Το 1984 είχα πιά απολλαγει από τις πολλές υποχρεώσεις των παιδιών.Είχαν μεγαλώσει και είχα κενό χρόνου ,δεδομένου ότι η θεία μου που ήταν χωρίς οικογένεια ,είχε αναλάβει το σπίτι μου με όλες του τις υποχρεώσεις και το χαιρόταν γιατί είχε αποκτήσει οικογένεια.
Άρχισα να ψάχνομαι για το τι θα έκανα όλη την ημέρα.Πρώτα μπήκα σε ένα χριστιανικό κύκλο,όπου είχα τις πρώτες μου επαφές με την αγία γραφή,και ήμουν πολύ ικανοποιημένη.Μετά βρήκα σε μια σχολή ,μια ομάδα ψυχολογίας με θέμα την αυτογνωσία.
Η επι καφαλής ήταν μια κυρία λίγο πάνω από τα 60.Ήιαν μια γλυκυτατη γυναίκα ,ψηλή ,εύσωμη,με άσπρα μαλλάκια και ένα πρόσωπο με δέρμα σαν πορσελάνη.Είμαστε μια μεγάλη ομάδα και είμαστε μαζί 4 χρόνια.
Από τα πρώτα μαθήματα γοητεύτηκα και δεν έβλεπα την ώρα να βρεθούμε για το μάθημα.Στην αρχή έγιναν τα τεστ για να μας γνωρίσει.Εμείς μείναμε κάγγελο που λένε ,από αυτά που βγήκαν μέσα από τα τεστ.Την κοιτάζαμε έκθαμβες γιατί δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε πως μέσα από ένα ζωγραφισμένο δένδρο μας είπε τι είχε συμβεί στην ζωή μας.Αυτό γινόταν κάθε εβδομάδα.Τεστ με κάποιο θέμα ,τεστ με σκόρπιες λέξεις που εμείς έπρεπε να δημιουργήσουμε ένα κείμενο,τεστ με γεωμετρικά σχήματα που έπρεπε να τα τοποθετήσουμε το ένα μέσα στο άλλο για να δεί που τοποθετούμε την λογική ,το συναίσθημα, την φιλοδοξία και το ένστικτο.Σας πληροφορώ ότι σε εμένα πάντα η λογική καπέλωνε όλα τα άλλα
Περάσαμε πολύ όμορφες ημέρες, πίναμε το καφεδάκι μας ,και μιλάγαμε ,για ότι απασχολούσε την κάθε μια ,προσπαθώντας να μας αλλάξει τις λανθασμένες μας πεποιθήσεις.
Σ' αυτά τα χρόνια αυτή η μέρα ήταν ξεχωριστή για μένα και ρουφούσα σαν δροσερό αυτά που λεγόντουσαν.Εμένα με αγαπούσε πολύ ,όπως και όλες τις κοπέλες ,αλλά και από τα κορίτσια είχα μεγάλη αγάπη γιατί όλες τις βοηθούσα σε ότι χρειαζόντουσαν και πάντα έκανα τον συνήγορο ,όταν τις μάλωνε.Οι κολπέλες κατάλαβαν ότι δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα από εμένα .Με εμπισδτευόντουσαν ,και μοιράζονταν μαζί μου τις δυσκολίες τους.Η δασκάλα αναρωτιόταν αν οι γονείς μου με είχαν μεγαλώσει τόσο σωστά και είχα αυτή την προσωπικότητα η ήμουνα προιόν παιδείας.Εγώ τότε δεν ήξερα τίποτα το ιδιαίτερο για μένα .Απλά μαθαινα.
Η δασκάλα παρ'όλο που είχαμε στον κύκλο άτομα που έγραφαν πολύ όμορφα ,πολύ λογοτεχνικά ,τα δικά μου τα γραπτά ,τα ξεχώριζε.
Με ετοίμαζε για διάδοχό της,και όταν αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στο πανεπιστήμιο ,σε αυτή την ηλικία, με ενθάρρυνε πάρα πολύ.Ό μως εγώ δεν κατάφερα να φτάσω μέχρι εκεί ,γιατί σαν μπαλαντέρ που ήμουνα ,έπρεπε να αντικαταστήσω την κόρη μου στην επιχείρησή μας και το όνειρο χάθηκε πριν να πάρει μορφή. Δεν θα έπαιρνε ασφαλώς γιατί ποτέ δεν μπορούσα να διεκδικήσω τίποτα.έπρεπε να το εγκρίνουν όλοι ,για να προχωρήσω.
όταν πέρασαν τα 4 χρόνια,,'οσες από εμάς θέλαμε ,πήγαμε ιδιωτικά στο σπίτι της δασκάλας μας και κάναμε εκεί το μάθημα.Είχαμε μείνει 6 άτομα..Περνάγαμε πολύ ωραία ,μιλάγαμε για όλα και υπήρχε απόλυτη εμπιστοσύνη μεταξύ μας.Εγώ έμαθα πολλά ,και ηρέμησε η ψυχή μου.Βέβαια δεν τα κατάφερα να φέρω κάτι από αυτά στο σπίτι για την βελτίωσή του,γιατί φυσικά κανέναν δεν συνέφερε.
Με τις κοπέλλες και με την δασκάλα είμαστε μαζί 22 χρόνια. Μετά από 3 χρόνια διδασκαλίας και άδειασμα καρδιάς ,άρχισα να γράφω ποιήματα .Έτσι από το πουθενά..Έγραφα όπου βρισκόμουν και πάνω σε όποιο χαρτί έβρισκα.Εκεί βγήκαν συναισθήματα κρυμμένα από χρόνια και εκεί με επισκέφτηκε και ο Χριστός..Τα περισσότερα ήταν ευχαριστίες και και ανακούφηση, και καμιά φορά και δύσκολες καταστάσεις που έβγαιναν έμμετρα. Δεν ξέρω πόσα έγραψα.Πολλά παρα πολλά.΄Μερικά από αυτά τα αντέγραψα σε ένα τετράδιο ,αλλά είναι πολλά άλλα που δεν ξέρω που είναι.Η δασκάλα με προέτρεπε συνεχώς να τα εκδόσω.έγραψα και διηγηματάκια ,όλα αφορούσαν στην ζωή μου.Ήταν μια εποχή που ήμουν πολύ καλά.Μετά έτσι ξαφνικά και δεν ήταν και τόσο ξαφνικά αλλά δεν το είχα αξιολογήσει,ήρθε μια βαρβάτη κατάθλιψη που με βασάνισε κάποια χρόνια.Μου πέρασε όταν ήρθε στον κόσμο η εγγονούλα μου.Δεν είχα καιρό για τίποτα άλλο εκτός από εκείνην.Όλα εξηγούνται αλλά εγώ μένω στην αγαπημένη μου δασκάλα που μου έδειξε πράγματα ,που με αγάπησε όσο και εγώ ,και μου έδειξε τα λάθη και τα σωστά μου.όταν πια είχαμε τελειώσει όλα όσα ήταν να μάθουμε για τον εαυτό μας ,το μάθημα μετετράπη σε μελέτη αγίας γραφής.
Ήταν από τα καλλίτερα χρόνια της ζωής μου εκτός από εκείνα της εφηβείας.
Η δασκάλα μου αναπαύτηκε εν ειρήνη το 2007.
Άφησε ένα κενό στις ζωές όλων μας.Ας είναι αναπαυμένη.
Περάσαμε πολύ όμορφες ημέρες, πίναμε το καφεδάκι μας ,και μιλάγαμε ,για ότι απασχολούσε την κάθε μια ,προσπαθώντας να μας αλλάξει τις λανθασμένες μας πεποιθήσεις.
Σ' αυτά τα χρόνια αυτή η μέρα ήταν ξεχωριστή για μένα και ρουφούσα σαν δροσερό αυτά που λεγόντουσαν.Εμένα με αγαπούσε πολύ ,όπως και όλες τις κοπέλες ,αλλά και από τα κορίτσια είχα μεγάλη αγάπη γιατί όλες τις βοηθούσα σε ότι χρειαζόντουσαν και πάντα έκανα τον συνήγορο ,όταν τις μάλωνε.Οι κολπέλες κατάλαβαν ότι δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα από εμένα .Με εμπισδτευόντουσαν ,και μοιράζονταν μαζί μου τις δυσκολίες τους.Η δασκάλα αναρωτιόταν αν οι γονείς μου με είχαν μεγαλώσει τόσο σωστά και είχα αυτή την προσωπικότητα η ήμουνα προιόν παιδείας.Εγώ τότε δεν ήξερα τίποτα το ιδιαίτερο για μένα .Απλά μαθαινα.
Η δασκάλα παρ'όλο που είχαμε στον κύκλο άτομα που έγραφαν πολύ όμορφα ,πολύ λογοτεχνικά ,τα δικά μου τα γραπτά ,τα ξεχώριζε.
Με ετοίμαζε για διάδοχό της,και όταν αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στο πανεπιστήμιο ,σε αυτή την ηλικία, με ενθάρρυνε πάρα πολύ.Ό μως εγώ δεν κατάφερα να φτάσω μέχρι εκεί ,γιατί σαν μπαλαντέρ που ήμουνα ,έπρεπε να αντικαταστήσω την κόρη μου στην επιχείρησή μας και το όνειρο χάθηκε πριν να πάρει μορφή. Δεν θα έπαιρνε ασφαλώς γιατί ποτέ δεν μπορούσα να διεκδικήσω τίποτα.έπρεπε να το εγκρίνουν όλοι ,για να προχωρήσω.
όταν πέρασαν τα 4 χρόνια,,'οσες από εμάς θέλαμε ,πήγαμε ιδιωτικά στο σπίτι της δασκάλας μας και κάναμε εκεί το μάθημα.Είχαμε μείνει 6 άτομα..Περνάγαμε πολύ ωραία ,μιλάγαμε για όλα και υπήρχε απόλυτη εμπιστοσύνη μεταξύ μας.Εγώ έμαθα πολλά ,και ηρέμησε η ψυχή μου.Βέβαια δεν τα κατάφερα να φέρω κάτι από αυτά στο σπίτι για την βελτίωσή του,γιατί φυσικά κανέναν δεν συνέφερε.
Με τις κοπέλλες και με την δασκάλα είμαστε μαζί 22 χρόνια. Μετά από 3 χρόνια διδασκαλίας και άδειασμα καρδιάς ,άρχισα να γράφω ποιήματα .Έτσι από το πουθενά..Έγραφα όπου βρισκόμουν και πάνω σε όποιο χαρτί έβρισκα.Εκεί βγήκαν συναισθήματα κρυμμένα από χρόνια και εκεί με επισκέφτηκε και ο Χριστός..Τα περισσότερα ήταν ευχαριστίες και και ανακούφηση, και καμιά φορά και δύσκολες καταστάσεις που έβγαιναν έμμετρα. Δεν ξέρω πόσα έγραψα.Πολλά παρα πολλά.΄Μερικά από αυτά τα αντέγραψα σε ένα τετράδιο ,αλλά είναι πολλά άλλα που δεν ξέρω που είναι.Η δασκάλα με προέτρεπε συνεχώς να τα εκδόσω.έγραψα και διηγηματάκια ,όλα αφορούσαν στην ζωή μου.Ήταν μια εποχή που ήμουν πολύ καλά.Μετά έτσι ξαφνικά και δεν ήταν και τόσο ξαφνικά αλλά δεν το είχα αξιολογήσει,ήρθε μια βαρβάτη κατάθλιψη που με βασάνισε κάποια χρόνια.Μου πέρασε όταν ήρθε στον κόσμο η εγγονούλα μου.Δεν είχα καιρό για τίποτα άλλο εκτός από εκείνην.Όλα εξηγούνται αλλά εγώ μένω στην αγαπημένη μου δασκάλα που μου έδειξε πράγματα ,που με αγάπησε όσο και εγώ ,και μου έδειξε τα λάθη και τα σωστά μου.όταν πια είχαμε τελειώσει όλα όσα ήταν να μάθουμε για τον εαυτό μας ,το μάθημα μετετράπη σε μελέτη αγίας γραφής.
Ήταν από τα καλλίτερα χρόνια της ζωής μου εκτός από εκείνα της εφηβείας.
Η δασκάλα μου αναπαύτηκε εν ειρήνη το 2007.
Άφησε ένα κενό στις ζωές όλων μας.Ας είναι αναπαυμένη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου