ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ.

Καθόμουν στον καναπέ και αισθανόμουν ότι νύσταζα.Η ζωή μου περνούσε από το μυαλό μου σαν μια ιστορία που την διάβασα σε ένα βιβλίο και δεν μου πήρε ούτε μια εβδομάδα για να ολοκληρώσω το  διάβασμα..Τόσο γρήγορα πέρασε!!!!!!!!!!Και πόσα δεν συνέβησαν σ' αυτό το διάστημα.'Αραγε θα ήθελα να την ξαναζήσω?Η αλήθεια είναι ότι δεν νομίζω ότι θα ήθελα να την ζήσω ολόκληρη.Θα ήθελα να βρεθώ σε ορισμένες περιόδους της ζωής μου ,που αυτές είναι που μου δίνουν χαρά και μου έδωσαν και δύναμη να αντεπεξέλθω.Αλλά εκτός από τις συνθήκες και η δική μου τοποθέτηση πάνω στα γεγονότα ,δεν ήταν και η κατάλληλη για να ελαφρύνει τις δυσκολίες μου.Πολύ απόλυτη ,πολύ τυπική σε όλες τις διαδικασίες,καθόλου ευέλικτη και πολύ αυστηρή πρώτα με τον εαυτό μου και κατ,επέκτασιν με τους άλλους.
Ξαφνικά από το πουθενά και χωρίς καμιά ιδιαίτερη ειδοποίηση ένας νέος άντρας εμφανίστηκε μπροστά μου κρατώντας μια όμορφη χρυσαφιά σακούλα στο χέρι του..<Καλή σου μέρα > μου είπε.,
<Καλημέρα και σε σένα>του απάντησα.<Από που  μπήκες ?ποιος σου άνοιξε?δεν υπάρχει κανείς στο σπίτι.>.,<Εγώ δεν έχω ανάγκη να μου ανοίξει κανείς όπως δεν θα έχεις ανάγκη και εσύ αργότερα>
Με λίγα λόγια ο νέος μου άφησε την χρυσαφιά τσάντα και μου είπε ότι μέσα είχε μια ποσότητα μαλλιού διαφόρων χρωμάτων που το κάθε χρώμα αντιπροσώπευε μια εποχή της ζωής μου.Αν ήθελα να ξαναζήσω από την αρχή ,δεν είχα παρά να αρχίσω να τυλίγω το μαλλί σε κουβάρι ,και όπου μου άρεσε μπορούσα να σταματάω το τύλιγμα και να ζω την εποχή.Όπου δεν μου άρεσε μπορούσα να τυλίγω το κουβάρι και να πηγαίνω πιο πέρα.Με αυτά τα λόγια ο νέος εξαφανίστηκε και με άφησε με το στόμα ανοικτό.Μπορούν να γίνουν τέτοια πράγματα?
Πήρα την τσάντα κοντά μου,και προβληματιζόμουν εάν έπρεπε να την ανοίξω.Στην πραγματικότητα είχα ένα φόβο.Τι θα έβλεπα με τα σημερινά μου μάτια?Μήπως όλα όσα έζησα δεν ήταν παρά φαντασιώσεις μιας ανώριμης εποχής και όλα ήταν του μυαλού μου και όχι μια αντικειμενική καταχώρηση στον νου σύμφωνα με τις ευαισθησίες μου και την εγωιστική μου διάθεση?
Αλλά παρ΄'ολα ταύτα πως θα μπορούσα να είμαι αντικειμενική?Εγώ τα έζησα,η δική μου θεώρηση  ήταν και δεν είχα τίποτα άλλο να συγκρίνω εκτός από τις δικές μου ελάχιστες εμπειρίες.
Έτσι πήρα την απόφαση να δοκιμάσω.
Μετά φόβου και τρόμου ,πήρα την σακούλα στα χέρια μου.Τα χρώματα του μαλλιού εναλλάσσονταν από λευκό σε σε παλ ροζ και πολλά άλλα χρώματα ,που δεν μπορούσα ακόμα να τα ξεχωρίσω.
Φοβήθηκα ότι θα ήταν μπερδεμένο το μαλλί μέσα στην σακούλα και δεν θα μπορούσα να το ξεμπερδέψω.Αλλά αυτό μόλις το έπιασα στα χέρια μου άρχισε να ξεδιπλώνεται με μεγάλη ευκολία και άρχισα να τυλίγω το κουβάρι.Οι πρώτες στροφές τυλίχτηκαν χωρίς να έχω καμία ανάμνηση συνεχίζοντας το λευκό άρχισε να γίνεται ένα πολύ ελαφρύ ροζ κουφετί χρώμα.Εκεί σταμάτησα λίγο .και βρέθηκα σε μια αυλή σπιτιού να παίζω με ένα κοριτσάκι.Δυο μικρά παιδιά με την αθωότητα τους έπαιζαν γελούσαν και διασκέδαζαν με κουβαδάκια και φτιαράκια.
Συνέχισα το τύλιγμα ,το χρώμα πότε πότε από κουφετί γινόταν ένα μουντό ακαθόριστο χρώμα και έβλεπα τον εαυτό μου να κλαίει με λυγμούς.Μου ήρθαν κάποιες αναμνήσεις από στενάχωρες παιδικές στιγμές .Με είχαν μαλώσει και ήμουν πολύ στεναχωρημένη.Συνέχισα το τύλιγμα και αφού τέλειωσε το μουντό χρώμα ,ξαναβρήκα το κουφετί.Ήμουν στο σχολείο ,είχα φίλες καλές ,η ατμόσφαιρα ήταν γοητευτική,οι καθηγητές μου με αγαπούσαν και εγώ ανταποκρινόμουν δίνοντας τον καλλίτερο εαυτό μου.Στάθηκα εκεί αρκετά και ξανάζησα τα όμορφα εφηβικά μου χρόνια με όλα όσα συνεπάγονταν.Έζησα στιγμές ανεπανάληπτες στις καλοκαιρινές μου διακοπές.
Είχα φίλους και κάναμε ποδηλατάδες ,χορέυαμε στα παραθαλάσσια κεντράκια ,και γυρνώντας πίσω είχα μια μεγάλη λαχτάρα να ξαναδώ την γειτονιά τους φίλους μου τους συμμαθητές μου τους δασκάλους μου.όμως το κουφετί χρώμα άρχισε να αλλάζει σιγά σιγά χρώμα .Έγινε ένα μουντό άσπρο προς γκρι.Ωχ!σκέφτηκα.Το τύλιξα λίγο και βρέθηκα σε μια άλλη εποχή με παιδιά .Με δύσκολα πράγματα να ξεμπερδέψω.Ακόμα και το μαλλί δεν κινιόταν ούτε αυτό τόσο εύκολα.
Άρχισα να τυλίγω το μαλλί ,που συνέχιζε να κρατάει το σκούρο του χρώμα.Αφού τύλιξα το κουβάρι μέχρι την μέση ,αυτό άρχισε να αλλάζει χρώμα.Έγινε .ένα ουδέτερο χρώμα ελαφρά μπεζ.Την θυμάμαι αυτή την εποχή .ήταν η εποχή του ψαξίματος που έφερε στην ζωή μου ,την αλλαγή.Έκανα τα πρώτα βήματα να πλησιάσω Εκείνον.Ήταν ενδιαφέρουσες ημέρες με καινούρια πράγματα και νέες εμπειρίες.Σταμάτησα λίγο το τύλιγμα του κουβαριού.Έζησα τις ημέρες της ευλογίας και μια αυτόματη σκέψη πέρασε από το μυαλό μου.<Τι μου χρειάζεται αυτό το πισωγύρισμα?>Έτσι κι αλλιώς κάθε τι που έχει περάσει ,έχει αφήσει το στίγμα του στην ζωή του καθενός.
Δεν ήθελα να τυλίξει άλλο .Όλα τα θυμόμουν με την παραμικρότερη λεπτομέρεια.Δεν μου άρεσαν αλλά .ήταν στο μυαλό μου μαζί με τα βουνά τα εμπόδια ,μια γλυκιά αίσθηση ,ότι Εκείνος ήταν κοντά μου και με βοηθούσε να περάσω τα βουνά και να πάω πάρα κάτω.έβλεπα ότι η παρουσία Του με είχε αλλάξει και μου είχε δείξει τον δρόμο.Κοίταξα την σακούλα ,άρπαξα το κουβάρι ,το πέταξα μέσα .Σιγά μην ήθελα να μάθω το τέλος.Αυτό θα το γράψει ο Κύριος και κανείς δεν είναι σε θέσει να σου το αποκαλύψει.Εκείνος που τόσο με αγάπησε μου έδωσε τα κατάλληλα εφόδια και τους καλύτερους δασκάλους για να γίνω αντάξια της θυσίας Του.Το παρελθόν όποιο και αν ήταν έπαιξε τον ρόλο του παιδαγωγού που δεν είναι πάντα και τόσο ευχάριστος αλλά είναι απαραίτητος.
Ξαφνικά κτύπησε το τηλέφωνο.Σηκώθηκα μουδιασμένη και πήγα να το σηκώσω.Ήταν μια φίλη. .Αφού μιλήσαμε λίγο,εννοείται ότι δεν της είπα τίποτα από αυτά που έζησα,γύρισα στον καναπέ.Έψαξα για την σακούλα ,αλλά είχε κάνει φτερά.Τι μου συνέβη?΄΄Ηταν  όνειρο η φαντασίωση?