Έίμαι γιατρός ψυχολόγος ψυχοθεραπευτής και θα σας διηγηθώ μια απίθανη ιστορία.Ποτέ σε όλα τα χρόνια της επαγγελματικής μου δράσης ,δεν μου είχε συμβεί κάτι τέτοιο.Ηταν τόσο περίεργη και εξατομικευμένη που μόνο την πραγματικότητα της ζωής μπορούσε να απαθανατίζει ,της ζωής που πλέκει τα πιο περίεργα σενάρια.
Ένα απόγευμα,δέχτηκα μια κυρία ,κατόπιν ραντεβού Φαινόταν σοβαρή και αξιοπρεπής ,και τίποτα στην παρουσία της δεν μαρτυρούσε κάτι το νοσηρό και περίεργο.Μου συστήθηκε ,είπαμε τα τυπικά ,και της έδειξα το κάθισμα.Η κυρία ,κάθισε με άνεση ,και εγώ την ρώτησα ,για τον λόγο της επισκέψεώς της.Η κυρία με κοίταξε στα μάτια και ολόκληρη απέπνεε μια ευθύτητα και μια σιγουριά.
"Ακούστε γιατρέ " μου είπε".Ακριβώς γιαυτό είμαι εδώ,θέλω και εγώ να μάθω τι ακριβώς μου συμβαίνει,Στην ζωή μου είμαι απόλυτα φυσιολογική.Όμως κάτι μέσα μου ,μου λέει ότι κάτι πρέπει να κάνω ,που δεν το κάνω,Κάτι θέλει να παρουσιαστεί και σοντάφτει σε εμπόδια.Ακόμα και στον ύπνο μου ,όπου και να πάω βρίσκω πόρτες κλειστές.
Αλλά ας γίνω πιο σαφής.Εδώ και δυο τρεις μήνες,μου συνέβη ένα μικρό ατύχημα.Πάτησα κάτι γλυστερό μέσα στο σπίτι,έπεσα ,κτύπησα λίγο στο κεφάλι και λυποθύμησα.Όταν συνήλθα,πάνω από το κεφάλι μου είδα κάποιους ανθρώπους ,τους οποίους δεν γνώριζα καν.Δεν πέρασε πολύ ώρα και η μνήμη μου επανήλθε.Ήταν ο άντρας μου και οι δύο μου κόρες.Αυτό το κατάλαβα.Όμως κάτι έλειπε από ΄
ένα κομμάτι του ψυχισμού μου. Λες και ήταν άλλοι άνθρωποι που μόλις μου είχαν συστηθεί.Ο άντρας μου ήταν καθιδρος, η μια μου κόρη μου έτριβε τα χέρια με κολώνια και η άλλη έντρομη προσπαθούσε να καλέσει ασθενοφόρο.
Η πρώτη μου αντίδραση ,ήταν απορία,κατόπιν δυσφορία και τελικά με έπιασε ένα νευρικό γέλιο.Μου φάνηκαν όλοι τόσο αστείοι.Σε λίγα λεπτά σηκώθηκα και τους καθησύχασα,Τους είπα ότι είμαι καλά και .οτι δεν τρέχει τίποτα.
Ήταν η ώρα του βραδυνού φαγητού.Θυμήθηκα ότι θα έφιαχνα μπριζόλες με πατάτες τηγανητές.Εμπρός κορίτσια γρήγορα στην κουζίνα!!!!!!Με κοίταξαν περίεργα ,αλλά ακολούθησαν Είπα στην μια κοπέλα να καθαρίσει τις πατάτες και στην άλλη να βάλει το τηγάνι στην φωτιά.Εγώ έκοβα την σαλάτα και έστρωνα τραπέζι.Μέσα στην κουζίνα γινόταν ένας χαμός.Τηγάνια τσιτσίριζαν νερά πιτσίλαγαν παντού και γενικά επικράτησε ένα χάος.Τότε διέκοψα την κυρία και την ρώτησα"Τα κοριτάκια πόσων ετών είναι?"Αυτό θα σας έλεγα τώρα γιατρέ .Είναι ανω των είκοσι και οι δύο.και συνέχισα.Καθίσαμε επιτέλους να φάμε και άκουσα έκπληκτη τον άντρα μου να λέει .Μπράβο κορίτσια ,ωραία τα καταφέρατε.Παραξενεύτηκα,γιατί οι μπριζόλες ήταν ωμές και οι πατάτες είχαν ρουφήξει τόσο λάδι που με έπιασε βήχας.Δεν είπα τίποτα ,το δικαιολόγησα στον εαυτό μου ότι ήταν από την σύγχιση.Όταν τελειώσαμε σηκώθηκαν όλοι και πήγαν στην τηλεόραση.Τους γύρισα πίσω.Που πάτε ,δεν θα μαζέψουμε το τραπέζι?Είδα μια δυσαρέσκεια ,αλλά δεν πτοήθηκα.Και πάλι αφού έφεραν τα πιάτα ετοιμάστηκαν να φύγω αλλά τους γύρισα πίσω.Θα πλύνουμε τα πιάτα τους είπα με μια φωνή που δεν επιδεχόταν αντιρρήσεις.Εγώ έπλυνα τα πιάτα ,τα κορίτσια τα σκούπισαν και ο άντρας μου τα έβαλε στην θέση τους.
Την άλλη μέρα το πρωί ένας ένας ερχόταν και με ρώταγε αν είμαι καλά.'Ναι βρε παιδιά μια χαρά είμαι.Ένα απλό πέσιμο ήταν μην ανησυχείτε.Τα παιδιά ενθουσιασμένα έτρεξαν στο τραπέζι ,όπου περίμεναν.Δεν θα φάτε?τις ρώτησα.Που είναι το πρωινό?με ρώτησαν.Εκεί είναι όλα .πάρτε ότι θέλετε και κάντε και για μένα ένα καφέ γιατί έχω αργήσει για την δουλειά.Πράγματι όταν πήγα ο καφές ήταν έτοιμος και τα κορίτσιαα είχαν μπροστά τους από ένα ποτήρι γάλα. Δεν θα πεινάνε ,σκέφτηκα,Τις χαιρέτησα και εφυγα για την δουλειά.
Και για να μην σας κουράζω με λεπτομέρειες,από κείνη την ημέρα και για κάμποσο καιρό όλοι με κοίταζαν περίεργα ,όταν τους ζητούσα να αναλάβουν κάποιες ευθύνες του εαυτού τους και του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλοντος.Την άρνηση την αντιμετώπιζα ψύχραιμα αλλά τις άφηνα να υποστούν το τίμημα της απόφασής τους .Πολλές φορές έμειναν χωρίς καθαρά και σιδερωμάνα ρούχα με άστρωτα κρεββάτια και χωρίς ψωμί.Δεν τους έκανα καμιά παρατήρηση απλά τις άφηνα να βγάζουν μόνες τους το φίδι από την τρύπα.
Ένα απόγευμα,δέχτηκα μια κυρία ,κατόπιν ραντεβού Φαινόταν σοβαρή και αξιοπρεπής ,και τίποτα στην παρουσία της δεν μαρτυρούσε κάτι το νοσηρό και περίεργο.Μου συστήθηκε ,είπαμε τα τυπικά ,και της έδειξα το κάθισμα.Η κυρία ,κάθισε με άνεση ,και εγώ την ρώτησα ,για τον λόγο της επισκέψεώς της.Η κυρία με κοίταξε στα μάτια και ολόκληρη απέπνεε μια ευθύτητα και μια σιγουριά.
"Ακούστε γιατρέ " μου είπε".Ακριβώς γιαυτό είμαι εδώ,θέλω και εγώ να μάθω τι ακριβώς μου συμβαίνει,Στην ζωή μου είμαι απόλυτα φυσιολογική.Όμως κάτι μέσα μου ,μου λέει ότι κάτι πρέπει να κάνω ,που δεν το κάνω,Κάτι θέλει να παρουσιαστεί και σοντάφτει σε εμπόδια.Ακόμα και στον ύπνο μου ,όπου και να πάω βρίσκω πόρτες κλειστές.
Αλλά ας γίνω πιο σαφής.Εδώ και δυο τρεις μήνες,μου συνέβη ένα μικρό ατύχημα.Πάτησα κάτι γλυστερό μέσα στο σπίτι,έπεσα ,κτύπησα λίγο στο κεφάλι και λυποθύμησα.Όταν συνήλθα,πάνω από το κεφάλι μου είδα κάποιους ανθρώπους ,τους οποίους δεν γνώριζα καν.Δεν πέρασε πολύ ώρα και η μνήμη μου επανήλθε.Ήταν ο άντρας μου και οι δύο μου κόρες.Αυτό το κατάλαβα.Όμως κάτι έλειπε από ΄
ένα κομμάτι του ψυχισμού μου. Λες και ήταν άλλοι άνθρωποι που μόλις μου είχαν συστηθεί.Ο άντρας μου ήταν καθιδρος, η μια μου κόρη μου έτριβε τα χέρια με κολώνια και η άλλη έντρομη προσπαθούσε να καλέσει ασθενοφόρο.
Η πρώτη μου αντίδραση ,ήταν απορία,κατόπιν δυσφορία και τελικά με έπιασε ένα νευρικό γέλιο.Μου φάνηκαν όλοι τόσο αστείοι.Σε λίγα λεπτά σηκώθηκα και τους καθησύχασα,Τους είπα ότι είμαι καλά και .οτι δεν τρέχει τίποτα.
Ήταν η ώρα του βραδυνού φαγητού.Θυμήθηκα ότι θα έφιαχνα μπριζόλες με πατάτες τηγανητές.Εμπρός κορίτσια γρήγορα στην κουζίνα!!!!!!Με κοίταξαν περίεργα ,αλλά ακολούθησαν Είπα στην μια κοπέλα να καθαρίσει τις πατάτες και στην άλλη να βάλει το τηγάνι στην φωτιά.Εγώ έκοβα την σαλάτα και έστρωνα τραπέζι.Μέσα στην κουζίνα γινόταν ένας χαμός.Τηγάνια τσιτσίριζαν νερά πιτσίλαγαν παντού και γενικά επικράτησε ένα χάος.Τότε διέκοψα την κυρία και την ρώτησα"Τα κοριτάκια πόσων ετών είναι?"Αυτό θα σας έλεγα τώρα γιατρέ .Είναι ανω των είκοσι και οι δύο.και συνέχισα.Καθίσαμε επιτέλους να φάμε και άκουσα έκπληκτη τον άντρα μου να λέει .Μπράβο κορίτσια ,ωραία τα καταφέρατε.Παραξενεύτηκα,γιατί οι μπριζόλες ήταν ωμές και οι πατάτες είχαν ρουφήξει τόσο λάδι που με έπιασε βήχας.Δεν είπα τίποτα ,το δικαιολόγησα στον εαυτό μου ότι ήταν από την σύγχιση.Όταν τελειώσαμε σηκώθηκαν όλοι και πήγαν στην τηλεόραση.Τους γύρισα πίσω.Που πάτε ,δεν θα μαζέψουμε το τραπέζι?Είδα μια δυσαρέσκεια ,αλλά δεν πτοήθηκα.Και πάλι αφού έφεραν τα πιάτα ετοιμάστηκαν να φύγω αλλά τους γύρισα πίσω.Θα πλύνουμε τα πιάτα τους είπα με μια φωνή που δεν επιδεχόταν αντιρρήσεις.Εγώ έπλυνα τα πιάτα ,τα κορίτσια τα σκούπισαν και ο άντρας μου τα έβαλε στην θέση τους.
Την άλλη μέρα το πρωί ένας ένας ερχόταν και με ρώταγε αν είμαι καλά.'Ναι βρε παιδιά μια χαρά είμαι.Ένα απλό πέσιμο ήταν μην ανησυχείτε.Τα παιδιά ενθουσιασμένα έτρεξαν στο τραπέζι ,όπου περίμεναν.Δεν θα φάτε?τις ρώτησα.Που είναι το πρωινό?με ρώτησαν.Εκεί είναι όλα .πάρτε ότι θέλετε και κάντε και για μένα ένα καφέ γιατί έχω αργήσει για την δουλειά.Πράγματι όταν πήγα ο καφές ήταν έτοιμος και τα κορίτσιαα είχαν μπροστά τους από ένα ποτήρι γάλα. Δεν θα πεινάνε ,σκέφτηκα,Τις χαιρέτησα και εφυγα για την δουλειά.
Και για να μην σας κουράζω με λεπτομέρειες,από κείνη την ημέρα και για κάμποσο καιρό όλοι με κοίταζαν περίεργα ,όταν τους ζητούσα να αναλάβουν κάποιες ευθύνες του εαυτού τους και του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλοντος.Την άρνηση την αντιμετώπιζα ψύχραιμα αλλά τις άφηνα να υποστούν το τίμημα της απόφασής τους .Πολλές φορές έμειναν χωρίς καθαρά και σιδερωμάνα ρούχα με άστρωτα κρεββάτια και χωρίς ψωμί.Δεν τους έκανα καμιά παρατήρηση απλά τις άφηνα να βγάζουν μόνες τους το φίδι από την τρύπα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου