Μια από τα ίδια. Γραφω φευγουν, ξαναγραφω, ειναι γεματα λαθη, ξαναγραφω, δεν προλαβαινω να ολοκληρώσω, και αν στριψω αλλου το κεφαλι μου, εχουν χαθεί ολα. Τι θες κυρα μου? Σ αυτη την ηλικία θες tablet. Καλός δεν ήταν ο υπολογιστής?
Εμ, δεν το ήθελα εγώ, η ξαδελφουλα μου μου το εφερε για να με εξυπηρετησει. Δεν λεω, το ερωτευτηκα, αλλα οπως ολοι οι ερωτες, εχει κι αυτο πονο. Οταν ο αγαπημενος σε αφηνει συχνά πυκνα στα κρυα του λουτρου, ποσες φορες θα μπορεσεις να το υποστείς. Και καλα να ειναι ανθρωπος, εβδομηκοντα επτακις ειπε ο Κυριος, αλλα για ενα μηχανημα, δεν ειναι εξευτιλιστικό?
Πηγαινε καπου κυρα μου να μαθεις μου απαντάει το tablet. Επειδη εσυ φοβασαι να μιλησεις και ξεσπας επανω μου φταίω εγώ. Σαν να εχει δικιο.
Δεν ξερω αν αρχισω να μιλαω τι αποτελεσμα θα φερω. Και ξαναγυρναω στην παλιά την καραμελλα.(Είμαι δειλη και κομπλεξική)
Και τωρα πηγα να διορθωσω κατι και αλλαξε η γραμματοσειρα. Σκασιλα μου. Μήπως θα τα δει κανεις? Δεν ξερω κανενα που να εχει τοσο χαμηλη εκτιμηση για τον εαυτο του. Αυτο δεν ειναι ταπεινοφροσυνη ειναι ανωμαλια Δόξα τω Θεω τουλάχιστον δεν εχω επαρση. Αλλα εγω βλεπω.
Αλλα δεν με αποκαθιστα αυτό στα ματια του Θεου. Εκείνος μου τα εδωσε ολα προς ζωην και προς ευσεβεια. Τουλαχιστον εχω την ευσεβεια. Κυριε διορθωσε με. Έχω μαυρα χάλια. Εσυ Κυριε το ξερεις. Ομως με ανεχεσαι και με αγαπας. ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ.
ΑΜΗΝ.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου