Η ζωη μου φατσα φορα

Πρόλογος

Για πρωτη φορά στην ζωη μου, θα προσπαθησω, να γράψω ολες τις αλήθειες της ζωης μου, κινδυνευοντας να κατακριθώ και να χασω την εικονα που οι άλλοι εχουν δημιουργησει για μενα. Σε καμια περιπτωση εγω εχω σχέση με αυτη την εικονα και οι δυσκολίες στην ζωή μου, διαρκουν στο διηνεκες.

Γεννηθηκα μεσα στον πόλεμο. Εζησα την κατοχή ως μικρο παιδακι. Ανεχεια αλλα οχι δυστυχία. Δεν εχω καμια δυσαρεστη αναμνηση απο εκεινα τα χρονια. Μετα απο διαφορες μετακομήσεις, βρεθηκαμε στον Πειραιά στην Φρεαττύδα. Το μερος που λατρέψα και ακομα λατρευω. Ζησαμε στον δευτερο οροφο ενος καταπληκτικού νεοκλασικου κτηριου, σε ενα μερος που παλιοτερα κατεβαιναν οι Αθηναιοι  για τις θερινες διακοπες τους.

Μπροστα του ηταν η θάλασσα, ενα ομορφο λιμανακι, που οι ψαραδες κατεληγαν για να αδειασουν την σοδειά τους, και να στεγνωσουν τα διχτυα τους. Μεσα στον υπνο μου τους ακουγα να τα απλωνουν με ρυθμο. Ενα δύο τρία οοοπ. Και παλι απο την αρχη.

Σε αυτό το σπίτι ζησαμε η δικη μου οικογενεια, γονείς με τρια παιδιά, και η αδελφη του πατερα μου με δυο παιδια και την γιαγια. Ο αντρας της θειας μου και πνευματικής μου μητερας,ε ιχε σποκλειστει στην Αμερικη, λογω του πολεμου. Οι γονεις μας και των δυο οικογενειών, εκαναν τα παντα για να συντηρησουν 5 παιδια. Το μικροτερο ημουν εγω και το πιο ανωδυνο. Αυτο λενε οι διηγήσεις των μεγαλων.

Σε αυτο το σπίτι εκανα την πρωτη μου φιλη. Μετα την κατοχη  ηρθαν να μεινουν στον τριτο οροφο, οι ιδιοκτητες του σπιτιου που μεχρι τοτε ηταν επιταγμενο απο τους γερμανους, Έχω γραψει για αυτη την φιλια. Το κοριτσακι ηταν συνομηλικο μου και ειμαστε τοτε τριων χρονων. Η γνωριμια μας ηταν επισοδειακή και εχω αναφερει το γεγονός. Γιναμε κολητες και καναμε αρκετες παιδικες σκανταλιες  που επιμελως τις καλυπταμε.

Στο ισογειο ζουσε τότε η αλλη αδελφή του πατερα μου, η μικροτερη με τον αντρα της. Στην οικογενεια του πατερα μου υπηρξε αλλο ενα αγορι που σε ηλικια 24 ετων, ήταν πιλοτος και εφυγε απο αεροπορικο δυστυχημα.

Ήταν μια τραγωδια για την οικογενεια. Δεν ξερω που ακριβως ζουσαν τοτε. Το παληκαρι αυτό ηταν ηδη  παντρεμενο και ειχε μια κορουλα 6 μηνων.

Η ιστορια της οικογενειας του πατερα μου

Η οικογενεια του παππου μου, ηταν απο τα μεγαλυτερα ονοματα του νησιου Λεσβου. Μαλιστα καποιος προγονος του υπαρχει ακομα στο Libro d oro. Ο μυθος λεει οτι  ο προπαππους του πατέρα μου ηταν αδελφος το δογη της Βενετίας. ΑΣΧΕΤΟΝ!

Το σπιτι το πατρικο ηταν απο τους πυργους που συνηθείζονταν τότε στην Μυτιλήνη.

Ειχε κάτω τα κελάρια με τις προμήθειες και άλλους δυο ορόφους σε ένα κτήμα 3 στρεμμάτων. Όμως η κτηματική τους περιουσία ήταν αμύθητης αξίας. Αυτό το σπίτι το γνώρισα και εγώ, έζησα εκεί ένα καλοκαίρι. Όταν πια ήταν στην κατιούσα.

Έζησα και όμορφα γιατί έκανα φίλες που σ εμένα ήταν κάτι το απαραίτητο αλλά έζησα και νύχτες θρίλερ. Ένα βράδυ που είχα διάρροια αναγκάστηκα να ανέβω και να κατέβω 5-6 φορές μέσα στα σκοτάδια να περάσω μπροστά από το σπίτι να στρίψω αριστερά και να βρώ την τουαλέττα (που λέει ο λόγος) που την αποτελούσαν 2 ξυλα σε απόσταση το ένα απο το άλλο και εκεί καθόσουν μετά φόβου Θεού. Αν λίγο κουνούσες τα ξύλα μπορεί να έπεφτες στον βόθρο.

Ήμουν μόνη μου. Η μητέρα μου ούτε πήρε είδηση. Από πολύ μικρό παιδί δοκίμαζα τις δυνατότητες μου να απαλαγώ πο τον φόβο. Ποιον φόβο ομως?

Τον φόβο που θεωρούσα  ανόητο. Απο τον φόβο που αν τον ομολογούσα θα με περιγελούσαν. Τον φόβο που καταλάβαινα οτι δεν ήταν κάτι στ αλήθεια φοβηστικό. Αυτός ηταν ο φόβος του σκοταδιού. Σαν παιδί εξασκούσα τον εαυτό μου. Και να σας πω πως: 

Οταν η νεωτερη αδελφη του πατερα μου εφυγε σπό το ισογειο που προειπα, η δικη μου οικογενεια  μετακομισε στο κατω σπιτι για να εχουν ολοι μεγαλυτερη ευχερεια χωρου. Ηταν ενα ανετο σπιτι για τα τοτε δεδόμενα, ειχε 4 δωματια. Τρια ηταν στην πρόσοψη και το τεταρτο ηταν σχεδον σκοτεινο, γιατι το σπιτι ηταν πανω σε βραχια. Το σκοτεινο δωματιο του ισογειου για να παει στην αυλη, περναγε σπο ενα βραχο. Αυτος υπηρχε εως οτου το σπιτι γκρεμιστηκε. Σ αυτο το σημειο ηταν κατασκοτεινα για πολλά χρονια.

Εφτανες λοιπον στα σκοτάδια και επρεπε να κανεις καποια βηματα, για να ανοίξεις την πορτα της αυλης και να πεις "Ειδομεν το φως το αληθινο". Μετα καμια δεκαρια σκαλοπατια εφτανες στον Παραδεισο, για την παιδική μου φαντασία. (Αργοτερα θα μιλησω γιαυτον τον Παραδεισο )

Όμως εγώ αυτη την αναβαση την εκανα νυχτα. Ηταν μαυρη μαυριλα πλακωσε μαυρη σαν καλιακουδα! Μια δυό τρεις πεντε δεκα, του πηρα τον αερα του σκοταδιου. Δεν ξερω πως εγώ ενα μικρό παιδί χωρις κανενα ιδιαιτερο λόγο εβαζα τον εαυτό μου σε μια τετοια δοκιμασια. Λες και ηταν κατι μεταφυσικό και προετοιμαζα για κατι δυσκολο τον εαυτό μου. Κανεις δεν ηξερε για  αυτες μου τις πρωτοβουλίες.

Όντως αυτά τα παιδικά γυμνασια μου χρειαστηκαν αργότερα, οταν το σκοταδι με κυκλωνε, δεν εβλεπα πουθενά φως και επρεπε μεσα στα σκοτάδια να βαδίσω και να περιμενω την αγια χαρη, να με βγαλει για λιγο, να βρω την κατευθυνση, και παλι τα ιδια. Δεν επαψα ποτέ να ψαχνω για φως. Φως που να με πλημμυρισει και να μην ξανασκοτεινιασει ποτέ. Ομως καταλαβα οτι αυτες οι εναλαγες θα με κυνηγούσαν μεχρις οτου ερθει ο Κυριος.

Η ασκηση στην ζωη μου, ηταν το καθημερινο μου φαγητο. Ωσπου εμαθα να ζω ετσι και να γυμναζομαι και να ετοιμαζομαι για τα πιο δυσκολα.

Το θεωρούσα ώς ενα σημείο, φυσιολογικο.Τα αδελφια με παιδευαν με την προτροπη να παιξουμε. Με εκαναν αεροπλανακι στα πόδια τους και στο τελος κατεληγα και δαρμενη."Μαμά μου", φωναζα , "με δερνουν". Και η απαντηση: "Καλα να παθεις αφου παιζεις με αγορια".

Μαθημα πρωτο. Με αγόρια δεν παιζουμε, εστω κι αν ειναι τ αδελφια μας. Και καθε τοσο εβγαινε καποια μεγαλη διαφορά μεταξυ αγοριων και κοριτσιών, τουλαχιστον στην οικογενεια του Πανου.

Συνεχιζω με την καταγωγή μου. Ο πατερας μου Παναγιωτης γεννηθηκε στη  Κωσταντινουπολη, και η μητερα μου Αγγελικη στην Χιο. Η οικογενεια του πατερα μου απαρτιζετο απο τον Παππου Φωτη  (Δεν ξερω αν εαν τα λεω με την σωστή σειρα), τον Γρηγορη, τον Αλεκο, ον Λεοντιο, και την Αναστασια.

Τα αγορια εκαναν λαμπρες σπουδες αλλα περισσοτερα ξερω για τον παππου μου τον Φωτη ο οποιος σπουδασε στο Καιμπριτζ  και τον Λεοντιο ο οποιος πηγε στο αγιο ορος ως μοναχος και μετα γυρισε ως ιερεας στην αγια Μαρινα χωριο, της Μυτιληνης.
 

Ο προπαππους του πατερα μου καταγοταν απο μεγαλη και πλουσια οικογενεια της Μυτιληνης. Μαλιστα καποιος προγονος η συνονοματος, δεν ξερω, ηταν στο Libro d oro. Γριμανης το επιθετο, οπως του παππου του παππου μου.

Αυτος ο Γριμανης ειχε  μια κορη την Μαριγώ. Αραβωνιαστηκε καποιον εφαμιλο σε καταγωγη και πλουτη, αλλα την ημερα  του γαμου ζητησε απο τον πεθερο επιπλέον προίκα. Το λεγομενο στην καθομιλουμενη τους πανοπρουτς.

Φυσικα ο πατηρ φαμιλιας τον εστειλε απο εκει που ηρθε. Δεν εμεινε ομως μεχρι εκει. Ειχε ενα εμπιστο τιμιο και αξιο παιδι που εποπτευε τα κτηματα του. Τον φωναζει λοιπον και του λέει. "Θελεις την Μαριγω για γυναικα σου?"

Σε ποιόν δινουν το μελι και δεν το γλυφει? Φυσικα.......η Μαριγώ ουτε ρωτηθηκε. (Δεν εγινε ποτε λόγος για την γνωμη της Μαριγους)

Αυτος Παναγιωτης το ονομα, ο παππους του πατερα μου, ηταν πολυ καλος και η περιουσια επεσε σε καλά χερια. Εκει λοιπον γεννηθηκαν τα παιδια που προανεφερα. Ο παππους μου ο Φωτης οπως ειπαμε σπουδασε στην  Αγγλια.

Δεν ξερω τι σπουδες εκανε, ξερω οτι ηταν μηχανικος σε πλοια αλλα και καποιες αλλες ιδιοτητες που δεν ενδιαφερθηκα ποτε να μαθω.

Πηγαινοερχοταν στην Κωσταντινουπολη που τον ηθελαν καποιες υποχρεωσεις. Ηταν γνωστος στους Ελληνικους κυκλους και πολλες φορες οι ελληνικες οικογενειες τον καλουσαν για γευμα. Σ ενα απο αυτά γνωρισε την γιαγια μου που ειχε παει απο την Χιο να επισκευτεί την αδελφή της που ηταν πσντρεμενη εκει.

Ο παππους ο Φωτης την ερωτευτηκε και την παντρευτηκε. Εκει γεννηθηκαν τα παιδια τους. Η Μαρικα, o Πανος, ο Σταυρος, και η μικροτερη η Νινα. Εζησαν μια πολυ καλη ζωη, και τα παιδια σπουδασαν στα καλλιτερα σχολεια της Πολης. Ειχαν ενα ωραιο σπιτι στο Περα  παντα ανοικτο για ολους, και παντα με την γιαγια μου προθυμη  να βοηθησει οποιον ειχε αναγκη Ελληνα η Τουρκο. Απο αυτο το σπιτι κανεις δεν εφευγε ποτε με αδεια χερια.

Ο μυθος λεει οτι η γιαγια  ειχε ενα  μπαουλο  με λιρες σε καποιο σημειο  απο οπου επαιρνε για να δωσει  σε οποιον ειχε αναγκη. Ο Πανος λοιπον  οταν ακουγε  να κτυπανε την πορτα, οτι και να εκανε εκεινη τη στιγμη το αφηνε και ετρεχε να καθησει επανω στο μπαουλο για να μην μπορει η μανα του  να το ανοιξει. Τοτε ηταν 4 ετων. Και βεβαια το συνεχισε για πολλα χρονια.

Η ιστορια της οικογενειας  της μητέρας μου

Η μητερα μου ηταν απο την Χιο. Ειχε πατερα τον Κωστη τον Μυριαγκο που ηταν μηχανικος και παντρευτηκε την γιαγια μου την Πολυνα. Δεν τους γνωρισα ποτε γιατι πεθαναν μεσα στην κατοχη. Μια τραυματικη μου εμπειρια. Ειδα την μανουλα μου να σπαραζει απο το κλαμα, δεν ηξερα τι να κανω. Πηγα την αγκαλιασα, κλαιγοντας κι εγω, την ρωτησα γιατι κλαίει, και μου ειπε οτι πεθανε η γιαγια μου.

Εγω ενδιαφερομουν για την  μανουλα μου, την γιαγια αυτη, ουτε που την ηξερα.

Ημουν ακομη δεμενη και κολημενη επανω στην μαμα μου οπως  κανουν ολα τα παιδακια στην τρυφερη τους ηλικια. Δεν την ειχα ξαναδει να δειχνει τετοια συντριβη. Αναγκαστηκε λοιπον να με παρηγορησει και σταματησε να κλαιει  με αγκαλιασε σφικτα και με παρηγορησε.

Ο  παππους ο Κωστης και η γιαγια η Πολυνα εκαναν 7 παιδια. Ο πρωτος ηταν  ο Μιχάλης ο καλουμενος Μικες, που πεθανε σε ηλικια 18 ετων, απο τον δαγγειο πυρετο. Μια παρενθεση εδω για να πω οτι και ο πατερας μου ο Πανος σε πολυ νεαρη ηλικια, ηταν εφηβος, προσβληθηκε απο τον δαγγειο και τον θεραπευσε μονος του. Καθοταν διπλα σε μια σομπα που εκαιγε στα μεγιστα των δυνατοτητων της, και ειχε διπλα του ενα σαμοβαρι, και επινε καυτα τσαγια. Σε 2 3 ημερες ηταν καλα.

Μετα απο τον Μικε ηταν η Ελενη, ο Γιωργης, μετα η Μαρικα, ο Αντωνης, μετα η Αγγελικη, η μητερα μου, και μετα η Λουκια η οποια πεθανε σε ηλικια 2 ετων. Εμειναν 5 παιδια, που μεγαλωσαν μεσα σε μια χριστιανικη οικογενεια, εζησαν δυσκολα χρονια, άλλα τα καταφεραν, άλλα ταλαιπωρηθηκαν πιο πολυ. Ολα εκαναν παιδια διαμαντια, άλλα απο τα παιδια, πηγαν καλα στην ζωη τους άλλα, με μεγαλους αγωνες.

Ενα απο τα σχολια που ακουγα τον πατερα μου να κάνει ηταν οτι ο παππους μου ο Κωστης εβαζε στα φαγητα του πολλα πιπερια και αλλα καρικευματα επειδη εκεινος ειχε χασει την γευση του και την οσφρηση του. Τα φαγητα δεν τρογωντουσαν, τουλαχισυον απο τον Πάνο που δεν ειχε φημη ευκολου ανθρωπου. Οι αλλοι δεν ξερω τι εκαναν. Μπορει να ηταν και οι υπερβολες του Πανου. Εγω παντως θυμαμαι οτι ο πατέρας μου στην φασολαδα εβαζε καυτερη πιπερια, που αν δοκιμαζες απο το πιατο του μπορεί και να τιναζόσουν στον αερα.

Πίσω στην οικογενεια του πατερα μου του Πανου

Ο Πανος 17 ετων, οταν ετελειωσε το γυμνασιο πηγε στον στρατο και εγινε ταχυδρομος. Εκανε πολλα ταξιδια και σε ενα απο αυτά, αν τα λεω καλα, πηγε στην Χιο οπου εγνωρισε την Αγγελική την μητερα μου. Οι γιαγιαδες μου ησαν πρωτες εξαδελφες. Δηλ.οι προγιαγιαδες μου ησαν  αδελφες.

Επομενως ο Πανος και Αγγελικη ησαν δευτερα εξαδελφια (η κορη μου παρεπιπτοντως μου εχει πει πολλες φορές χαριτολογωντας οτι στην οικογενεια μας συνηθιζονταν η αιμομιξια.). Τελως παντων τι να πω εγώ?

Ο Πανος οταν γνωρισε την Αγγελική την ερωτευτηκε παράφορα. Ο Πανος ηταν 17 χρονων και η Αγγελική 20. Ηταν ψηλη και λυγερη και ομορφη και ηταν το χαιδεμενο παιδι της οικογενειας. Στην οικογένεια αυτή υπηρξε ακομα ενα προσωπο που επαιξε μεγάλο ρολο στην ζωη μου. Ηταν η θεία Αργυρώ η επονομαζομενη Ζωζω. Δεν παντρευτηκε ποτε και μεγαλωσε πολλα παιδια, πλαι στην αδελφη της. Το πιο αγαπημενο της ηταν η Αγγελική και η αγαπη ηταν αμοιβαια.

Συνεχιζω με τον Πανο και τον ερωτα του για την Αγγελικη. Αυτο που ξερω είναι οτι ο Πανος ο δεκαεφταχρονος, που ειχε ακομα μπροστα του θητεια και επαγγελματικη σταδιοδρομία, ρωτησε την Αγγελικη: "Θα με περιμενεις?" Και η Αγγελική τον περίμενε. Τον περιμενε 10 χρονια. Δεν ξερω πως ο ερωτας αυτος κρατησε και με ποιον τροπο. Ο γαμος εγινε στην Χίο. Εκει γεννηθηκε και ο πρωτος μου ο αδελφος ο Φωτης.

Στην Χιο ηταν τότε η Μαρικα, αδελφη της μητερας μου. Και ο Αντωνης. Η Ελενη ειχε παντρευτει εναν χήρο με ενα αγορακι, το οποιο δεν ξερω σε ποια ηλικια πεθανε. Ο αντρας της Γεωργιος Καζαντζης, εκανε με την Ελενη δυο παιδιά την Καιτη και τον Κωστα. Ζουσαν στον Πειραια και ηταν τα αγαπημενα μου εξαδελφια απο την πλευρά της μαμας μου. Με νταντεψαν με περιποιηθηκαν γιατι στον Πειραια τοτε, η Ελενη και η Αγγελικη η μητερα μου ηταν αυτοκολητες.

Στην Χιο τωρα, που για ενα διαστημα εζησαν οι γονεις μου με τον μεγαλο μου αδελφο, ζουσε οπως ειπαμε και η Μαρικα που ειχε παντρευτει τον Νικολη Θεοτοκη και ειχε κανει δυο κοριτσια την Αδαμαντια και την Πολυνα, που ηταν μεγαλυτερα απο τον αδελφο μου τον Φωτη. Τα παιδια αυτα τα μεγαλωνε η Αργυρω. Η Αδαμαντια και ο Φωτης τα ξαδερφακια, διεκδικουσαν την Ζωζώ οπως την αποκαλουσαν και σκοτωνοντουσαν μεταξυ τους για την αγαπη της.

