ΤΑ ΠΕΡΙΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΙΓΩΝΤΑΙ.

Καθισμένη μπροστά στο γραφείο της ,η Ελένη προσπαθούσε να συγκεντρωθεί για να αποτελειώσει το γράμμα που εγραφε στην φίλη της.Ουφ !!τι μπελάς κι αυτός? τι να γράψεις σ'ένα γράμμα?
Τουλάχιστον από το τηλέφωνο κάνεις μια άμεση επαφή.Κάνεις ερωτήσεις παίρνεις απαντήσεις και επι πλέον δεν μπορείς να μιλάς για ώρες γιατί τα χρήματα πέφτουν σε κάθε λεπτό. Έτσι λες τα απαραίτητα και τα πιο ουσιώδη.
Στο γράμμα πρέπει να γράψεις όλα τα νέα ,όταν μάλιστα έχεις να δεις τον άνθρωπο αυτό πολύ καιρό.Η Ελένη  βαρυόταν τα πολλά λόγια και έτσι προσπαθούσε να κάνει το σωστό και να μην απογοητεύσει και τη φίλη της.
Κάποια στιγμή τα κατάφερε.Εσκυψε στο τελευταίο συρτάρι του γραφείου να  βρει ένα φάκελο από τα παλιά γράμματα της φίλης της για να γράψει τον Τ.Κ. Πάντα τον ξεχνούσε.Ανοίγοντας το συρτάρι ένιωσε μια δυσφορία.Τετράδια παλιά γραμμένα,αποκόματα από εφημερίδες με κάποια ενδιαφέροντα θέματα της εποχής,κάρτες χριστουγεννιάτικες και πασχαλινες,περισεύματα από κομάτια χρυσόχαρτου και άλλων εορταστικών χαρτιών και άλλα συνοθηλεύματα από ετερόκλητα αντικείμενα, βρισκόντουσαν στοιβαγμένα ακατάστατα.
Η έλλειψη τάξης και οργάνωσης των συρταριών της, έκανε την Ελένη να αισθάνεται άσχημα.Οχι ότι την εμπόδιζε κάτι από τις εξωτερικές συνθήκες ,ελλειψη χρόνου η χώρου αλλά δεν το θεωρούσε άξιο λόγου το θέμα αυτό για να σπαταλήσει τον χρόνο της εκεί,και από την άλλη αισθανόταν ότι ήταν ζωντανή και ανακάτευε πράγματα,αφού τα χρησιμοποιούσε.Παρ' όλα ταύτα ,υποσχέθηκε στον εαυτό της ΄οτι κάποα ώρα θα τα τακτοποιήσει.Ξαφνικά ψάχνοντας για τον φάκελλο ,βρήκε ένα βιβλιαράκι από εκείνα που προτείνουν δίαιτες αδυνατίσματος.
Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. < Μήπως πρέπει να χάσω μερικά κιλά?>μονολόγησε. Εβγαλε το βιβλιαράκι και της έκανε εντύπωση ο τίτλος του.<<Τα περιτά πρέπει να καίγωνται>>.Να καίγωνται,να καίγωνται ,κόλησε στο μυαλό της.Εννοούσε βέβαια για τα κιλά.
Εχει δίκιο ,σκέφτηκε.Πως όμως?Ο σκοπός είναι να μην μαζεύεις περιττά.Κοίταξε μέσα στο συρτάρι της. Τίποτα δεν έβλεπε περιτό. Ολα είχαν την ώρα που θα  χρειαζόντουσαν και όλα πίσω τους  είχαν τη  στιγμή που τα αγόρασες και σημάδευε ένα γεγονός .Εκτός αυτού ήξερε που θα βρεί κάτι που κάποιος θα χρειαζόταν, ένα κομματι χαρτί ,μια γόμα ένα στυλό ,μια κάρτα και ότι άλλους θυσαυρούς αντιπροσώπευαν αυτά τα συνοθυλεύματα.
Ετσι είχε γεμίσει συρτάρια και ντουλάπες μήπως κάποια φορά της χρειαστεί κάτι.Με αυτό το σκεπτικό,λειτουργούσε και  αυτά τα γεμάτα συρτάρια και ντουλάπες της έκαναν την ζωή δύσκολη.
Ήταν πανευτυχής να χαρίσει κάτι,αλλά να πετάξει να καψει!!!!!!!Α ΌΧΙ.

Mε αυτό το σκεπτικό ,ποτέ δεν έβγαλε από την γλάστρα ένα μισοπεθαμένο λουλούδι για να βάλει στην θέση του ένα καινούριο,δεν έκανε μια αλλαγή στα έπιπλα που είχαν φθαρεί γιατί της θύμιζαν τα παλιά,όταν με την χαρά και την αισιοδοξία της νεότητας ωργάνωνε την ζωή της,και το χειρότερο απ'όλα ποτέ δεν έκοβε μια σχέση στην οποία δεν είχε τίποτα να δώσει ,η να πάρει.
Άραγε αυτό είναι φυσιολογικό ,και τι δείχνει αυτή η συμπεριφορά?Αδυναμία ,έλλειψη αποφαστικότητας ,φόβο .τι???
Αυτό το θέμα την είχε απασχολήσει πολλές φορές, αισθανόταν ότι βούλιαζε σ'ένα τέλμα .
Εξαρτιώταν από την φιλοπατρία του καθενός.Ποτέ ένα βήμα μπρός ,και όταν αυτό γινόταν, κάτω από συνθήκες ευνοικές η υποχρεωτικές,η πρόοδος ήταν ελάχιστη.
Ας είναι!!σκέφτηκε ."δεν θα με πει κανείς ποτέ επαναστάτρια.¨"
Είχε μεγαλώσει με εθνικά χριστιανικά και οικογενειακά ιδεώδη,από τον καιρό ακόμα που το εθνικό ιδεώδες δεν ήταν ύβρις.Πίστη στον Θεό αγάπη για την πατρίδα και υπακοή στους γονείς.
Είναι έτσι, η ο καθένας έχει προκαθορισμένη πορεία ,πολύ πριν έλθει στον κόσμο.?
Επαιζε πουθενά ρόλο η ελεύθερη βούληση ,η ελευθερία του ατόμου ,η ,η προσωπική προσπάθεια?
Εκείνη εκτός από ελάχιστες φορές,είχε την εντύπωση,ότι ήταν μια μαριονέτα στα χέρια κάποιου επιδέξιου ,η αδέξιου ,που της κουνούσε τα σκοινάκια και της έδινε κίνηση.
Κάποτε επιτέλους κατάλαβε ότι η μόνη λύση ήταν να ακουμπήσει στον Θεό ,χωρίς να ξέρει ,ότι ο Θεός την οδηγούσε όλα αυτά τα χρόνια.
Προσευχόταν συντριμμένη από την μηδαμινότητά της,ζητούσε απεγνωσμένα βοήθεια.
"Κύριε εκέκραξα πρός Σε  ελέησόν με"
Μόνιμη κραυγή μέσα σ'ένα κόσμο ακατάστατο ,κακό με μόνιμο κλειδί στις πράξεις του ήταν
"τα περιτά πρέπει να καίγωνται"Καίγονται τα δάση ,καίγονται οι πετρελαιοπηγές,καίγονται πλοία οικοδομήματα και προπάντων καίγονται ψυχές,!!!
Όχι εκείνη δεν μπορούσε ούτε να πετάξει ,ούτε να καψει ,ούτε να ξεριζώσει ένα λουλουδάκι που ίσως με την περιποίηση έπαιρνε τ'απάνω του και ζωντάνευε πάλι .Θα της έδινε πολύ μεγάλη χαρά.
Δεν μπορούσε να αδειάσει τα πατάρια με τις αναμνήσεις της.Τα παιχνίδια των παιδιών,το τρενάκι ,που κάθε Χριστούγεννα έβγαινε και όλη η οικογένεια γύρω από το τραπέζι το παρακολουθούσε να τρέχει στις γραμμές , να κάνει στάσεις ,και να παίρνει σαν επιβάτες τα πλει μομπίλ του γιού,η να πετάξει την κούκλα της κόρης που μια πρωτοχρονιά της την έκανε δώρο ,μαζί με όλα της τα προικιά σε μια βαλιτσούλα .και τα είχε ράψει μόνη της ΄
Με την σκέψη και μόνο, ένας σουβλερός πόνος ,της διαπέρασε τα στήθεια.,Ένας αγώνας ολόκληρης ζωής ,μιας ζωής με πίστη, με συναισθήματα αγάπης στοργής προσφοράς ,να ριχτούν στον κάλαθο των αχρήστων και να καούν.Οχι ,δεν ήταν για εκείνη.
Ερριξε μια ματιά στο βιβλιαράκι με την δίαιτα,"τα περιττά πρέπει να καίγωνται"
Το έρριξε μέσα στον σιδερένιο κουβά που έρριχνε τα άχρηστα."Εσύ τουλάχιστον το χρειάζεσαι το καψιματάκι σου."και του έβαλε φωτιά.
Ευχαριστημένη ,έγραψε τον Τ.Κ.στον φάκελλο και το γράμμα ήταν έτοιμο να ταχυδρομηθεί.
  

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.Η

Από την ώρα που αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε την ύπαρξή μας ,αρχίζει και η αγωνία για το ποιό είναι το νόημα της ζωής.Αυτά που βλέπουμε γύρω μας κάθε άλλο παρά ελκυστικά είναι.
Βλέπουμε γύρω μας φόβο, αγωνία ,ζήλια ,κακία ,και αντιμετώπιση ανθρώπου πρός ανθρώπον χωρίς έλεος,και κατανόηση. βλέπουμε να υπάρχει ρατσισμός και εγωισμός και όλα αυτά να αντιμετωπίζονται με τρόπο που δεν σε εμπνέει καθόλου να ζήσεις και να κάνεις επαφή με τέτοιου είδους συντροφιές..Ζουν, προσπαθώντας να πάρουν χαρά με μέσα που αναρωτιέσαι πως μπορούν να πιστέψουν ότι ,με αυτόν τον τρόπο τα  γίνεται να την αποκτήσουν.
Υπάρχουν όμως και οι άλλοι που ζουν κάτω από συνθήκες αγάπης καλωσύνης εργατικότητας ,και γενικά ανθρώπους που θα τους χαρακτηρίζαμε,καλούς και σωστούς .
Και οι μεν και οι δε ,περνάνε από ένα λούκι ,που είναι βασανιστικό ,και το παράδειγμα που δίνουν στους νέους κάθε άλλο παρά ελκυστικό είναι.Όλους τους χαρακτηρίζει ένα είδος πείνας και δεν ξέρουν τι είναι αυτό που τους χρειάζεται.
Κανένας δεν  βρίσκει την άκρη εάν δε συναντήσει Εκείνον,τον Ιησού Χριστό και να Τον στέψει Κύριο της ζωής του.Μπορεί να μην έχει συνειδητοποιήσει τι του συμβαίνει,αλλά διαπίστωσε ότι οι απολαύσεις που κάποτε ζητούσε έπαψαν να έχουν νόημα,και έχασαν την γεύση τους.
Η αναζήτηση στους περισσότερους είναι πνευματική.Δεν το ξέρουν ,και ούτε φαντάζονται ,αν η συνάντησή τους με τον Χριστό δεν πραγματοποιηθεί.Ο άνθρωπος είναι πνεύμα έχει ψυχή και ζει σε ένα σώμα.Ο πραγματικός άνθρωπος δεν μπορεί πάντα να ικανοποιείται με τα πράγματα των αισθήσεων.
Για μένα αυτή η πείνα ,άρχισε να γίνεται έντονη ,μετά τα 40.Μεχρι τότε ζούσα μια ζωή οικογενειακή,με δυσκολίες και ευκολίες ,με φροντίδες και με ώρες και μέρες αναψυχής και μπορώ να πω ότι ήμουν μέσα τον κόσμο.Είχα πολλές φίλες ,πηγαίναμε σε διάφορες εκδηλώσεις ,πίναμε τους καφέδες μας,και αυτό μου κάλυπτε περίπου τις ανάγκες μου.
Σιγά σιγά ,όλα αυτά άρχισα να μου φαίνονται ανόητα ,και άρχισα να ψάχνομαι.
Παρακολούθησα μαθήματα φιλοσοφίας ,Ψυχολογίας ,Ιστορίας ,Θεολογίας.Μπήκα σε κύκλους Χριστιανικούς ,και αιστάνθηκα καλλίτερα.Εμεινα αρκετά χρόνια ,ώσπου και εκεί άρχισα να αισθάνομαι ότι δεν παίρνω αρκετή τροφή.Συγχρόνως άρχισα να βλέπω την ζωή σαν μια παρωδία της πραγματικότητας.
Ήμουν με τον Χριστό αλλά η αλλαγή δεν είχε συντελεστεί.Τα προβλήματά μου με απασχολούσαν και με φόβιζαν και αισθανόμουν να καραδοκεί γύρω μου ο κίνδυνος.Όλες μου οι μελέτες δεν με ωφελούσαν παρά ελάχιστα.Εν τω μεταξύ οι δυσκολίες με τσάκιζαν.Σκεπτόμουν ότι ένας παντοδύναμος και πολυεύσπλαχνος Θεός δεν ήταν δυνατόν να φιαξει μια τέλεια δημιουργία για να την ζήσουν τα παιδιά Του, και η ζωή να έχει τέτοια χάλια.Δεν μπορούσα να το διαννοηθώ .
Πήγαινα στον Θεό και του έλεγα να βοηθήσει.Εκείνος βοηθούσε αλλά εγώ δεν είχα παραδοθεί στα χέρια Του..Το χωρίς εμού δεν μπορείτε να κάνετε ουδέν ,ήρθε και καρφώθηκε στο μυαλό μου.
Οχι όμως στην καρδιά μου.Χρόνια αγώνας και χρόνια δοκιμασίες που δεν ήξερα από που έρχονταν.Ετρεχα στα πόδια Του και Τον παρακαλούσα.¨"Ελα Κύριε στην ζωή μου"
Εκείνος ήταν εκει ,εγώ απουσίαζα.
Δεν είχα καταλάβει τίποτα από το τι είχε συντελεστεί με την θυσία του Κυρίου επάνω στον Σταυρό
Δεν μπορούσα να καταλάβω ότι η θυσία του Ιησού με καθάρισε από όλα και με έκανε δικαιοσύνη του Θεού εν ΧριστώΌτι με έκανε νέο κτίσμα και όλα ξανάρχιζαν για τους πιστεύοντες, από την αρχή.
Είμαστε αγνοί και καθαροί, παίρνοντας την ίδια φύση του Θεού και μπορούσα να κάνω ότι και ο Χριστός..Αυτό μου ήταν αδιανόητο.Οχι ότι δεν πίστευα τον λόγο,αλλά μόνο με τον νου.
Προσευχόμουν και του το ζητούσα.Είχα όμως την αίσθηση ότι οι προσευχές μου δεν έβγαιναν πιο πέρα από το δωμάτιο.Πίστευα ότι θα γινόταν.Περίμενα με υπομονή και προσπαθούσα να κάνω το θέλημά Του.Πάντα προσπαθούσα αλλά η δική μου προσπάθεια ήταν άκαρπη.Εγω !!!!!!!!!!!!!Τι ήμουν εγώ????Ενας κόκκος της αμμου σε μια απέραντη παραλία σε ένα απέραντο κόσμο σε έναν πελώριο γαλαξία.Ο Κύριος όντινα θέλει ελεεί και όντινα θέλει οικτίρει.Τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε αν δεν ελκυσθούμε ανωθεν.Εμένα με είχε ελκύσει !!!!!!!!!!!!!!!Επρεπε να περιμένω.
Και περίμενα και περίμενα,με σκαμπανεβάσματα,Πότε γέλιο ποτε δάκρυ,και όλοι να νομίζουν ,εκτός από τους δικούς μου ,ότι η πίστη μου είναι απεριόριστη.όχι ότι δεν ήταν!!!Αλλά μόνο με τον νου.Και αυτό ,χωρίς να έχω πειστεί ,ότι δεν είμαι πια αμαρτωλή ,ας  είχα δεχτει το Ιησού Χρισστό για προσωπικό μου σωτήρα.Ας ήξερα ότι και να διέπραττα αμαρτία είχα τον Παράκλητο,δίπλα στον Πατέρα και το Ιησού Χριστό.
Και έτσι χωρίς να έχει μεσολαβήσει τίποτα ,ένα βράδυ που καθόμουν στον καναπέ και έψαχνα στο χαζοκούτι μήπως βρώ κάτι να δω,απογοητευμένη άρχισα να ψάχνω μηχανικά δίπλα μου σε μια εφημεριδοθήκη.Το χέρι μου έπιασε ένα βιβλίο ξεχασμένο και πιθανόν διαβασμένο από παλιά.Το άνοιξα ,το διάβασα και αυτό ήταν.Ανοιξαν τα μάτια της ψυχής μου,και έτσι με το φύσημα του αέρα εγώ κατάλαα ,όσα δεν μπορούσα,πρίν να τα κάνω κτήμα μου.
Είμαι παιδί Θεού και συγχρόνως η δικαιοσύνη του Θεού εν Χριστώ Ιησού.Είμαι στα μάτια δίκαια όσο ο Ιησούς και μπορώ όσα μπορεί και ο Ιησούς.
Ο Ιησούς ήλθε σαν άνθρωπος ,έτσι θαυματούργησε,έτσι θεράπευσε έτσι τάισε και έτσι σαν άνθρωπος πέθανε,με θάνατο Σταυρικό.Όλα αυτά τα έκανε ο Πατέρας Θεός για εμάς τους ααμαρτωλούς και μας έδειξε την δύναμη που έχουμε άν δεχτούμε το Χριστό σαν Σωτήρα μας.
Εχουμε όλε τις πνευματικές ικανότητες γιατί με αυτές μας επροίκησε ο Πατέρας αρκεί να μείνουμε ενωμένοι με την άμπελο.Αρκεί να προχωρούμε μιμούμενοι τον Χριστό και να προσπαθούμε κάθε ημέρα να μορφώνεται περισσότερος Χριστός μέσα μας.

ΕΓΩ Ο ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ.

Σας είχα υποσχεθεί να σας πω πως συνδίασα την ζωή μου με αυτή του μπαλαντέρ.Και πρώτα πρώτα να σας πω ότι αυτό το ας το πούμε διήγημα το έγραψα πριν πολλάπολλά χρόνια ,όταν ακόμα ήμουν στην φάση του παράπονου.
Από μικρό παιδάκι εμπαινα πάντα εκεί που υπήρχε ανάγκη.Στα μικρότερα παιδάκια από εμένα ,όταν ήταν αδύνατα στα μαθήματα ,έκανα την δασκάλα.Οι μαμάδες με καλούσαν να τα βοηθήσω ,Στις διακοπές τους μάθαινα να κολυμπούν,Τα φορέματα μου τα μοιραζόμουν αν κανένα κοριτσάκι ήθελε να πάει κάπου και δεν είχε το κατάληλο φόρεμα.Αργότερα όταν παντρεύτηκα έμπαινα στην δουλειά του συζύγου μου ,όταν κάπου υπήρχε έλλειψη.Στους φίλους μου ήμουν η παρηγοριά στα προβλήματά τους .Στους ηλικιωμένους συγγενείς όταν ήταν μοναχικοί ,τους έκανα παρέα και τους πήγαινα για να πάρουν την σύνταξή τους.Στους γονείς μου και όχι μόνο ήμουν η νοσοκόμα που θα τους έβαζε τις ενέσεις ,θα τους γιατροπόρευε και θα τους παρηγορούσε. Σε δύσκολες στιγμές στην οικογένεια θα στεκόμουν βράχος για να σπάνε όλα τα κύμματα επάνω μου.Και ότι άλλο φανταστείτε για φίλους γνωστούς και τελείωσ ξένους.
Μου είχε δώσει ο Θεός ένα μεγάλο δώρο ,γιατί ότι έκανα ευχαριστούσε εμένα και όχι κανένα αλλο.
Κάποτε όμως σε πολύ μεγάλες μου δυσκολίες δεν μπόρεσα να πάρω παρηγοριά παρ' όλον ότι όλοι προσπάθησαν.Αυτό ήταν δική μου αδυναμία και έφτασα μέχρι την κατάθλιψη.Δεν αδικούσα κανέναν αλλά τα έβαζα με τον εαυτό μου και έλεγα ότι το λάθις είναι δικό μου ,και εψαχνα χρόνια για να βρώ την ειρήνη και την χαρά.Εν τω μεταξύ ήμουν μέσα σε όλα τα πράγματα του Θεού ,πίστευα στην χάρη Του και στην θυσία του Ιησού Χριστού αλλάμόνο διανοητικά.
Εγώ επέμενα με τον τρόπο που ήξερα επί χρόνια ,ώσπου η χάρη Του ήρθε και με βρήκε έτσι ξαφνικά και με εντελώς θαυματουργικό τρόπο.
Και τώρα είμαι μπαλαντέρ όπου καλούμαι αλλά πλέον ξέρω ,ότι γιαυτό με επέλεξε ο Θεός και ΄οχι για να κάνω σπουδές και καρριέρα όπως νόμιζα εγώ ότι είχα ανάγκη.

Ο ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ ΔΙΗΓΗΜΑ.

Ήμουν καθισμένη στο κρεβάτι μου και διάβασμα ένα βιβλίο.Ήταν ένα best seller μυθιστόρημα ,βιβλίο τσέπης που είχε ενδιαφέρον.Χωρίς να έχει φιλοσοφικές απόψεις η μεγάλη λογοτεχνική αξία ,περιείχε πολλές αλήθειες.Ηπρωταγωνίστρια ήταν μια γυναίκα που αγωνιζόταν για την ελευθερία,Την ελευθερία της βούλησης την ελευθερία του πνεύματος που ολοκληρωνόταν από πράξεις αντάξιες των ιδεών της.Είχε αποδείξει ότι αυτά που πρέσβευε τα έκανε αγώνα χωρίς να σκέπτεται τις συνέπειες που πολλές φορές ήταν πολύ δυσάρεστες.
Στην διάρκεια της ζωής της αναγκάστηκε πολλές φορές να υπερβεί τον εαυτό της και η προσπάθεια αν και την καταπονούσε ,την δικαίωνε τελικά.
Προβληματίστηκα και αναλογίστηκα την δική μου κατάσταση.Ποτέ δεν αιστάνθηκα ελεύθερη,πάντα μιά αλυτσσίδα μου έκοβε τον δρόμο και μου καθόριζε μέχρι που θα φτάσω.Πάντα ένα λουκέτο μου κλείδωνε το μυαλό και οι ιδέες και οι επιθυμίες είχαν ορισμένο όριο που δεν επαρκούσε για την ανάπτυξή μου.Τα κλειδιά της αλυσσίδας και του λουκέτου δεν τα κρατούσα εγώ.
Και ήταν φυσικό στην ανήλικη ζωή μου να είναι αυτό λογικό,αλλά όταν ήρθε η ώρα να μου τα δώσουν ,εγώ τι έκανα?Τα μοίρασα και κράτησα μόνο ένα μικρό κλειδάκι που δεν μπορούσε να ανοίξει μόνο του τίποτε.Το κλειδάκι ήταν σαν αυτό που έχουν οι θυρίδες στις τράπεζες ,που για να ανοίξουν χρειάζεται και το κλειδί που κρατάει ο υπάληλος της τράπεζας.
όταν έδωσα τα κλειδιά μου είχα την εντύπωση ότι θα εφτανα στο ποθητό με συνεργασία των κατόχων που είχαν τα άλλα κλειδιά. Αυτό ήταν ουτοπία.Δεν απέκτησα ποτέ τα άλλα κλειδιά αλλά η ευθύνη ήταν δική μου.
Καθώς έκανα αυτές τις καθόλου ψυχοτονωτικές σκέψεις ,γύρισα λίγο το κεφάλι μου προς τα αριστερά.Εκεί βρίσκεται η τουαλέττα μου με ένα μεγάλο καθρέφτη.Με έκπληξη είδα να καθρεφτίζεται μέσα στον καθρέφτη μια μορφή.Ένα πρόσωπο ακαθόριστου φύλλου .Στο κεφάλι φορούσε ένα σκουφί κόκκινο με μια φούντα που έπεφτε μέσα στο πρόσωπό του και κατέληγε σε ένα κουδουνάκι.Τα ρούχα του ήταν παρδαλά,κόκκινα πράσινα ,κίτρινα.Για κουμπιά είχαν κουδουνάκια
Στο λαιμό του φορούσε μια τραχηλιά με μύτες που και αυτές κατέληγαν σε κουδουνάκι

Το πρόσωπό του ήταν ευχάριστο.Αλλά κάτι δεν ταίριαζε με όλα αυτά.Το χαμόγελό του είχε μια πίκΞανακοίταξα με περιέργεια.Τι ήταν αυτό μέσα στον καθρέφτη?Γύρισα από την άλλη πλευρά να δώ μήπως τα παιδιά είχαν κρεμάσει στον απέναντι τοίχο καμιά φιγούρα,κανένα πόστερ καμιά εικόνα κομμένη από κανένα περιοδικό.Όμως στον τοίχο είδα το κάντρο με την φφυλωσιά και το πουλί που είχα κεντήσει εγώ κάποτε που έβλεπα καλλά και εκτονονώμουν κεντώντας.
έτριψα τα μάτια μου με την ελπίδα ότι η μορφή θα εξαφανιζότα.Ομως όταν ξαναγύρισα το κεφάλι μου το πρόσωπο με την αστεία και λυπημένη μορφή ήταν εκεί.
Εκανα τον σταυρό μου αλλά με έκπληξη είδα και την μουρίτσα να κάνει και εκείνη τον σταυρό της.Τι μου συνέβαινε?
Tότε άκουσα.!!! Τι με κυττάς με τόση έκπληξη?δεν με ξέρεις?"και πριν προλάβω να απαντήσω,συνέχισε.Είμαι ο μπαλαντέρ."Δεν ξέρεις τι δουλειά κάνω?'Οταν είμαι στο παιχνίδι ,γιατί πολλές φορές με βγάζουν έξω σαν άχρηστο χαρτί,πάω και αντικαθιστώ ,όποο χαρτί λείπει.
Αν ο παίκτης έχει έλλειψη του 10 με λέει 10 ,αν λείπει ο φάντης το λένε φάντη ,αν ο άσσος παριστάνω τον άσσο με την βοήθειά μου ο παίχτης είναι σχεδόν πάντα κερδισμένος.
Εγώ από μόνος μου δεν έχω καμιά αξία.Δεν έχω ούτε φύλλο ούτε ούτε χρώμα ούτε αριθμό.
Βοηθάω και ξελασπώνω καταστάσεις και μετά τίποτα .Στην αχρηστία.


Τέλος του πρώτου μέρους θα συνεχίσω με την ταυτότητα του μπαλαντέρ που έχει πολύ μεγάλη σχέση με εμένα και θα το αναλύσω .Αλλά αυτό ήταν πριν πολλά πολλά χρόνια.

ΜΙΑ ΜΑΚΡΥΑ ΠΟΡΕΊΑ 2

Στην πνευματική μου πορεία και στο ξεκίνημα για την συνάντησή μου με τον Θεό ,πέρασα πολύ όμορφες ημέρες .Ημέρες που μου έφεραν χαρά και ευδαιμονία ,και η ζωή μου κυλούσε ειρηνικά και πίστευα ,εγώ η μωρή ,ότι έκανα το θέλημά Του και προχωρούσα ,με βηματισμό ικανοποιητικό ,ώσπου μια δική μου ,ολίσθηση ,κάποια ασθένεια ψυχολογική ήρθε και με έκανε ένα ερρείπιο.
Είδα και έπαθα να συνέλθω ,και αφού απομακρύνθηκα από τους κύκλους τους πνευματικούς όχι από δική μου υπαιτιότητα ,αλλά γιατί ανέλαβα κάποιες υποχρεώσεις που ήταν απαραίτητο να αναλάβω.Όταν ξαναγύρισα η αίσθηση ότι το προχώρημα ήταν πενιχρό και ότι δεν τρεφόμουνα σωστά.Παρέμενα νήπιο εν Χριστώ.
Κάποιες  μεγάλες δυσκολίες που ήρθαν μετά ,με έκαναν να ατσαλωθώ και να ζητήσω απεγνωσμένα τον Θεό ,ο οποίος ασφαλώς και ήταν κοντά μου ,και συνέχισα την αναζήτηση με όποιο τρόπο έβρισκα διαθέσιμο.Άκουσα πολλά διάβασα περισσότερα ,είδα τα σφάλματά μου ,περιόρισα τον εγωισμό μου είδα τα θαυμάσια του Θεού ,αλλά μου έλειπε κάτι.Η αίσθηση ότι η προσευχή μου φτάνει στον θρόνο Του και αν βγαίνει από την καρδιά μου ,και όχι μόνο από τον νου.
Πάλαιψα με αυτό χρόνια και είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν χρειάζεται να ζητάω περισσότερα και με φτάνει η χάρη του ,όπως λέει ο Παύλος.
Όμως η χάρη Του δεν με άφησε ,έτσι ξαφνικά μετά από το διάβασμα ενός βιβλίου,κατάλαβα.Βρήκα την πραγματική μου υπόσταση και τον τρόπο που με βλέπει ο Θεός.
Μου άνοιξε ο δρόμος και πιστεύω ότι τώρα μπορώ να μεγαλώσω και να αποκτήσω καρπούς παρ ' όλον ότι Εκείνος όλα μου τα είχε δώσει εν αφθονία και εγώ δεν μπορούσα να τα πάρω.

Στην συνέχεια αυτα που θα γράψω θα απεικονίζουν τον εαυτό μου ,πριν να διαμορφώσω την σημερινή μου ταυτότητα.

ΜΙΑ ΜΑΚΡΥΑ ΠΟΡΕΙΑ.

Χρόνια ατελείωτα ,έψαχνα μέσα στα βάθη της καρδιάς μου να βρω κάτι που θα με κρατούσε σε  πορεία ανοδική ,χωρίς να είναι στο επίκεντρο της σκέψης μου ,ούτε η δημοσιότητα ούτε τα υλικά ωφέλη.ήταν κάτι άλλο πιό βαθύ και πιό σύνθετο ,που δεν μπορούσα να το εντoπίσω ,και περίμενα να έρθη εκείνο να με βρει.
Εν τω μεταξύ ζούσα μια φυσιολογική ζωή κάνοντας ότι όλοι.Στην δική μου εποχή τα κορίτσια άνοιγαν σπιτικό νωρίς .έτσι κι εγώ ,έκανα οικογένεια και τα παιδιά με απορρόφησαν για πολλά χρόνια.
Οταν αυτά μεγάλωσαν και ο χρόνος που είχα στην διάθεσή μου έγινε περισσότερος ,τότε ξανάρχισαν να με ζώνουν τα φίδια.έβλεπα ότι κάτι περισσότερο από αυτό που είχα ζήσει και ζούσα ,έπρεπε να ήταν η ζωή.
Ο δημιουργός των πάντων δεν μπορεί να έκανε το τελειότερο δημιούργημά Του τον άνθρωπο ,μόνο για αυτά τα τετριμμένα.Ημουν παιδί του Θεού ,όμως έλειπε κάτι που μόνο το φαντάζόμουνα αλλά δεν μπορούσα να το πραγματοποιήσω.
Ψάχνοντας στα σκοτεινά κάποιες ευκαιρίες στην ζωή μου ,ήρθαν και με βρήκαν ,και από εκεί άρχισε η πνευματική μου πορεία.
Κράτησε πολλά πολλά χρόνια μπορώ να σας πω και 30 χρόνια ,με σκαμπανεβάσματα που μου έκοβαν κάθε ελπίδα ότι θα βρώ την άκρη.
Και η ώρα ήρθε που κατάλαβα ότι υπήρχε κάτι που μέχρι τότε δεν το είχα κάνει ,η μάλλον το έκανα ελλειπώς.
Δεν ήμουν σε θέση να κάνω τίποτα μόνη μου ,και όσο και να προσπαθούσα τα αποτελέσματα ήταν πολύ κατώτερα των προσπαθειών.
Ο Θεός ήταν που έπρεπε να είναι πρώτος στην ζωή μου και Εκείνος ήταν που θα ωδηγούσε τα βήματά μου και μαζί με Εκείνον θα πορευόμουνα ,και θα εξαρτιώμουνα αν ήθελα να αλλάξει η ζωή μου.
Αυτά για σήμερα και θα επανέλθω.

Στα δικά Σου χέρια.

Από την στιγμή που πάμε στον Χριστό ,αφήνουμε τους εγωισμούς και τους παληκαρισμούς ,παύουμε να παλεύουμε με τους ανεμόμυλους και να ανησυχούμε υπερβολικά για το αύριο.
Η ζωή μας γίνεται πιο ταπεινή ,η πίστη μας μας οδηγεί στην ηρεμία και η μέριμνα είναι αφημένη στον Κύριο που ξέρει καλλίτερα από εμάς τις ανάγκες μας και κάνει πάντα το καλλίτερο.Αυτό το καλλίτερο δεν είναι πάντα και το πιο ευχάριστο αλλά είναι σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού, η ευλογία στην ζωή μας εάν πραγματικά το πιστέψουμε.
Όλοι μας έχουμε εμπειρίες από τέτοιες καταστάσεις ,που μας απογοήτευσαν και μας έκαναν να ταλαντευτούμε,όμως απεδείχθη εκ των υστέρων ότι το σχέδιο του Θεού ήταν μόνο  για να φέρει ευλογία.Εμείς οι γονείς ανησυχούμε υπερβολικά για τα παιδιά μας.Εάν έχουμε κάνει το χρέος μας σαν γονείς δεν έχουμε παρά να πούμε στον Κύριο.
Κύριε τα παιδιά μου τα έχω αφήσει στα χέρια σου γιατί Εσύ μόνο μπορείς να τα φροντίσεις.
Στέλνεις τους αγγέλους Σου και τους δίνουν ευκαιρίες να Σε γνωρίσουν για να μην αισθάνονται μοναξιά φόβο και ανασφάλεια.
Σε ευχαριστώ Κύριε για την φροντίδα Σου την αγάπη Σου και γιατί έρριξες τα μάτια Σου επάνω μου και μου έδωσες ζωή μέσω του Κυρίου μου Ιησού ΧΡΙΣΤΟΥ. ΑΜΗΝ.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

                                       
Θέλω να κάνω μια ομολογία ,που χρόνια προσπαθούσα να την κάνω ,αλλά πάντα κάτι με εμπόδιζε γιατί ποτέ δεν ήμουν σίγουρη ότι είχα το δικαίωμα να την κάνω γιατί όντας ενοχικό άτομο ,η συνείδησή μου μου έπαιζε άσχημα παιχνίδια ,λέγοντας μου ότι εγώ δεν είμαι άξια αυτού του δικαιώματος.
Το κλικ μου το έκανε ένα βιβλίο που διάβασα τις τελευταίες ημέρες ,και ενώ το είχα ξαναδιαβάσει παλιά δεν είχα καταλάβει τίποτα.Αυτή την φορά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και μετά από προσευχές και μελέτες και μπαίνοντας μέσα στα πράγματα του Θεού ,ήρθε και εγκαταστάθηκε στο νου μου και ίσως ήταν η κατάλληλη ώρα για να πάρω την βοήθεια που μου ήταν απαραίτητη.
Με την θυσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού καθαριστήκαμε από την αμαρτία την οποία την πήρε όλη επάνω Του και παρουσιαστήκαμε στα μάτια του Θεού δίκαιοι και αναμάρτητοι ακριβώς όπως ο Ιησούς.,
Όντας λοιπόν καθαροί κατά χάριν έχουμε πρόσβαση προς τον Θεό που μας βλέπει δίκαιους και μας δίνει το δικαίωμα να χρησιμοποιούμε τις επαγγελίες και την δύναμη του Χριστού και μπορούμε να κάνουμε ακριβώς ότι έκανε Εκείνος ο αναμάρτητος ,ο άμωμος ο Κύριος ουρανού και γης.Μπορούμε να ελέγχουμε την ασθένεια μπορούμε να κυριαρχούμε επάνω στην φύση μπορούμε να ανατρέπουμε κυβερνήσεις δια της προσευχής η να στεραιώνουμε κυβερνήσεις και να τις οδηγούμε στην σωστή πορεία.
Βέβαια έχουμε την υποχρέωση να είναι και η ζωή μας ανάλογη και η συνείδησή μας να μην μας ενοχλεί σε τίποτα.Όλα αυτά τα έχουμε διαβάσει στην γραφή αλλά εγώ και πολλοί άλλοι φαντάζομαι δεν πιστέψαμε ότι μπορούμε να κάνουμε χρήση των δικαιωμάτων μας ,αφού βέβαια έχουμε εκτελέσει τις υποχρεώσεις μας στο ακέραιο.Και επειδή πολλές φορές δεν ξέρουμε ποιές είναι οι υποχρεώσεις μας καταφεύγουμε σε Εκείνον δια της προσευχής και θέτουμε τον εαυτό μας στην διάθεσή Του για να μας αποκαλύψει ότι Εκείνος έχει στο μεγάλο Του σχέδιο για εμάς.  
Αυτά για σήμερα και θα επανέλθω και εύχομαι να μπορώ με την χάρη Του να έχω και αποτελέσματα.
Αυτό όμως είναι στο δικό Του χέρι .Καθώς και το πότε και πως.
Για μένα έγινε η αρχή και ευελπιστώ σε μια καλή συνέχεια.

Δημιουργία

Σήμερα αποφάσισα επιτέλους να ανοίξω ένα blog. Δεν ξέρω αν κάποιος άλλος εκτός από εμένα θα το διαβάζει αυτό το Blog, αλλά είναι δική μου ανάγκη, πράγματα της ζωής μου που έχουν γίνει διηγήματα, ποιήματα και άλλα κείμενα που μπορεί να έχουν και πνευματική υπόσταση.