Ο Κύριος και δημιουργός μας έχει κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο για την δημιουργία Του και ειδικά για τα πλάσματα Του που τα δημιούργησε για την δόξα Του. Κάποια στιγμή ,που μόνον εκείνος την γνωρίζει ,ερχόμαστε στην ζωή,κάτω πό συγκεκριμένες συνθήκες σε κάποιον τόπο της επιλογής Του ,με συγκεκριμένους γονείς και συγκεκριμένο περιβάλλον.Θα μου πείτε ,τότε που είναι η ελευθερία μας.¨?Και όμως η ελευθερία μας είναι δεδομένη ,όπου και αν βρεθούμε.Παραδείγματα πάμπολα θα μπορούσα να αναφέρω αυτής της ελευθερίας επιλογής ,αλλά αυτά είναι σε όλους γνωστά και οι συνθήκες του τόπου του περιβάλλοντος η της οικογενειακής κατάστασης ,κανένα ρόλο δεν έχουν παίξει.Εκείνος ,ο μεγάλος νους ,που μας κυοφορούσε στην πνευματική Του μήτρα προ της δημιουργίας του κόσμου ,ήξερε την ζωή μας από την αρχή μέχρι το τέλος .ήξερε τις δυσκολίες η τις ευκολίες που θα έιχαμε και τις ευκαιρίες που θα βρισκόντουσαν καθ'οδόν για να ακολουθήσουμε τον ένα η τον άλλο δρόμο.Και σαν επιστέγασμα της αγάπης Του ,μας έδωσε και τον Ιησού Χριστό για να πάρει μαζί με το προπατωρικό αμάρτημα και όλες μας τις αμαρτίες αφού δεχόμαστε την θυσία του Θεανθρώπου και τον καθιστούσαμε Κύριο της ζωής μας.
όλοι είμαστε σημαντικοί στο σχέδιο του Θεού ,γιατί σκεφθείτε ότι το μικρότερο κομματάκι σε ένα παζλ,αν χαθεί το παζλ μένει ανολοκλήρωτο και το κενό που αφήνει είναι σημαντικό.Ξεκινάμε την ζωή μας καλά η άσχημα ,αυτό δεν έχει σημασία ,και κάποια στιγμή που μπορούμε να αναλαβουμε τις ευθύνες του εαυτού μας χρησιμοποιούμε την ελευθερία μας.Τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα εάν μεγαλώσαμε σε περιβάλλον με Χριστό .όχι ότι και εκεί δεν θα βρείς δυσκολίες ,αλλά αυτές οι δυσκολίες δεν μπορεί να είναι καταστροφικές.
Γενικά κάποια μέρα ξεκινάμε την πορεία μας με την αυτόνομη βούλησή μας ,δεν έχει σημασία κάτω από ποιές συνθήκες άρχισε να λειτουργεί αυτή η αυτόνομη βούληση και που πρόκειται να οδηγήσει.Κάποτε είναι επώδυνη ,και καταστρεπτική γιατί τα γεγονότα σε ωδήγησαν να βιαστείς.όμως και σ'αυυτές τις περιπτώσεις ,,ο Θεός έχει τα μάτια Του στραμμένα επάνω σου και θα σου δώσει την ευκαιρία να βρείς τον δρόμο που θα οδηγεί στην ολοκλήρωση του σχεδίου Του.
Πολλές αντιρρήσεις ως προς την πρόννοια του Θεού ακούγονται από παντού.Το συνηθέστερο είναι γιατί τα παιδάκια στην Αφρική πεθαίνουν από πείνα από ασθένειες από ελλειψη φαρμάκων.Μήπως και γιαυτά δεν έχει προννοήσει ο Κύριος?Ο πολιτισμένος κόσμος μπορεί κόβοντας ένα ελάχιστο μέρος ,ας πούμε της διασκέδασής Του να συντηρήσει όλους τους πεινασμένους και κατατρεγμένους.Τα παιδάκια που φεύγουν από την ζωή πάνε στην αγκαλιά του Κυρίου και την ευθύνη την έχουν οι υπόλοιποι.Ουαί σ'αυτούς που έκλεισαν τα μάτια τους στην δυστυχία.
Ας πάρουμε όμως την πορεία ενός μεσαίου ανθρώπου ,που δεν στερήθηκε ,δεν ταλαιπωρήθηκε ,αλλά το κενό μέσα του συνεχώς μεγαλώνει.Παίρνει τον δρόμο της ελευθερίας νομίζοντας ότι θα βρεί την αιτία του κακού.Το πρωινό ξεκίνημα με τα πουλάκια να κελαιδούν ,τον ήλιο να λάμπει και την θάλασσα να μοσχοβολά,του φέρνουν μια αίσθηση ευφορίας και στην ψυχή του βλέπει ότι η επιλογή του ήταν επιτυχημένη.Καθ'οδόν συναντά και άλλους ανθρώπους που τον γοητεύουν και νομίζει ότι το νόημα της ζωής είναι απτό.Δυστυχώς σύντομα αντιλλαμβάνεται ότι έκανε λάθος.Πρέπει να προχωρήσει πάρα κάτω.Περνάει μέσα από καταπράσσινα δενδροφυτεμένα μέρη ,και προσπαθεί να συγκεντρωθεί και να αποφασίσει προς τα που να πάει.Από την μια μεριά είναι ένας λόφος που φαίνεται βατός και από τηνάλλη ένα κατηφορικό λιβάδι στρωμμένο με λουλούδια και πρασινάδα που το τέλος του δεν ήταν ορατό.
Η σκέψη του είναι ,ποιόν δρόμο να ακολουθήσω?Στρέφεται προς το λιβάδι και αρχίζει να κατεβαίνει .Είναι όμορφα και τα λουλούδια μοσχοβολούν.Κάποια στιγμή .ομως ο έλεγχος χάνεται και κατρακυλάει χωρίς να μπορεί να κρατηθεί από κάπου ώσπου βρίσκεται χωμένος σε ένα βάλτο.
Παρ'ολίγον να τον καταπιεί ,αλλά κάποιοι που βρίσκονταν στην όχθη ,του έρριξαν ένα σκοινί και με μεγάλη δυσκολία τον ανέσυραν.
Έκατσε στην όχθη λασπωμένος και μισοπνιγμένος και έβαλε το μυαλό του να σκεφτεί.Τώρα ,,τι κάνω./?Προσπαθεί να σουλουπωθεί και αρχίζει να ανηφορίζει με μεγάλη δυσκολία.Τίποτα από την ομορφιά του λιβαδιού δεν υπάρχει πια.Όλα είναι ξερά και μια μυρωδιά του βούρκου έρχεται στην έσφρησή του.Αγώνας όλόκληρος να το ανεβεί.Έκλαψε θρήνησε για την επιλογή του αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.έπρεπε να βρει τον σωστό δρόμο.
Ανέβηκε τελικά απογοητευμένος και γεμάτος μαύρες σκέψεις? Προχώρησε πάλι αλλά πουθενά δεν έβλεπε διέξοδο.Προχωρώντας συνάντησε και άλλους ανθρώπους στην ίδια κατάσταση μ'αυτόν.Σε ένα σταυροδρόμι είδε ένα παγκάκι.Κάθησε να ξεκουραστεί ,αλλά κρύωνε.Ο καιρός είχε αλλάξει.
Δεν ήξερε πόσος χρόνος είχε περάσει.όταν ξεκίνησε ήταν καλοκαίρι ,τώρα δεν μπορεί να ήταν λιγότερο από φθινόπωρο.Στα μαλλιά του, όπως είδε σε μια λακούβα νερό είχαν λιγοστέψει ,και άρχιζαν να ασπρίζουν ,,και τα χέρια του είχαν χάσει την σφριγηλότητά τους.
Κοιμήθηκε για λίγο ,και στον ύπνο Του του παρουσιάστηκε ένας γιδοβοσκός.Τι κάνεις εδώ άνθρωπέ μου ?του είπε.Εκείνος εξήγησε ότι έψαχνε για τον δρόμο της ελευθερίας.Και δεν ξέρεις ποιός είναι ?τον ρώτησε ο βοσκός?.όχι του απάντησε .Και τότε ο βοσκός του έδειξε τον ουρανό και κυττώντας επάνω είδε την μορφή του Χριστού πολύ θλιμμένη.Ο άνθρωπος έβαλε το κεφάλι του μέσα στα χέρια του και έκλαψε γοερά.Τι να κάνει? που θα Το βρεί?Ξύπνησε μούσκεμα από τα δάκρυα και την σκέψη του να δουλεύει εντατικά.
Σηκώθηκε και στο πρώτο ύψωμα που βρήκε μπροστά του άρχισε να ανεβαίνει.Πέτρες αγκάθια βατοι λακούβες ,όλα τα πήρε σβάρνα.Πόδια ματωμένα,,χέρια σχισμένα ρούχα κουρελιασμένα.Αλλά καρδιά που πετούσε.Και τώρα θα φτάσω και τώρα θα φτάσω .....έλεγε για να παρηγορηθεί.Κάποια στιγμή έφτασε σε ένα πλάτωμα .Χάρηκε και κάθησε να ξεκουραστεί.
Τι ωραία !!!!!!!!!!!Τι γαλήνη!!!!!!!!!!!ήξερε ότι μόλις άρχιζε η καινούρια του ζωή .Είχε ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει.Ο χειμώνας είχε έρθει ,αλλά πια δεν είχε αγωνία ,δεν είχε αμφιβολία ότι είχε πάρει το σωστό δρόμο.Ο χρόνος αμείληκτος επάνω του αλλά τι τον έννοιαζε?Αυτό που έβλεπε ήταν το πρώτο μέρος που θα τέλειωνε κάποια στιγμή και θα έπαιρνε τον πραγματικό δρόμο της ΖΩΗΣ.
όλοι είμαστε σημαντικοί στο σχέδιο του Θεού ,γιατί σκεφθείτε ότι το μικρότερο κομματάκι σε ένα παζλ,αν χαθεί το παζλ μένει ανολοκλήρωτο και το κενό που αφήνει είναι σημαντικό.Ξεκινάμε την ζωή μας καλά η άσχημα ,αυτό δεν έχει σημασία ,και κάποια στιγμή που μπορούμε να αναλαβουμε τις ευθύνες του εαυτού μας χρησιμοποιούμε την ελευθερία μας.Τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα εάν μεγαλώσαμε σε περιβάλλον με Χριστό .όχι ότι και εκεί δεν θα βρείς δυσκολίες ,αλλά αυτές οι δυσκολίες δεν μπορεί να είναι καταστροφικές.
Γενικά κάποια μέρα ξεκινάμε την πορεία μας με την αυτόνομη βούλησή μας ,δεν έχει σημασία κάτω από ποιές συνθήκες άρχισε να λειτουργεί αυτή η αυτόνομη βούληση και που πρόκειται να οδηγήσει.Κάποτε είναι επώδυνη ,και καταστρεπτική γιατί τα γεγονότα σε ωδήγησαν να βιαστείς.όμως και σ'αυυτές τις περιπτώσεις ,,ο Θεός έχει τα μάτια Του στραμμένα επάνω σου και θα σου δώσει την ευκαιρία να βρείς τον δρόμο που θα οδηγεί στην ολοκλήρωση του σχεδίου Του.
Πολλές αντιρρήσεις ως προς την πρόννοια του Θεού ακούγονται από παντού.Το συνηθέστερο είναι γιατί τα παιδάκια στην Αφρική πεθαίνουν από πείνα από ασθένειες από ελλειψη φαρμάκων.Μήπως και γιαυτά δεν έχει προννοήσει ο Κύριος?Ο πολιτισμένος κόσμος μπορεί κόβοντας ένα ελάχιστο μέρος ,ας πούμε της διασκέδασής Του να συντηρήσει όλους τους πεινασμένους και κατατρεγμένους.Τα παιδάκια που φεύγουν από την ζωή πάνε στην αγκαλιά του Κυρίου και την ευθύνη την έχουν οι υπόλοιποι.Ουαί σ'αυτούς που έκλεισαν τα μάτια τους στην δυστυχία.
Ας πάρουμε όμως την πορεία ενός μεσαίου ανθρώπου ,που δεν στερήθηκε ,δεν ταλαιπωρήθηκε ,αλλά το κενό μέσα του συνεχώς μεγαλώνει.Παίρνει τον δρόμο της ελευθερίας νομίζοντας ότι θα βρεί την αιτία του κακού.Το πρωινό ξεκίνημα με τα πουλάκια να κελαιδούν ,τον ήλιο να λάμπει και την θάλασσα να μοσχοβολά,του φέρνουν μια αίσθηση ευφορίας και στην ψυχή του βλέπει ότι η επιλογή του ήταν επιτυχημένη.Καθ'οδόν συναντά και άλλους ανθρώπους που τον γοητεύουν και νομίζει ότι το νόημα της ζωής είναι απτό.Δυστυχώς σύντομα αντιλλαμβάνεται ότι έκανε λάθος.Πρέπει να προχωρήσει πάρα κάτω.Περνάει μέσα από καταπράσσινα δενδροφυτεμένα μέρη ,και προσπαθεί να συγκεντρωθεί και να αποφασίσει προς τα που να πάει.Από την μια μεριά είναι ένας λόφος που φαίνεται βατός και από τηνάλλη ένα κατηφορικό λιβάδι στρωμμένο με λουλούδια και πρασινάδα που το τέλος του δεν ήταν ορατό.
Η σκέψη του είναι ,ποιόν δρόμο να ακολουθήσω?Στρέφεται προς το λιβάδι και αρχίζει να κατεβαίνει .Είναι όμορφα και τα λουλούδια μοσχοβολούν.Κάποια στιγμή .ομως ο έλεγχος χάνεται και κατρακυλάει χωρίς να μπορεί να κρατηθεί από κάπου ώσπου βρίσκεται χωμένος σε ένα βάλτο.
Παρ'ολίγον να τον καταπιεί ,αλλά κάποιοι που βρίσκονταν στην όχθη ,του έρριξαν ένα σκοινί και με μεγάλη δυσκολία τον ανέσυραν.
Έκατσε στην όχθη λασπωμένος και μισοπνιγμένος και έβαλε το μυαλό του να σκεφτεί.Τώρα ,,τι κάνω./?Προσπαθεί να σουλουπωθεί και αρχίζει να ανηφορίζει με μεγάλη δυσκολία.Τίποτα από την ομορφιά του λιβαδιού δεν υπάρχει πια.Όλα είναι ξερά και μια μυρωδιά του βούρκου έρχεται στην έσφρησή του.Αγώνας όλόκληρος να το ανεβεί.Έκλαψε θρήνησε για την επιλογή του αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.έπρεπε να βρει τον σωστό δρόμο.
Ανέβηκε τελικά απογοητευμένος και γεμάτος μαύρες σκέψεις? Προχώρησε πάλι αλλά πουθενά δεν έβλεπε διέξοδο.Προχωρώντας συνάντησε και άλλους ανθρώπους στην ίδια κατάσταση μ'αυτόν.Σε ένα σταυροδρόμι είδε ένα παγκάκι.Κάθησε να ξεκουραστεί ,αλλά κρύωνε.Ο καιρός είχε αλλάξει.
Δεν ήξερε πόσος χρόνος είχε περάσει.όταν ξεκίνησε ήταν καλοκαίρι ,τώρα δεν μπορεί να ήταν λιγότερο από φθινόπωρο.Στα μαλλιά του, όπως είδε σε μια λακούβα νερό είχαν λιγοστέψει ,και άρχιζαν να ασπρίζουν ,,και τα χέρια του είχαν χάσει την σφριγηλότητά τους.
Κοιμήθηκε για λίγο ,και στον ύπνο Του του παρουσιάστηκε ένας γιδοβοσκός.Τι κάνεις εδώ άνθρωπέ μου ?του είπε.Εκείνος εξήγησε ότι έψαχνε για τον δρόμο της ελευθερίας.Και δεν ξέρεις ποιός είναι ?τον ρώτησε ο βοσκός?.όχι του απάντησε .Και τότε ο βοσκός του έδειξε τον ουρανό και κυττώντας επάνω είδε την μορφή του Χριστού πολύ θλιμμένη.Ο άνθρωπος έβαλε το κεφάλι του μέσα στα χέρια του και έκλαψε γοερά.Τι να κάνει? που θα Το βρεί?Ξύπνησε μούσκεμα από τα δάκρυα και την σκέψη του να δουλεύει εντατικά.
Σηκώθηκε και στο πρώτο ύψωμα που βρήκε μπροστά του άρχισε να ανεβαίνει.Πέτρες αγκάθια βατοι λακούβες ,όλα τα πήρε σβάρνα.Πόδια ματωμένα,,χέρια σχισμένα ρούχα κουρελιασμένα.Αλλά καρδιά που πετούσε.Και τώρα θα φτάσω και τώρα θα φτάσω .....έλεγε για να παρηγορηθεί.Κάποια στιγμή έφτασε σε ένα πλάτωμα .Χάρηκε και κάθησε να ξεκουραστεί.
Τι ωραία !!!!!!!!!!!Τι γαλήνη!!!!!!!!!!!ήξερε ότι μόλις άρχιζε η καινούρια του ζωή .Είχε ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει.Ο χειμώνας είχε έρθει ,αλλά πια δεν είχε αγωνία ,δεν είχε αμφιβολία ότι είχε πάρει το σωστό δρόμο.Ο χρόνος αμείληκτος επάνω του αλλά τι τον έννοιαζε?Αυτό που έβλεπε ήταν το πρώτο μέρος που θα τέλειωνε κάποια στιγμή και θα έπαιρνε τον πραγματικό δρόμο της ΖΩΗΣ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου