ΤΙ ΑΛΛΟ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ.

Ξεκινώ να γράφω ,χωρίς να ξέρω ποιο θα είναι το θέμα μου.Το πρόβλημά μου πάντα ήταν ότι αυτά που είχα μέσα μου δεν ήταν για όλους ,η μάλλον ήταν για πολύ λίγους που δεν μπορούσα να τους έχω.Βολευόμουν πάντα με τα πιο μικρά παιδιά γιατί ήταν πιο αθώα και μπορούσα να πω ότι ήθελα χωρίς να δεχτώ αποδοκιμασία.Το θέμα μου ήταν να μπορέσω να μεταδώσω αυτό που ήξερα καλά και αυτό που πίστευα ακράδαντα.Όμως υπήρχε μέσα μου μια έμφυτη διάκριση που εγώ δεν την ήξερα αλλά έκανε καλό στους μικρότερους φίλους μου και σε μένα.
Μετά το σχολείο αφού έκανα όλες τις γραπτές μου υποχρεώσεις και έτρωγα, έβγαινα στο δρόμο.
Είχα την ευτυχία να ζώ σε ένα μέρος ονειρεμένο.Μπροστά στο σπίτι μου ήταν η θάλασσα ,και έβλεπα τους ψαράδες να μαζεύουν τα δίχτυα τους ,μετά από μια καλή ψαριά.Μην νομίζετε ότι υπήρχαν ψάρια πολυτελείας .Μαριδάκι,γόπες αφρόψαρα.όμως ήταν κατ' ευθείαν από την θάλασσα και οι μαμάδες έβγαιναν και έπαιρναν ότι πιο φρέσκο για να ταΐσουν τα παιδάκια τους.
Ήταν στην αρχή της δεκαετίας του 50 και όλα ήταν ακόμα δύσκολα.όμως αυτό δεν εμπόδιζε να περνάμε καλά όταν είμαστε καλά παιδιά και υπακούγαμε τους γονείς μας.
Εγώ αυτό το ήξερα καλά και περνούσα καλά μέσα στο σπίτι αλλά περισσότερο έξω από αυτό.Έπαιζα με κούκλες ,με μπάλες,με τα χώματα με σχοινάκι και όλα όσα τότε ήταν τα παιχνίδια της εποχής.
Κατέβαινα στην θάλασσα και μάζευα πεταλίθρες και αχινούς και τους έφερνα στο σπίτι για μεζέ.
Όλα πήγαιναν όμορφα και η ζωή μου είχε πολλές χαρές ειδικά όταν τα αδέλφια μου έφυγαν για να δουλέψουν.Θα γινόντουσαν και εκείνοι καπετάνιοι ,όπως και ο πατέρας .Η εποχή το σήκωνε .Εγώ έμεινα η πριγκίπισσα του σπιτιού και έπαιρνα πολύ αγάπη καθώς και υλικά αγαθά.Είχα πολλές φίλες της καρδιάς μου καθώς μεγάλωνα και κάναμε τόσα πράγματα μαζί που μένουν στην μνήμη μου μέχρι τώρα.Οι φίλες της σχολικής μου ζωής υπάρχουν ακόμα στην ζωή μου και η φιλία παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα.Τα συναισθήματα είναι έντονα και ας είμαστε γιαγιάδες ,όταν βρισκόμαστε νομίζεις ότι βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή της σχολικής και νεανικής μας ζωής.
Μεγαλώσαμε μαζί και είμαστε όλες μια γροθιά.
Όταν εγώ παντρεύτηκα ,ήμουν η πρώτη,Όλες μαζευόμαστε στο σπίτι και στήναμε γλέντια τρικούβερτα .Αλλά και αυτά ακόμα είχαν μέσα τους την αθωότητα της νεανικής ηλικίας.Δεν είχαν αρχίσει ακόμα τα προβλήματα.Τον άντρα μου τον αγάπησαν όλες και εκείνος το ίδιο και όπου πηγαίναμε ,πηγαίναμε όλες μαζί .Ήταν ο πρώτος που είχε αποκτήσει αυτοκίνητο ,μας έβαζε όλες μέσα και όλοι λέγαμε ο Πέτρος και οι γυναίκες του.
Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι μπορούσε κάποια να ρίξει τα μάτια της επάνω του και ούτε συνέβη ποτέ.
Να σκεφτείτε ότι όταν τον γνωρίσανε ξίνισαν τα μούτρα τους γιατί δεν τον θεώρησαν κατάλληλο για την φίλη τους.Μετά όμως τον λάτρεψαν.
Σιγά σιγά άρχισαν να παντρεύονται και οι άλλες και όλα τα ζευγάρια μαζί γίναμε μια παρέα.Το ίδιο συνέβη και με τα παιδιά μας που γίνανε φίλοι και μαζευόμαστε από το ένα σπίτι στο άλλο για να παίξουν τα παιδιά.Το καλύτερο ήταν όταν μαζευόμαστε στα εξοχικά μας και μέναμε 12 14 άτομα σε ένα σπιτάκι 2 δωματίων.Πανηγύρι.
Όμως εκτός από αυτές τις φίλες έχω και άλλες μέσα στην καρδιά μου,από τις καλοκαιρινές μου διακοπές στο νησί ,στο πατρικό του πατέρα μου.Είχα την τύχη να τις συναντήσω εδώ μέσα στο f.b.
Συνεχίστηκε η φιλία από εκεί που την είχαμε αφήσει.Δεν μπορώ να μην μνημονεύσω και την ξαδερφούλα μου που ζήσαμε μαζί τα παιδικά μας χρόνια και μας έντυναν με τα ίδια ρούχα σαν να είμαστε σετ μαξιλαροθήκες.
ήταν πολύ γερές οι βάσεις που απέκτησα από αυτά τα χρόνια ,γιατί όταν ήρθαν τα δύσκολα και έζησα μέσα στον φόβο και την θλίψη ,στάθηκα όρθια και τα έβγαλα πέρα γιατί με επισκέφτηκε ο Θεός και μου έδειξε πως να προχωρήσω,τον καιρό που το χαρούμενο κορίτσι μεταμορφώθηκε σε κάτι που ούτε θέλω να το θυμάμαι.Ο θεός μου έδειξε το δρόμο και μου είπε τι να κάνω και πως να σταθώ.
Τον ευχαριστώ και Τον δοξάζω γιατί μπορεί να γέρασα αλλά δεν έχασα τίποτα από αυτά που μουέδωσε σαν δώρο από τον καιρό που γεννήθηκα.
Ακόμα και τώρα μπορώ να γελάω με τα έξυπνα και να έχω επιδιώξεις για το όποιο μέλλον έχει ορίσεο ο Κύριος για μένα.