Εφυγες κι εμεινα μονη.

Ενας χρονος περασε και σημερα καταλαβα σε βαθος αυτο που εγινε στην ζωη μου.Δεν ξερω απο πια αφορμη, συναιστανθηκα την απολυτη μοναξια μου. Μηπως γιατί μου ειπαν οτι τωρα πια θα φυγεις απο το σπιτι? Ησουν ολον αυτον τον δυσκολο χρονο ,που ζουσα με παρωπιδες, διπλα μου στό κτεββατι. Ουτε για ενα βραδυ δεν εφυγες από δίπλα μμμου. Ζουσα σ ενα κόσμο,και προσπαθουσα να πεισω τον εαυτό μου οτι ζω.
Εβγαινα εξω εκανα τις δουλειές μου, πηγαινα σε μια καφετερια κοντινη, που υποτιθεται οτι με αγαπουσαν ολοι και με φροντιζαν.
Εγω με το tablet εγραφα ιστοριες δηθεν οτι κατι κσνω, εβλεπα καμια φιλη ποτε πότε, συμπαραστεκόμουν οπου μπορούσα.

Και ηρθε αυτη η ημερα του ετησιου μνημοσυνου, ημερα που την φοβομουν πολυ.Δυο μερες πριν ημουν χαλια κοιμομουν συνεχεια, Οταν σηκονωμουν δεν με κρατουσαν τα ποδια μου. Σημερα σηκωθηκα καλουτσικα ευτυχως. Εκανα το καθηκον μου όσο μπορούσα καλλιτερα ,και αφου τελειωσαν ολα και εμεινα μονη μου, συνειδητοποίησα  οτι ειμαι ενα παρατημενο μωρό, που σπαραζει γιατι εχασε την φροντιδσ και την στοργή. Οτι ειμαι μοναχη, ειμαι 80 χρονων δεν εχω κανενα πλαι μου, οχι οτι δεν υπαρχουν ανθρωποι που με αγαπουν, αλλα αυτο το ετερο ημισυ εφυγε για παντσ. Μισος ανθρωπος πως να επιβιώσει?

Ο Πετρακης μου ηταν παντα διπλα μου. Μπορει να μην ηταν ο τελειος ανθρωπος οπως ολοι μας αλλα για μενα ηταν ο τελειος συντροφος. Δεν με πιεσε ποτε, δεν μου αρνηθηκε οποιαδηποτε επιθυμία μου, αρκει να μπορουσα να την βγαλω περα. Με κοιτταζε μεσα στα ματια, και μεχρι το τελος , οταν ακομα μπορουσε να εκφραζεται , μουλεγε οτι ημουν η τελεια συζυγος η τελεια μητερα η πιο ομορφη η πιο εξυπνη και ημουν το κοριτσακι του.

Αραγε γιατι αργα καταλαβαινουμε τι εχουμε πλαι μας, γιατί δεν φωτιζομαστε να ζησουμε τα καλα που μας δινει ο Θεος και στεκομαστε στσ δυσκολα.Γιατι 
δεν φωτιζομαστε οταν εχουμε ακομα καιρο?  γιατι μας παιρνει σβαρνα ο πονηρος, Βεβαια τα δυσολα που ζησαμε για πολλα χρονια μπορει να δικαιολογουν την σπελπισια και την θλιψη, αλλα γιατι και οταν υπηρχαν οι καλες ημερες δεν μπορουσα εγω προσωπικα να χαρώ. Γιατι να φοβσμαι τοσο.
Ακομα δεν μπορω να δωσω απαντηση. Το μονο που ξερω ειναι οτι ημουν τυχερη  που αυτος ο αντρας( απο παιδι) με αγαπησε.

Νασαι καλά εκεί που εισαι και λεγε στον Κυριο καμια κουβέντα για μας.
Αν θελεις να ελευθερωθεις φυγε απο το σπίτι εγω παντα θα σε σκεπτομαι με αγαπη.Αλλωστε καποια στιγμή αν θελει ο Κυριος θα ξαναβρεθουμε για παντα ελευθερωμενοι απο φοβους δυσκολα  και θλίψεις.Δεν σου λεω αντιο .Σου λεω .Καλη ανταμωση.