Όνειρα βλέπω πολύ συχνά και όχι απλά συχνά αλλά κάθε βράδυ μπορώ να πω.Από μικρό παιδάκι έβλεπα όνειρα ,που τα θυμόμουν μετά.Ήταν τις πιο πολλές φορές ΄΄ονειρα που με έκαναν να γελάω μέσα στον ύπνο μου .Θυμάμαι μια φορά που γέλασα τόσο πολύ που ξύπνησε ο αδελφός μου και με ρώτησε.""γιατί γελάς "" και εγώ μέσα στον ύπνο μου του απάντησα.""Κάτι για
παλιόβαρκες.""Μεγαλώνοντας πάντα έβλεπα όνειρα που ήταν μόνα τους ολόκληρες ιστορίες.Oμως αυτά που μένανε στην μνήμη μου ,ήταν αυτά που έβλεπα λίγο πριν ξυπνήσω.Κάποτε πριν από την μεγάλη δυσκολία που αντιμετώπισα στην ζωή μου,είδα ένα όνειρο φοβιστικό και το θυμάμαι ακόμα.
Μετά όσο περνούσαν τα χρόνια και εγώ έκανα τον αγώνα μου όπως τον κάνει κάθε άνθρωπος,τα όνειρά μου είχαν περιοριστεί στο να θέλω να πάω κάπου συγγεκριμμένα και εκεί που πήγαινα,το σπίτι δεν θα είχε πόρτα ,η η πόρτα θα ήταν κλειστή και δεν θα άνοιγε με τίποτα.
Αυτό κράτησε πολλά χρόνια και όταν πήγα σε μια ομάδα ψυχολογίας, η δασκάλα διέγνωσε όταν ήταν το συναίσθημα μου κλειστό και γιαυτό δεν έβρισκα άνοιγμα να μπώ.
/Εχω δει πολλά όνειρα που είχαν εξήγηση όχι του ονειροκρίτη βέβαια αλλά που ερμήνευαν τις ανάγκες μου τους φόβους μου και τις απωθημένες μου επιθυμίες καθώς και την εντύπωση που είχα για τους ανθρώπους.
Όλα αυτά βέβαια αντιπροσώπευαν εμένα και όχι την πραγματικότητα.Αυτά που έβλεπα εγώ ήταν καλυμμένες αλήθειες στον καμβά που πλέκει το όνειρο.Η πραγματικότητα ήταν μόνο του συναισθήματός μου.
Εχτές λοιπόν το πρωί είδα ένα όνειρο που ήταν κατανοητό το πρώτο μέρος του αλλά το δεύτερο μέρος δεν μπόρεσα να το εξηγήσω.Πήγαινα σε ένα σπίτι κοντά στην γειτονιά μου.Ήταν ένας δρόμος ανηφορικός που εγώ όπως τον ήξερα ήταν ένας δρόμος κανονικός ασφαλτοστρωμένος.
Εκεί έμενε μια φίλη μου η οποία δεν υπάρχει πια.Μια μεγάλη απώλεια για την ζωή μου.Εγώ όμως δεν πήγαινα εκεί,πήγαινα σε ένα σπίτι που δεν το ήξερα.Το περίεργο όμως ήταν ο δρόμος. Ενας δρόμοε γεμάτοε λάσπες και πέτρες και είδα και έπαθα να τον περπατήσω με τακούνια..Εκεί που πήγαινα ήταν μια κοινωνική εκδήλωση,ήταν κάποιου εξέχονυος προσώπου που δεν ήξερα ποιός ήταν.Εν πάσει περιπτώσει πριν να φτάσω στο σπίτι, βρέθηκα μπροστά σε έναν βράχο,ο οποίος έπιανε όλο το πλάτος του δρόμου και δεν υπήρχε άλλος τρόπος να προχωρήσω ,εάν δεν περνούσα από τον βράχο που ήταν αρκετά ψηλός και ανώμαλος.Είχε εσοχές και εξοχές ,αλλά όχι τόσο μεγάλες ,που να μπαίνει το πόδι μου.Η ταλαιπωρία ήταν αφάνταστη.Όμως τα κατάφερα. Βγήκα στον δρόμο ,που από εκεί και πέρα.ηταν βατός.Τώρα αρχίζει η παρωδία.Μεχρι έδώ το όνειρο κατανοειτό.Μπήκα μέσα στο σπίτι,και χαιρέτησα. αφού συστήθηκα.στον σύζυγο με παρέλαβε η κυρία.ή ταν πολύ καλοντυμένη και το έπαιζε μπεμπέκα.όμως το περίεργο ήταν το στόμα της.΄΄Οταν το άνοιξε τα δόντια της δεν ήταν σε μία γραμμή αλλά φυτεμένα παντού μέσα στο στόμα της .'αλλα μέσα, άλλα έξω σε διπλές γραμμές σε τριπλές γραμμές Κι ο δεξιός προγόμφιος και γομφίος καθώς άνοιγε το στόμα της ανέβαιναν και οι δύο μαζί και έβγαιναν έξω από το στόμα της.Σάυτό δεν μπόρεσα να μην την ρωτήσω γιατί δεν βγάζει αυτά τα δόντια που αιωρούνται.Δεν ξέρω τι έγινε μετά γιατί εκεί τέλειωσε το όνειρο καθώς ο άντρας μου άρχισε να μου μιλάει. Τώρα αυτό το δεύτερο μέρος του ονείρου που είναι μια σπαζοκεφαλιά θα με βασανίσει λίγο ,αλλά θα το βρω.
παλιόβαρκες.""Μεγαλώνοντας πάντα έβλεπα όνειρα που ήταν μόνα τους ολόκληρες ιστορίες.Oμως αυτά που μένανε στην μνήμη μου ,ήταν αυτά που έβλεπα λίγο πριν ξυπνήσω.Κάποτε πριν από την μεγάλη δυσκολία που αντιμετώπισα στην ζωή μου,είδα ένα όνειρο φοβιστικό και το θυμάμαι ακόμα.
Μετά όσο περνούσαν τα χρόνια και εγώ έκανα τον αγώνα μου όπως τον κάνει κάθε άνθρωπος,τα όνειρά μου είχαν περιοριστεί στο να θέλω να πάω κάπου συγγεκριμμένα και εκεί που πήγαινα,το σπίτι δεν θα είχε πόρτα ,η η πόρτα θα ήταν κλειστή και δεν θα άνοιγε με τίποτα.
Αυτό κράτησε πολλά χρόνια και όταν πήγα σε μια ομάδα ψυχολογίας, η δασκάλα διέγνωσε όταν ήταν το συναίσθημα μου κλειστό και γιαυτό δεν έβρισκα άνοιγμα να μπώ.
/Εχω δει πολλά όνειρα που είχαν εξήγηση όχι του ονειροκρίτη βέβαια αλλά που ερμήνευαν τις ανάγκες μου τους φόβους μου και τις απωθημένες μου επιθυμίες καθώς και την εντύπωση που είχα για τους ανθρώπους.
Όλα αυτά βέβαια αντιπροσώπευαν εμένα και όχι την πραγματικότητα.Αυτά που έβλεπα εγώ ήταν καλυμμένες αλήθειες στον καμβά που πλέκει το όνειρο.Η πραγματικότητα ήταν μόνο του συναισθήματός μου.
Εχτές λοιπόν το πρωί είδα ένα όνειρο που ήταν κατανοητό το πρώτο μέρος του αλλά το δεύτερο μέρος δεν μπόρεσα να το εξηγήσω.Πήγαινα σε ένα σπίτι κοντά στην γειτονιά μου.Ήταν ένας δρόμος ανηφορικός που εγώ όπως τον ήξερα ήταν ένας δρόμος κανονικός ασφαλτοστρωμένος.
Εκεί έμενε μια φίλη μου η οποία δεν υπάρχει πια.Μια μεγάλη απώλεια για την ζωή μου.Εγώ όμως δεν πήγαινα εκεί,πήγαινα σε ένα σπίτι που δεν το ήξερα.Το περίεργο όμως ήταν ο δρόμος. Ενας δρόμοε γεμάτοε λάσπες και πέτρες και είδα και έπαθα να τον περπατήσω με τακούνια..Εκεί που πήγαινα ήταν μια κοινωνική εκδήλωση,ήταν κάποιου εξέχονυος προσώπου που δεν ήξερα ποιός ήταν.Εν πάσει περιπτώσει πριν να φτάσω στο σπίτι, βρέθηκα μπροστά σε έναν βράχο,ο οποίος έπιανε όλο το πλάτος του δρόμου και δεν υπήρχε άλλος τρόπος να προχωρήσω ,εάν δεν περνούσα από τον βράχο που ήταν αρκετά ψηλός και ανώμαλος.Είχε εσοχές και εξοχές ,αλλά όχι τόσο μεγάλες ,που να μπαίνει το πόδι μου.Η ταλαιπωρία ήταν αφάνταστη.Όμως τα κατάφερα. Βγήκα στον δρόμο ,που από εκεί και πέρα.ηταν βατός.Τώρα αρχίζει η παρωδία.Μεχρι έδώ το όνειρο κατανοειτό.Μπήκα μέσα στο σπίτι,και χαιρέτησα. αφού συστήθηκα.στον σύζυγο με παρέλαβε η κυρία.ή ταν πολύ καλοντυμένη και το έπαιζε μπεμπέκα.όμως το περίεργο ήταν το στόμα της.΄΄Οταν το άνοιξε τα δόντια της δεν ήταν σε μία γραμμή αλλά φυτεμένα παντού μέσα στο στόμα της .'αλλα μέσα, άλλα έξω σε διπλές γραμμές σε τριπλές γραμμές Κι ο δεξιός προγόμφιος και γομφίος καθώς άνοιγε το στόμα της ανέβαιναν και οι δύο μαζί και έβγαιναν έξω από το στόμα της.Σάυτό δεν μπόρεσα να μην την ρωτήσω γιατί δεν βγάζει αυτά τα δόντια που αιωρούνται.Δεν ξέρω τι έγινε μετά γιατί εκεί τέλειωσε το όνειρο καθώς ο άντρας μου άρχισε να μου μιλάει. Τώρα αυτό το δεύτερο μέρος του ονείρου που είναι μια σπαζοκεφαλιά θα με βασανίσει λίγο ,αλλά θα το βρω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου