ΠΡΟΧΩΡΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ.

Όλοι προχωρούν .Με τον ένα η τον άλλο τρόπο.Αλλάζουν πορεία όταν δουν ότι ο δρόμος δεν οδηγεί κάπου που να έχει και λίγο φως.Αλλά και εκείνη, αυτό νόμιζε ότι έκανε.Όμως ο τρόπος της ζωής της έκανε τον δρόμο μονόδρομο.Δεν έφταιγε απόλυτα,αλλά θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει και κάποια παράκαμψη που θα διευκόλυνε λίγο τα πράγματα. Πιστεύω ότι δεν θάλλαζε τίποτε, θα διευκόλυνε όμως την ζωή της. Από την μια μεριά ένα πείσμα και μια αντίδραση στην χαλαρότητα των ανθρώπων,και στο ωχ αδερφέ!!!!<<Τι άλλο μπορω να κάνω>>και από την άλλη ένας εγωισμός που ξεκίνησε προτού ακόμα μάθει και την έννοια της λέξης και ο φόβος της επίπληξης και της τιμωρίας ,πιστεύω ότι την έκαναν να είναι πάντα άμεμπτη.ΑΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ και δη για ένα παιδί.
Και καλά το παιδί φοβαται κα κάνει ότι του λένε.Ο ενήλικος δεν μπορεί να καταλάβει που πρέπει να υπακουσει και που πρέπει να πάρει πρωτοβουλία και να υποστει τις συνεπειες?Αυτά δεν γίνονται.Δεν μπορείς να εχεις και την πιττα σωστή΄και το σκύλο χορτάτο.Έτσι κραττάς την πίττα και αφήνεις τον σκυλο να ψοφήσει από την πείνα.
Δεν μπορώ να πω ,της έτυχαν πολλά και δυσκολα,είχε όμως τα μέσα να τα μοιραστεί.ΟΧΙ!!!!!!!!!!!ΔΙΚΗ ΤΗΣ Η ΕΥΘΥΝΗ .Και των άλλων το βόλεμα.Σιγά σιγά οι καταστασεις την ωδήγησαν στην κατάθλιψη πολλές φορές, αλλά με βοήθεια την ξεπερνούσε και συνέχιζε.Πολλές οι ευκαιρίες να περάσει καλά,αλλά στην ουσία και αυτό γινόταν ένα καθήκον .Δεν μπορούσε να το ευχαριστηθεί,γιατί ο νους της ήταν στις υποχρεώσεις.
ΑΡΡΩΣΤΙΑ. Της άρεσε αυτό?Κάποιος θα πει ότι της άρεσε!!!!!!!!Δεν το πιστεύω όμως.Απλά ήθελε να περνάει καλά όταν όλοι θα περνούσαν καλά.Αλλά δεν νομίζω ότι υπήρχε κάποιο δείγμα ότι οι άλλοι υπέφεραν.ΌΧΙ.Θα είμαι κατηγορηματική.Μπορεί να μην έφταιγε,αλλά κάποια βλάβη στην ψυχή η στο μυαλό.Το συζητήσαμε πολλές φορές ,προσπάθησα να την δικαιολογήσω ,γιατί έβλεπα την στάση της προς όλους.Προσφορά ενδιαφέρον, αγάπη,Εκείνη όμως δεν έβρισκε δικαιολογία για τον εαυτό της.ΌΛΑ ΤΗΣ  ΕΊΧΑΝ ΠΡΟΣΦΕΡΘΕΊ !!!!!κατά την γνώμη της,εκείνη δεν μπορούσε να παρει τίποτα αν δεν ήταν σίγουρη ότι το άξιζε.ΕΓΩΙΣΜΌΣ?????????μάλλον αυτό.
Και η ζωή προχωρούσε.Η ελπίδα εκανε μια δειλή εμφάνιση σε κάποιες πιο υποφερτές ημέρες.Και μετά κάποιο δυσκολότερο εχόταν και την δυέλυε.Και περισσότερο γιατί δεν μπορουσε να φερθεί συμφωνα με την βαθύτερη επιθυμία της.Να φανει δυνατή ,να μην εκστομίσει σκληρά λόγια που έφερναν αντίδραση και καταπόνηση στον εαυτό της και υσαρεσκεια στον άλλο,που δεν έιχε την ευαισθησία την πρέπουσα να καταλάβει..
Τότε έσπαγε το κεφάλι της να βρει λύση να δώσει στον εαυτό της μια ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή.Και πως θα μπορούσε να υπάρξει καλυτερη ζωή για εκείνη,ότανήταν αμετακίνητη στις αρχές της,πως θα απαλασσόταν από τα δύσκολα όταν κανέναν δεν εμπιτευόταν να ώσει ένα μέρος σε κάποιον άλλον?Ηταν απο την καλή της προαίρεση η μήπως πάλι από τον φόβο που της προκαλούσαν οι άλλοι όταν προσπθούσε να αντιδράσει?

Το χειρότερο επάνω της ήταν ,ότι ενώ εκείνη μεγάλωνε ,φθειρόταν γερνούσε σωματικά, ο εσωτερκός της κόσμος παρέμενε ακόμα ένα παιδί με επιθυμίες παιδικές και με αντιράσεις εφηβικές. Με λίγα λόγια παράταιρη και ξένη σε ένα κόσμο που γερνούσε και το μόνο που επιζητουσε ήταν η βολή του και ότι τον ΄εκανε να αισθανεται καλλίτερα.
Και ποος θα μπορούσε να τους αδικήσει?Αυτό δεν είναι το ζητούμενο?Τι της συνέβαινε λοιπόν?Να ήταν η αρχή της τρέλα?Η η κατάθλιψη που την γνώρισε πολύ καλά από πολλά χρόνια πριν?

Βέβαια θα έπρεπε να αναφερθεί στα γεγονότα, Αλλά ΄ούτε αυτό μπορούσε να κάνει.Είναι ο τρόπος που θα τα διηγηθείς για να γειρει η ζυγαριά πρός όφελος η προς ζημία. Όμως ούτε αυτό το εκανε.Ήταν πολύ πιο εύκολο να φορτωθεί όλα τα αποτελέσματα παραδεχόμενη δική της υπαιτιότητα.

Και που είναι λοπόν η λύη?Ο Θεός.!!!!!!Η πίστη της της ήταν στν χάρη Του.Αλλά ούτε ζητούσε ,ούτε παραπονιόταν.Πίτευε ότι Εκείνος ξέρει τι κάνει. Ούτε αυτό όμως στέκει.Μας έδωσε νου να διαχειρητούμε τις καταστασεις.ΛΟΙΠΟΝ?ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΚΛΥΜΠΑ.Και όταν τα κύμματα σε σκεπάσουν,ίσως τότε σε σκεπάσει  η χάρη Του.

                                    2 48 πμ.

Αυπνη χωρίς καμιά ένδυξη ότι απόψε θα κοιμηθεί,προσπαθεί να κάνει κάτι να περάει η ώρα.
Αλλά και πως να κοιμηθεί,αφού κοιμ΄θηκε το πρωί 3 ώρες και το απόγευμα άλλες τόσες.
Εχαν έρθει από το νοσοκομεό.'Ολ την νύχτα την είχε βγάλει άυπνη σε μια πολυθρόνα.Είχε αναγκη να κοιμηθεί.Κοιμήθηκε,γλύτωσε αρκετα τσιγάρα,αλλά τώρα αναπληρώνει τον χαμένο χρόνο.Γράφει ότι αηδίες τις έρθουν στο μυαλό,καπνίζει,ακούει και κάποο βιβλίο εναλαγή στα ενδιαφέροντα. Πως τα καταφερε έτσι.Ποιος την έκανε έτσι?Εκείνη που καμάρωνε ότι ποτέ δεν έκανε κάτι που θα στεναχωρούσε τους άλλους,που είχε τον πατερα πρότυπο και δεν ήθελε ποτε να παραβεί τις εντολές του?όχι ότι κακοπ΄ρασε μαζί του ,γιατι αυτά που ζητούσε ο πατερας δεν ήταν και τόσο απαγορευτικά.Απλά η ζωή της συνεχίστηκε με αυτό τον τρόπο και στον άντρα της και στα πιδια της και σε όσους την περιεβαλαν.Και ήταν πολλοί διατεθιμένοι να την προστατέψουν.

Η προτασία υτή όμως δεν ήταν και τόο ανώδυνη και το τίμημα δεν ήταν και μικρό.όμω τα νειάτα αντέχουν και εκείνη είχε γυμνατεί σε προσφορές καιαντιπροσφορές.Τώρα όμως πλέπν προσφορές δεν υπάρχουνΚανείς δεν έχει περίσευμα.Και αν έχει κάτι να δώσει δεν είναι εκείνο που σου χρειάζεται.Υποχρεώνεσαι και ευχαριστείς για κάτι που το έχεις ακριβοπληρώσει.Αλλ΄αυτο της λέει ο έσω της κόσμος.
Μπορεί να μην είναι από τον ΥΠΕΟΧΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ,αλλά από λόγους ευγενείας και για ν μην στεναχωρήσει κανένα  η για να μην χαλάσει το image της.Τι να πω?Βοήθειά της!!!!!!!!!!!!!

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΓΚΡΙΝΑΣ.

Πολλες φορές αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που με κάνει να ειμαι μακρυά απο κριτικές ενημερώσεις σχόλια,  διαμάχες,να συμβιβάζομαι με καταστασεις που δεν αντέχω που ίσως με μια καλλίτερη τακτική να μην χρειαζόταν να υπομένω άδικα, αυτά που φαίνονται να με αδικούν άνθρωποι η συνθήκες .
ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΊΠΕΙ ΤΊΠΟΤΑ .Ο Κύριος με προίκησε πλουσιοπάροχα.Όχι ότι δεν το έχω ψάξει !!!!
Το έψαξα και είχα την απάντηση ,αλλά αυτά δεν ισχύουν πια εδώ και πολλα χρόνια.Τι θέλω?Τελειότητα?Θεός δεν είμαι και ειναι και βλάσφημο να θέλω να τα κάνω όλα σωστα΄.Δεν λέω ότι δεν έχω περάσει επώδυνες καταστάσεις αλλά αυτές τις δέχτηκα και έκανα τίμια το καλλίτερο.Τι είναι? ένας μεγάλος εγωισμός ?Γιατί σ'εμένα?Εδώ οι ίδιοι οι παθόντες το περνάνε και ζούνε κανονικά χωρίς κατάθλιψη και χωρίς παράπονα.Ίσως γιατί ήμουν κοντά τους ,πολύ κοντά τους,και είναι αλήθεια. Γιατί παίρνω εγώ όλο το βάρος.Και δεν μιλάω για τις διεκπεραιώσεις και την κόπωση,που υπήρξε,αλλά το βάρος της ψυχής που δεν με άφησε να ζήσω ανάλογα με τις παροχές στην ζωή μου.
Υπάρχει ένας χαρακτήρας κομπλεξικός που το έκρυβα παρα πολυ καλά, αλλά δεν είμαι πια  έτσι αλλά ακόμα δεν μπορώ να αιστανθώ ότι αξίζω ,όσο αξίζω.Όχι περισσότερο  ούτε και λιγότερο.

Αυτά μου τα κατέθεσε. πολλές φορές ,και εγώ την εκύτταζα έκπληκτη,η εγώ δεν μπορουσα να κρίνω αν ήταν τελείως κομπλεξική η  σαλεμμένη.Καταλάβαινα πολλά από αυτά που έλεγε γιατι οι περισσότερες από εμάς περνάμε παρόμοια..οταν αρρώστησε ο άντρας της έπαψε να βλέπει φίλες να βγαίνει να κάνει μια βόλτα ,να πάει στο κομωτήριο να φτιάξει τα μαλλια της,Ειχε ακόμα αντοχές ,ακόμα και στο νοσοκομείο έμενε μέρα νύχτα και κοιμόταν πάνω σε δυο καράκλες.Το πρωί στις 6 ήταν όρθια να τον περιποιηθεί να τον ενθαρρύνει και να του δώσει την ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά.
Το έκανε γιατί έτσι το αισθανόταν.Δεν εμπιστευόταν κανένα ότι θα έκανε αυτό που χρειαζόταν.

Ήταν αγάπη ,ήταν φόβος ήταν επίδειξη αγάπης η αυτοθυσίας?Δεν ξέρωΟΎΤΕ ΕΚΕΊΝΗ ΤΟ ΞΈΡΕΙ.
Εκείνο που πίστευε ήταν ότι θα περνούσαν όλα ,και είχε την ελπίδα ότι θα συνέχιζε την ζωή της κανονικά.Αγαπούσε την ζωή,και περίμενε ότι κάποτε θα ζούσε την ζωή που πίστευε ότι αξίζει κάθε άνθρωπος.Όμως τα πράγματα χειροτέρευαν από μήνα σε μήνα ,απο χρόνο ε χρόνο ,ώσπου ήρθε και η άννοια.Σιγά και σταθερά μέχρι που έφτασε σε σημείο που δεν μπορούσε να συννενοηθεί και δεν θυμόταν τίποτα .Όμως δεν το καταλάβαινε και η επιμονή του επάνω σ'αυτά που πίστευε ήταν κάτι το τρομερό.
Όμως δεν το χειρίστηκε καλά.Καθόλου καλά.Αντί να συμφωνήσει πάνω σε ανώδυνα πράγματα,αφού σε λίγο θα το ξεχνούσε επέμαινε να του δείξει το σωστό. Λάθη πολλά λάθη .Αγνοια τελεια άγνοια.
Απιστία πολλή απιστία.
Ας άφηνε μερικά πράγματα στον Θεό.Εκείνος θα τα βόλευε καλλίτερα.

ΜΙΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΓΥΝΑΙΚΑ.

Καθισμένη στον καναπε με τον υπολογιστή ακουμπισμένο στα πόδια ,βρήκα πάλι το κουράγιο να γράψω κάτι.Ο άνθρωπος είναι περίεργο ον.Και ίσως όχι όλοι οι άνθρωποι.Είναι άνθρωποι που έχουν μια ορισμένη πορεία χαραγμένη στην ζωή τους που την ακολουθούν ,κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη.Είναι άλλοι που δεν μπορούν να ακολουθήσουν την επιλεγμένη πορεία ,έστω κι αν αυτό που θα τους σταματήσει είναι ένα ανευ σημασίας εμπόδιο.
Η συγκεκριμμένη γυναίκα, που εδώ που τα λέμε δεν έγινε ποτέ γυναίκα με την έννοια που τις δίνεται,δηλαδή να ελίσσεται να παίρνει αυτά που έχει ανάγκη,να επιβάλλει την γνώμη της ,όταν είναι σίγουρη γιαυτήν,χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε μέσον, όχι άνομο ,αλλά με μαεστρία και υποκριτική, για να φτάσει εκεί που βλέπει την επιτυχία του σκοπού της.Και  επαναλαμβάνω ,αυτός ο σκοπός, αφορά στην ευτυχία και την αποκατάταση της οικογένειας ,καθώς και η τήρηση αρχών πειθαρχείας σεβασμού ,αλληλεγγύης προς τρίτους, και .οτι έχει διδάξει ο ΧΡΙΣΤΟΣ.

Αφού πέρασε μέσα από λούκια και ατραπούς, κουρασμένη και απογοητευμένη,από τις εξελίξεις των πραγμάτων,έπαψε να έχει και ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει για εκείνη.ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΉΘΕΛΕ?Μια ζωή κατανόησηης, συγχωρητηκότητας ,μια οικογένεια ενωμένη και όλοι μαζί να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα του καθενός τα προσωπικά,και τα ομαδικά, μια τρυφερότητα χωρίς υπερβολές που να δείχνει χωρίς λόγια και πομπώδεις εκδηλώσεις το ενδιαφέρον,μια ζωή πιο ομαλή, που να μην παίρνει όλο το βάρος επάνω της, και να πελαγώνει,να προσπαθεί να κρύψει τον φόβο της και τον τρόμο της ,προσπαθώντας να δείξει ότι όλα είναι καλά,και την παρουσία του Θεού ,που πότε πότε έκανε την εμφάνιση Του και παρηγοριόταν για λίγο ,και μετά πάλι ο φόβος και ο αγώνας ο μοναχικός, με την κούραση την δυσθυμία και την κατάθλιψη.
Δεν την λυπάμαι ,ούτε ποτέ την λυπήθηκα ,την άφησα να χτυπιέται σαν το χταπόδι, ώσπου να μαλακώσει. Αυτή όμως δεν μαλάκωσε .Εκεί στον δρόμο τον δικό της και με την βεβαιότητα ότι κάποτε κάτι θα γίνει και τα πράγματα θα αλλάξουν.
Τα χρόνια πέρασαν το κοριτσάκι έγινε γυναίκα νέα ,μεσήλιξ,γρια. Και ακόμα παλεύει για τα ίδια και χειρότερα,αλλά τώρα δεν έχει και σωματικές δυνάμεις.Κάθεται και σκέπτεται τι έφταιξε.Σίγουρα κάτι έφταιξε. Αυτό δεν θα της το καταλογίσω ,άλλοι έπρεπε να το έχουν καταλάβει όσο υπήρχε καιρός.

Πάντα βρισκόταν κοντά σε όποιον είχε ανάγκη,και με μαγικό τρόπο κατασάλάγιαζε τις ανησυχίες τους.Ήταν ικανοποιημένη μετά από κάθε τέτοια δραστηριότητα αλλά   δεν είμαι σίγουρη αν το έκανε για τον εαυτό  της η για τον διπλανό της.Πιστεύω ότι αισθανόταν ότι έτσι θα αποκόμιζε αγάπη για πάρτι της.Της είχε λείψει η αγάπη?Όχι δεν το πιστεύωΤα είχε όλα αλλά εκείνη αισθανόταν ότι την θεωρούσαν λίγη,πράγμα που δεν συνέβαινε απ'ότι κατάλαβα.Ήταν δικό της ελλειμα αυτοπεποίθησης και μιας λανθασμένης αντιμετώπισης των συμπεριφορών των δικών της.
Μαζί με τις διάφορες απαγορεύσεις της εποχής και την έλλειψη εξ ανάγκης, να αναλάβει πρωτοβουλίες για την ζωή της, έπεσε στην πεπατημένη.Την επιθυμία των γονιών,τον γάμο και την οικογένεια.

                                                ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.