ένα σκούντηγμα άγριο και   μια αγριοφωνάρα.
Άχρηστη !!ακόμα κοιμάσαι?Η ώρα είναι επτά ,σήκω γρήγορα να πας στην εκκλησία ,πριν πάνε οι άλλοι και πιάσουν τις θέσεις στα σκαλιά.
Δεν κατάλαβα τι γινόταν.Τι μου λένε? σε πια σκσλιά και ποιοί άλλοι να πιάσουν τις θέσεις?
Γύρισα τα μάτια μου και είδα έναν άντρα αξύριστο και βρώμικο ,με μια άγρια φάτσα.
Σε μένα τα λέει αυτά?Ωστόσο σηκώθηκα και έψαξα να βρώ τα ρούχα μου.Δίπλα μου στην καρέκλα βρήκα κάτι κουρελιασμένα φουστάνια και μια ζακέτα όλο τρύπες .
Τι είναι αυτά?Που είναι τα ρούχα μου?Μαμά φώναξα.Ποιά μαμά μωρή τεμπέλα.Δεν το ξέρεις ότι δεν έχεις μαμά?Πάλι όνειρα έβλεπες.?Θα πας στην εκκλησία να σου δώσουν κάνα φράγκο,και μετά στην πλατεία στην παιδική χαρά .Να μην γυρίσεις αν δεν έχεις μαζέψει τουλάχιστον 20 ευρώ.΄
Σηκώθηκα ζαλισμένη και πήγαινα στο μπάνιο να πλυθώ.όσο και αν έψαξα ,δηλ.δεν χρειάστηκε να ψάξω και πολύ ,όλο το σπίυι ήταν αυτό που έβλεπα,ένα δωμάτιο που σε μια γωνιά είχε ένα νεροχύτη ,και μια γκαζιέρα.Έρριξα νερό στο πρόσωπό μου ,και ρώτησα αυτόν τον άνθρωπο που θα κάνω την ανάγκη μου.Δεν ξέρεις ?μου απάντησε .Εκεί που πας κάθε μέρα.Εξω.Έβαλα τα κουρέλια που ήταν πάνω στην καρέκλα και βγήκα έξω.Μια λασπουριά και κάτι γαιδουράγκαθα ,και έπρεπε να διαλλέξω που να πάω.Τελικά βρήκα μια γωνιά και τακτοποίησα και αυτό το θέμα και έφυγα.
Πήγα στην εκκλησια ,σαν από ένστικτο.Ούτε την ήξερα αυτή την εκκλησία ,ούτε είχα πάει ποτέ.
Προσπάθησα να μπώ μέσα ,να ανάψω ένα κερί.αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν είχα λεφτά.
Βγήκα έξω και πήγα να κάτσω σε ένα σκαλάκι ,αλλά μια άλλη υποψήφια ζητιάνα ,μου έδωσε μια σπρωξιά ,και μου είπε ότι η θέση ήταν δική της.Όπου και αν πήγαινα με έδιωχναν με αποτέλεσμα να   βρώ μια θεσούλα σε ένα σημείο που κανείς δεν θα περνούσε από εκεί.
Έβλεπα ότι ήμουν καταδικασμένη να φύγω χωρίς λεφτά και δεν ήξερα πως θα το δικαιολογούσα σε αυτόν τον άνθρωπο που δεν ήξερα και ποιός ήταν.Όντως έτσι έγινε.Μιά παρόρμηση μου έλεγε να το σκάσω και να μην ξαναγυρίσω σ΄αυτό το σπίτι.Όμως έκανα μια τελευταία προσπάθεια να πάω στην παιδική χαρά.Ρωτώντας την βρήκα ,αλλά η παγωνιά εμπόδισε τα παιδάκια να πάνε.Έκατσα σε ένα παγκάκι,και σκεπτόμουν πως βρέθηκα σ[αυτό το σπίτι.Έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ κάτι ,χωρίς επιτυχία όμως.Που ήμουνα πριν?Που έζησα?Ήμουν σίγουρη ότι αυτό δεν ήταν το περιβάλλον μου.όμως δεν μπορούσα να ανακαλέσω τίποτα στην μνήμη μου.
Κάνοντας αυτές τις σκέψεις ένας φύλακας της παιδικής χαράς ήρθε και με έδιωξε κι αυτός με άσκημο τρόπο.Έφυγα και τριγύρναγα στους δρόμους χωρλις να ξέρω που να πάω.
Δεν γύριζα πίσω ,Δεν ήταν δυνατόν.
Πάνω σ'αυτές τις σκέψεις και με δάκρυα στα μάτια ,κάτι έλαμψε στοη ουρανό μέσα από τα σκοτάδια ,και άκουσα μια φωνή.Μην φοβάσαι,ήταν απλά ένα μάθημα.Κοίταξε να σου γίνει η αλλαγή και να καταλάβεις τι είχες και τι έχεις στην πραγματικότητα,και προσπάθησε να απαλλαγείς από τις παλιές σου πεποιθήσεις ,για να ζήσεις από δω και πέρα μια ζωή που να ταιριάζει με όλα τα δώρα που σου δόθηκαν.Άνοιξα τα μάτια μου που ήταν μέσα στα δάκρυα .ήμουν στο κρεββάτι μου ,ο ήλιος είχε βγεί και φώτιζε την γειτονιά μου.Την ωραία μου γειτονιά,και ήμουν στο ωραίο μου σπίτι ,που είχε και μπάνιο και κουζίνα.Σηκώθηκα και ευχαρίστησα τον Θεό και υποσχέθηκα να έχω πάντα χαρά και να πάψω να θλίβομαι για τις δυσκολίες μου.Τα είχα όλα .Έζησα με καλούς γονείς ,΄εζησα και ζω με καλό σύζυγο ,έχω καλά παιδιά και ποτέ δεν μου έλλειψε τίποτα.
Λάθος συναισθήματα ,λάθος εκτιμήσεις ,φόβος και θλίψη μου πήραν τα καλλίτερά μου χρόνια.Όμως αυτά έχουν αλλάξει .Ήρθε ο Κύριος αυτοπροσώπως και με ελευθέρωσε.
Ευχαριστώ και πάλι Κύριε .Δεν θα πάψω να το λέω.Δοξασμένο να είναι το όνομά Σου.