ΜΙΑ ΝΕΑ ΓΕΝΝΗΣΗ.

Μπορεί κανείς να ξαναγεννηθεί?Και βέβαια μπορεί.Άλλωστε ο Ιησούς το ανέλυσε στον Νικόδημο λεπτομερώς. Μια γυναίκα 74 ετών έλαβε αυτή την ευλογία. Όλα της τα χρόνια υπήρξε ένα πλάσμα φοβισμένο από τις διάφορες συνθήκες. Ήταν δύσκολες συνθήκες αλλά χωρίς αυτό που λέμε δυστυχία.Ο Κύριος των δυνάμεων της τα είχε δώσει όλα.Γονείς αδέλφια σπιτικό ,υλικά αγαθά ,σχολεία και σχετική μόρφωση λόγω της εποχής, που δεν ήταν απαραίτητο για τα κορίτσια να σπουδάζουν.
Ένα καλό γάμο με όλες τις απαραίτητες συνθήκες για να είναι κανείς ευτυχής,αλλά όλα αναποδογύρισαν μέσα σε 6 μήνες και ο φόβος που πιθανόν να προϋπήρχε ήρθε και έκατσε σε μόνιμη  βάση στην καρδιά της.
Ότι και αν γινόταν καλό, δεν το εισέπραττε γιατί περίμενε το επόμενο κτύπημα ,το οποίο ασφαλώς ερχόταν.Δεν το είπε ποτέ γιατί δεν της επέτρεπε η ανατροφή της ούτε να κλαυτεί ούτε να χάσει αυτό που εισέπραττε από τους άλλους .Δηλ. ότι ήταν δυνατή και όλα τα έβγαζε πέρα.
Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι έχουν αυτό το φόβο.Δεν ξέρω πως τον ξεπέρασαν αν τον ξεπέρασαν.η εν λόγω γυναίκα έκανε τα πάντα.Από ψυχοθεραπεία από σεμινάρια φιλοσοφίας ,Θεολογίας .Μπήκε σε κύκλους χριστιανικούς ,που ανακούφιζαν την καρδιά της ,αλλά ο φόβος για την επόμενη ημέρα ήταν παρόν.
Τα χρόνια περνούσαν και τα προβλήματά της μεγάλωναν.Είχε ανάγκη από επικοινωνία και έπαιρνε  αποδοκιμασία.Είχε ανάγκη από στήριξη και το καλλίτερο που έπαιρνε ήταν αδιαφορία.
Πάλεψε με διάφορα μέσα να βρει την άκρη ,αλλά δεν γινόταν τίποτα , ώσπου κατέληξε ότι εκείνη κάτι δεν έκανε καλό και πλήρωνε το τίμημα.΄έτσι ήρθε η ενοχή και φώλιασε μέσα της ,και δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι ο Χριστός που είχε θυσιαστεί για τις αμαρτίες του κόσμου ,για να μας ελευθερώσει και να πάμε δικαιωμένοι στον θρόνο του Θεού ,δεν ήταν για εκείνη.Ο νους ήταν πρόθυμος να το δεχθεί ,και το διακήρυττε κιόλας ,αλλά η καρδιά ήταν παγωμένη και το μόνο συναίσθημά της ήταν ο φόβος.
Επακολούθησαν κι άλλα γεγονότα που της αναποδογύρισαν τελείως την ζωή ,ώσπου μια νύχτα θαυματουργικά μπήκε στην καρδιά της το αποτέλεσμα της θυσίας του Χριστού και ελευθερώθηκε από την ενοχή.Άρχισα η ανακαίνιση. Ήξερε ότι τα δύσκολα δεν τελειώνουν ποτέ ,αλλά ξαφνικά πίστεψε ότι όλα όσα μας συμβαίνουν είναι για την αναβάθμιση της ψυχής μας και όλα γίνονται για το καλό της.
Κατάλαβε ότι η χαρά είναι ανεξάρτητη από τους εξωτερικούς παράγοντες,και η αγάπη που εκείνη αμφισβητούσε ότι είχε, ήταν ακριβώς αυτή που είχε μέσα της.Να μπορείς να παρηγορείς και να συμπληρώνεις τις ελλείψεις του αδελφού,και να του λες δυο παρήγορα λόγια όταν πονάει ,έστω αν ξέρεις ότι από λάθος του πονάει.Αυτά μαζί με τις μελέτες που έκανε ,ήρθαν και έδεσαν και η γυναίκα ελευθερώθηκε και είναι έτοιμη να ζήσει μια καινούρια ζωή με την δύναμη του Ύψιστου Θεού ,και με την βοήθειά Του.
Κύριε σε ευχαριστώ και σε δοξάζω για τα έργα σου τα μεγαλειώδη.Η εν λόγω γυναίκα περιμένει πολλά ακόμα και είναι σίγουρη ότι ο Κύριος θα τα δώσει.

NΥΧΤΑ ΜΑΓΙΚΗ.

Παραμονή Χριστουγέννων.Το κέντρο της Αθήνας φωτισμένο και στολισμένο με το δέντρο και τα φώτα παντού ,με τα μαγαζάκια με τα γλυκόσπιτα και το καρουζέλ να γυρίζει, με παιδάκια ενθουσιασμένα από τις βόλτες έβγαζαν χαρούμενες φωνίτσες ,κρατώντας μπαλόνια ,και τους αγιοβασίληδες σε κάθε γωνιά να βγάζουν φωτογραφίες με τους μπόμπιρες,και τις μαμάδες να απολαμβάνουν την χαρά των μικρών πριγκίπων τους.
Η  Άννα καθισμένη σε έννα παγκάκι στην άκρη της πλατείας,κουκουλωμένη με μία σάρπα πάνω από το τριμμένο παλτό της ,παρακολουθούσε με μάτια βουρκωμένα ,
Η ζωή της άλλαξε από την μία μέρα στην άλλη.Έχασε την δουλειά της ,έχασε το σπίτι της που με κόπο και αγώνα είχε αποκτήσει ,και το κυριότερο ο πρώην άντρας της της πήρε το παιδί της ,γιατί εκρίθηκε ανεπαρκής για να το συντηρήσει.
Καθόταν και σκεπτόταν .Μέχρι την περσινή χρονιά ,με τα περιορισμένα της οικονομικά ,ήταν και εκείνη μαζί με το πλήθος και το παιδάκι της απολάμβανε και εκείνο ,ότι όλα τα παιδάκια αυτές τις ημέρες.
Δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα .Δεν ήξερε που θα κοιμόταν και αυτό το βράδυ ,δεν ήξερε που θα εύρισκε λεφτά να πάρει ,έστω και ένα κουλούρι.Καθώς καθόταν σκυμμένη και σκεφτική ,αισθάνθηκε μια παρουσία δίπλα της.Στην αρχή ,δεν έδωσε σημασία ,αλλά μετά γύρισε να δεί ποιός ήταν ο συγκάτοικος στο παγκάκι .Είδε ένα νέο παιδί ντυμένο με κουρέλια ,αδύνατο με τα μάτια βαθουλωμένα αλλα με ένα βλέμμα καθαρό που σε αγγιζε μέχρι την καρδιά.
Πρώτη του μίλησε εκείνη,¨<Τι κάνεις εδώ>Τίποτα της απάντησε κάθομαι.Περιμένω να περάσει η νύχτα ,και να σηκωθώ να πάω να βρώ κάνα μεροκάματο .Τι μεροκάματο δηλ.ίσα ίσα για να πάρω μια φρατζόλα ψωμί.Της Άννας σφίχτηκε η καρδιά.Περίμενε ,τουείπε ,και έφυγε τρέχοντας.
Πήγε στο απέναντι σουβλατζίδικο ,και ζήτησε ένα σουβλάκι με μια φέτα ψωμί ,με ανταλαγμα να πάει μέτά να τους καθαρίσει την κουζίνα.
Οι άνθρωποι που ήταν εκεί συγκινήθηκαν και της έδωσαν αυτό που ζήτησε χωρίς αντάλαγμα .αλλά βλέποντας την ανάγκη της της είπαν να πάει από την επόμενη να πιάσει δουλειά.Η Άννα μόνο που δεν τους φίλησε τα πόδια.Έφυγε τράχοντας να  βρεί το παληκάρι στο παγκάκι.
Ήταν εκεί ,την κοίταξε στα μάτια ,και η ΆΝΝΑ ΕΊΔΕ ΈΝΑ ΠΕΡΊΕΡΓΟ ΦΩς ΝΑ ΤΟΝ ΚΥΚΛΏΝΕΙ.Του έδωσε το σουβλάκι με το ψωμί ,και του είπε βρήκε δουλειά.Εκείνος την ευχαρίστησε και έφαγε με όρεξη το σουβλάκι Του.Πιστεύω της είπε ότι και εσύ είσαι νηστική.Να ξέρεις ότι από σήμερα δεν θα ξαναπεινάσεις δεν θα ξαναμείνεις χωρίς στέγη και το παιδί σου θα γυρίσει κοντά σου.Η Άννα έμεινε άναυδη .Εκείνη δεν του είχε πει τίποτα για την ζωή της.Κατάλαβε όμως ότι μια υπερφυσική δύναμη ήταν δίπλα της.Αν δεν ήταν ο ίδιος ο Χριστός ,ήταν κάποιος άγγελος.
Ο νέος την πήρε από το χέρι και την πήγε σε μια γειτονιά της Αθήνας .Εκεί σε κάποια πόρτα μια ταμπέλα έλεγε.Διατίθεται σπίτι δωρεάν σε οικογένεια, η μητέρα με παιδί .με την υποχρέωση να προσέχουν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι.
Κτύπησαν την πόρτα ,και μια κυρία ,πολύ ευγενική και τρυφερή τους υποδέχτηκε.Η Άννα είπε ότι ενδιαφερόταν ,με μόνη απαίτηση εκ μέρους της να μπορεί το βράδυ να πηγαίνει να δουλεύει στο σουβλατζίδικο για να βγάζει τα έξοδα του παιδιού της που ευελπιστούσε ότι θα το πάρει πίσω.Η Κυρία της είπε ότι δεν υπήρχε λόγος να δουλέψει το βράδυ γιατί θα είχε και μισθό.Όταν η Αννα  άκουσε το ποσόν έτριψε τα μάτια της.Γιατί τόσα ?ρώτησε.Γιατί το αξίζεις της απάντησε η Κυρία  και την πήγε να δεί το σπίτι της.
Με λίγα λόγια ,ήταν κάτι που ούτε το είχε ονειρευτεί.Ο νέος ετοιμάστηκε να φύγει ,αλλά τώρα είχε αλλάξει ολόκληρος.Έλαμπε όλος ,τα ρούχα του είχαν αλλάξει μορφή και τα μάτια του έλαμπαν.Μην φεύγεις του είπε η Άννα ,αλλά εκείνος της απάντησε ."Έχω και αλλού να πάω"Η Άννα έσκυψε του φίλησε τα πόδια,και τα μάτια της ήταν γεμάτα δάκρυα.
Και αν θέλετε να μάθετε την συνέχεια της ιστορίας ,η Άννα πήρε πίσω το παιδί της ,οι ηλικιωμένοι άνθρωποι την υιοθέτησαν και της άφησαν όλη την περιουσία τους.
Ας προσέχουμε λοιπόν ποιός είναι απέναντί μας .Μπορεί να βρεθούμε πρόσωπο με προσωπο  με τον Χριστό.Και στην ουσία πρέπει  κάθε άνθρωπο ανάγκηςκαι όχι μόνο να το αντιμετωπίζουμε σαν να έχουμε μπροστά μας Εκείνον .Θα είναι μεγάλη ευλογία.

EΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Σήμερα αισθάνθηκα την υποχρέωση και την έντονη επιθυμία να ευχαριστήσω τον Θεό ,που μαζί με όλα τα αγαθά με τα οποία με έχει προμηθεύσει μου έχει δώσει και δυό καλά παιδιά ,που είναι ότι καλλίτερο θα μπορούσε να επιθυμήσει μια μάνα.

Το καθένα με τον χαρακτήρα του,αισθάνεσαι ότι αυτά που έκανες για να τα μεγαλώσεις δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτό που τα παιδιά αυτά λειτουργούν στην ζωή τους σεβόμενα τους γονείς τους και προσπαθώντας, το καθένα με τον τρόπο του ,να το ανταποδώσουν.

Όμως η αλήθεια είναι ,ότι θέλω να ευχαριστήσω την κόρη μου,που αγωνίστηκε πολύ μέσα από δυσβάχτατες για τους ώμους της δυσκολίες να φτάσει σε ένα επίπεδο ,που πάντα ήταν μπροστά από μένα ,και στην ουσία εκείνη προσπαθούσε να με μεγαλώσει και να μου δείξει αυτό που είναι το σωστό ,αλλά με ντοκουμέντα .Μπήκε στο Χριστό πολύ αργότερα από εμένα ,αλλά η δική της διάννοια ήταν πολύ αναπτυγμένη ,και μέχρι τώρα μου κάνει ανελειπώς μαθήματα για το πως θα αλλάξω τις στρεβλές μου πεποιθήσεις.

Βέβαια ένα προηγμένο μυαλό βρίσκει πολλά εμπόδια για να μπορέσει να επιβληθεί για να ωφελήσει.Εδώ σε μένα που την παραδέχομαι και την ευχαριστώ που είναι κόρη μου και δοξάζω τον Θεό που μου την έδωσε,δυσκολεύεται να με διορθώσει ,γιατί μια ζωή στρεβλών πεποιθήσεων δεν είναι εύκολο να αλλάξει.

Πάντως την ευχαριστώ για την υπομονή της ,και της υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω.

Έχει δίκιο όταν μου λέει ότι δεν έχω καμιά δικαιολογία για το ότι δεν έκανα αυτά που θα μπορούσα να κάνω ,λόγων των χαρισμάτων που μου έδωσε ο Θεός.

Την ευχαριστώ που έχει την πίστη της ζέουσα ,δώρο Θεού βέβαια ,αλλά ο Κύριος την ευλόγησε με αυτό γιατί της άξιζε,και εγώ την καμαρώνω και της εύχομαι ,όλα τα όνειρά της να πραγματοποιηθούν με την δύναμη του Θεού και να δεί το παιδί της που είναι και αυτό ένα εκλεκτό πλάσμα να το φωτίσει ο Θεός και να το καλέσει στον δρόμο Του για να είναι ολοκληρωμένο.

Δοξασμένο να είναι το όνομά Σου Κύριε και Σωτήρα μας. 

Νοσταλγία.

Ένα από αυτά τα βράδυα παρακολούθησα στην τηλεόραση μια εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη.Ήταν μια περιήγηση στην Πόλη με επισκέψεις στους δρόμους της στον Β.οσπορο στα σχολεία της.Πήρε συνεντεύξεις από μαθητές της μεγάλης του γένους σχολής ,περιηγήθηκε τους χώρους του ,πήρε συνεντεύξεις από δύο ηλικιωμένες κυρίες ,Η μία ήταν ήδη 100 ετών,αλλά τα μάτια της ήταν λαμπερά το χαμόγελό της ακόμα γοητευτικό και οι κουβέντες της σωστές ,και με γνώση του τι έλεγε και του τι ήθελε να περάσει.Η όλη εκπομπή ήταν πολύ ευχάριστη ,αλλά δεν ήταν εκεί το θέμα.Από την ώρα που άρχισε η εκπομπή ,κάτι παράξενο συνεβη στον εσωτερικό μου κόσμο.Εννιωσα μια ακαταμάχητη νοσταλγία .Είχα την αίσθηση ότι ,μιλούσαν για την πατρίδα μου που είχα να την επισκευτώ χρόνια και μου ξύπνησαν αναμνήσεις από τους δρόμους της τις γειτονιές της ,από φίλους που ποτέ δεν τους έχω δεί,αλλά ζουν μέσα μου σαν εικόνες μισοσβησμένες από το πέρασμα του χρόνου.Μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια.Που είναι η γειτονιά μου αναρωτήθηκα.Στο Πέρα ,στα Πριγκηπόνησα στο Μπαλουκλί?

όλα αυτά που ήρθαν στο νου μου τι ήταν?Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μου δεν είχα και μεγάλη επιθυμία να επισκευτώ την Κωσταντινούπολη.ήταν από αυτά που έκαναν οι Τουρκοι κατά καιρούς και οι απειλές τους που εμπόδιζαν την καρδιά μου να σκεφτεί ,τις καλές μέρες που έζησαν παληά οι Έλληνες παρέα με τον Τουρκικό λαό ,με άριστες σχέσεις και πολύ αγάπη ,ήταν η ζωή μου ,που δεν μου επέτρεπε να κάνω όνειρα?Ποιός ξέρει ?Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτό που ξύπνησε μέσα μου δεν ήταν μεταφυσικό.Ο παππούς μου και η γιαγιά μου νησιώτες και οι δύο γνωρίστηκαν στην πόλη και εκεί παντρεύτηκαν και έκαναν οικογένεια.Τα 4 παιδιά τους γεννήθηκαν στην Πόλη .ένα από αυτά τα παιδιά ήταν ο πατέρας μου.Είχα μερικά ακούσματα ,όπως την ωραία ζωή που έκαναν και την πραγματική μόρφωση που πήραν στα σπουδαία σχολεία της Πόλης.όμως εγώ σαν παιδί δεν έκανα παρέα με τους μεγάλους .Τους φοβόμουν.Προτιμούσα τις φίλες μου η την μοναξιά μου.Επομένως αυτό που αιστάνθηκα δεν ήταν από τις μνήμες των διηγήσεων ,αλλά μάλλον μέσα στο d n a των κυττάρων μου ήταν αποθηκευμένες οι μνήμες του πατέρα μου .Μεγάλο πράγμα η κληρονομικότητα.Αλήθεια σας λέω πέρασα ένα βράδυ που με στοίχειωσε.Θα ήθελα να πάω ,αλλά θα βρώ το σπίτι μου? θα βρω τους φίλους μου? θα ζήσω έτσι όπως δημιουργήθηκε στο νου μου και στην καρδιά μου ένα ανύποπτο βράδυ μέσα από μια εκπομπή???????????