ΚΥΡΙΕ ΚΡΑΤΑ ΜΑΣ.

Το χέρι του Θεού κρατάει το χέρι του πιστού παιδιού Του και το ενθαρρύνει να προχωρήσει στον δρόμο που ο Ιδιος εχάραξε.Το παιδί του Θεού έχει ελεύθερη βούληση,και το ότι τον δρόμο Του τον χάραξε ο Θεός δεν σημαίνει καταναγκασμός αλλά ελευθερία.Πως γίνεται αυτό?Γίνεται γιατί ο Θεός καλεί αυτούς που έχουν καλή προαίρεση ,και με την δική τους ελεύθερη βούληση ,ακολουθούν το σχέδιο που προ καταβολής κόσμου ετοίμασε ο Κύριος γι αυτούς.
Η ζωή με τον Θεό μπορεί να γίνει συναρπαστική .Μπορούν να συμβούν πράγματα που ο Θεός φανερώνει στα πιστά παιδιά Του ,που νους ανθρώπου δεν μπορεί να χωρέσει.
Πράγματα ,που σε οδηγούν στην ύψιστη χαρά ,αλλά και πράγματα πολύ δύσκολα ,που ένας άνθρωπος μακρυά από τον Θεό ,δεν μπορεί ν' αντέξει και να συμβιβαστεί μαζί τους.Το παιδί του Θεού πηγαίνει στον Πατέρα και του καταθέτει το πρόβλημά του,και είναι σίγουρο ότι εκεί που το ανέθεσε ,θα έχει την καλλίτερη έκβαση.ότι και να γίνει ,ξέρει ότι ο Πατέρας ,δίνει την καλύτερη λύση ,όποια και αν είναι αυτή.Ξέρει ότι όλα συντελούν στο αγαθό στους αγαπώντες τον Θεό.
Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς ,γιατί ο Πλάστης φροντίζει για το πλάσμα Του.Στην ταραγμένη εποχή που ζούμε,βλέπουμε τόσες δυσάρεστες καταστάσεις που ποιος θα μπορούσε να  τις αντέξει αν δεν έχει τον Κύριο πλάι του?
Και όμως οι πιστοί είναι λίγοι, και προσπαθούν με όσες δυνάμεις τους έχει προικίσει ο Κύριος να δουλέψουν για τους υπόλοιπους.όμως δεν είναι αρκετοί αλλά είναι δυνατοί.Διαθέτουν χαρίσματα που τους έχουν δοθεί άνωθεν και μπορούν να σταθούν και δίπλα στην οργή και δίπλα στην αδικία και δίπλα στην εκμετάλλευση,αρκεί να είναι σίγουροι ότι αυτό είναι το θέλημα του Θεού.Μπορούν να μείνουν ξάγρυπνοι πάνω από το κρεββάτι του αρρώστου ,να υποστούν εξευτελισμούς από κακοπροαίρετα άτομα,να έχουν μακροθυμία και να ξανακάνουν το καλό εκεί που βρήκαν εχθρότητα, αν ξέρουν ότι πρέπει να το κάνουν.
Από την άλλη απολαμβάνουν αυτά που του έδωσε ο Κύριος και στέκονται όρθιοι .όσο χρειάζεται ,για να φέρουν μια αποστολή σε πέρας.Είναι οι εκλεκτοί του Πατέρα γιατί σε κάθε αποστολή λένε στον Κύριου.<<ιδού εγώ>>
Την ώρα που ξυπνούν το πρωί αφού προσευχηθούν ρωτάνε τον Πατέρα.<<Τι πρόγραμμα έχεις για μένα σήμερα Κύριε?>>Ακολουθούν αυτό που χάραξε ο Πατέρας, που για μας και την σωτηρία μας, θυσίασε τον μονογενή υιό Του.
Μακάρι Κύριε να βρισκόμαστε ανάμεσα σ' αυτά τα πιστά παιδιά Σου ,που τα βλέπεις και χαίρεσαι.
Μακάρι να τελειωνόμαστε σε υπακοή και ταπεινοφροσύνη ,και να σε δοξάζουμε νύχτα και μέρα ,γιατί μας έδωσες την ευκαιρία να ζήσουμε την αιωνιότητα ,εάν και εσύ μας θεωρήσεις άξιους.

ΜΕΤΑΒΛΗΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ .ΓΙΑΤΙ?

Άλλη μια ημέρα ξημέρωσε ,και ο Κύριος μας άφησε να ξαναδούμε το φως της.Οι ανθρώπινες υποστάσεις προτού μεταμορφωθούν σ' αυτό για το οποίο τους έπλασε ο Πλάστης ,δηλαδή αθάνατους και ευτυχισμένους,αγαπημένους και όλους μαζί σε κοινή προσπάθεια,χωρίς να δίνουν αξία στα χρήματα ,γιατί ο άνθρωπος χρειάζεται πολύ λίγα πράγματα για να ζήσει. Πριν λοιπόν ο άνθρωπος γίνει η πραγματική του φύση ,έχει μεταλλαγές. .Κάτι που θα ακούσει ,κατι που θα βιώσει ,κάτι που θα δει ,είναι ικανό να του αλλάξει την διάθεση και να αρχίσει να αναρωτιέται,τι είναι αυτό που μεταβάλλει τα συναισθήματά του.
Από χαρά σε λύπη ,από ενθουσιασμό σε απαισιοδοξία ,από μακροθυμία σε οξυθυμία.
Τα συναισθήματά μας μεταβάλλονται γιατί ακόμα δεν κατόρθωσε το πνεύμα μας να οδηγηθεί από το άγιο πνεύμα και να μεταβάλλει αντιλήψεις και στρεβλώσεις του παρελθόντος.
Δικά μας λάθη, λάθη άλλων ,κακή ενημέρωση επηρεάζουν ακόμα τον νου του ανθρώπου που δεν έγινε νέος ασκός όταν μπήκε το καινούριο κρασί.Έτσι ο ασκός σκίζεται και το κρασί χύνεται.Πρέπει να γίνουμε καινούριοι άνθρωποι .Αυτό γίνεται μόνο με την μελέτη των γραφών γιατί η πίστη έρχεται δι'ακοής του λόγου και δια της μελέτης των γραφών.
Είμαστε άνθρωποι αμαρτωλοί και η δικαίωσή μας προήλθε από την θυσία του Ιησού Χριστού που έχυσε το αίμα Του για να καθαρίσει την αμαρτία της ανθρωπότητας.Όποιος λοιπόν Τον δεχτεί ως Κύριο λαμβάνει και την σωτηρία.Αλλά για να φτάσουμε στο πνευματικό επίπεδο να έχουμε συνεχώς την χαρά του Κυρίου στην ζωή μας χρειάζεται αδιάκοπος αγώνας.Δεν είμαστε σε θέση να παρουσιαστούμε μπροστά στον Θεό.με την ιδέα ότι είμαστε καθαροί.Γιατί το καλύτερο που μπορούμε να του παρουσιάσουμε είναι σαν <<ρυπαρόν ιμάτιον>>Αλλά με την θυσία του Ιησού σωθήκαμε κατά χάριν και προχωράμε για να αποβάλουμε όσα μπορούμε από τα λάθη ,αμαρτίες ,από πράγματα που κάναμε και που παραλείψαμε να κάνουμε.
Αφού δεχθήκαμε τον Χριστό κύριο και πήραμε την κατά χάριν δικαίωση ,προχωρούμε προς τον αγιασμό.Δηλαδή να γίνουμε ξεχωριστοί.Να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο.Στον κόσμο υπάρχει αμαρτία.Πρώτον δεν δέχονται τον Ιησού Κύριο ,ούτε την Ανάσταση Του από τους νεκρούς.Αυτή η μεγάλη αμαρτία γεννά τις αμαρτίες που είναι ποικίλες, με αποκορύφωσή τους την αμαρτία της λατρείας του Μαμμωνά.Η λατρεία στο χρήμα ,έφερε όλα τα κακά που βιώνουμε σήμερα.
Άπαντες πταίομεν και όχι μόνο οι κυβερνήσεις.Ας το σκεφτούμε σοβαρά αυτό.
Ήρθε πρώτα ο ηθικός εκπεσμός και ακολούθησε η οικονομική κρίση.Όμως ο Κύριός μας κάνει υπομονή και περιμένει να έλθουμε όλοι σε επίγνωση του τι κάναμε του τι κάνουμε ,και να γυρίσουμε στην αγκαλιά Του για να βρούμε αυτό όλα που χάσαμε με την απείθεια μας ΑΜΉΝ.

EΥΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ.

Και πάλι στο Λουτράκι.Δόξα στο όνομα του Πατέρα ,που εισακούει τις επιθυμίες μας.Δεν ξέρω αν πριν μερικά χρόνια θα μπορούσα να αισθανθώ αυτή την χαρά.Η μάλλον ξέρω.Ανασύρω από την μνήμη μου ,ημέρες πλήρους θλίψεως και καταθλίψεως.Πως έγινε αυτό τώρα?Θα μπορούσε να είχε γίνει; γιατί συνέβησαν γεγονότα ευχάριστα που τα περίμενα και αφού τα έλαβα ,μπήκε μέσα μου η χαρά.Και όμως αν τα έβλεπα τα σημερινά γεγονότα  με τα μάτια του τότε ,τίποτα δεν θα με ευχαριστούσε.
Όμως συνέβη κάτι καλλίτερο.Εγώ ζητούσα την βασιλεία του Θεού να την δω στην γη των ζώντων,Δεν ήξερα πως το εννοούσα,αλλά τώρα βλέπω ότι για μένα και πολλούς άλλους πιστούς ήρθε.Πως να ευχαριστήσω και να δοξάσω τον πατέρα μου?Όσα ευχαριστώ και να πω θα είναι σαν λέξη άνευ σημασίας.Κάποιοι μπορούν να καταλάβουν πως το εννοώ .Κάποιοι άλλοι όχι.
Όμως το εύχομαι σε όλους ,γιατί η χαρά αυτή που μου δίνει,είναι άσχετη και δεν επηρεάζεται από καταστάσεις.Είναι η ευλογία που αισθάνεσαι και απολαμβάνεις με όλα αυτά τα εξαίσια δώρα του Θεού.Τα μάτια μου βλέπουν την θάλασσα και αγάλλομαι,τα αυτιά μου ακούν τον ελαφρό παφλασμό που κάνει το κυμματάκι ,όταν σκάζει στην αμμουδιά.Η όσφρησή μου αντιλαμβάνεται κάθε όμορφη οσμή που αναδίδουν τα λουλούδια τα δένδρα το γρασίδι.Τα πόδια μου με πηγαίνουν σε μέρη θεϊκά και η γεύση μου γεύεται την μαγική γεύση ενός φρεσκοφτιαγμένου καφέ.
Δεν εξαρτώμαι από ανθρώπους ,χωρίς να θέλω να πω ότι δεν αγαπώ την παρέα ένός ανθρώπου με τον οποίο μπορώ να μοιραστώ σκέψεις απόψεις,και ευλογίες.
Δεν εξαρτώ όμως την διάθεσή μου από κανένα.Μόνο από τον Πατέρα Θεό ,και προσπαθώ να του είμαι ευάρεστη,για να μην αισθάνομαι ότι εκμεταλλεύομαι την αγάπη Του.Ξέρω ότι όλα όσα έχει κάνει για μένα δεν τα αξίζω ,είναι κατά χάριν.Αλλά Εκείνος ξέρει ότι προσπαθώ.Και πάντα του λέω<<Ιδού εγώ>>Κάθε μέρα Του ζητάω να μου καθορίσει το πρόγραμμά μου.Και σύμφωνα με τις οδηγίες Του κινούμαι.
Δεν λέω ότι πολλές φορές δεν αισθάνομαι να αντιδρώ ,αλλά αυτό στιγμιαία.Κύριε σ' ευχαριστώ γιατί έχεις ΄κανει πολλά σε μένα και δεν παύω να λέω <<Καλό έγινε σε μένα που ταλαιπωρήθηκα για να μάθω τα δικαιώματά ΣΟΥ>>

ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΣΤΗΝ ΓΗ.

Σήμερα 23 Ιουλίου είναι μια ημέρα που εχει χαραχτεί στην μνημη μου. Ένα αγγελούδι μου δόθηκε από τον Θεό ,αλλά ήταν μόνο για λίγο.Ήταν από τον καιρό που γεννήθηκε σε μορφή και συμπεριφορά άγγελος.Ούτε που είχα φανταστεί ότι εγώ και η ζωή αυτή δεν ήταν κατάλληλα για αγγέλους.Δεν έκλαιγε ποτέ ,περίμενε υπομονετικά το γάλα του.ήταν πάντα γελαστό,και μεγάλωνε και αυξανόταν σε καλωσύνη και ομορφιά.Ήταν κι αυτό ξανθό και γαλανό,και όποιος το έπαιρνε αγκαλιά αισθανόταν μια γαλήνη στην ψυχή του.Κοιμόταν όλη την νύχτα και όταν ξύπναγε έπαιζε με τα παιχνιδάκια του ,ώσπου εγώ η αχρηστη μάνα το πάρω είδηση ότι ξύπνησε και έπρεπε να το ταίσω.
Αλλά έτσι είναι όποιος δεν ζητάει ,ο άλος ξεχνάει την ανάγκη του.Αυτό το μωρό ,το κόλησε κάποιο παιδάκι κοκκύτη όταν ήταν 3 μηνών.Ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ ,αλλά όλλα έδειχναν ότι θα τον ξεπεράσει.Δεν θέλω να θυμάμαι αυτές τις μέρες .Δεν ήμουν καλή μάνα ,δεν κατάλαβα και ούτε οι γιατροί κατάλαβαν.όταν άρχισαν να τρέχουν και να μην φτάνουν ,ήταν πια αργά.Ώσπου να το πάμε στο νοσοκομείο ,το αγγελούδι μου ,ήταν στα τελευταία του.Το αεροβαφτίσαμε και το βγάλαμε Αγγελική.Άγγελος ,όνομα και πράγμα.Η συνέχεια δε είναι όπως την φανταζόσαστε .Ούτε κλάψαμε ούτε κάναμε κάτι ιδιαίτερο για να μην πληγώσουμε το άλλο παιδί. Εφυγε ένα παιδί και χαθήκανε τα ίχνη του .Ότι χειρότερο μπορούσαμε να κάνουμε.Ξέρω ότι ο άγγελός μου είναι κοντά στον Θεό και Τον υμνεί και πότε πότε Του μιλάει για μας.Ξέρω ότι θα έρθει να με συναντήσει όταν έρθει η ώρα,αλλά αυτή την μέρα κάθε χρόνο ,κάτι καλό κάνει για μας.
Από τότε μπήκε ο φόβος στην ζωή μου,και με βασάνιζε με κάθε ευκαιρία.Τίποτα πια για μένα δεν ήταν δεδομένο ,όπως και δεν ήταν.Μου συνέβαιναν τα πιο δύσκολα.Τα πιο δύσκολα και τα πιο επίπονα.Ευχαριστώ Κύριε που ήρθες στην ζωή μου και σ'εμπιστεύτηκα.Ευχαριστώ που μου διευκρίνησες τους λόγους που πάσχουμε. Σ'ευχαριστώ γιατί είσαι κοντά μου όλες τις μέρες της ζωής μου ,και μπορώ ν'αντέξω με τη χάρη σου ,την θλίψη αυτού του κόσμου.
Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα βρεθώ κοντά στο αγγελούδι μου ,που δεν έκανα τίποτα για εκείνο ,αλλά εκείνο έχει την χάρη και με έχει συγχωρήσει.

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ ΜΑΣ.

Και πάλι στην βάση μας.Μάζευε ,συγύρισε ,κλείσε το ψυγείο ,μάζεψε τα σκουπίδια,ανέβασε τις τέντες ,βάλε τα έπιπλα της βεράντας μέσα,φόρτωσε το αυτοκίνητο ,και πάρε το δρόμο του γυρισμού.
Ζέστη ,σε ανατολικό σπίτι ,που το λούζει ο ήλιος μέχρι αργά το μεσημέρι.Δεν πειράζει ο ήλιος είναι ζωή.Τουλάχιστον το απόγευμα έχουμε δροσιά.Που λέει ο λόγος.
Ρούχα για πλύσιμο,άπλωμα και αναμονή να στεγνώσουν για να τα σιδερώσω.έρχεται ο λεβέντης ,να φάει να πάρει τα ρούχα του και να πάει στο σπίτι του.
Όμως το σπίτι αυτό είναι η φωλιά μου.Εδώ μεγάλωσα τα παιδιά μου ,εδώ τους φώναξα τους χάιδεψα,διάβασα μαζί τους ,έπαιξα μαζί τους .Παιδιά καλά ,καλοί άνθρωποι στην κοινωνία ,κατά την γνώμη μου ,γιατί και η μαϊμού τα ίδια αισθάνεται για το μαιμουδάκι της.
Και τώρα έχω ένα μωρό και πιστέψτε με είναι πιο δύσκολο από τα αυθεντικά μωρά.Θέλει πιο πολύ περιποίηση και πιο πολλά χάδια.Χαλάλι του.
Δεν έχω παράπονο από την γειτονιά μου παρ' όλον ότι απέναντι μου πολυκατοικίες ,δίπλα μου πολυκατοικίες,δεξιά αριστερά πολυκατοικίες.Αλλά τι μ' αυτό ,η θάλασσα είναι ένα βήμα από το σπίτι μου.
Το Λουτράκι βέβαια έχει άλλη χάρη αλλά και εκεί αν καθόμουν συνέχεια δεν θα το άντεχα.Ευχαριστώ τον Θεό για τα δώρα Του και το μεγαλύτερο απ' όλα είναι όταν έχω την χαρά Του.Την βρίσκω κατά διαστήματα ,αλλά εγώ την θέλω συνέχεια.Δεν είναι υπερβολικό γιατί Εκείνος μας την έδωσε.
Εξάσκηση θέλει και προσευχή και όταν κατοικήσει στις καρδιές μας ,όλα θα είναι φωτεινά.
Ο λόγος που γυρίσαμε είναι ,οι γιατροί που πρέπει να δούμε ,και οι εξετάσεις που θα επακολουθήσουν.Τι μπελάς κι αυτός ?Και όχι μπελάς αλλά και αγωνία και άγχος.
Λυπάμαι γιαυτό γιατί η θεωρία της Χριστιανικής μου συνείδησης δεν μου το επιτρέπει.να δείχνω αμφιβολία για το έργο και την πρόνοια του Κυρίου μου.Δεν θα δικαιολογηθώ,γιατί δεν έχω κάτι να αντιτάξω σ' αυτό .Απλά λυπάμαι που ακόμα δεν τα έχω καταφέρει.Όμως ο Κύριος δεν θα με αφήσει για πολύ ακόμα να χάνω την χαρά μου και την ειρήνη μου.
όλα θα πάνε σύμφωνα με το θέλημά Του που είναι Το καλό το ευάρεστο και το τέλειο,και που είναι πάντα δίπλα σε όλα τα παιδιά Του, και μετά αν μας ανοίξει την πόρτα ,πίσω στο Λουτράκι.
Καλοκαίρι ακόμα θα έχουμε για αρκετά μεγάλο διάστημα.
Eν τω μεταξύ απολαμβάνω την γειτονιά μου ,που ζω εδώ όλη μου την ζωή.Μόνο που οι αλλαγές της είναι πολύ μεγάλες.Μέχρι το 1960 τα σπίτια ήταν διώροφα και τριώροφα..Μετά δειλά δειλά άρχισαν να γίνονται η μία πολυκατοικία μετά την άλλη.Στο μικρό λιμανάκι που κολυμπούσα έγινε με προσχώσεις και μπλόκια η Μαρίνα της Ζέας.Ο τόπος άλλαξε μορφή. από την μια έγινε κοσμοπολίτικη και από την άλλη έχασε την γραφικότητά της.Πάντως ο περίπατος από την Πειραϊκή που είναι η σχολή των δοκίμων μέχρι την πλατεία Αλεξάνδρας είναι ένας περίπατος ,καταπληκτικός.Οι κινηματογράφοι που ήταν στο Πασαλιμάνι μετατράπηκαν σε Σούπερ μάρκετ και φαστφουντάδικα.Μεταξύ Φρεαττύδοε και πασσαλιμανιού ήταν το βρετανικό Ινστιτούτο που πήγαινα χρόνια.Και κάπου εκεί κοντά ο Σπαθάρης ο καραγκιοζοπαίχτης που μαζευόμαστε η πιτσιρικαρία ,όταν είχαμε λίγο χαρτζηλικάκι.Πιο εκεί η γαλλική Ακαδημία ένα κτίριο φτιαγμένο από τον Τσίλερ
Πιο πέρα η πλατεία Αλεξάνδρας τα μπάνια του Παρασκευά με το νησάκι του Κουμουνδούρου απέναντι ,που βάζαμε στοίχημα ποιος θα φτάσει πρώτος κολυμπώντας Η σπηλιά του Παρασκευά που κάποτε φιλοξενούσε νυκτερινή ζωή με τους καλλιτέχνες της εποχής.
Ωραία ήταν και τότε ,αλλά και τώρα είναι όμορφα.Και πάλι ευχαριστώ τον Θεό για τις παροχές Του και είμαι ευγνώμων και στους γονείς μου που μέσα στην αυστηρότητα και την πειθαρχία μου έδωσαν τα πρώτα μαθήματα της ζωής Μετά με ανέλαβε ο Κύριος που πάντα ήταν μέσα μου, να μου δείξει
την αξία της ζωής και την χάρη Του που μας έφερε στον κόσμο και να έχουμε την ευκαιρία της αιωνιότητας..

.

EΠΙΣΤΡΟΦΗ.

Εν 'οψει της επιστροφής μου η διάθεσή μου άρχισε να αλλάζει.Τίποτα δεν είναι στο μυαλό μου ,όπως χτες η προχτές.Θα μου πείτε τι θα αλλάξει΄/Και εκεί οι δυο σας και εδώ οι δυο σας..Και όμως όλα αλλάζουν.Άλλο να έχεις να γουλαντρίσεις έναν άνθρωπο και άλλο να μπαίνουν οι διάφορες υποχρεώσεις στη μέση.Δεν είναι όπως παλιότερα .Τώρα όλα άλλαξαν.Το μόνο που μπορώ είναι να περιποιηθώ τον άντρα μου και όλα τα άλλα δημιουργούν μια μεγάλη ανωμαλία στην ψυχική μου διάθεση.Από το πρωί άρχισαν οι ενστάσεις και τα πράγματα που έχω να κάνω και να διευθετήσω αμέσως μόλις γυρίσω πίσω.όμως η ανάγκη να χαρώ αυτές τις δύο τελευταίες μέρες είναι ζωτική.
Θα προσπαθήσω γιατί δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο.
Πρέπει να χαρώ την θάλασσα ,έστω και από την βεράντα ,να βρω τον Θεό μέσα μου ,που είναι σαν να με εγκαταλείπει ,όταν εγώ αλλάζω διάθεση.Μου έχει πει άπειρες φορές.<<ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΌΛΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ>>Γιατί εγώ αλλάζω σε κάθε δυσκολία?Χάνω την διάθεσή μου και έτσι χάνω και τις ημέρες που μου δίνει ο Θεός .
Η χαρά πρέπει να είναι μόνιμα μέσα μας ,για να μας βοηθάει να ανταπεξερχόμαστε.,σε κάθε δυσκολία.Εν πάσι περιπτώσει εγώ θα προσπαθήσω και θα περάσω καλά αυτές τις δύο μέρες που μου μένουν.
Σήμερα είναι πάλι καλός ο καιρός και οι λουόμενοι,είναι πιο πολλοί στις ξαπλώστρες παρά μέσα στη θάλασσα .Έχουν απλώσει τις ποδάρες τους και πίνουν τις φραπεδιές τους και εννιά έχει ο μήνας.
Τι να κάνουν οι άνθρωποι?Προσπαθούν για μερικές ώρες ευεξίας ,πριν ξαναμπούν πάλι με τα κεφάλια μέσα.
Εγώ απλά κοιτάζω.Αλλά εγώ βλέπω άλλα πράγματα .Βλέπω τα μεγαλειώδη έργα του Θεού που το τελειότερο είμαστε εμείς οι άνθρωποι.Τα έκανε για εμάς να τα διαχειριστούμε και να τα αυξήσουμε γιατί μας ήθελε συνδημιουργούς.Δεν τα καταφέραμε και πολύ καλά γιατί τα παραδώσαμε στον εχθρό αμαχητί και έτσι δικαίως πάσχουμε.
όποιος ξέρει να χαρεί την ζωή ακολουθώντας τον λόγο είναι ευλογημένος γιατί ποτέ δεν παθαίνει κατάθλιψη γιατί ξέρει ότι ΌΛΑ συντελούν επ'αγαθώ στους αγαπώντες τον Θεό.
Έχουν υπομονή ,πίστη και ελπίδα ,μεγάλη και σωστή και ο Θεός του δίνει ειρήνη στην ψυχή του.
Και εγώ χρόνια πάσχω για τα δώρα αυτά που μια τα βρίσκω μια τα χάνω.Έχω πολύ δουλειά μπροστά μου και παρακαλώ τον Κύριο να με αφήσει να ολοκληρωθώ.
Μου έχει δώσει πολύτιμα δώρα μαζί με τις δυσκολίες που επέτρεψε στην ζωή μου,και ακόμα επιτρέπει αλλά η φωνή Του μέσα μου ,μου λέει.ΣΕ ΦΤΑΝΕΙ Η ΧΑΡΗ ΜΟΥ.
Ναι Κύριε ευχαριστώ και προσπαθώ πάντα και πάντα. Πολλές φορές βέβαια πέφτω σε παγίδες του εχθρού ,αλλά αυτός δεν φτουράει στην ζωή μου γιατί Εκείνος που είναι μέσα μου είναι πιο δυνατός
 από αυτόν που είναι έξω στον κόσμο.
Κύριε σ' ευχαριστώ για τις όμορφες μέρες που μου έδωσες και ξέρω ότι θα μου δώσεις κι άλλες.

ΛΟΥΤΡΑΚΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ.

Το 1975 ψάχναμε με τον άνδρα μου να βρούμε ένα σπίτι κοντά στην θάλασσα για να κάνουν τα παιδάκια μας τα μπανάκια τους.Μέχρι τότε πηγαίναμε στο πατρικό στο νησί,αλλά ήταν ολόκληρο ταξίδι για τον άνδρα μου για να έρχεται να μας δει.Μέχρι τότε πηγαίναμε στους γονείς και υπήρχε και το κίνητρο των φίλων των νεανικών μου χρόνων,που ήταν πολύ ελκυστικό αλλά δύσκολο λόγω αποστάσεως.Ψάχνοντας λοιπόν στα κοντινά παραθαλάσσια μέρη ,ήρθαμε στο Λουτράκι.Πήγαμε σε ένα μεσίτη και μας έδειξε ένα διαμερισματάκι ,που ήταν στο κέντρο και μέσα στην ζέστη και την φασαρία.
Φυσικά μας είδε ότι είμαστε δυσαρεστημένοι ,και μας είπε να μας πάει στην παραλία που είχε μια πολυκατοικία επάνω στην θάλασσα αλλά πολύ πιο ακριβό στην τιμή.Ήταν μας είπε το τελευταίο απούλητο διαμέρισμα ,ήταν στον πρώτο όροφο,είχε δύο δωμάτια ένα μεγάλο χολ κουζίνα και μπάνιο ,και μια βεράντα με μαγευτική θέα.Αμέσως το ερωτευτήκαμε και ζητήσαμε άνα χρονικό διάστημα να μας δώσει για να το σκεφτούμε.
Δεν σας κρύβω ότι κάθε Κυριακή είμαστε στην παραλία κάτω από το σπίτι ,μήπως πάει κάποιος βιαστικός και μας το πάρει.Τελικά κάναμε κάποιους διακανονισμούς μας βοήθησαν και οι γονείς και

το όνειρο έγινε πραγματικότητα.Μετά από το δρόμο ήταν ακριβώς η αμμουδιά.Το πρώτο καλοκαίρι που κάναμε ήταν το 1976.Τότε η πολυκατοικία έσφυζε από ζωή.ήταν όλοι νέοι άνθρωποι με μικρά παιδιά και τα απογεύματα η μεγάλη αυλή που υπήρχε μπροστά στην πολυκατοικία γέμιζε τιτιβίσματα.Φωνές παιδικές μπάλες που ερχόντουσαν μέχρι τα μπαλκόνια ,ποδήλατα και ότι παιχνίδι σκαρφιζόντουσαν το σμάρι των παιδιών ,που είχαν κάνει μια όμορφη παρέα και διασκέδαζαν ,αλλά όπως ήταν φυσικό τσακωνόντουσαν κιόλας.Εμείς οι γονείς είχαμε γίνει μια παρέα ,και όταν κατεβαίναμε στην θάλασσα ανοίγαμε τις ομπρέλες ,και φτιάχναμε ολόκληρη αποικία.Πολλές φορές μαζευόμαστε στα σπίτια και  κάθε μία έκανε τις σπεσιαλιτέ της.
Περνάγαμε πολύ όμορφα ,και υπήρχε διάθεση.Διάθεση και για παρέα και για δουλειές.Γιατί αν δεν είμαστε νέες δεν θα θεωρούσαμε όλα αυτά που κάναμε ότι ήταν διακοπές.
Τα απογεύματα μετά το δεύτερο μπάνιο στην θάλασσα ,και τα ξεβγάλματα στο σπίτι,ντυνόμαστε και βγαίναμε για το κέντρο για κανένα κινηματογράφο η καμιά κοντινή εκδρομούλα ως την λίμνη να φάμε

ψαράκι φρέσκο και δροσερές σαλάτες.
Πολλά χρόνια η ζωή αυτή ήταν δεδομένη.όσο τα παιδιά πήγαιναν σχολείο τις διακοπές τους όλες τις κάναμε στο Λουτράκι.Μόνο την δεύτερη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου μας έπαιρνε ο άντρας και κάναμε καμιά εβδομαδιαία βόλτα προς Βόρειο Ελλάδα η Κέρκυρα.
Τα χρόνια περνούσαν ,τα παιδιά άρχισαν να λακάνε ,και η πολυκατοικία έμεινε με τους μεγάλους που είμαστε εμείς γιατί οι γονείς μας που ερχόντουσαν και εκείνοι ,έφυγαν.
Για μερικά χρόνια ακόμα περνούσαμε καλά.Εδώ έκανε τα καλοκαίρια της και η εγγονή μου ,όταν οι γονείς της δούλευαν στην Κύπρο.Άλλαξε το σκηνικό .Πηγαίναμε στις κούνιες και τους παιδότοπους και για φαγητό στον Ισθμό που έβλεπε τα κεφαλόπουλα να κάνουν βουτιές μπροστά της και το απολάμβανε.Μετά μεγάλωσε κι αυτή ,εμείς αφήσαμε την οικογένεια να πηγαίνει μόνη της,να μην μπλέκουμε μέσα στα πόδια τους.
Και τώρα η πολυκατοικία έχει μεταβληθεί σε γηροκομείο.Ο καθένας με τα προβλήματά του και χωμένος στο σπίτι του και πρώτη απ' όλους εγώ.Δεν έχω πια ανάγκες για παρέες .Έχω την μία και μεγάλη παρέα που με κάνει να έχω ειρήνη.Και εδώ είναι το καλύτερο μέρος για να την απολαύσω.

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΣΤΙΓΜΗΣ.

Ένα ταξίδι που αποφασίστηκε μέσα σε ένα βράδυ.Οι περισσότεροι ξέρετε ότι η κόρη μου υπεβλήθη σε μια εγχείρηση αλλαγής κεφαλής του ισχίου.Δεν είχα πρόγραμμα να πάω γιατί ο άντρας μου δεν είναι δυνατόν να μείνει μόνος του. Την είχα στείλει στην ευχή του Θεού και ήμουν σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά.Αλλά όσο πλησίαζε η μέρα της εγχειρήσεως σκεπτόμουν.Είναι δυνατόν το παιδί μου να μπει στο χειρουργείο και εγώ να περιμένω να μάθω από το τηλέφωνο τα νέα????όλο το βράδυ το σκεπτόμουν και έλεγα στον εαυτό μου.<<Αν ο Κύριος μου ανοίξει την πόρτα θα φύγω.>>
Το βράδυ είδα στον ύπνο μου το κοριτσάκι μου ,να με έχει πάρει μια σφικτή αγκαλιά.<<Αυτό ήταν .Όταν σηκώθηκα είπα στον άντρα μου .<<Λέω να πάω στο παιδί >>Εκείνος αμέσως το δέχτηκε με μεγάλη χαρά.
Τώρα το πρώτο που είχα να κάνω ήταν να ψάξω για εισιτήριο και ξενοδοχείο.Δεν το είχα πει στα παιδιά θα τους έκανα έκπληξη.Δεν ήξερα αν θα ήταν καλή η κακή,αλλά δεν με ένοιαζε.Τηλεφώνησα στην ανιψούλα μου που εργάζεται σε μια μεγάλη εταιρία και έχει διάφορες προσβάσεις,και τις έδωσα τα στοιχεία. Που ήθελα να μείνω ,σε ποιο ξενοδοχείο ,που το είχα βρει μέσα από το ίντερνετ και ήταν κοντά στο νοσοκομείο,της είπα ότι έπρεπε να φύγω την επομένη,και το κοριτσάκι τα ανέλαβε όλα.Τώρα είχα να τακτοποιήσω τον άνδρα μου.Τηλεφώνησα στην κοπέλα που με βοηθάει στο σπίτι και της ζήτησα αν μπορούσε να έρθει και να μείνει για τέσσερις ημέρες μαζί του.Ήταν πάρα πάνω από πρόθυμη .Άφησε όλες της τις άλλες δουλειές και τα μεροκάματα,για μένα και το εκτίμησα πολύ.Επίσης η κουνιάδα μου ,θα ερχόταν κάθε απόγευμα για μια υψηλή επίβλεψη και συντροφιά.
Μετά βρήκα νοσηλεύτρια για τις πιο ειδικές του ανάγκες και αφού τα τακτοποίησα με την βοήθεια του θεού,πήρα και ένα χαρτί και κατέγραψα όλα τα φάρμακα κατά ώρα και ποσότητα.
Το απόγευμα ήρθε η ανιψούλα μου,ας είναι ευλογημένο το παιδί,και μου έφερε όλα τα στοιχεία γραπτά με χάρτες και λεπτομέρειες.<<Εν τάξει θειούλα μου?>>εν τάξει καρδιά μου .Όλα καλά τα κατάλαβα.Ήξερε ότι ήταν ένα δύσκολο ταξίδι γιατί μετά από το αεροπλάνο έπρεπε να αλλάξω δύο τρένα και μετά να πάρω ταξί για τον τελικό μου προορισμό.
Τι στα κομμάτια δεν θα τα κατάφερνα?Χρόνια στο κουρμπέτι.Στην Αγγλία έχω πάει πάνω από 20 φορές.
Δεν είχα καμία ανησυχία.Ο Κύριος μου πήρε τον φόβο και το άγχος ,και μου είχε μείνει μόνο η ανυπομονησία και η χαρά ότι θα ήμουν κοντά στο παιδί μου.
Το μόνο που λίγο με φρέναρε ήταν μήπως την δυσαρεστήσει γιατί είχε πει ότι δεν χρειάζεται κανένα.
Και ξέρω γιατί το είπε.Για να μην έχω ενοχές.
Τέλος πάντων ξημέρωσε η ημέρα της αναχώρησης.Το αεροπλάνο έφευγε στην μιάμιση μ.μ και στις δέκα και μισή  ένα ταξί ήταν έξω από την πόρτα μου.Είχα μόνο ένα τσαντάκι που χωρούσε δυο τρία ρούχα μέσα γιατί δεν ήθελα πράγματα πολλά να κουβαλάω

Έφτασα στο αεροδρόμιο ,και πολύ εύκολα πέρασα από το check in.Δεν είχα βλέπετε αποσκευές .Μου είπαν αμέσως και την θύρα εξόδου και προχώρησα μέσα στις αίθουσες με τα καταστήματα .Έκανα μια βόλτα ,πήρα ένα καφέ και περίμενα να έρθει η ώρα της αναχώρησης.

Κάποια στιγμή από τα μεγάφωνα ανήγγειλαν ότι οι επιβάτες της πτήσεις για Mantchester να προχωρήσουν προς την θύρα τάδε.Οπόταν κι εγώ άρχισα να προχωράω προς την θύρα.Έφτασα μαζί με πολλούς άλλους επιβάτες και στριμωχτήκαμε στον διάδρομο που οδηγεί στη είσοδο του αεροπλάνου.Γινόταν ένας χαμός.Πρώτη φορά είχα βρεθεί σε αυτή την κατάσταση.Βλέπετε η Easy Jet έχει φτηνά εισιτήρια όπόταν έχει και ανάλογες παροχές.Μετά από κάποια αρκετή ώρα,μπήκαμε στο αεροπλάνο.ήταν φουλ από φοιτητόκοσμος και εγώ είχα μια θέση στα πίσω καθίσματα στον διάδρομο.Από την μια πλευρά ήταν καλό γιατί θα μπορούσα να κινηθώ πιο εύκολα ,από την άλλη δεν είχα θέα του παραθύρου και του αιθέρα..Πέρασαν 4 ώρες ταξιδεύοντας και μας πρόσφεραν ,με πληρωμή βέβαια ,αν θέλαμε κάτι να πιούμε η να φάμε.Καμιά σχέση με τα παλαιότερα ταξίδια που είχα κάνει.Αλλά κι αυτό καμία σημασία είχε για μένα.Κάποια ώρα φτάσαμε ,αλλά ώσπου να φτάσουμε στην έξοδο ,πέρασε περισσότεροαπό μια  ώρα.Στριμωγμένοι και με βήμα σημειωτόν φτάσαμε στον έλεγχο των εισιτηρίων.
Από εκεί και πέρα άρχιζε άλλη περιπέτεια.Έπρεπε να βρω τα τρένα που θα έπαιρνα για την συνέχεια του ταξιδιού μου.όποιον ρώτησα ,κανείς δεν ήξερε εκτός από τα δικά μας τα παιδιά τα Ελληνόπουλα που βρήκα έξω από το αεροδρόμιο ,προθυμοποιήθηκαν να με πάνε μέχρι εκεί.Όλα καλά μέχρι εδώ.Έβγαλα εισιτήρια για την διπλή διαδρομή και μπήκα στο πρώτο που ήταν εκεί μπροστά μου.

Βρήκα θέση στο παράθυρο.ήμουν πολύ ευχαριστημένη,ώσπου ένας μαντράχαλος Εγγλέζος ήρθε και κάθισε δίπλα μου.Ως εδώ καλά.Όταν όμως άρχισε να βήχει και να φτερνίζεται άρχισε το άγχος μου .<<Θες να με κολλήσει και να πάω άρρωστη στο κοριτσάκι μου>>?Έβαλα ένα μαντήλι στην μύτη και το στόμα μου και γύρισα προς το τζάμι μέχρι που πιάστηκε το σβέρκο μου.Τέλος ,η διαδρομή που διήρκεσε μία ώρα και είκοσι λεπτά.έφτασε στο τέλος της..Βγήκα τρέχοντας γιατί σε 10 λεπτά ξεκινούσε η ανταπόκριση με το άλλο τρένο.
Εκεί άρχισε ο Γολγοθάς μου.Όποιον ρωτούσα δεν ήξερε .Ακόμα και ανθρώπους που δούλευαν εκεί στο σταθμό ρώτησα.σ'ενα καφέ επάνω στις γραμμές .όλοι κουνούσαν το κεφάλι τους αρνητικά.Δεν είχα ποτέ σε μεγάλη εκτίμηση την αντίληψή τους αλλά άρχισα να φοβάμαι .Ώσπου λίγο πιο κάτω ,σε απόσταση αναπνοής είδα κόσμο μαζεμένο.Πήγα κοντά ρώτησα μια κυρία και μου είπε ότι όντως αυτό ήταν το τρένο.Σκεφθείτε.το τρένο απείχε λίγα μέτρα από εκεί που βγήκα και κανείς δεν ήξερε που πήγαινε.Τέλος μπήκα ,βρήκα θέση .Απέναντί μου καθόντουσαν κατι κοπελίτσες μουσουλμάνες που χαμογελούσαν με γλυκύτητα.Ψυχούλες μου!!!!!!!!!!!Η διαδρομή κράτησε μόνο είκοσι λεπτά .Επί τέλους τώρα ήταν το πιο εύκολο μέρος του ταξιδιού.Πήρα ένα ταξί και με πήγε κατευθείαν στο ξενοδοχείο.

;Έφτασα λοιπόν στο ξενοδοχείο .Είναι αυτό που βλέπετε.ήταν περίπoυ 7.30 για Αγγλία για μας 9.30.
Βέβαια από το αεροδρόμιο είχα τηλεφωνήσει στον άντρα μου ότι έφτασα,και ήμουν κάπως ήσυχη ότι δεν θα ανησυχεί.έλα όμως που η Λίλυ είχε μάθει ότι έφυγα και τηλεφωνούσε μια στην Ελλάδα μια στο ξενοδοχείο και δεν ήξερε κανείς τίποτα?Εγώ είχα φτάσει στο ξενοδοχείο όταν τηλεφώνησαν αλλά ήμουν στην ουρά γιατί είχε άλλους πριν από εμένα.Το κινητό μου ανενεργό γιατί δεν ήξερα ότι δεν έχει ΡΟ ΜΙ.και ήμουν ανήσυχη για τους άλλους .Όταν έφτασα στον γκισέ και τακτοποιήθηκα ,ζήτησα να τηλεφωνήσω.όμως δεν μου το επέτρεψαν.Ανέβηκα στο δωμάτιο άφησα τα πράγματά μου και έψαχνα πως να τηλεφωνήσω.Η ρεσεψιονίστ μου είπε ότι δύο χιλιόμετρα από εκεί υπήρχε τηλεφωνικός θάλαμος.Άκουσον ,άκουσον.Έβλεπαν μια μεγάλη γυναίκα και την έστελναν να πάρει τηλέφωνο δύο χιλιόμετρα μακρυά.Στο τέλος έγινα έξαλλη.Δηλαδή τους είπα ,δεν μπορώ να τηλεφωνήσω από το δωμάτιό μου¨?Ναι !μου απάντησαν αλλά πρέπει να πληρώσετε.Τότε είναι που τα πήρα.Ε !!!!!!!!!!!και λοιπόν?Σας είπα εγώ να τηλεφωνήσω δωρεάν?
Έτσι διευθετήθηκε και αυτό ,Ήταν πλέον 10.30 στην Ελλάδα και είχα ξεκινήσει από τις10 το πρωί.Χειροκροτήστε με!!!!!!!!!!! σχεδόν 12 ώρες ταλαιπωρία.όμως δεν έτρεχε τίποτα .Ο καιρός ήταν θαυμάσιος και βγήκα έξω που υπήρχε μια μικρή καφετέρια για τους καπνιστές.

Είχε ακόμα ήλιο και κάθισα αρκετή ώρα θαυμάζοντας την φύση που σ' αυτό το σημείο όπως και στα περισσότερα της αγγλετέρας ήταν καταπληκτικό.Το ξενοδοχείο μέσα στο πράσινο ,με παρτέρια και λουλούδια και μια ατμόσφαιρα μαγευτική.Θα έπρεπε να είμαι αγχωμένη .όμως δεν ήμουν..Ο ΚΎΡΙΌΣ είχε ευλογήσει το ταξίδι μου ,μου άνοιξε την πόρτα για να φύγω,και όλα θα πήγαιναν καλά.

όλη την ημέρα ήμουν νηστική εκτός από ένα καφέ και ένα μάφιν που έφαγα στο αεροπλάνο.Πήγα στην αίθουσα που μπορούσες να φας κάτι κρύο και να πιεις κάτι .ΕΠΉΓΑ και το μετάνιωσα.Μου έδωσαν ένα σάντουιτς με κάτι σαλατικό για κατσίκες ένα μπέικον για σκύλους και μάλιστα κοπρίτες Τα σκάλισα και τα παράτησα .Έκανα και μια παράβαση ζήτησα κόκα κόλα.ήταν το μόνο ευχάριστο αλλά πως να πιεις μια μεγάλη ποσότητα κόκα κόλας χωρίς να τρως?Ανέβηκα τελικά στο δωμάτιο .ήταν όμορφα .Είχε όλες τις ανέσεις ,Καφέ τσάι γάλα ,μπισκότα,\. Έκανα ένα μπάνιο και μετά έβαλα το νυχτικό μου και έφτιαξα ένα τσάι και κάθισα για λίγο στην τηλεόραση. για πολύ λίγο γιατί το κρεββάτι με καλούσε να ξεκουράσω τα γέρικα κόκκαλο μου.Ωραία μαξιλάρια και φως εκεί ακριβώς που χρειαζότανε για ένα άνετο διάβασμα.Πήρα το βιβλίο μου και διάβασα μερικές σελίδες.

Μετά με πήρε ο ύπνος.

Ξύπνησα στις 7 πεινασμένη και αφού ετοιμάστηκα πήγα για πρωινό.Εκεί αποζημιώθηκα .Το μόνο καλό φαγητό που έχουν οι Εγγλέζοι είναι το breakfast.
Η μέρα ήταν βροχερή αλλά αποφάσισα να πάω με τα πόδια στην κλινική.Πήρα ομπρέλα και ξεκίνησα .Δεν άργησα να φτάσω.

ΛΟΥΤΡΑΚΙ.

Με τη δύναμη του Θεού καταφέραμε και αυτή τη χρονιά να έρθουμε στο Λουτράκι.Μετά από ένα χειμώνα με τα δύσκολα και τα μέτρια ,αλλά με την χάρη του Θεού, ακόμα στα πόδια μας ,αποφασίσαμε δηλαδή ο Θεός αποφάσισε να έρθουμε πάλι .Τον ευχαριστούμε ακόμη μια φορά για το δώρο Του.Ήρθαμε εδώ και βρήκαμε ένα καιρό που κάθε άλλο θυμίζει καλοκαίρι.
Αλλά τόσο το καλλίτερο .έχει δροσιά και δεν μας λείπει το κολύμπι, που το έχουμε ξεχάσει εδώ και κάμποσα χρόνια.Έχει μελτεμάκι τα κύματα σκάζουνε με αφρό στην αμμουδιά και εδώ που μένουμε εμείς έχουμε απόλυτη ησυχία.
Το πρωί που ήρθαμε πήγαμε κατευθείαν για καφεδάκι στο πευκάκι.Είναι ο αγαπημένος μας καφεδότοπος .Μπροστά στην θάλασσα λίγο υπερυψωμένο και με ένα μακιάτο         μμμμμμμμμμμμ!!!!!
Μετά γυρίσαμε σπίτι ,παραγγείλαμε φαγητό ,φάγαμε και ξαπλώσαμε.Τώρα το απόγευμα πήγαμε για κάποια μικρο ψώνια ,και γυρίσαμε στην φωλιά μας.
Η φωλιά βέβαια τώρα είναι άδεια από τα πουλιά,που κάποτε τιτίβιζαν με πολύ εκνευριστικό τρόπο,γιατί δεν ήταν μόνο τα δικά μας πουλιά αλλά και άλλα ,πάλι δικά μας ,μόνο που δεν είχαν βγει από δικά μας αυγά.ήταν τόσο εκνευριστικά ώρες ώρες και συνήθως,τις ώρες τις κοινής ησυχίας,που ακόμα αναρωτιέμαι πως δεν τα έκανα πιλάφι κάποια φορά.
Τώρα είμαστε μόνοι μας ,αλλά Κάποιος είναι μαζί μας που σας διαβεβαιώ ότι είναι η καλλίτερη συντροφιά.
Σκέφτομαι τις ξάπλες που έχω να ρίξω και τις βόλτες που έχω να πάω.Κύριε σ'ευχαροστώ.Μου τα έδωσες όλα πλούσια .Και την εκπαίδευση και την συμπαράσταση και τα απαραίτητα για να βγουν πέρα οι υποχρεώσεις και όλα όσα είχαμε ανάγκη.
Το Λουτράκι είναι πανέμορφο.έχει τα πάντα για να κάνεις ευχάριστες διακοπές.Πολλά φαγάδικα,πολλές καφετέριες επάνω στο κύμα, σινεμά,πολιτιστικές εκδηλώσεις και προ πάντων μια απέραντη παραλία με ψιλό βοτσαλάκι ,που δεν κολλάει επάνω σου, αλλά είσαι και στα μαλακά.Έχει τα ιαματικά του λουτρά,που φιλοξενούν όλες τις περιπτώσεις.
Θα μπορούσα μα μιλάω ώρες για τις ομορφιές του αλλά πιστεύω ότι οι πιο πολλοί από εσάς το ξέρουν .Οπόταν φτάνει μέχρι εδώ και θα σας λέω τα νέα μου ,και ελπίζω να είναι ευχάριστα.

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΠΟΔΑΡΑΤΑ.

Σήμερα ύστερα από ένα μεγάλο χρονικό  διάστημα αποφάσισα να βγω μόνη μου περπατώντας να κάνω μερικές δουλειές που εκκρεμούσαν.Είχα να χρησιμοποιήσω τα πόδια μου τουλάχιστον 2 χρόνια κατά μετριότατους υπολογισμούς και φοβόμουν,όχι ακριβώς φοβόμουν ,αλλά σκεπτόμουν, ότι  αφήνεις σε αφήνει.Αυτοκίνητο δεν χρησιμοποιώ πια γιατί έχει λήξει η άδεια οδηγήσεως και μου φαίνεται βουνό να ξαναρχίσω τις διαδικασiες από την αρχή.

Τα τελευταία χρόνια κυκλοφορούμε με αυτό το αυτοκινητάκι ,λόγω οικονομίας βενζίνης.ήταν το προσωπικό μου αυτοκίνητο όταν ο άντρας μου ήταν ακόμη ενεργός στην δουλειά.
Μετά  όταν έμεινε στο σπίτι πάντα οδηγούσε εκείνος ,και εγώ ανανέωνα τις άδειες του αυτοκινήτου χωρίς να έχω οδηγήσει καθόλου.
Έτσι,βγήκα να περπατήσω.Την βόλτα που έκανα πριν καθημερινά.Πριν απ' όλα είχα να πάω στο διαγνωστικό εργαστήριο για κάτι εξετάσεις.Τις πήρα και σχετικά ευχαριστημένη <Μην ζητάμε και το τέλειο σ' αυτή την ηλικία> κάθισα σ'ενα καφενεδάκι να πιω ένα καφέ.
Πήρα τον άντρα μου τηλέφωνο και του είπα τα σχετικά και να μην ανησυχήσει γιατί είχα και ΄λλες δουλειές.
Χάζεψα στα μαγαζιά σαν το επαρχιωτάκι που έρχεται πρώτη φορά στην πρωτεύουσα.
έφτασα στο κέντρο της πόλης μου και μετά κατέβηκα προς το Πασαλιμάνι από τον πιο ,πρώην εμπορικό δρόμο του Πειραιά.
Χάζευα δεξιά αριστερά και αναρωτιόμουν πως τόσος κόσμος κυκλοφορεί.Έστω κι αν δεν ψωνίζει όπως πριν

Μπήκα στο εν λόγω μαγαζί να πάρω κάτι για την νύφη μου ,που είχε προ ημερών γενέθλια.
Έψαξα αρκετή ώρα .Είχα ξεχάσει πως ψωνίζουν και είδα κι έπαθα ώσπου να βρω κάτι που να είναι για την προσωπικότητά της .Είναι και εκείνη του αθλητικού ,σκιέρ ποδηλατήστρια βοηθός στα κουρέματα του κήπου και καλή νοικοκυρά.Εκτός των άλλων της των επαγγελματικών υποχρεώσεων.
Σκάλισα από εδώ σκάλισα από εκεί και τελικά βρήκα κάτι αλλά με κάρτα αλλαγής για καλό και για κακό.
Στην συνέχεια κατέβηκα στην παραλία και πήρα για την ανιψιά μου ένα tablet, πάλι με δικαίωμα αλλαγής ,και ευχαριστημένη από τον ήλιο που έλαμπε και ζέστανε το κοκαλάκι μου ευχαρίστησα τον Θεό γιαυτό το σχεδόν ακατόρθωτο για μένα να βγω 'εξω μόνη μου.
Βέβαια τον άντρα μου δεν τον άφησα μόνο του.Ήταν σήμερα η κοπέλα μου και είχε παρέα.
Το κυριότερο όμως ήταν ΄ότι τα ποδαράκια μου δεν κατάλαβαν τίποτα από όλη αυτή την βόλτα.
Χάρηκα που μου έδωσε ο Κύριος αυτή την ευκαιρία να κυκλοφορήσω λίγο και να δω αυτά που είχα χρόνια να δω.Τον ευχαριστώ και Τον δοξολογώ γιατί δεν μας αφήνει ανεκπλήρωτη καμία μας ανάγκη.

Ήταν μια μέρα αλλιώτικη από τις άλλες μια μέρα που είδα τον ήλιο επάνω μου δίπλα μου γύρω μου.Με ζέστανα η θερμή του ανάσα και αντίθετα με τους άλλους που ασθμαίνανε ,εγώ αισθανόμουν τόσο άνετα που μου χάρισε μια ανάσα ζωής του παλιού καιρού,που νόμιζα ότι όλα όσα έκανα ήταν δεδομένα.

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.

Ο Κύριός μου ο Θεός μου είναι δίκαιος ,αγαθός είναι πολυέλαιος πολυέυσπλαχνος και για  την δική  μου δικαίωση έστειλε τον μονογενή Υιό Του στη θυσία του σταυρού.Εγώ τον αγαπώ και τον ευλογώ ,και ξέρω ότι αυτά που μας συμβαίνουν,είναι  πάντα μέσα στο απολυτρωτικό Του σχέδιο

Ότι και αν μας συμβεί είναι σχεδιασμένο για το δικό μας καλό.προ καταβολής κόσμου.

Αυτά όμως λίγοι άνθρωποι το ξέρουν εάν δεν το διδαχτούν από τα παιδικά τους χρόνια.Έτσι και εγώ με άγνοια και απειρία του κόσμου και των καταστάσεων που μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει στην ζωή του ξεκίνησα με χαρά και αισιοδοξόα ότι όλα θα είναι τέλεια γιατί ο εγωισμός μου μου έλεγε ότι μπορώ να τα κάνω όλα.

Όμως τα πράγματα δεν πήγαν τόσο καλά.Τόσο καλά!!!!!!κατ'ευφημισμόν.Χάλια.Η ψυχή μου μαύρισε η καρδιά μου ράγισε και μισός άνθρωπος συνέχισα να ζω για να μείνει όρθια η οικογένεια.

Κύριε Εσύ ήξερες τι έκανες .Ολα συντελούν επ'αγαθώ στους αγαπώντες τον Θεόν.Αυτό κάποια μέρα θα το μάθω.Ο Κύριος θα μου το φανερώσει 

Το κακό είναι ότι η άγνοια είναι εχθρός και εάν δεν έχουμε κάποιες εμπειρίες και προ πάντων μια πίστη ισχυρή,δεν είναι δυνατόν να ζήσουμε την ζωή.Εγώ είχα όλα τα αγαθά του κόσμου που τα εφτυνα συνέχεια .Δεν το έδειχνα βέβαια αλλά είχα την πληγή που αιμοραγούσε.Ο Κύριος ήταν δίπλα μου και μου έδινε δύναμη ,μου έδινε αγάπη ,είχα τα πάντα αλλά όχι αυτό το συγκεκρυμένο.

Δεν το ήξερα ότι ένας μεγαλοδύναμοε Θεός με είχε στην αγκαλιά Του για να πορεύομαι πιο άνετα.Ένας γλυκός μπαμπάς με στήριζε και εξακολουθούσα να τα κάνω όλα ,αλλά δεν ήξερα τότε την εύνοιά Του.Σιγά σιγά Τον πλησίασα και άρχισα να παίρνω παρηγοριά ,ώσπου μια μέρα μετά μισό αιώνα με επισκεύτηκε το άγιο πνεύμα και η ζωή μου άρχισε να αλλάζει.Να αλλάζει τελείως .Το μέσα έξω.Ούτε πόνος ούτε θλίψη ούτε φόβος.Μόνο δοξολογία και προσευχή στον άγιο Θεό.Το σπίτι μου έγινε ο Παράδεισός μου και οι δυσκολίες μου ευλογίες.

Τον ευχαριστώ τον Κύριο και πατέρα μου .Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα έχω τέτοια εύνοια.Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ερχόταν η ειρήνη και η χαρά στην ζωή μου .όμως έγινε.

Προσπαθώ να κερδίσω τα χαμένα χρόνια ,και όταν φύγω από την γη να πάρω μαζί μου μόνο αγάπη χαρά και ειρήνη.

ΤΙ ΑΛΛΟ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ.

Ξεκινώ να γράφω ,χωρίς να ξέρω ποιο θα είναι το θέμα μου.Το πρόβλημά μου πάντα ήταν ότι αυτά που είχα μέσα μου δεν ήταν για όλους ,η μάλλον ήταν για πολύ λίγους που δεν μπορούσα να τους έχω.Βολευόμουν πάντα με τα πιο μικρά παιδιά γιατί ήταν πιο αθώα και μπορούσα να πω ότι ήθελα χωρίς να δεχτώ αποδοκιμασία.Το θέμα μου ήταν να μπορέσω να μεταδώσω αυτό που ήξερα καλά και αυτό που πίστευα ακράδαντα.Όμως υπήρχε μέσα μου μια έμφυτη διάκριση που εγώ δεν την ήξερα αλλά έκανε καλό στους μικρότερους φίλους μου και σε μένα.
Μετά το σχολείο αφού έκανα όλες τις γραπτές μου υποχρεώσεις και έτρωγα, έβγαινα στο δρόμο.
Είχα την ευτυχία να ζώ σε ένα μέρος ονειρεμένο.Μπροστά στο σπίτι μου ήταν η θάλασσα ,και έβλεπα τους ψαράδες να μαζεύουν τα δίχτυα τους ,μετά από μια καλή ψαριά.Μην νομίζετε ότι υπήρχαν ψάρια πολυτελείας .Μαριδάκι,γόπες αφρόψαρα.όμως ήταν κατ' ευθείαν από την θάλασσα και οι μαμάδες έβγαιναν και έπαιρναν ότι πιο φρέσκο για να ταΐσουν τα παιδάκια τους.
Ήταν στην αρχή της δεκαετίας του 50 και όλα ήταν ακόμα δύσκολα.όμως αυτό δεν εμπόδιζε να περνάμε καλά όταν είμαστε καλά παιδιά και υπακούγαμε τους γονείς μας.
Εγώ αυτό το ήξερα καλά και περνούσα καλά μέσα στο σπίτι αλλά περισσότερο έξω από αυτό.Έπαιζα με κούκλες ,με μπάλες,με τα χώματα με σχοινάκι και όλα όσα τότε ήταν τα παιχνίδια της εποχής.
Κατέβαινα στην θάλασσα και μάζευα πεταλίθρες και αχινούς και τους έφερνα στο σπίτι για μεζέ.
Όλα πήγαιναν όμορφα και η ζωή μου είχε πολλές χαρές ειδικά όταν τα αδέλφια μου έφυγαν για να δουλέψουν.Θα γινόντουσαν και εκείνοι καπετάνιοι ,όπως και ο πατέρας .Η εποχή το σήκωνε .Εγώ έμεινα η πριγκίπισσα του σπιτιού και έπαιρνα πολύ αγάπη καθώς και υλικά αγαθά.Είχα πολλές φίλες της καρδιάς μου καθώς μεγάλωνα και κάναμε τόσα πράγματα μαζί που μένουν στην μνήμη μου μέχρι τώρα.Οι φίλες της σχολικής μου ζωής υπάρχουν ακόμα στην ζωή μου και η φιλία παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα.Τα συναισθήματα είναι έντονα και ας είμαστε γιαγιάδες ,όταν βρισκόμαστε νομίζεις ότι βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή της σχολικής και νεανικής μας ζωής.
Μεγαλώσαμε μαζί και είμαστε όλες μια γροθιά.
Όταν εγώ παντρεύτηκα ,ήμουν η πρώτη,Όλες μαζευόμαστε στο σπίτι και στήναμε γλέντια τρικούβερτα .Αλλά και αυτά ακόμα είχαν μέσα τους την αθωότητα της νεανικής ηλικίας.Δεν είχαν αρχίσει ακόμα τα προβλήματα.Τον άντρα μου τον αγάπησαν όλες και εκείνος το ίδιο και όπου πηγαίναμε ,πηγαίναμε όλες μαζί .Ήταν ο πρώτος που είχε αποκτήσει αυτοκίνητο ,μας έβαζε όλες μέσα και όλοι λέγαμε ο Πέτρος και οι γυναίκες του.
Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι μπορούσε κάποια να ρίξει τα μάτια της επάνω του και ούτε συνέβη ποτέ.
Να σκεφτείτε ότι όταν τον γνωρίσανε ξίνισαν τα μούτρα τους γιατί δεν τον θεώρησαν κατάλληλο για την φίλη τους.Μετά όμως τον λάτρεψαν.
Σιγά σιγά άρχισαν να παντρεύονται και οι άλλες και όλα τα ζευγάρια μαζί γίναμε μια παρέα.Το ίδιο συνέβη και με τα παιδιά μας που γίνανε φίλοι και μαζευόμαστε από το ένα σπίτι στο άλλο για να παίξουν τα παιδιά.Το καλύτερο ήταν όταν μαζευόμαστε στα εξοχικά μας και μέναμε 12 14 άτομα σε ένα σπιτάκι 2 δωματίων.Πανηγύρι.
Όμως εκτός από αυτές τις φίλες έχω και άλλες μέσα στην καρδιά μου,από τις καλοκαιρινές μου διακοπές στο νησί ,στο πατρικό του πατέρα μου.Είχα την τύχη να τις συναντήσω εδώ μέσα στο f.b.
Συνεχίστηκε η φιλία από εκεί που την είχαμε αφήσει.Δεν μπορώ να μην μνημονεύσω και την ξαδερφούλα μου που ζήσαμε μαζί τα παιδικά μας χρόνια και μας έντυναν με τα ίδια ρούχα σαν να είμαστε σετ μαξιλαροθήκες.
ήταν πολύ γερές οι βάσεις που απέκτησα από αυτά τα χρόνια ,γιατί όταν ήρθαν τα δύσκολα και έζησα μέσα στον φόβο και την θλίψη ,στάθηκα όρθια και τα έβγαλα πέρα γιατί με επισκέφτηκε ο Θεός και μου έδειξε πως να προχωρήσω,τον καιρό που το χαρούμενο κορίτσι μεταμορφώθηκε σε κάτι που ούτε θέλω να το θυμάμαι.Ο θεός μου έδειξε το δρόμο και μου είπε τι να κάνω και πως να σταθώ.
Τον ευχαριστώ και Τον δοξάζω γιατί μπορεί να γέρασα αλλά δεν έχασα τίποτα από αυτά που μουέδωσε σαν δώρο από τον καιρό που γεννήθηκα.
Ακόμα και τώρα μπορώ να γελάω με τα έξυπνα και να έχω επιδιώξεις για το όποιο μέλλον έχει ορίσεο ο Κύριος για μένα.

ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΔΕΛΦΙΝΙ.

Μέρες με κίνηση με δουλειές που κάθε άλλο παρά ευχάριστες είναι,αλλά είναι απόλυτα αναγκαίες.

Θα μου πείτε υπάρχουν δουλειές ευχάριστες?Και βέβαια υπάρχουν.Μπορεί να κουράζουν το σώμα αλλά όταν δεις το αποτέλεσμα τότε λες χαλάλι γιατί είδα άμεσα αυτό για το οποίο κουράστηκα.Οι άλλες είναι υποχρεωτικές ψυχοφθόρες και τα αποτελέσματα είναι πάντα στο χέρι του Θεού.Εμείς κάνουμε αυτό που είναι στο χέρι μας ,αλλά όσο μεγαλώνουμε τόσο πειθόμαστε ότι τίποτα δεν κρατάμε στα χέρια μας εκτός από την πίστη μας.Πως αλλιώς θα τα βγάζαμε πέρα?

Όμως έχουμε και πράγματα που μπορούμε να μας κάνουν να ξεφύγουμε από την ρουτίνα της δυσκολίας χρησιμοποιώντας την φαντασία μας που μας περιπλανά σε κόσμους ειρήνης και αγάπης και που στο βάθος της ψυχής μας πιστεύουμε ότι κάποτε θα βρεθούμε εκεί.

Καθόμουν στην ακρογιαλιά και παρακολουθούσα το κυμματάκι να παφλάζει ήρεμα στη αμμουδιά.Είχα μαζέψει βοτσαλάκια από την παραλία και έκανα ψαράκια στην θάλασσα..Ένα ,δύο ,τρία τέσσερα πέντε .πλαφ!!χώθηκε στο νερό.Λίγα ήτανε .Ας ξαναπροσπαθήσω.Ένα δύο τρία ,τέσσερα πέντε έξι!!!!!!!!!!!!ΩΠ.ΔΕΝ ΒΟΎΛΙΑΞΕ.!!!!!!!!!Ένα θαλάσσιο κύτος το είχε πάνω στην πλάτη του.Φοβήθηκα .Τι είναι αυτό?????Ευτυχώς ήταν ένα δελφίνι.Προχώρησε προς εμένα και με μια φωνή που την καταλάβαινα μου είπε.

Ελα!!!!!!Που????το ρώτησα.Στην πλάτη μου.Θα σε πάω εκεί που ονειρεύεσαι.<<Και που ξέρεις εσύ τι ονειρεύομαι?>><<ΕΊΜΑΙ ΜΈΣΑ ΣΤΑ ΌΝΕΙΡΆ ΣΟΥ>>

Ελα βιάσου..Ήρθε λίγο πιο έξω ,σκαρφάλωσα στην πλάτη του και άρχισε η περιπέτεια.Μπαινοβγαίναμε στο κύμα ,κολυμπούσαμε στο βυθό ,έβλεπα τα θαυμάσια του Θεού.Κοχύλια με περίτεχνα σχέδια και χρωματισμούς,την βλάστηση που ούτε στο πιο περιποιημένο κήπο δεν έχει συναντήσει ψυχή ,και προ πάντων μια γαλήνη και μια ηρεμία που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι μόνο στον Παράδεισο θα μπορούσα να συναντήσει

Κάποιες φορές πηδούσε έξω από το νερό ,με πέταγε ψηλά και περίμενε να κατέβω πάλι στην πλάτη του.Το ταξίδι κράτησε πολύ και όλο καπερισσότερο γοητευόμουνα.

Κάποια στιγμή φτάσαμε σε μια ακτή.ήταν ένα νησί στο μέσον του πουθενά που καθώς το αντίκρυσα ,μου φάνηκε ότι εκεί ήταν ο τόπος μου .Η γη που είχα πάντοτε στο νου μου.

Πρασσινο και και νερά ανάμικτα ,έσμιγαν τους θορύβους τους ,το μουρμούρισμα του νερού μα το θρόισμα των δέντρων,και χαρούμενες φωνές και γέλια, μεγάλων και μικρών μπερδευόντουσαν στ'αυτιά μου και μου δημιουργούσαν την αίσθηση μιας συναυλίας εγχόρδων που μαέστρος ήταν ο ίδιος ο Θεός.
Όταν βγήκα έξω ,το δελφίνι μου είπε να μείνω όσο θέλω και θα γυρνούσε να με πάρει..
Κάποιες γυναίκες ροδομάγουλες με μακρυά μεταξένια μαλλιά και αστραφτερά φουστάνια ,με πήραν, αφού με καλωσόρισαν και προθυμοποιήθηκαν να με ξεναγήσουν..
Αυτά που έβλεπα ξεπερνούσαν την φαντασία μου.ένα χωριό με ξύλινα σπιτάκια σαν ζωγραφιές ,κήποι καταπράσινοι και μοσχοβολιστοί,και παιδιά σαν αγγελούδια που έπαιζαν και τραγουδούσαν ,προσπαθώντας το ένα να κάνει τόπο στο άλλο για να κερδίσει το παιχνίδι.
Η ξενάγηση συνεχίστηκε ακολουθώντας ένα μονοπάτι βρεθήκαμε σε ένα χώρο γεμάτο γρασσίδι ,τόσο τρυφερό που είχες την επιθυμία να ξαπλώσεις επάνω του και να πάρεις ένα υπνάκο .
Αυτά που είδα εκεί ήταν θαυμαστά .Ζώα όλων των ειδών μονιασμένα η έτρωγαν η κοιμόντουσαν.
Μια λέαινα είχε αγκαλιά ένα προβατάκι και μια αλεπουδίτσα κοιμόταν στο κοτέτσι με τις κότες.
Υπήρχαν όμως κι άλλα πιο θαυμαστα.
Μικρά παιδάκια που μόλις μπουσουλούσαν είχαν χωμένα τα χεράκια τος μέσα στα στόματα φιδιών,
και απολάμβαναν την συντροφιά τους.<<Ναι γίνονται >>μουρμούρησα .τα έχω διαβάσει στην γεαφή.
Αυτό είναι μια πρόγευση που μου έδωσε ο Θεός για να ενισχύσει την πίστη μου.Γίνανε κι άλλα πράγματα θαυμαστά Το μωρό μου ήρθε και με συνάντησε .Έπεσε στην αγκαλιά μου και σκούπισε τα δάκρυά μου.<<Δεν έφταιγες εσύ μανούλα>>Ήταν το πιο όμορφο απ'όλα.
Είδα και άλλα και όλα θαυμαστά .Δεν λέγονται ούτε μπορεί κανείς να τα εξηγήσει.
Πέρασα μια μέρα συγκίνησης ,μια ημέρα που ζητούσα πάντα να ζήσω.Τώρα ξέρω.
       ΟΛΑ ΣΥΝΤΕΛΟΥΝ ΕΠ ΑΓΑΘΩ ΣΤΟΥς ΑΓΑΠΩΝΤΕΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ.
Το δελφίνι ήρθε στην ώρα του ,<<Πάμε μου είπε αρκετά>><<Ικανοποίησα την επιθυμία σου.
Από δω και πέρα ΜΗ ΦΟΒΟΥ ΜΟΝΟ ΠΙΣΤΕΥΕ.
.