Στην Χιο οι γονεις μου δεν εκατσαν πολυ, γιατι ξερω οτι ο δευτερος αδελφος μου που ηταν δυομισυ χρονια μικροτερος γεννηθηκε στον Πειραιά οπως και εγώ. Μειναμε σε ενα σπιτι στην Πειραικη που ακομα υπαρχει. Εγω γεννηθηκα στις παραμονες του δευτερου παγκοσμιου πολεμου. Την ημερα που κηρυχθηκε ο πολεμος, βαφτιστηκα αρον αρον στο σπιτι που μεναμε. Νονα μου ηταν η Μαρικα η μεγαλυτερη αδελφη του πατερα μου. Η  κορη της η Ανθιππη με το υποκοριστικο Πιπιτσα τα θυμαται ολα αυτα, και οταν κατι δεν ξερω μου το λεει εκεινη, που ειχε πολυ επαφη με την μητερα της, η οποια ηταν κινητη εγκυκλοπαιδια.

Η Μαρικα η νονα μου παντρευτηκε τον Νικο τον Βολικα. Χιωτης κι αυτος, το επαγγελμα μηχανικος στα πλοια. Βλεπετε ηταν μια παραδοσιακη υποθεση η σταδιοδρομια στην θαλασσα, ενθεν και ενθεν. Γιαυτο κι εγω γεννηθηκα για να σταδιοδρομησω ως δελφινι. Μεχρι πολυ μεγαλη ηλικια, κολυμπουσα σαν πρωταθλητρια, και εκανα μακροβουτια πολλων μετρων. Καποια φορα ενας φιλος του γυιου μου , με αποκαλεσε πουροδελφινο!!!!γελασα παρα πολυ.

Δυστυχώς κανενα από τα υποτιθεμενα ταλεντα μου δεν καρποφορησε, γιατι αθλητισμος και πανεπιστήμιο ηταν απαγορευτικα για μενα.

Αυτο με κυνηγησε σε ολη μου την ζωή, και προσπαθησα εκ των ενοντων να καλυψω τα κενά μου.

Ο Πανος και η Αγγελικη οι γονείς μου ήταν δυο πολυ διαφορετικοί χαρακτηρες. Ο Πανος ηταν αυστηρος και εκεινο που ελεγε ηταν νομος.

Οποιος δεν υπακουε κακο της κεφαλης του. Εζησα στιγμες απιστευτου καλους. Η μητερα μου απο την αλλη, ηταν μια αγαθη γυναικα με την χριστιανικη εννοια. Τον αντεχε και οχι μονο. Ζουσε μια χαρα μαζι του και το ωραιο ηταν, οτι όχι μονο οτι περναγε καλα, αλλα και το οτι χωρις εκεινον, η ζωη της δεν ειχε νοημα.

Εγω δεν την καταλαβαινα. Νομιζα οτι επρεπε να  υπακουει οπως εκανα εγώ, αλλα η μαμα μου εκανε αυτο που νομιζε, και ο καυγας ηταν αναποφευκτος.

Εγω στεναχωριομουν, αλλα εκεινη με την αγαθη της καρδια, μου ελεγε: "Τι στεναχωριεσαι? Θα του περασει." 

Η γιαγια μου η Ερριεττα ελεγε: "Μονο η Αγγελικη θα μπορουσε να αντεξει τον Πανο". Εγω τον πατερα μου τον σεβομουνα και τον αγαπουσα πολυ. Ομως πολυ νωρις επαψα να εχω ιδιαιτερες σχεσεις με τους γονεις μου. Εγινα ανεξαρτητη και αυτονομη, οσο μου επετρεπαν οι συνθήκες.

Πισω στην Πολη

Ο παππους ο Φωτης που ειχε πολλες διασυνδεσεις παντου εμαθε εγκαιρως τι επροκειτο να γινει για τις επικειμενες ταραχες στην Σμυρνη και εγκαιρως μαζεψε την οικογενεια του. Κατεληξαν στην Μυτιληνη στο πατρικό σπιτι, που ηταν σ ενα προαστειο στην Βαρειά. Ειχα αναφερει οτι η περιουσια της οικογενειας ηταν πολυ μεγαλη.

Ο μυθος λέει οτι ενας απο τους προγονους επι Τουρκοκρατιας, εκανε ενα ανδραγαθημα που ηταν προς οφελος του Τουρκου Πασσά η οτι αλλο τιτλο ειχε και για ανταποδοση, ο Πασσας αυτος πηρε αυτον τον προγονο τον πηγε σ ενα αχανη χωρο και του ειπε: "Παρε μια πετρα  και ριξε την οσο πιο  μακρυα μπορεις. Ολη η αποσταση θα γινει δικη σου σε τ.μ."

Κατα τον μυθο η πετρα ειχε υπερβει τα ορια που ενας φυσιολογικός ανθρωπος θα μπορουσε να ριξει  και η κτηματικη περιουσια εγινε αμυθητης αξιας.

Μυθος και τι μυθος. Αυτα τα ακουσα με τα αυτια μου απο τον πατερα μου. Οταν λοιπον η οικογενεια του παππου Φωτη εφυγε απο την πολη και πηγαν στην Βαρεια, ο Πυργος ηταν πραγματικα ενα χρυσορυχειο. Μπαουλα με χρυσα και ασημια αποθηκες γεματες με ολα τα αγαθα του κοσμου και οτι κανεις μπορεί να φαντασιωθει απο πλουτο και πολυτελεια.

Τοτε ζουσαν εκεί ολα τα υπολοιπα αδελφια, ο Αλεκος, ο Γρηγορης, η Αναστασια, δεν ξερω για τον Λεοντιο αν ηδη ηταν ιερεας στην αγια Μαρινα (χωριο της Λεσβου οπως ειπαμε). Εκει η οικογενεια εζησε 2 χρόνια. Επρεπε να γυρισουν στον Πειραιά  για να πανε τα μικρα παιδια σχολειο.

Και παλι στον Πειραια μετα την κατοχή

Ο Πανος οταν τελειωσε η κατοχη, ταξιδεψε παλι, και το σπιτι ανακουφιστηκε οικονομικα. Ομως οι δυσκολιες στο σπιτι ηταν μεγαλες. Η μητερα μου δεν μπορουσε να ανταπεξελθει στις υποχρεωσεις τριων παιδιων. Στην ουσια δεν μπορουσε να ανταπεξελθει στις συμπεριφορες του δεύτερου αδελφου μου του Σταυρακη μου. Ατακτος, ανυπακουος, και μια Αγγελικη να φθειρεται και να αγωνια για τις εξελιξεις. Στο τελος η Αγγελικη επεσε στο κτεββατι με βαρεια καταθλιψη, και η Ζωζώ ηρθε να καλυψει τα κενα. Οχι οτι εκεινη μπορουσε να κανει τιποτα για τον Σταυρακη μου, αλλα ανελαβε το σπιτι, και την Αγγελικη.

Ο Σταυρακης μεγαλουργουσε. Καποια στιγμη τον χασαμε. Δεν γυρισε το βραδυ. Τρελαθηκαμε ολοι, αλλα ευτυχως την αλλη μερα ειχαμε τηλεγραφημα απο την Χιο οτι το παιδι ηταν στην Χιο στις θειες. Ο Σταυράκης ειχε μια καρδιαν λυωμενο βουτυρο. Ενα καλοκαιρι, ο Σταυρακης, ειδε ενα παληκαρακι που ξημερωβραδυαζοτανεν σε κατι καμπινες, που πηγαιναν λουομενοι να ξεντυθον για να κολυμπισουν και να ντυθουν μετα το κολυμπι.

Ο αδελφος μου λοιπον τον πλησιασε και τον ρωητησε που μενει. Το παληκαρακι του ειπε οτι εκει μένει. Του διηγηθηκε την ιστορια του.

Ηταν ορφανος ζουσε σε ενα ιδρυμα στην Αλεξανδρια, και απο εκει τον εστειλαν σε κατι συγγενεις του στον Πειραιά, οι οποιοι ηταν κατα καποιον τροπο γειτονες μας. Μαλιστα ενα απο τα εξαδελφια του, κοριτσι, ηταν και συμμαθητρια μου στο σχολείο. Οι συγγενεις λοιπον, δεν ξερω γιατι, και αν αυτα που ελεγε ο νεαρος ηταν αληθεια, τον εδιωξαν, και ετσι βρεθηκε να μενει στις καμπίνες του Κρακκαρη. Οι Πειραιωτες τις θυμουνται.

Ο αδελφος μου, τον αρπαξε και τον εφερε στην μανα μας την Αγγελικη. Η Αγγελικη τρελλαθηκε με αυτα που ακουσε. "Το κακομαρο το παιδι" κατα την χιωτικη διαλεκτο εννοουσε το καυμενο. Το πρωτο που εκανε, ηταν να τον ταισει, να του δωσει ρουχα του αδελφου μου και να του ετοιμασει ενα γιατακι να κοιμαται. Το παιδι μιλουσε σπαστα ελληνικά, γιατι η μητρική του γλωσσα ηταν τα γαλλικα.

Απο τοτε ο Γιωργος, αυτο ηταν το ονομα του, υιοθετηθηκε απ ολους μας.

Υπαρχουν απιστευτες ιστοριες με αυτο το παιδι. Το καυμενο ηταν πεινασμενο. Και καραδοκουσε ποιος θα αφισει κατι στο πιατο του γιανα το ξεκαθαρισει.

Η Μαρικα ειπαμε παντρευτηκε τον Νικο τον Βολικα. Τον ηξερε ο παππους ο Φωτης και τον ειχε καποια φορα παρει στο σπιτι του στην πολη. Φαινεται οτι εκει αναπτυχθηκε το ειδηλιο, και η συνεχεια ηταν στον Πειραια, οπου, η οικογενεια του παππου του Φωτη μετακομισε και τα δυο μικροτερα παιδια πηγαν στο σχολειο.

Πίσω στον Πειραια μετα 2 χρονια στο νησι

Ο Σταυρος ο αδελφός του πατέρα μου πηγε στην σχολή Σταυριανού που μέχρι λιγα χρονια πριν ακομα λειτουργουσε. Και τα δικα μου παιδια φοιτησαν σ αυτη την σχολη. Η Νινα πηγε στις καλογριες (jean d ark) σημερα.

Ο Νικος ο Βολικας ειχε μετακομισει στον Πειραια με την μητερα του για να σπουδασει μηχανικος στον Αρχιμηδη, και το 1927 αφου ειχε τελειωσει τις σπουδες του και ηδη ταξιδευε, παντρευτηκε την Μαρίκα. Εκαναν τρια παιδιά.

Τον Λεωνιδα, που εγω δεν γνωρισα, τό παιδακι εφυγε σε ηλικια 4 ετων, τον Φωτη, και την Ανθιππη, την Πιπίτσα οπως την αποκαλουσαμε ολοι.

Η Πιπιτσα κι εγω περασαμε μετα απο διαφορες μετακομισεις στο σπιτι της Φρεαττυδας, και ζησαμε ολα τα παιδικα μας χρονια μαζι. Με αρχηγο την Πιπιτσα, καναμε αρκετες σκανταλιες, παντα κατω απο ενα μεγαλο τραπεζι, που το σκεπαζε ενα μακρυ τραπεζομαντηλο. Εκει απομονωμενες παιζαμε με την ησυχια μας, ταιζαμε τις κουκλες με τις πουδρες των μαμαδων μας, και καναμε οτι περνουσε απο το παιδικό μας μυαλο. Το δωματιο ηταν μεγαλο και το χρησιμοποιουσαμε σαν τραπεζαρια και καθιστικο.

Εκει εκοβε, εραβε, με χρησιμοποιουσε πολλες φορες και σαν μοντελο  και μου εκανε προβες με κατι κουρελια που εβρισκε. Εγω φυσαγα και ξεφυσαγα ωσπου να με ελευθερωσει, με κουρευε, με χτενιζε, εγω δυσανασχετουσα, "Λιγο ακομα, λιγο ακομα", μου ελεγε.

Το χειροτερο  ηταν οταν εγω αρχισα να πηγαινω σχολειο. Πηγαιναμε σε ενα ιδιωτικο σχολειο κοντα στο σπιτι μας. Ηταν οικογενιακη παραδοση  τα κοριτσακια να πηγαινουν σε ιδιωτικο και τα αγορια σε δημοσιο σχολειο.

Εγω λοιπον σαν πρωταρα, επρεπε να πηγαινω με την Πιπιτσα στο σχολείο. Δεν ειχα κανενα προβλημα. Ημουνα πρωτακι, εκεινη παλια καραβανα πηγαινε στην Τεταρτη. Τοτε η δικη μου οικογενεια ζουσε στο ισογειο και η Πιπιτσα στο  επανω πατωμα.

Μιση ωρα πριν την ωρα που θα κτυπουσε κουδουνι για την προσευχη, ημουν ετοιμη και ανεβαινα  να παρω την ξαδελφουλα να παμε στο  σχολειο. Την εβρισκα στρογγυλοκαθισμενη στο τραπεζι να τρωει το αυγο της. "Αντε τελειωνε, της ελεγα. Θα χτυπησει το κουδουνι"."Εχουμε καιρο", μου ελεγε εκεινη.

Αφου ειχε φαει το αυγο της επρεπε να διαβασει και το χαρτι που ηταν το αυγο. Φυσικα δεν υπηρχαν θηκες τοτε, και τα αυγα ηταν τυλιγμενα σε χαρτια απο εφημεριδες η περιοδικα. Αμεριμνη επρεπε να το διαβασει και απο τις δυο πλευρες πριν κουνηθει. Αυτο δεν κρατησε πολυ. Ειπα στην μαμα μου οτι θα πηγαινω μονη μου στο σχολειο. Δεν ειχε καμια αντιρρηση, και ετσι απαλαχτηκα απο τον εκνευρισμο.

Ολα καλα απο τοτε στο σχολειο, πηγαινα στην ωρα μου, και προλαβαινα και λιγο να παιξω. Ειχα βρει ενα κοριτσάκι που δεσαμε και ειμαστε παντα απο το χερακι. Καποια στιγμη που εφιαχναν οι δασκαλοι την σειρα που καθε παιδακι θα εμπαινε αναλογα με το μποι του μου πηραν την φιλη μου  και την εβαλαν πιο μπροστα λογω υψους. Εγώ εχασα τον κοσμο απο μπροστα μου. Τα δακρυα αρχισαν να τρέχουν απο τα ματια μου, ημουν συντρημενη. Δεν εβγαζα κανενα ηχο αλλα η ποδια μου εγινε μουσκεμα. Καποια στιγμη καποιος το αντιληφθηκε και μου εφεραν το κοριτσακι πισω.

Η ζωή  μου στη πρωτη ταξη  δεν ηταν και η καλλιτερη. Εγω  δεν ηξερα τιποτα  και το ελεγα στους γονεις μου. "Πως θα πάω σχολειο αφου δεν ξερω γράμματα?".  Και εσκαγαν απο τα γελια.

Γελαγαν γιατι φαινεται δεν με ηξεραν καθολου. Μου ετυχε μια δασκαλα στριγγλα. Δεν φερθηκε σωστα σε ενα  ευαισθητο  πρωτακι. Με σηκωσε στον πινακα  και αυτο που μου ζητησε να κανω δεν το ηξερα. Ανοιξε το χερι σου μου ειπε. Και μου εδωσε μια ξυλια με τον χαρακα. Αυτο ηταν. Δεν ηταν ο πονος αλλα η ξεφτιλα. Μπροστα σε ολη την ταξη  εγινα ρεζιλι.

Τα μικροτερα αδελφια του πατερα μου  Σταυρος και Νινα

Ο Σταυρος σε πολυ μικρη ηλικιια παντρευτηκε την Τερεζα και εκαναν ενα κοριτσακι την Ερριεττα. Οταν η Ερριέττα ηταν εξι μηνων, όπως ειπαμε εχασε τον πατερα της απο την πτωση του απο το αεροπλανο. Εκει ηταν που ολοι βυθιστηκαν στο πενθος και ειδικα η Νινα που σε πολυ τρυφερη ηλικια  οχι μονο μαυροντυθηκε αλλα κατα το ηθος, εβαλε και πλερεζα  για πολλα χρονια.

Η Τερεζα σε ενα χρονο ξαναπαντρευτηκε, και ο μυθος λεει ότι ο ιδιος ο Σταυρος το ειχε ζητησει  απο τον Κωστα τον Φατουρο που ηταν κολητός φιλος του να ειναι κοντα στην γυναικα του.

Φανταζομαι την γιαγια μου  που καμια απο τις νυφες της δεν ειχε εγγρινει για τους γυιους της. Η Τερεζα με τον Κωστα εκαναν ακομα μια κορη την Ρουλα.

Παντως ο Κωστας ηταν αψογος πατερας για την Ερριεττα και ο μοναδικος που γνωρισε σαν πατερα.

Η Ερριεττα εζησε πολυ μεσα στο σπιτι των θειων και της γιαγιας και απολαμβανε τα περισσοτερα αγαθα απο ολα τα παιδια. Οταν πηγε σχολειο την εστειλαν στις καλογριες πραγμα που εμεις τα αλλα κοριτσια της οικογενεισς ουτε λογος να γινεται για τοσο ακριβο σχολειο.

Η Νινα λιγα χρονια μετα παντρευτηκε τον Θεοδωρο Πραππα. Ενα παιδι απο πολυ καλή οικογενεια, και με οίκονομικη επιφάνεια (επιφανειακα). Η  Νινα τα πρωτα χρονια του γαμου της δεν περασε καθολου καλα, αλλα ποτε κανεις δεν εμαθε τιποτε τοτε. Η Νινα δεν εκανε παιδια, αλλα ειχε πολυ μεγαλη αγαπη για τα παιδια της Μαρικας. Τα παιδια του Πανου ερχονταν δευτερα. Ομως καποια στιγμη μπηκα και εγω στην προτιμηση της. Της εμοιαζα πολυ στην οψη αλλα και σε χαρακτηρα. Επαιξε μεγαλο ρολο στην ζωη μου πολυ αργοτερα.

Οπως ειπαμε μετά την κατοχή και τον ανταρτοπολεμο τα πραγματα αρχισαν σιγά σιγά να βελτιωνονται. Ο αντρας της αδελφης του πατέρα  μου και νονος μου γυρισε απο την μακρυα του απομακρυνση απο την οικογενειά του η ξαδελφουλα η Πιπιτσα τοτε γνωρισε τον πατερα της, ηταν 7 η 8 χρονων.

Εν τω μεταξυ πριν απο αυτο ,την εποχη που εγινε ο βομβαρδισμος του λιμανιου στον Πειραια, καποιοι συγγενεις μας που εμεναν στην Αθηνα, ηρθαν και μας πηραν, για να μας φιλοξενησουν στο σπίτι τους για να μην κινδυνευσουμε.

Ημουν 5 χρονων τοτε και εχω πολλες μνημες που ειναι αντιθετες με τις μνημες της Πιπιτσας. Φανταζομαι οτι οι δικες της ειναι πιο σωστες σαν μεγαλλιτερης. Αυτοι οι ανθρωποι που μας φιλοξενησαν ειχαν προηγουμενως, πριν τον πολεμο, δουλεψει στην Αμερική ειχαν κανει γερα λεφτά, εφιαξαν πολυκατοικια στην Αθηνα και απο κατω, νομιζω,  μαγαζι βουλκανιζατερ.

Οταν τα πραγματα ηρεμησαν φυγαμε και γυρισαμε στον Πειραια, αλλα η Νινα με τον Θοδωρο εμειναν εκει σε ενα διαμερισμα της πολυκατοικιας των συγγενων μας.

Αναμνησεις της παιδικης μου ηλικιας

Ετσι η δικη μου οικογενεια μετακομισε στο κατω σπιτι για το οποιο εχω μιλησει. Εκει περασα ολα τα παιδικα μου χρονια. Θα πω για τον κηπο των θαυματων της παιδικης μου ηλικιας, της παιδικης μου φαντασιωσης.

Η εξωτερικη πορτα του τριτου οροφου ηταν σιδερενια και επρεπε μετα να ανεβης μια μαρμαρινη σκαλα, με αρκετα σκαλια, να φτασειςν σε μια βεραντουλα, και να βρεις μια ξυλινη πορτα που ηταν η εισοδος του κυριως σπιτιου που ανοιγε απο λιγο παρα πανω γιατι μετα ακολουθουσαν καμια δεκαρια σκαλια για να φτασεις στο εσωτερικο του σπιτιου.

Ομως τωρα θα μιλησω για τον κηπο, και τις φαντασιωσεις μου γιαυτον. Οταν εμπαινες απο την σιδερενια πορτα βρισκοσουν σε μια αυλη στενομακρη που σε καποιο σημειο εκανε μια στροφη, ενα γαμα και περνουσες απο δυο πλυσταρια, οπου υπηρχαν καζανια με φωτια αποκατω και εκει γινοντουσαν οι μπουγαδες με τα βραστα νερα και τα λουλακια που εκαναν σεντονια και πετσετες και ολα τα ασπρορουχα να μοσκοβολανε καθαριοτητα. Μετα ανεβαινες 3 σκαλια και βρισκοσουν σε ενα μικροτερο χωρο τσιμεντενιο.

Εκει υπηρχε ενα πηγαδι που δεν μπορω να μην θυμαμαι γιατι μου εχει μεινει σημαδι μεχρι σημερα. Η φιλεναδιτσα μου κι εγω παιζαμε με το μαγκανι και σε μια ατυχη στιγμη, το μαγγανι που γυρνουσε  τυχαια, περασε απο το μετωπο μου.

Ενα σιδερο βαρυ περασε απο το μετωπό μου και αρχησα να αιμορραγώ. Η Μπετουλα με πηρε απο το χερι και σε μια βρυση που ήταν εκεί κοντά. "Δεν ειναι τιποτα", μου ελεγε. Θα βαλουμε νερακι και θα περασει. Πραγματι με επλυνε οσο μπορουσε και το αιμα σταματησε. Δεν ξερω βεβαια τι σημμαδια εμειναν στα ρούχα μου.

Απο την μικρη αυλη με το πηγαδι ξεκινουσε μια σιδερενια σκαλα που έφτανε σε μια ταρατσουλα και ειχε μια πορτα που ανοιγε για να μπεις στην κουζινα. Επισης διπλα στο πηγαδι υπηρχαν δυο αποθηκες και ενα καταφυγιο. Ηταν τσιμεντενιο και δεν νομιζω οτι θα αντεχε σε βομβες. Παντως εμεις ολοι πηγαιναμε οταν αρχιζαν οι σειρήνες καθως και πολλες οικογενειες απο την γειτονια. Μεσα στο καταφυγειο υπηρχε ενας παλιος καναπες που επανω του ειχαν τοποθετησει δυο πολθρονες. Δεν ξερω γιατι, εγω και η Μπεττουλα θρονιαζομαστε επανω σ αυτες τις πολυθρονες, ειχαμε και παιχνιδια μαζι μας και περναγαμε πολύ ωραια.

Διπλα στο καταφυγιο, υπηρχε ενα κοτετσι με κοτουλες για να τρωμε κανενα αυγουλακι. Απο εκει και περα αρχιζε ο περιβοητος κηπος που εχω αναφερει. Είχε μια πασχαλια, μια αμυγδαλιά, μια κληματαριά, μπροστα στο πεζουλι που τον χωριζε απο την αυλή, 3 αγγελικες που μοσχοβολουσαν στην εποχη τους κι ενα γιασεμι σκαρφαλωμενο στον τοιχο, που εφραζε τον κηπο απο τον δρομο.

Σ αυτόν τον κηπο κατεφευγα οταν ζοριζομουν μεσα στο σπιτι, επαιρνα τα βιβλια μου, τις μπογιες μου, τα μπλοκ μου, και οτι αλλο χρειαζομουν, για να περασω ομορφα και χωρις παρεμβολες. Στις διακοπες του Πασχα ηταν το αποκορυφωμα της ευδαιμωνιας. Δεν χρειαζοντουσαν να παρω υλικο για μαθηματα, αλλα επαιρνα την διαπλαση των παιδων, που ειχαμε κληρονομησει απο τα αδελφια μας και ο ιουλιος Βερν ηταν στις δοξες του. Οι δυο ορφανες, ο Μπαρμπα μακρυποδης, η μικρη  πριγκήπισα, Πλουσιος και φτωχος, Ολιβερ Τουιστ και πόσα αλλα, μου κρατουσαν συντροφια για ωρες.

Αυτος ο δηθεν κηπος φιλοξενουσε τις αταξιες μας τις δραστηριοτητες μας.

Και τα παιχνιδια μας με τα αγορια που εβρισκαν τροπο πανω στο παιχνιδι να φαμε και μερικες. Εκει στην αυλη σε ενα σημειο υπηρχε ενα κενο μεταξυ κουζινας του μεσαιου σπιτιού και πλυσταριου οπου τα αγορια εστηναν παραστάσεις καραγκιοζη η κουκλοθεατρο και ερχονταν τα παιδακια της γειτονειας και διαδκεδαζαν.

Καποια στιγμη τα αγορια σκεφτηκαν αφου διασκεδαζαν την γειτονεια να βάλουν εισητηριο. Καποιος ομως ομως απο τους μεγαλους το απαγορεψε. Δεν ξερω ποιος απ ολους ηταν αλλα μπορω να φανταστώ.

Εμενα ο κηπος μου ηταν απαραιτητος γιατι μονο εκει σισθανομουν ελευθερη και ηταν  μη απαγορευτικος γιατι ηταν εντος των οριων του σπιτιου.

Η πασχαλιά που υπηρχε μεσα στον κηπο, που ηταν αγριοπασχαλια, και το επιστημονικό της ονομα ήταν Σολωμός oταν τα λουλουδια της τελειωναν δημιουργούσε ενα στρογγυλο πορτοκαλί σπόρο που τον λεγαμε κουκουβελι. Μαζευαμε λοιπον αυτά τα κουκουβελια και στηναμε κουκουβελοπο λεμο. Αγορια και κοριτσια μαζι. Καταλαβαινετε τι επακολουθουσε.

Τρια αγορια μεγαλα, εφηβοι, σχεδον αντρες και τρια κοριτσακια κατω των 10 χρονων το μεγαλυτερο.

Αγωνας ανισος, τελειωνε με ομηρους κοριτσια που τα επεβαλαν σε βασανιστηρια. Ενταξει κατα το παιδικό μας μυαλο. Αλλα ποτε δεν καναμε πισω. Οι αναμνήσεις της παιδικης και εφηβηκης μου ηλικιας ειναι οι καλλιτερες της ζωης μου. Θα μπορουσε να μην ηταν γιατι εζησα και σκληρες καταστασεις αλλα τα ομορφα που θυμαμαι ειναι πιο πολλα. Ασφαλεια, αγάπη, κανενα πρόβλημα αφου ηξερα τι ζητιωταν απο εμενα και το εκανα. Εχω πολλες ακομα καλες και τρυφερες αναμνησεις που θα τις περιγραψω σιγα σιγα.

Τα αδέλφια της μητέρας μου

Απο τα αδέλφια της μητέρας μου, η Ελενη και ο Γιωργης ζουσαν στον Πειραια. Της Ελενης τα παιδια, ο Κωστας και η Καιτη, ηταν πολυ κοντα μας. Απο εμενα ειχαν μεγαλη διαφορα ηλικιας και με νταντευαν και με περιποιοντουσαν πολυ. Ο Κωστας για να παμε απο το σπιτι μου στο σπιτι τους, με εβαζε στους ωμους του. Με αποκαλούσε πουλιπουλακι μου. Η Καιτη μου εραβε φουστανακια και μου επλεκε σκουφακια, και σε μενα και στην κουκλα μου.

Η θεία μου η Ελενη, ηταν κοντουλα και χοντρουλα. Ηθελε να με παιρνει αγγαλια, αλλα εγω γλυστραγα και της ελεγα: "Θεια Ελενη δεν με χωρανε τα ποδια σου. Ασε με κατω". Η θεια μου η Ελενη, οταν απεκτησα την πρωτη μου κουκλα στα εξι μου χρονια, μου την εφερε ο πατερας μου μετα το πρωτο του ταξιδι μετα την κατοχη, μου εφιαξε στρωματακι και ριχταρι απο πανω, με δαντελες και κεντηματα σεντονακια και μαξιλαρακι για να κοιμαται η κουκλα μου στο καροτσακι που μου ειχαν παρει.

Αυτην την κουκλα την επαιξαν ολα τα κοριτσακια της γειτονιας. Την ειχα ονομασει Μαιρη, ανοιγοκλινε τα ματακια της, και ελεγε μαμα. Ηταν το ονειρο ολων των παιδιων εκεινη την εποχη που οι κουκλες ηταν φιαγμενες απο τις μαμαδες με κουρελια και με διαφορες επινοησεις για να τους κανουν χερια ποδια και μαλια. Η Πιπιτσα η ξαδελφουλα ειχε προλαβει να εχει κουκλα σαν πιο μεγαλη, είχε τον Μιμη που ηταν κοκάληνος και σε πολυ καλη κατασταση. Παντως η Μαιρη ηταν πασιγνωστη, κυκλοφορουσε απο χερι σε  χερι. Ειχα και ενα φοβο μηπως που την στραμπουληξουν και την ακροτηριασουν. Παντως υπαρχει μεχρι σημερα σε καλη κατασταση.

Ο θείος μου ο Γιωργης που επισης ζουσε στον Πειραια ειχε 4 παιδια. Τον Μιχάλη, την Αλεξανδρα, την Πολυνα, και την Κατινα. Ο Μιχαλης και η Αλεξανδρος ειχαν αριστερες τάσεις, και με τον συμμοριτοπολεμο πηγαν στο βουνό. Εκει η Αλεξανδρα γνωρισε τον Λεωνιδα τον μεγαλο ερωτα της ζωης της.

O Μιχαλης και ο  Λεωνίδας περασαν παρα πολλα. Ξυλο, τιμωριες, έγκλειστοι, εξορίες, πείνα, κρύο, και οτι μπορουμε να φανταστουμε. Ομως καλλιεργησαν και ολα τους τα εμφυτα ταλεντα. Έφτιαχναν  αριστουργηματα. Η Αλεξανδρα δεν ξερω πως την γλυτωσε. Οταν εληξαν ολα αυτα, αυτοι που ειχαν εξοριστεί μπορουσαν να δηλωσουν μετανεια, με την ευθυνη καποιου προσωπου αμεμπτου για τις εθνικες του πεποιθησεις. Μετα πολλές προσπαθειες τον Μιχάλην τον επεισαν οι οικογενειες, και με την ευθύνη του αντρα της Νινας της αδελφης του πατερα μου, Θοδωρου, αφεθει ελευθερος. Ο Λεωνιδας ομως, το αισθημα της Αλεξανδρας, χωθηκε στην φυλακη για τα καλα.

Ο Μιχαλης ο εξαδελφος μου ηταν ενα παιδι με μορφωση και με καλιτεχνικες τασεις. Αυτος ο νεος αντρας ηταν μεσα στο σπιτι μας επι καθημερινής βασεως. Φροντιζε τον Σταυρακη μου, τον βοηθαγε στα μαθηματα του με ενα τροπο θαυμαστό. Ο Σταυράκης με την βοηθεια του Μιχαλη, τα πηγαινε πολυ καλα. Εκτος ομως απο δασκαλος ηταν και καλιτεχνικων τασεων. Στην εξορία ειχαν μαθει πολλα.

Μας εφιαχνε τις φιγούρες του καραγκιοζη και κουκλες αριστουργηματα, για το κουκλοθέατρο που εστηναν τα αδελφια μου και ο Φωτης ο μεγαλος οπως τον φωναζαμε για να τον ξεχωρισουμε απο τον Φωτη τον μικρό που ηταν ο αδελφος μου παρολον ότι η διαφορα της ηλικίας τους ηταν λιγότερο από

ενα χρονο.

Ο Φωτης ο μεγαλος πηγε στο πανεπιστημιο μαθηματικος και ο Φώτης ο μικρος εδωσε εξετασεις στην Παντειο. Δεν ξερω πως λεγοταν τοτε.

Ομως αυτο το εκανε γιατι επεμενε ο πατερας. Πριν ομως ακομα βγουν τα αποτελεσματα τον καλεσε το οικογενειακο επαγγελμα και ναυτολογηθηκε σαν δοκιμος καπετανιος. Οταν βγηκαν τα αποτελεσματα παρολον οτι ειχε περασει δεν δεχτηκε να παει στην σχολη και συνεχισε σαν ναυτικος.

Ο Γιωργης ειχε αλλα δύο κορίτσια, την Πολυνα που πεθανε νεα,  και την Κατινα που εκανε λαμπρες σπουδές, παντρευτηκε, και εκανε δυο κοριτσακια, αλλα και εκεινη πεθανε και αφησε μικρα παιδιά. Απο αυτά τα παιδια  του Γιώργη ζει μονο η Αλεξανδρα. Ο Μιχαλης παντρευτηκε την Μαρια Παπαδοπουλου, εκανε δυο παιδια την Βιβη και τον Γιωργο, παιδια που σπουδασαν, παντρευτηκαν , εκαναν παιδια  που ο Μιχαλης απολαυσε και εφυγε σε μεγάλη ηλικία.

Η Αλεξανδρα η οποία οπως ειπαμε ζει ακομα, και ειχε παντρευτει εναν καλο ανθρωπο, δεν εκανε παιδιά, αλλα ο πρωτος ερωτας των εφηβικων χρονων, υπηρχε μεσα της, και ηταν ζωντανος. Καποτε λοιπον, δεν ξερω ποτε, μαλλον επι του μεγαλου Καραμανλη, εδοθη αμνηστια και ο Λεωνιδας ηταν πάλι ελευθερος. Πηγε και την βρηκε και η καταληξη ηταν να χωρισει και να τον παντρευτει. Εζησε αρκετα χρονια ευτυχισμενα, με τον ερωτα της ζωης της πλαι της. Τωρα ειναι μονη της. Καποια στιγμη ο Λεωνιδας εφυγε απο αυτη την ζωη.

Ο Αντώνης  Μυριαγκος

Ο τελευταίος πριν απο την μητέρα μου αδελφος, ηταν ο Αντωνης. Μηχανικος σε πλοια και εκεινος, που παντρεύτηκε την Καλλιρόη. Η Καλλιροη ήταν μια ροδομάγουλη γυναικα ταλαντούχος στην ζωγραφική. Είχαν δυο παιδιά, την Πολύνα και τον Κώστα. Η κορη της η Πολυνα πηρε το ταλεντο της μαμας της, καθως και ο εγγονος της Πολύνας. Ο γιος του Κώστα, ο Αντωνης εγγονός της Καλλιρόης και του Αντώνη, είναι ηθοποιός και ζωγράφος.

Ο Κωστας κοντά στην ηλικία με τον αδελφό μου του Σταυρου ηταν πολυ συχνά μεσα στο πατρικο μου. Ο πατερας μου που ηταν αρχιπλοίαρχος στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ του Καλιμανοπουλου και τακτοποιουσε ολα τα παιδια που  ειχαν διαλλεξει το επαγγελμα του ναυτικού.

Η κορη τους η Πολυναν ηταν κοντα στην δικη μου ηλικία, και ειμαστε πολυ καλες φιλες οπως με την Πιπίτσα την κορη της  Μαρικας, της αδελφης του πατερα μου.

Ο Κωστας ο Μυριαγκος παντρευτηκε το Μαρακι, όπως την λεγαμε τοτε γιατι ηταν μικρούλα οταν παντρευτηκε τον Κωστα, και εκαναν τρία παιδια. Την Καλλιροη, την Τονια και τον Αντώνη, τον οποίον προανεφερα. Οσο για την Καλλιρόη μαλλον ολοι την γνωρίζετε. Ειναι η γνωστή Ματινα Μανταρινακη στη σειρα Κωνσταντινου και Ελενης.

Η κορη του Αντωνη, του αδελφού της μαμας μου, η Πολύνα, την οποία φιλοξενουσαμε καθε καλοκαιρι στην Μυτιληνη, παντρευτηκε ενα Μυτιληνιο τον Γιωργο Χατζηγιαννελλη, που ηταν παιδικος μου φιλος, και εζησε εκτοτε στην Μυτιληνη. Έκαναν 2 κοριτσια, την Κατερίνα και την Καλλιρόη, (να μην πω παλι διαμάντια για να ευλογησω τα γενια μου). 

Η Κατερινα με τον Σταυρο απεκτησαν την Πολυνα και τον Κωσταντινο που δεκαπενταχρονος ων διαπρεπει στο πιανο. (Η καλλιτεχνια συνεχιζεται.) Της Μαρίκας οι κόρες ειπαμε ειναι η Αδαμαντία, και η Πολυνα. Αδαμαντια με τον Γιωργο τον Βολικα (κι αυτος από το σόι) εκαναν τον Μιχαλη και την Μαρω. Ο Μιχάλης με την Ελενη, εκαναν την Μιλενα και τον Γιωργο και η Μαρω τον Γιαννη και τον Γιωργο. Η Μαρω τωρα εχει και εγγονια. Απο μια εποχη και μετα, δεν ξερω πολλα πραγματα oι συνθηκες της ζωης μας απομακρυναν.

Πολυ περισσοτερα ξερω για τον Κωστα και την Καιτη, που ζησαμε πολύ κοντά ολα τα χρονια. Η Καιτη με τον Σπυρο τον Συμιγδαλα, εκαναν δυο παιδιά , την Ποπη και τον Γίώργο. βΤην Ποπη την ειχα κοντά μου απο την νηπιακή της ηλικια.

Την επαιξα, την πηγαιναμε με τον Πετρο οταν αρραβωνιαστηκαμε, σε λουνα παρκ, και εκεινη μας διασκεδαζε, τραγουδωντας το (νιαου βρε γατουλα) που ηταν τοτε στην ημερηδια διαταξη, λογω Αλικης Βουγιουκλακη.

Ο Κώστας  παντρευτηκε σε μεγαλη ηλικία με την Ευθυμία και εκαναν ενα  κοριτσάκι  την Κωσταντινα. Πολλοί θα την ξερετε. Ηταν δημοσιογραφος στο Μεγα. Η Κωνσταντίνα Καζαντζη. Ο Κωστας δεν το χαρηκε το παιδι του. Πεθανε λιγο μετά.

Η Καιτη χωρισε, για τους δικους της λογους αλλα ο αδελφος της, ειχε φροντισει να μην τους λειψει τιποτα.

Ερριέττα η μεγάλη

Εγώ προσωπικά δεν την πολυέζησα την Ερριεττα στα παιδικα μου χρονια. Δεν εχω πολλες αναμνήσεις. Την βλεπω στις φωτογραφίες με τους Φώτηδες. Πότε με τα καλα τους ρουχα πότε μασκαραδες, ποτε στην νηπιακή τους ηλικία. Εγω  δεν εχω καμία φωτογραφία, πριν τα 7 μου χρονια. Δεν εχω βεβαια καμια πικρία γιαυτό. Προσπαθούσαν τοτε για τον επιουσιο.

Την Ερριεττα την εζησα πολύ μετα αφου ειχε παντρευτεί με τον Βασιλη Λαγκαδιανό. Κουμπαρος  ηταν ο πατέρας μου και εγω εγινα νονα του πρωτου της παιδιού  του Σταυρου junior, οταν ημουν 16 χρονων. Απο τότε ειχαμε πολυ μεγαλη επαφή. Εκανε και ενα κοριτσακι, την Ζινα. Η Ερριεττα η μεγαλη ηταν ενα πολυ ευαισθητο πλασμα, ετυχε οπως ειπαμε, μεγαλης αγαπης και προσοχης απο την οικογενεια του πατερα της, και πολλης αγαπης απο τον πατρυο της. Σε νεαρα ηλικία παντρευτηκε τον Βασιλη και εκαναν τον Σταυρο και την Ζινα.

Δεν εζησε πολυ καλη ζωή και η καταθλιψη την συντροφευσε σε ολη της την ζωη. Εγω οταν μεγαλωσα ημουν πολυ κοντά της, και στα παιδια της, ειδικα στον Σταυρο τον τριτο που ειχα κιολας βαφτισει.

Ο Φωτης ο Βολίκας.

Ο Φώτης ο μεγάλος παντρευτηκε την Εδβίγη (Ντιντή) και αμέσως εφυγαν για την Γερμανία, οπου εκανε μεταπτυχιακά, και 2 παιδάκια , την Μαρία και τον Νίκο. Εμειναν 5 χρονια, και γύρισαν στην Ελλαδα για να πανε τα παιδιά σε ελληνικό σχολείο. Ο Νικος παντρευτηκε την Φωτεινή. Συμφοιτητές στο Πανεπιστημιο της Θεσσαλονικης, πολιτικοί μηχανικοί. Εκαναν 2 αγορια, τον Φώτη και τον Θρασύβουλο (Θράσο).

Η κόρη του Φώτη η Μαρια δεν παντρευτηκε. Μετα απο πληθος σπουδών και μετεκπαιδεύσεων  υπηρετει σε σχολειο στον κλαδο της, γυμνασιάρχης η λυκιαρχης. Δεν ξερω ακριβώς.

                   

Η Ανθιππη, Πιπίτσα παντρευτηκε τον Γιωργο τον Βαμβούρη, που κι αυτός χρηματησε πλοιαρχος, εζησε μεσα στην πατρική μου οικογενεια, κατα καιρούς και ετσι ανεπτύχθη το ειδηλιο. Ο Βαμβουρης προηρχετο και εκεινος απο την ιδια οικογενεια των Γριμάνη. Πεθανε πολύ νεος. Δεν εκαναν παιδιά αλλα η Πιπιτσα και ο Γιωργος ειχαν μεγαλη αδυναμια στην κορη μου. Η Πιπιτσα την εζησε πολυ και την δίδαξε πολλα.

Ο Φώτης ο μικρός και ο Σταυρος, εγιναν καπετάνιοι η μαλλον πλοίαρχοι γιατί το (καπετανιοι παραπέμπει αλλού). Ο Φωτης παντρύτηκε την ΕΡΙΦΥΛΗ  (Εφη) Φερεντινου, που  η γνωριμία εγινε σε πλοίο που οι πατεραδες μας συνυπηρετούσαν. Εκαναν τον Παναγιωτη και τον Αγγελο. Ο Παναγιώτης σπουδασε οικονομικά, o Αγγελος, μεγαλο κεφαλι, Aεροναυπηγική. Είναι τωρα καθηγητης στο Πολυτεχνείο. Εχει ενα κοριτσακι, ενος ετους. Ο Παναγιωτης εχει και εκείνος μια κορη, την Εριφύλη που σπουδάζει  στην σχολή καλών τεχνών. Ο Σταύρος μετά κόπων και βασάνων παντρευτηκε την καλή του. Ήταν η Ποπη η Ζαντιώτη που ηταν συμμαθήτριά του στο σχολείο και κολητή φιλη της Πιπίτσας της ξαδελφούλας μου. Ο πατέρας Πάνος ειχε σφοδρές αντιδράσεις γιαυτό  τον γάμο γιατί εύρισκε τον Σταύρο ανώριμο  και ανέτοιμο να αποκτησει υποχρεώσεις. Οι υπόλοιποι αντιδράσαμε και ο γάμος έγινε, ο Σταυρος τα έβγαλε  πέρα, πηρε ολα του τα διπλώματα, εκανε δύο θαυμάσια παιδιά τον Πανο και την Μαριλίνα.

Ο Πάνος σπούδασε οικονομικά και εργαζεται σε μια μεγαλη χρηματηριαστική εταιρία. Παντρευτηκε την Βασω, και έκαναν  δυο παιδακια  την Αρτεμις και τον Σταυρο.Η Μαριλινα παντρευτηκε τον Πανο τον Μπουρνιά. Ηταν και οι δύο σκηνοθέτες. Η Μαριλίνα για ενα διαστημα μετά την σχολή, δουλεψε στο Mega ως βοηθος σκηνοθετη. Ηταν πολύ καλη στη δουλειά της και ειχε βραβευθεί μαλιστα σε ένα διαγωνισμο, ταινιας μικρου μήκους.

Εγώ τελευταία και καταιδρωμένη, τέλειωσα το γυμνάσιο και ξαφνικά βρεθηκα σε ενα κενό. (Και τώρα τι κάνουμε)? Δυσκολα τα πράγματα. Είχα την ευχερεια να κάνω οτι αλλο επιθυμούσα, γλωσσες, μπαλετο,  μουσική. Τα εκανα, αλλα δεν με γέμιζαν. Ήμουν στα προθυρα της καταθλιψης, ωσπου ο οικογενειακος μας γιατρός συμβούλεψε τους γονεις μου να μου ξεσφιξουν τα λουριά. Κάτι βελτιώθηκε αλλά όχι εντυπωσιακά. Και μετά ήρθε ο έρωτας. Ο πνευματικός, γεματος συναισθημα. Δεν φτούρησε. Απογοήτευση. Δεν ηταν αυτό που με γοήτευσε. Την εκανα με μικρα πηδηματάκια. Είδα πραγματα που με πλήγωσαν. Του τα ελεγα αλλα εύρισκε μια βλακωδη δικαιολογια. Δεν τον αδικησα γιατί καταλαβαινα οτι ημουν αλλιώτικη. Εκεινος ειχε μαθει αλλιώς. Ηταν μια οδυνηρή εμπειρία στην ζωή μου.

Περασαν περιπου 3 χρονια με μια ερμαφροδιτη κατασταση. Για μενα ειχαν τελειωσει ολα απο τον πρωτο χρονο.

Σ, αυτό το διαστημα η οικογενεια της ξαδελφουλας εφυγαν από το σπιτι του μεσαιου πατωματος,και πήγαν στην Πειραική οπου αγόρασαν μια μονοκατοικία μπροστα στη θαλασσα.

Στο σπιτι που εμεναν ηρθε μια οίκογενεια που ειχε δυο παιδια. Την Ματουλα και τον Πέτρο.Εκεινη την χρονιά, προς το τελος της, η Ματουλα παντρευτηκε.Ο Πέτρος  ηταν ακόμα ναυτάκι, τις υποχρεωτικες του υπηρεσιες,τις εκανε στο υπουργειο ναυτικων και ηταν ιδιαιτερος του υπουργου.Τα πρωινα δουλευε στο μαγαζι που ειχαν ανοίξει με βιομηχανικα ειδη και ο  πατερας του ηταν διευθυντης σε ενα εργοστασιο, στο Παλατακι.(κι αυτο το γνωριζουν οι Πειραιώτες,)που εκανε επισκευες πλοίων.Τα υλικά φυσικα τα επαιρναν απο το δικό τους μαγαζι. Ηταν η εποχή που η Ελλάδα αρχιζε να ανεβαίνει και η δουλειά πηγαινε καλα.

,Ο πατέρας του Πετρου και της Ματούλας ηταν ο Θεοφυλακτος Βερεμης ηταν απο την Τριπολη,και η μητέρα του ,Ευαγγελια Ντεντακη  απο την Συρο. Ο πατέρας του Θεοφυλακτου ηταν ο Πετρος Βερεμης και η μητερα του η Σταματινα.Ο Θεοφυλακτος δεν ξερω πως βρεθηκε στην Αθήνα και δουλευε σε εφορία.Δεν ξερω πως βρεθηκαν ,αλλά παντρευτηκαν.Ο Θεοφυλακτος ειχε πολυπληθη οικογενεια. Πολλα αδελφια που ο καθενας ειχε ενα τσουρμο παιδια.Η Ευαγγελια ειχε εναν αδελφό τον Γιωργο και την Ελενη, που εχω αναφερει. Ο Γιώργος παντρευτηκε την Ελενη και εκανα ενα γυό το Θοδωρο.

Ο Θοδωρος με την Ντολη ιταλοαμερικανα , εκαναν μια κορη ,την Ελενα.

Οιγονείς μου , με τους γονείς των παιδιών απέκτησαν πολύ συντομα σχεσεις εκαναν παρέα επαιζαν χαρτακια. Υπηρξε μια αλληλοεκτιμηση. Ο Πετρος εγινε συντομα φιλος με τον Σταυρο, τον αδελφό μου και αλητευαν δεοντως.Ηταν και οι δυο τρελλοπαιδα. Πηραζαν ο ενας τον αλλον, και περναγαν καλα.Ο πατερας μου εκεινη την εποχη ισως λίγο νωριτερα επαθε ενα ατυχημα από γλυστρημα και πεσιμο. Ηταν στην κεφαλή του αριστερού ποδιού. Νοσηλευτηκε στην Βουλα αλλα τοτε δεν υπηρχαν (ανταλακτικά) οπως σημερα. Του εμεινε μεγαλη αναπηρια αλλα εκεινος αφου βγηκε απο το νοσοκομείο, μολις τα καταφερε να περπατησει με μπαστουνι, πηγε αμέσως στο γραφείο. Ο Πετρος που το εβλεπε και αφου ειχε τελειωσει από τις υπόχρεώσεις του στην πατριδα, τον επαιρνε

κάθε μερα, εν τω μεταξυ είχε αποκτησει το πρωτο  του αυτοκίνητο, και τον πηγαινε στην δουλεια και τον γυριζε το μεσημερι.

Με τον Πέτρο γιναμε φιλοι και συνηθως, παιζαμε πιγκ πογκ.Είχαμε βγαλει ενα μεγαλο ειδικο τραπεζι στον κήπο ,ηταν μονιμα στημενο ,και καθε βραδυ   το νταπ ντουπ ηχουσε επι ώρες.Ο Πετρος ειχε μυωπια ,φορουσε γυαλιά.Εγω εβλεπα καλα, ελισσομουν καλα και τον κατατροπωνα. Θυμωνε δηθεν αλλα δεν ηθελε να σταματησουμε.Εκτος απο αυτο ειχαμε κανει μια πολυ καλη παρεα  ο Σταυρος με το κοριτσι του την Ποπη, ο Πέτρος κι εγω.Πηγαιναμε εκδρομες περιπατους ,μπανια το καλοκαιρι.

Η ζωή μου ειχε γινει καλλιτερη, με τις ευλογιες του πατερα μου. Εγω με τον Πέτρο ειμαστε εξω μεχρι αργα. Ο ταν ανεβαινα να κοιμηθώ ο πατερας μου ηδη κοιμοταν.

Το καλοκαιρι του 60 δεν ξερω πως, ο αδελφος μου ηταν εκτος υπηρεσιας και ηρθε μαζί μας στην Μυτιληνη..Κάλεσε και τον Πετρο μαζι.Φυσικά και ηρθε τρεχοντας.Πηγαμε οντως, περασαμα πολυ ομορφα. Οι φιλες μου τον αγαπησαν αμεσως. Τις πειραζε τοσο ευστοχα που τις διασκεδαζε ολες. Μπανια εκδρομες βραδυνα ξενυχτια, Ζωη και κοτα. Καποια ωρα ο Πετρος επρεπε να φυγει ειχε δουλεια. Στο ποδι του ειχε μεινει η μαμα. Εγω αυτη την γυναικα την ετρεμα. Μου ειχε κανει ενα μαρς με το καλημερα που μπηκαν στο σπιτι.Η μαμα Λίτσα ήταν ο ιθύνων νους. Αντιθετα με τον μπαμπα  Θεοφιλο οπως τον αποκαλουσαν που ηταν ένα αρνι. Ομως ένα αρνί αλλιώτικο από τα αλλα. Καμία σχέση με τον πατέρα μου.

Ο Πέτρος εφυγε οπως ηρθε οτι και να εκανε εγώ ημουν αυτό που ημουν. Το κοριτσακι που περναγε καλα μαζι του . Ένας ανεκτίμητος φιλος.Ημουν ελευθερη συναισθηματικα και δεν ειχα καμια διαθεση για κανενος ειδους σχεση.Όμως σε μια εβδομάδα ξαναγύρισε. Τα ειχαν κανει πλακακια με τον αδελφο μου,και ερχοταν να με ζητήσει απο τον πατέρα μου.

Ο αδελφος μου μου το ειπε, εγω τσινισα αλλα δεν ειπα οχι. Ισως η επιθυμια μου να απαλαγώ απο την δικτατορία του πατερα μου,εβρισκα την λυση.

Θα εκανα το δικο μου σπιτικό θα μπορουσα να εχω λογο, δεν θα φοβομουν.

την αρνηση την ντυμενη, με  καλουδια, με εκτιμηση, με παροχες. Τον πατερα μου(ειρησθω εν παροδω) τον εκτιμουσα απεριοριστα, τον σεβομουν,τον αγαπουσα,,δεν ηθελα να τον στεναχωρω. Στα παιδικα και νεανικα μου χρονια ηταν ο Θεος μου. Ελυνε προβληματα, στεκοταν σε καθε αναγκη της οικογενειας. Δεν χρηματιζοταν, ηταν αξιος και ειχε μεγαλο σεβασμο απο ολους. Οι λουφαδοροι και οι κατεργαρηδες τον ετρεμαν.Οπως τον φοβοταν και η μανα του και η αδερφη του.Ακομα και η Πιπιτσα που δεν φοβοταν τιποτα ετρεμε μην κανει τιποτα που ο θειος δεν το ενεκρινε.

Μονο η δικη μας μανα δεν τον φοβηθηκε ποτε. Δεν ειχε λογο βεβαια να τον φοβηθεί αλλα ηταν τοσο ανετη και ανεξαρτητη στις κινησεις της, που εγω αναρωτιομουν πως μπορει

Αλλά μείναμε στον Πετρο .Ηρθε καθιδρος και τρομοκρατημενος. πως να κανει αυτο το εγχειρημα. Ο πατερας καθοταν σσε μια πολυθρονα, και ελυνε σταυρολεξο. Ο Πετρος διπλα του σαν στηλη αλατος. Ουτε ανεπνεε. Καποια στιγμη ο Πανος γυρισε και τον κυτταξε. Σάμπως και αυτός να μην ηξερε  τιποτα.Εγώ ημουν στο διπλανο δωματιο. Δεν ακουσα τιποτε απο οτι διημηφθη.

Ο Πετρος εξεθεσε το αιτημα του. Το μονο που ακουσα  ηταν  εκείνη σε θελει.?

Πηγαινε πρωτα να την ρωτήσεις και τα λεμε.

Ο Πετρος ηρθε και μου ειπε τα καθεκαστα. (Καλα) εμενα6 με ρωτησες?

και η απαντηση. ( Σιγά μην ρωτούσα εσενα) Η αυτοπεποίθησή του με σκοτωνε.

Και σε ολα τα χρονια της ζωης του. Ο Πετρος που ηθελε παντα απο εμενα προστασια, και ποτε δεν μπλεκοταν σε συζητήσεις που οι νεοι ανθρωποι κανουν για να βρουν μια μέση λυση για να επικοινωνησουν.

Τελος παντων εγώ ειπα ο.κ. Δεν το μετανιωσα ποτε, παρ ολον οτι οι χαρακτηρες μας πόρω απηχαν.Ζησαμε καλα καποια χρονια.Ο Πετρος με αγαπουσε πολυ και εγώ εδινα τον καλλίτερο εαυτό μου.Πολύ συντομα ηρθε το πρωτο μας παιδι.Εδω μπαινει στην σκηνή, η Νινα η μικρη αδελφή του πατερα μου.Ειχε προσφατα χειρεψει σε ηλικια 49 ετών.

Εγω στην εγγυιμοσυνή μου, εκανα εμετους και οτι μαγείρευα, μου εφερνε αηδια. Αρχισα να χανω βαρος. Η Νινα οταν το καταλαβε αυτό αποφάσισε οτι εκεινη θα ερχοταν να μαγειρευει,για να μπορώ να τρώω. Μπορουσα να πω όχι?

Ετσι καθιερωθηκε μόνιμη μαγείρησα και αφεντικό στο σπίτι.

Ηταν πραγματι πολύ χρησιμη  αλλα  και λιγο δυσκολο για μενα,  που επιτέλους ηθελα να ζησω την δική μου την ζωή.

Το παιδακι μας ηρθε στον κοσμο  η Ευαγγελία (Λιλυ) τρεχοντας στην κυριολεξια. Γεννηθηκε μιση ωρα μετα, από την ωρα που πηγα στην κλινική.

Οταν μου την εδειξε ο γιατρος, ειδα  ενα παιδακι, με ανοιχτά ματια  που με περιεργαζόταν.Θα σκεφτοταν, αν της κανω για μανα. Μετα την πηραν να την πλυνουν και να την ετοιμασουν. Εγώ  σηκωθηκα απο το χειρουργικό κερεββατι, κατέβασα κατω τα ποδια μου, εφευγα. (Ε!!! που πας?) άκουσα την φωνή του γιατρού. Φευγω ,του ειπα. Κατσε εκει που εισαι θα πας με φορείο.

Ένα γιατί?εμεινε ανολλκλήρωτο στα χειλη μου, ο γιατρός δεν αστειευόταν.

Με πηγαν στο δωματιο μου και διπλα μου υπήρχε το κρεββατακι του μωρου.

Σε λιγο αρχισαν να καταυθανουν  οι παππουδες  οι θείοι , και θυμαμαι τον αδελφο μου τον Φωτη  που μολις την ειδε μου ειπε (αλλαζουμε )?Ειχε κανει και εκεινος ενα αγορράκι  που ήταν  10 μμηνών..Ηθελε κοριτσι. (πριτς) του απαντησα. Ο δε πατέρας μου  καθως την κρατουσε την νεαρά στα χερια της η μαια Χτενισμενη με ενα ροκοκο στα μαλλια της, πηγε κοντα της και με το δάκτυλο του όρθιο το κούναγε δεξια αριστερα. Η μικρη γυρναγε το κεφαλι της στην κατευθυνση που έδειχνε ο παππους. Εκεινος εντιπωωσιασμενος ειπε

Αυτή βλεπει. Τι θα πει αυτό? τον ρωτησα. (Τα μωρα δεν βλεπουν απο την αρχή)

Μου απαντησε.Περασαν ολοι απο εκεί να δουν το αξιοθεατο.

Εμεινα μια εβδομαδα στην κλινική. Περιποιόμουν μονη μου το μωρο μου.,

Ήρθε η ωρα να φυγουμε με το  λαφυρο στο πορτ μπεμπε. Πανευτυχείς γονεις παππουδες θειοι.Η Ματτουλα που ειχε χωρισει προσφατα, εγινε μονιμος κατοικος του σπιτιού, η θεια Νινα επισης, η μαμα μου , η πεθερα μου και δεν συμμαζεύεται.Το σπιτι ηταν ανοιχτο για ολους. Κάποια ωρα ομως καποια πραγματα, και το ιδιαίτερο ενδιαφερον,, εγινε θηλεια στο λαιμό μου. Δεν μπορουσα να αρνηθω σε κανενα  να εχει αυτή την χαρα.

Μετά από τρία χρόνια ηρθε ακόμα ένα κοριτσάκι. Δυστυχως δεν ειχσμε αυτή την ευτυχια για πολύ. Εγινε σγγελος στον ουρανο στουπεγτε του μηνες.

Δεν προκειται να πω κατι αλλο. Δεν θθέλω να κάνω την   ιστορία μελο.

Σε εναμισυ χρονο ηρθε και το αγόρι ο Θεοφυλσκτος (Θεοφιλος..)

Η Λίλυ παντρεύτηκε τον Αλεξανδρο  Κωσταλα και εκαναν μια κορη την Ερριεττα. Τωρα  ζουν στην Αγγλια και δουλευουν εκει. Ο Θεοφιλος αρκετσ μεγαλος παντρευτηκε την Φσανή Μαντοπουλου.

Αυτο με λιγα λογια εινα  κατα καποιον τροπο το οικογενειακο  δεντρο   Α πο εδω και περα θα πω για αλλα πραγματα  που με διδαξε  η πειρα ,

και η ηλικία μου.

                               Η δική μου ζωή ως ενηλικη.

Παντρευτηκα τον Πετρο σε μικρη ηλικια. Και εκεινος ήταν πολύ νεος.

Ξεκινησαμε πολυ ωραία, αλλα δεν ξέραμε τι μας επιφυλασε η ζωη.

Πολλες δυσκολιες , πολυ πόνο,, ακομα και απωλιες. Ειμμαστε νεοι και τα αντιμετωπιζαμε με γενναιοτητα. Οι δυναμεις μας ηταν στο φορτεε τους

Διασκεδαζαμε τις δυσκολιες, αφου ο καλός Θεος μας επετρεπε διαλλειματα.

Καναμε  ταξιδια  εκδρομές Πειραμε εξοχικό μπροστα στην θθαλασσα να  κανουν τα παιδακια μας τα μπανια τους.Εγω προσσευχομουνα στα δυσκολα και ευχαριστουσα για καθε βημα βελτίωσης.Αυτα που ζητας δυστυχως δεν ερχονται οοταν τα θελεις. Κανεις υπομονη αυτη που χαριζει το αγιο πνευμα, και υπαρχει και τροπος. Θελει υπομονη και πιστη. Ποτε δεν την εμαθα μονο προσπαθούσα. Την εψαξα παντου. Η κοππελιτσα και το παληκαρακι εκαναν τα πικρα γλυκα και ζούσαν μια φυσιολογικη ζωη. Ειχαν ακομα κουρααγιο.

Τα παιδιά μεγαλωσαν. Εκαναν τις σπουδες τους πηραν  τον δρομο τους.

Εγώ προσπαθουσα να αναπληρωσω τις ελλειψεις μου με διαφορες γνωσεις που αισθανομουν οτι τις ειχα αναγκη  αλλα και να γεμισω τα κενα που δημιουργηθηκαν.