Στο Bradford εδώ και 14 ημέρες. Ήρθα στην κόρη μου, να περάσω λίγο καιρό μαζί της. Έχουν φιάξει μια ομάδα από τους ασθενείς του γειτονικού ιατρίου και κάποιοι από τους ασθενείς, άντρες και γυναίκες, έχουν αναλάβει εθελοντικά να μαζεύουν μέλη αυτού του ιατρείου, και κάθε Πεμπτη προσφέρουν καφέ με συνοδευτικά σε όσους από τους πελάτες του ιατρείου θέλουν να περάσουν 2 ώρες ευχάριστες κουβεντιάζοντας και πίνοντας τον καφέ τους με παρέα.
Οι champions αναλαμβάνουν, να ετοιμάσουν το χώρο και να φιάξουν κέικ η οτι άλο. Παίζουν διάφορα παιχνίδια για να κινούν το μυαλό τους και οι νικητές παίρνον δωράκια. Είναι ωραία και εγώ αρχισα να προσαρμόζομαι και να αισθάνομαι επιθυμητή απο τον κύκλο.
Εδώ εχω άφθονο χρόνο να διαβάσω , να γράψω να προσευχηθώ. Ευχαριστώ Σε Κύριε. Μου τα έχεις δώσει όλα. Μου έδωσες ότι χρειαζόμουν για να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες. Υπήρξε πονος, υπήρξε φοβος, υπήρξε πολλές φορές πανικός. Αυτά βέβαια δεν τα προκαλεί Εκείνος, όμως τα δικαιολογεί η ανθρώπινη φύση μας. Εσύ όμως δίνεις την δύναμη και τα μέσα να τα αντιμετωπίσουμε, εάν πράγματι θέλουμε να είμαστε παιδιά Σου. Εσύ μας έφιαξες και Εσύ μας έβαλες στις οικογένειες από όπου ανθρώπινα βγήκαμε στην ζωή.
Εσύ δεν έχεις συμμετοχή σε τίποτα κακό όμως το κακό υπάρχει. Κύριε βοήθησε τους αδύνατους τη καρδία να ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες χωρίς να πάψουν να υμνούν και να ευλογούν το Άγιο όνομά Σου.
Εσυ ποτέ δεν θέλησες τη δυστυχία των ανθρώπων. Ποτέ δεν θέλησες να πεθαίνουν τα νειάτα από ναρκωτικά, δυστυχήματα η καρκίνους. Όλοι ρωτάμε σ αυτές τις περιπτώσεις "Που είναι ο Θεός?". Ο Θεος παντα ειναι πλάι μας για να μας παρηγορήσει. Να κλάψει μαζί μας, να μας αγκαλιάσει, και να μας διαβεβαιώσει, οτι αυτοί που φεύγουν είναι στην αγκαλιά Του.
Δεν πιστεύω βέβαια οτι κανείς μπορεί να παρηγορηθεί αυτές τις ώρες κάνοντας τέτοιες σκέψεις. Εκείνες τις ώρες είναι προτιμότερη μια ανθρώπινη αγκαλιά, κι ένας άνθρωπος που θα κλάψει μαζί μ αυτόν που πενθεί και θα πενθεί για χρόνια. Για να μην πω οτι δεν χρειάζεται ίσως κανείς. Ειναι άνθρωποι που θέλουν να μείνουν μονάχοι τους και να εκδηλωσουν τον πόνο τους όπως θέλουν εκείνοι. Το πένθος για τον καθενα ειναι προσωπική υπόθεση.
Η πίστη σ αυτές τις περιπττώσεις, ειναι άκρως βοηθητική. Μπορείς να υπομένεις, αφου ξερεις ότι τιποτε αλλο δεν ειναι εφικτό. Απευθυνεσαι και εμπιστεύεσαι την θεία πρόνοια που θα μαλακωσει τον πόνο και η προσευχη, που θα σε οδηγήσει σε λειβάδια με βλάστηση και νερά γαργαρα.
Νομίζω ότι δέν υπαρχουν ανθρωποι που δέν παρηγορήθηκαν, οσο και αν τους πήρε αυτό.
Κύριε Μαραναθά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου