ΣΥΓΝΩΜΗΝ.

Θα ήθελα να ζητήσω μια συγνώμην από τους φίλους που με στεναχώρησαν με τον ένα η τον άλλο τρόπο.Βέβαια από την αρχή έπρεπε να μην δέχομαι αιτήματα φιλίας από ανθρώπους που δεν ήξερα.Αλλά νόμιζα ότι αυτά τα αιτήματα τα ενοούσαν .Δεν ήξερα ότι γίνονταν για να πολλα πλασιαστούν οι φίλοι.Κατά τον ίδιο τρόπο ,παρ' όλη την πείρα της ηλικίας,νόμιζα ότι κινούμεθα στο ίδιο μήκος κύματος.

Φυσικά΄αυτό και τα παιδάκια το ξέρουν αλλά εγώ νόμιζα ότι οι άνθρωποι δεν χρειάζονται τίποτα άλλο από το να τους εμπστευτείς και να του δείξεις τις προθέσεις σου ,για να φερθούν ανάλογα.

Αλλά δεν έβαλα τον παράγοντα παιδείας οικογένειας εμπειριών και απογοητεύσεων από επικοινωνίες.Αλλά και παρ' όλα ταύτα ήμουν έτοιμη να κάνω ότι χρειαζόταν ο καθένας αρκεί να το μπορούσα.

Ζητώ λοιπόν συγνώμην από αυτούς που δεν τους κατάλαβα.Δεν διέγραψα βέβαια κανένα γιατί δεν αισθανόμουν ότι αυτό χαρακτηρίζει μια χριστιανή.

Για τους φίλους που με κατάλαβαν και στάθηκαν δίπλα μου ένα θερμό ευχαριστώ.Φυσικά δεν θα αναφέρω ονόματα γιατί ούτε αυτί είναι πρέπον.

Εν κατακλείδι σας ευχριστώ όλους γιατί με τον τρόπο του ο καθένας μου έδωσαν κάτι που εγώ δεν πίστευα ότι υπάρχει.

                                Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους ανεξαιρέτως.

ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΙ ΠΑΛΙ.'

Ηρθε επιτέλους η άνοιξη.Μπορεί ακόμα να μην είναι σταθερή αλλά για μένα η ελπίδα ότι ήρθε έδωσε το μήνυμα από τα μπουμπούκια που γέμισαν τις νερατζιές κάτω από το μπαλκόνι μου.ήταν ακόμα χειμωνιάτικες ημέρες ,αλλά εγώ είχα τις ενδείξεις, και άρχισα να αφήνω το βράδυ το παράθυρο ανοιχτό και δειλά δειλά καθώς τα μπουμπούκια άνοιγαν,το δωμάτιο πλυμμυριζε από την ευωδιά.Ο χεμωνιάτικος καιρός κράτησε αρκετά και ξαφνικά από τα χοντρά ρούχα εν μιά νυκτί βάλαμε τα καλοκαιρινά και αρκετοί τυχεροί πήγαν και στην θάλασσα.
Το ωραιότερο στοιχείο του καλοκαιριού είναι η θάλσσ κι το κολύμπι.Ξαναθυμάμαι τις ημέρες που η θάλασσα μοσχοβολούσε στην γειτονειά μου και μου έσπαγε τα ρουθούνια.Με καλούσε να πέσ στα γαλανά νερά της και να μεθύσω από την αλμύρα και την δροσιά του νερού.Όταν δεν μπορούσα νΑ κολυμπήσω τα μάτια μου γέμιζαν δδκρυα και  αναρωτιόμουν γιατί δεν έπρεπε.ήταν νωρίς ακόμα!!!!!ήταν κρύο το νερό!!!!!!!!!! δεν ειχαμε φάει ακόμα πεπόνι.!!!!!!!1
Βέβαια αυτά κάποτε τέλειωσανκαι την χάρηκα μεχρι το τελευτίο κύτταρο του σώματός μου.
Μετά ήρθαν τα παιδιά.Και τότε την χαιρόμουν .Άλλωστε την είχαν νάγκη τα παιδιά.Εγώ που ήμουν λευκή στο δέρμα έπαιρνα ένα μελί χρώμα και το σώμα μου μύριζε θάλασσα και υγεία.
Τα χρόνια όμως πέρασαν ,αλλά το κολύμπι κολύμπι με τα μακροβούτια τις βουτιές και το κολύμπι το ελεύθερο που κανείς δεν μπορούσε να με ξεπερσει στην τχύτητα.΄ήρθε όμως και η ώρα που τέλειωσε και αυτή η χαρά από δική μου πρωτοβουλια και ένα ακόμη στοιχείο χαράς έφυγε από την ζωή μου.Τι να κάνουμε .Ας κάνουμε ότι μας επιτρέπει ο Θεός την ώρα την κατάλληη γιατί οι ευκαιρίες για να χαρείς είναι πολύ λίγες στην ζωή,