ΛΟΥΤΡΑΚΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ.

Το 1975 ψάχναμε με τον άνδρα μου να βρούμε ένα σπίτι κοντά στην θάλασσα για να κάνουν τα παιδάκια μας τα μπανάκια τους.Μέχρι τότε πηγαίναμε στο πατρικό στο νησί,αλλά ήταν ολόκληρο ταξίδι για τον άνδρα μου για να έρχεται να μας δει.Μέχρι τότε πηγαίναμε στους γονείς και υπήρχε και το κίνητρο των φίλων των νεανικών μου χρόνων,που ήταν πολύ ελκυστικό αλλά δύσκολο λόγω αποστάσεως.Ψάχνοντας λοιπόν στα κοντινά παραθαλάσσια μέρη ,ήρθαμε στο Λουτράκι.Πήγαμε σε ένα μεσίτη και μας έδειξε ένα διαμερισματάκι ,που ήταν στο κέντρο και μέσα στην ζέστη και την φασαρία.
Φυσικά μας είδε ότι είμαστε δυσαρεστημένοι ,και μας είπε να μας πάει στην παραλία που είχε μια πολυκατοικία επάνω στην θάλασσα αλλά πολύ πιο ακριβό στην τιμή.Ήταν μας είπε το τελευταίο απούλητο διαμέρισμα ,ήταν στον πρώτο όροφο,είχε δύο δωμάτια ένα μεγάλο χολ κουζίνα και μπάνιο ,και μια βεράντα με μαγευτική θέα.Αμέσως το ερωτευτήκαμε και ζητήσαμε άνα χρονικό διάστημα να μας δώσει για να το σκεφτούμε.
Δεν σας κρύβω ότι κάθε Κυριακή είμαστε στην παραλία κάτω από το σπίτι ,μήπως πάει κάποιος βιαστικός και μας το πάρει.Τελικά κάναμε κάποιους διακανονισμούς μας βοήθησαν και οι γονείς και

το όνειρο έγινε πραγματικότητα.Μετά από το δρόμο ήταν ακριβώς η αμμουδιά.Το πρώτο καλοκαίρι που κάναμε ήταν το 1976.Τότε η πολυκατοικία έσφυζε από ζωή.ήταν όλοι νέοι άνθρωποι με μικρά παιδιά και τα απογεύματα η μεγάλη αυλή που υπήρχε μπροστά στην πολυκατοικία γέμιζε τιτιβίσματα.Φωνές παιδικές μπάλες που ερχόντουσαν μέχρι τα μπαλκόνια ,ποδήλατα και ότι παιχνίδι σκαρφιζόντουσαν το σμάρι των παιδιών ,που είχαν κάνει μια όμορφη παρέα και διασκέδαζαν ,αλλά όπως ήταν φυσικό τσακωνόντουσαν κιόλας.Εμείς οι γονείς είχαμε γίνει μια παρέα ,και όταν κατεβαίναμε στην θάλασσα ανοίγαμε τις ομπρέλες ,και φτιάχναμε ολόκληρη αποικία.Πολλές φορές μαζευόμαστε στα σπίτια και  κάθε μία έκανε τις σπεσιαλιτέ της.
Περνάγαμε πολύ όμορφα ,και υπήρχε διάθεση.Διάθεση και για παρέα και για δουλειές.Γιατί αν δεν είμαστε νέες δεν θα θεωρούσαμε όλα αυτά που κάναμε ότι ήταν διακοπές.
Τα απογεύματα μετά το δεύτερο μπάνιο στην θάλασσα ,και τα ξεβγάλματα στο σπίτι,ντυνόμαστε και βγαίναμε για το κέντρο για κανένα κινηματογράφο η καμιά κοντινή εκδρομούλα ως την λίμνη να φάμε

ψαράκι φρέσκο και δροσερές σαλάτες.
Πολλά χρόνια η ζωή αυτή ήταν δεδομένη.όσο τα παιδιά πήγαιναν σχολείο τις διακοπές τους όλες τις κάναμε στο Λουτράκι.Μόνο την δεύτερη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου μας έπαιρνε ο άντρας και κάναμε καμιά εβδομαδιαία βόλτα προς Βόρειο Ελλάδα η Κέρκυρα.
Τα χρόνια περνούσαν ,τα παιδιά άρχισαν να λακάνε ,και η πολυκατοικία έμεινε με τους μεγάλους που είμαστε εμείς γιατί οι γονείς μας που ερχόντουσαν και εκείνοι ,έφυγαν.
Για μερικά χρόνια ακόμα περνούσαμε καλά.Εδώ έκανε τα καλοκαίρια της και η εγγονή μου ,όταν οι γονείς της δούλευαν στην Κύπρο.Άλλαξε το σκηνικό .Πηγαίναμε στις κούνιες και τους παιδότοπους και για φαγητό στον Ισθμό που έβλεπε τα κεφαλόπουλα να κάνουν βουτιές μπροστά της και το απολάμβανε.Μετά μεγάλωσε κι αυτή ,εμείς αφήσαμε την οικογένεια να πηγαίνει μόνη της,να μην μπλέκουμε μέσα στα πόδια τους.
Και τώρα η πολυκατοικία έχει μεταβληθεί σε γηροκομείο.Ο καθένας με τα προβλήματά του και χωμένος στο σπίτι του και πρώτη απ' όλους εγώ.Δεν έχω πια ανάγκες για παρέες .Έχω την μία και μεγάλη παρέα που με κάνει να έχω ειρήνη.Και εδώ είναι το καλύτερο μέρος για να την απολαύσω.