Σκέπτομαι και αναρωτιεμαι. Τι ειμαι στ αληθεια. Ειμαι κανονικη γυναικα, η γυναικα με ανδρικο χαρακτηρα. Και ομως δεν ειμαι τιποτα απο τα δυο.
Σαν γυναικα θα επρεπε να ελισσομαι, σαν αντρας θα επρεπε να ειμαι πιο ισχυρη στις κακοτοπιες και στις δυσκολιες. Και ομως λειτουργουσα σαν αντρας στα δυσκολα, αλλα ημουν ευαισθητοποιημενη σε καθε κουβεντα και σε καθε αδικια.
Δηλαδη ενα ερμαφροδυτο πλασμα,που επαιρνε και συνηδητοποιούσε ολα τα πραγματα πριν να συμβουν και επαιρνε σαν αντιτημο αρνηση και κογιοναρισμα. Ολοι με αγαπουσαν γιατι ολοι βολευοντουσαν, και ειχαν και αναπαυμενh συνειδηση, πραγμα που εγώ ποτε δεν ειχα. Τι λαθος ειχε γινει με εμενα. Ξερω οτι επρεπε να παλαιψω και με τους αλλους, δεν ειχα τα κοτσια. Τι περιμενα, οτι θα ειχα επιτυχια με αυτο?
Αυτο που εβγαλα σαν συμπερασμα ηταν οτι ημουν λαθος, παριστανα κατι που δεν ημουν με τις φυσικες μου δυναμεις, αλλα δεν φανερωσα ποτέ ποια ημουν πραγματικα. Δηλαδή τους μπερδεψα και η ευθυνη ηταν δικη μου.
Και τωρα τι γινεται. Εσυ μονο Κυριε με ξερεις. Βαλε ενα χερι. Οχι οτι δεν σισθανομαι την παρουσία σου, αλλα ζητω να με βοηθησεις να μεταμορφωθώ.
Δεν ξερω πως και το φοβαμαι κι αυτό, αλλα ακόμα ελπιζω. Αν ζηταω λαθος πραγματα δεν τα θελω,
Γενηθητω το θελημασου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου