Μετά τον θάνατο του άντρα της η Ελισάβετ, έφυγε από το σπίτι που έμενε και πήγε να ζήσει σε ένα μικρό σπιτάκι στην εξοχή.Δεν ήταν σπιτι απομονωμένα ,ούτε πολύ μακρυά από το σπίτι που ζούσε .
Είχε ένα κηπάκο με πολλά λουλούδια και ένα φράχτη από λυγούστρα .Γείτονες είχε πολλούς ,αλλά δεν συνήθιζε να έχει σχέσεις και μπαινοβγάσματα στα σπίτια τους ,ούτε εκείνοι στο δικό της.
Οι σχέσεις περιοριζόντουσαν στην αλληλεγγύη.Όποιος χρειαζόταν κάτι ήξερε που θα έβρισκε κατανόηση και βοήθεια. Ζούσε τελείως μόνη της με τα βιβλία της και την κουζίνα της που πάντα έφτιαχνε κάποια καλούδια για τα παιδάκια που θα έμπαιναν στο σπίτι της ,είτε γιατί είχαν χτυπήσει πάνω στο παιχνίδι ,είτε ήθελαν ένα ποτήρι νερό ,,η μια βοήθεια στα μαθήματά τους.Η μέρα της ξεκινούσε ενωρίς .Ξυπνούσε στις έξι ,έβαζε το βραστήρα να κάνει τον καφέ της κι αφού τον απολάμβανε ακούγοντας λίγο ραδιόφωνο, μετά έβγαινε στον κήπο να κορφολογήσει τα λουλούδια της.Τα σκάλιζε ,τους έβαζε ξυλάκια εκεί που έβλεπε φυτά να έχουν την τάση να γείρουν μάζευε τα πεσμένα φύλλα και τα έβαζε κάπου ξεχωριστά για να γίνουν λίπασμα,τους μίλαγε με τρυφερότητα
στο καθένα ξεχωριστά .Τα λουλούδια που συνήθως έχουν στραμμένα το κεφαλάκι τους προς στον ήλιο , παρουσίαζαν ένα περίεργο φαινόμενο.
Όταν η Ελισάβετ έβγαινε να τα περιποιηθεί έστριβαν τα κεφαλάκια τους προς το μέρος της.
Της Ελισάβετ δεν της φαινόταν καθόλου περίεργο. Όλα της φαίνονταν φυσιολογικά .Ο Θεός είχε δώσει ζωή και αισθήματα σε όλα τα δημιουργήματά Του.Αρκούσε να υπήρχε ο άνθρωπος που θα δεχθεί το υπέρλογο για να νιώσει. την συμπεριφορά όλων αυτών των δημιουργημάτων που τα λέμε άλογα.όταν λοιπόν η Ελισάβετ τα αποχαιρετούσε<<Γεια σας καρδούλες μου θα σας δω πάλι το απόγευμα.>>Τα λουλούδια της όλα μαζί έκαναν ένα γέρσιμο προς τα εμπρός .ένα είδος υπόκλισις.
όταν μπήκε το σπίτι η ώρα ήταν 8 και ήταν καιρός να πιει ακόμα ένα φλιτζάνι καφέ και να διαβάσει την εφημερίδα που της έφερνε ο φίλος της ο Σταύρος,ένας μπόμπιρας 9 χρόνων και πριν πάει στο σχολείο έφερνε την εφημερίδα στη γιαγιά Ελισάβετ.
Διάβασε τις επικεφαλίδες των πολιτικών εξελίξεων,μετά τα κοινωνικά και τελευταία ένα άρθρο από τον αγαπημένο της δημοσιογράφο. άφησε την εφημερίδα της και πήγε στο ημερολόγιο της.ήταν ένα χοντρό τετράδιο που εκεί μέσα είχε γράψει τα πάντα για την ζωή της ,πάντα με χαμηλούς τόννους και πάντα δικαιολογώντας τις κακές συμπεριφορές και τις άσχημες και άδικες επιθέσεις που είχε δεχτεί κατά την διάρκεια της ζωής της.
Η Ελισάβετ είχε περάσει μια πολύ δύσκολη ζωή αλλά η προσπάθειά της ήταν να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη και να δίνει παραδείγματα χωρίς να λέει λόγια.
Είχε δύο παιδιά αγόρι και κορίτσι, έμεναν μακρυά και πήγαιναν να την δουν ίσως μία φορά το μήνα ,αλλά τηλεφωνιόντουσαν πιο συχνά. Καμάρωνε για τα παιδιά της και τα εγγόνια της.
Είχε τέσσερα εγγόνια .Δύο από την κόρη και δύο από τον γιο.Της κόρης ήταν μεγάλα ,20 και 22 χρόνων.Είχαν πάρει το δρόμο τους Του γιου ήταν ακόμα στο λύκειο.
Η Ελισάβετ τα είχε μεγαλώσει από λεχουδάκια και τους είχε δώσει αγάπη ,στοργή και οράματα.
Όταν έφυγαν από τα χέρια της ,άδειασε το σπίτι αλλά ήταν καιρός για το σχολείο.Τα είχε εφοδιάσει με όλα εκείνα τα στοιχεία της εκτίμησης για τον εαυτό τους και για τους άλλους ,όπως είχε κάνει και για τους γονείς τους.
Όταν ήταν μικρά κάθε Σαββατοκύριακο, πήγαιναν στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς για να φάνε το παστίτσιο της και τις ωραίες μηλόπιτες και σοκολατόπιτες. Αργότερα όταν οι υποχρεώσεις είχαν σφίξει δεν πήγαιναν και τόσο συχνά λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων.
Όμως την έπαιρναν συχνά τηλέφωνο και της έκαναν διάφορες ερωτήσεις σχετικά με τα προβλήματά τους ,αλλά εκείνη ήταν πολύ διακριτική και τους έλεγε ότι το συγκεκριμένο πρόβλημα έπρεπε να το λύσουν με τους γονείς τους.
Εκτός από τα δικά τους, ενδιαφέρονταν και για τους παππούδες.Πως περνάνε ,αν θέλουν κάτι από εκείνα ,αλλά η Ελισάβετ τα ευχαριστούσε πολύ αλλά τους έλεγε ,ότι όλα ήταν καλά και όταν τους χρειαστεί θα τους το πει.
Με αυτές τις αναμνήσεις που τις βρήκε και μέσα στο ημερολόγιο της συνέχισε το γράψιμο στην σελίδα που το είχε αφήσει ,αφού έβαλε την ημερομηνία πριν αρχίσει το γράψιμο.Έγραψε λίγα πράγματα για τα λουλούδια της και τον Σταύρο που του είχε μεγάλη αδυναμία και μετά εξέφρασε
την επιθυμία της για την απόκτηση ένος pet.Δεν ήξερε ακόμα αν ήθελε σκύλο η γάτα.
Δεν είχε προλάβει να αποσώσει την γραμμή και ένα κτύπημα στην πόρτα την ξάφνιασε.ήταν ο Σταύρος και κρατούσε στην α.αγκαλιά του ένα σκυλάκι.ήταν πολύ μωρό ίσως 10 15 ημερών.
Γιαγιά της είπε ο Σταύρος κλαίγοντας.Το βρήκα στα σκουπίδια μαζί με άλλα τρία ψόφια σκυλάκια.
Θα το πάρεις να το σώσεις?
Πως αγόρι μου? Αυτό είναι νηστικό από την ώρα που γεννήθηκε .Πως θα τα καταφέρω?
Γιαγιά Ελισάβετ .Εσύ όλα τα μπορείς.Η Ελισάβετ συγκινήθηκε .<<καλά αγόρι μου .Θα προσπαθήσω>>
Πήρε το σκυλάκι από τα χέρια του,βρήκε μια φλις κουβερτούλα και τύλιξε το σκυλάκι για να το ζεστάνει.Του άναψε κι μια σομπίτσα για περισσότερη θαλπωρή. Μετά πήγε και έφερε ένα σταγονόμετρο και ένα φλυτζανάκι με γάλα αραιωμένο,το πήρε στην αγκαλιά της και του έβαλε μια σταγόνα γάλα στο στοματάκι του ,που ίσα ίσα χώραγε το σταγονόμετρο.
Η σταγόνα κατέβηκε χωρίς να την απωθήσει το σκυλάκι.Μετά άλλη μία και άλλη μια τρίτη..
η Ελισάβετ σταμάτησε αλλά ο Σταύρος χωροπηδούσε γύρω της <<Κι άλλο κι άλλο δώστου γιαγιά.>>Ο χι αγόρι μου του είπε η Ελισάβετ.Δεν κάνει.Αν σε καμιά ώρα δείξει ότι είναι καλά θα του ξαναδώσουμε. Ο Σταύρος περίμενε ακίνητος και περίμενε.Η Ελισάβετ τον λυπήθηκε αν και εκείνη είχε μια τραυματική εμπειρία ,όταν προσπάθησε να αναστήσει τρία γατάκια νεογέννητα που τα είχε εγκαταλείψει η μαμά τους.Ένα ένα πέθαιναν στα χέρια της και ο καημός της ήταν απεριόριστος.
Τώρα σκεπτόταν τον Σταύρο.Πως θα έβλεπε τέτοιο θέαμα? <<Ελα του είπε πάμε μέσα να πιούμε τσάι.Και για να έχουμε καλό ρώτημα ,σχολείο δεν θα πας σήμερα/? >><<Όχι>> είπε ο Σταυρος.έχει το λύκειο κατάληψη και μας έδιωξε η κυρία.>>.η ΜΑΜΆ ΤΟ ΞΈΡΕΙ ΌΤΙ ΕΊΣΑΙ ΕΔΏ?
Ναι απάντησε ο Σταύρος και η Ελισάβετ τον πήρε στην κουζίνα να πούνε τσάι και να του κόψει ένα κομμάτι μηλόπιτα που είχε φτιάξει.. Γιαγιά σ' αγαπώ της είπε ο Σταύρος
Της Ελισάβετ τα μάτια υγράνθηκαν και έσκυψε προς το μέρος της και του έδωσε δυο φιλιά .<<Κι εγώ αγόρι μου>>.
Ο Σταύρος ΕΊΧΕ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΉΣΕΙ ΤΑ ΕΓΓΌΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΊΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΆΠΗ ΤΟΥ..
ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ
Είχε ένα κηπάκο με πολλά λουλούδια και ένα φράχτη από λυγούστρα .Γείτονες είχε πολλούς ,αλλά δεν συνήθιζε να έχει σχέσεις και μπαινοβγάσματα στα σπίτια τους ,ούτε εκείνοι στο δικό της.
Οι σχέσεις περιοριζόντουσαν στην αλληλεγγύη.Όποιος χρειαζόταν κάτι ήξερε που θα έβρισκε κατανόηση και βοήθεια. Ζούσε τελείως μόνη της με τα βιβλία της και την κουζίνα της που πάντα έφτιαχνε κάποια καλούδια για τα παιδάκια που θα έμπαιναν στο σπίτι της ,είτε γιατί είχαν χτυπήσει πάνω στο παιχνίδι ,είτε ήθελαν ένα ποτήρι νερό ,,η μια βοήθεια στα μαθήματά τους.Η μέρα της ξεκινούσε ενωρίς .Ξυπνούσε στις έξι ,έβαζε το βραστήρα να κάνει τον καφέ της κι αφού τον απολάμβανε ακούγοντας λίγο ραδιόφωνο, μετά έβγαινε στον κήπο να κορφολογήσει τα λουλούδια της.Τα σκάλιζε ,τους έβαζε ξυλάκια εκεί που έβλεπε φυτά να έχουν την τάση να γείρουν μάζευε τα πεσμένα φύλλα και τα έβαζε κάπου ξεχωριστά για να γίνουν λίπασμα,τους μίλαγε με τρυφερότητα
στο καθένα ξεχωριστά .Τα λουλούδια που συνήθως έχουν στραμμένα το κεφαλάκι τους προς στον ήλιο , παρουσίαζαν ένα περίεργο φαινόμενο.
Όταν η Ελισάβετ έβγαινε να τα περιποιηθεί έστριβαν τα κεφαλάκια τους προς το μέρος της.
Της Ελισάβετ δεν της φαινόταν καθόλου περίεργο. Όλα της φαίνονταν φυσιολογικά .Ο Θεός είχε δώσει ζωή και αισθήματα σε όλα τα δημιουργήματά Του.Αρκούσε να υπήρχε ο άνθρωπος που θα δεχθεί το υπέρλογο για να νιώσει. την συμπεριφορά όλων αυτών των δημιουργημάτων που τα λέμε άλογα.όταν λοιπόν η Ελισάβετ τα αποχαιρετούσε<<Γεια σας καρδούλες μου θα σας δω πάλι το απόγευμα.>>Τα λουλούδια της όλα μαζί έκαναν ένα γέρσιμο προς τα εμπρός .ένα είδος υπόκλισις.
όταν μπήκε το σπίτι η ώρα ήταν 8 και ήταν καιρός να πιει ακόμα ένα φλιτζάνι καφέ και να διαβάσει την εφημερίδα που της έφερνε ο φίλος της ο Σταύρος,ένας μπόμπιρας 9 χρόνων και πριν πάει στο σχολείο έφερνε την εφημερίδα στη γιαγιά Ελισάβετ.
Διάβασε τις επικεφαλίδες των πολιτικών εξελίξεων,μετά τα κοινωνικά και τελευταία ένα άρθρο από τον αγαπημένο της δημοσιογράφο. άφησε την εφημερίδα της και πήγε στο ημερολόγιο της.ήταν ένα χοντρό τετράδιο που εκεί μέσα είχε γράψει τα πάντα για την ζωή της ,πάντα με χαμηλούς τόννους και πάντα δικαιολογώντας τις κακές συμπεριφορές και τις άσχημες και άδικες επιθέσεις που είχε δεχτεί κατά την διάρκεια της ζωής της.
Η Ελισάβετ είχε περάσει μια πολύ δύσκολη ζωή αλλά η προσπάθειά της ήταν να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη και να δίνει παραδείγματα χωρίς να λέει λόγια.
Είχε δύο παιδιά αγόρι και κορίτσι, έμεναν μακρυά και πήγαιναν να την δουν ίσως μία φορά το μήνα ,αλλά τηλεφωνιόντουσαν πιο συχνά. Καμάρωνε για τα παιδιά της και τα εγγόνια της.
Είχε τέσσερα εγγόνια .Δύο από την κόρη και δύο από τον γιο.Της κόρης ήταν μεγάλα ,20 και 22 χρόνων.Είχαν πάρει το δρόμο τους Του γιου ήταν ακόμα στο λύκειο.
Η Ελισάβετ τα είχε μεγαλώσει από λεχουδάκια και τους είχε δώσει αγάπη ,στοργή και οράματα.
Όταν έφυγαν από τα χέρια της ,άδειασε το σπίτι αλλά ήταν καιρός για το σχολείο.Τα είχε εφοδιάσει με όλα εκείνα τα στοιχεία της εκτίμησης για τον εαυτό τους και για τους άλλους ,όπως είχε κάνει και για τους γονείς τους.
Όταν ήταν μικρά κάθε Σαββατοκύριακο, πήγαιναν στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς για να φάνε το παστίτσιο της και τις ωραίες μηλόπιτες και σοκολατόπιτες. Αργότερα όταν οι υποχρεώσεις είχαν σφίξει δεν πήγαιναν και τόσο συχνά λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων.
Όμως την έπαιρναν συχνά τηλέφωνο και της έκαναν διάφορες ερωτήσεις σχετικά με τα προβλήματά τους ,αλλά εκείνη ήταν πολύ διακριτική και τους έλεγε ότι το συγκεκριμένο πρόβλημα έπρεπε να το λύσουν με τους γονείς τους.
Εκτός από τα δικά τους, ενδιαφέρονταν και για τους παππούδες.Πως περνάνε ,αν θέλουν κάτι από εκείνα ,αλλά η Ελισάβετ τα ευχαριστούσε πολύ αλλά τους έλεγε ,ότι όλα ήταν καλά και όταν τους χρειαστεί θα τους το πει.
Με αυτές τις αναμνήσεις που τις βρήκε και μέσα στο ημερολόγιο της συνέχισε το γράψιμο στην σελίδα που το είχε αφήσει ,αφού έβαλε την ημερομηνία πριν αρχίσει το γράψιμο.Έγραψε λίγα πράγματα για τα λουλούδια της και τον Σταύρο που του είχε μεγάλη αδυναμία και μετά εξέφρασε
την επιθυμία της για την απόκτηση ένος pet.Δεν ήξερε ακόμα αν ήθελε σκύλο η γάτα.
Δεν είχε προλάβει να αποσώσει την γραμμή και ένα κτύπημα στην πόρτα την ξάφνιασε.ήταν ο Σταύρος και κρατούσε στην α.αγκαλιά του ένα σκυλάκι.ήταν πολύ μωρό ίσως 10 15 ημερών.
Γιαγιά της είπε ο Σταύρος κλαίγοντας.Το βρήκα στα σκουπίδια μαζί με άλλα τρία ψόφια σκυλάκια.
Θα το πάρεις να το σώσεις?
Πως αγόρι μου? Αυτό είναι νηστικό από την ώρα που γεννήθηκε .Πως θα τα καταφέρω?
Γιαγιά Ελισάβετ .Εσύ όλα τα μπορείς.Η Ελισάβετ συγκινήθηκε .<<καλά αγόρι μου .Θα προσπαθήσω>>
Πήρε το σκυλάκι από τα χέρια του,βρήκε μια φλις κουβερτούλα και τύλιξε το σκυλάκι για να το ζεστάνει.Του άναψε κι μια σομπίτσα για περισσότερη θαλπωρή. Μετά πήγε και έφερε ένα σταγονόμετρο και ένα φλυτζανάκι με γάλα αραιωμένο,το πήρε στην αγκαλιά της και του έβαλε μια σταγόνα γάλα στο στοματάκι του ,που ίσα ίσα χώραγε το σταγονόμετρο.
Η σταγόνα κατέβηκε χωρίς να την απωθήσει το σκυλάκι.Μετά άλλη μία και άλλη μια τρίτη..
η Ελισάβετ σταμάτησε αλλά ο Σταύρος χωροπηδούσε γύρω της <<Κι άλλο κι άλλο δώστου γιαγιά.>>Ο χι αγόρι μου του είπε η Ελισάβετ.Δεν κάνει.Αν σε καμιά ώρα δείξει ότι είναι καλά θα του ξαναδώσουμε. Ο Σταύρος περίμενε ακίνητος και περίμενε.Η Ελισάβετ τον λυπήθηκε αν και εκείνη είχε μια τραυματική εμπειρία ,όταν προσπάθησε να αναστήσει τρία γατάκια νεογέννητα που τα είχε εγκαταλείψει η μαμά τους.Ένα ένα πέθαιναν στα χέρια της και ο καημός της ήταν απεριόριστος.
Τώρα σκεπτόταν τον Σταύρο.Πως θα έβλεπε τέτοιο θέαμα? <<Ελα του είπε πάμε μέσα να πιούμε τσάι.Και για να έχουμε καλό ρώτημα ,σχολείο δεν θα πας σήμερα/? >><<Όχι>> είπε ο Σταυρος.έχει το λύκειο κατάληψη και μας έδιωξε η κυρία.>>.η ΜΑΜΆ ΤΟ ΞΈΡΕΙ ΌΤΙ ΕΊΣΑΙ ΕΔΏ?
Ναι απάντησε ο Σταύρος και η Ελισάβετ τον πήρε στην κουζίνα να πούνε τσάι και να του κόψει ένα κομμάτι μηλόπιτα που είχε φτιάξει.. Γιαγιά σ' αγαπώ της είπε ο Σταύρος
Της Ελισάβετ τα μάτια υγράνθηκαν και έσκυψε προς το μέρος της και του έδωσε δυο φιλιά .<<Κι εγώ αγόρι μου>>.
Ο Σταύρος ΕΊΧΕ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΉΣΕΙ ΤΑ ΕΓΓΌΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΊΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΆΠΗ ΤΟΥ..
ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου