Σήμερα 21 5 19

3

Στο συνηθεισμενο πρωινό μου στέκι. Στο  kosta in fosters sqare.Πινω καφεδάκι με κρουασάν Όλα ειναι καλά. Τα παιδιά μου φερονται άψογα, κι εγώ προσπαθώ να ειμσι χρήσιμη. Αλλά μέσα μου ο επαναστάτης που αναγκαστικά λαγοκοιμόταν ξύπνησε. Δεν θέλω να μου επιβάλλουν τίποτα. Καθώς κι εγώ δεν έχω καμιά απαίτηση απο κανένα. Θέλω να είμαι ελεύθερη σ αυτά που μπορώ να κάνω και εαν δεν ενοχλώ.Δεν με νοιαζει πως θα με κρίνουν. Ηδη οι άλνθρωποι που έχω κάποια σχέση μαζί τους με κρίνουν καλλίτερα απο όσο αξίζω.

Αυτό ήταν και το πρόβλημα της κόρης μου όταν ήταν σε νεαρή ηλικία. Πως είναι δυνατόν να έχουν αυτή την εντύπωση για μένα. Και δεν είχε κι άδικο..
Δύο φορές έφυγε μακρυά. Ήμουν ίσως εμπόδιο στην ζωή της.Τώρα στην Αγγλία ,στο Brandford συγγεκρυμενα, ζει όπως της αρέσει. Δοξάζω τον Θεό. Τι θέλει μια μάνα άλλο απο τα παιδιά της να είναι καλά  ναχουν τον Κύριο και να τα βγάζουν πέρα οικονομικά.Δόξα τω Θεώ αυτά τα έχουν και είμαι πανευτυχής για την ζωή τους.

Εγώ όμως δεν μπορώ νσ ακολουθήσω την δική τους γραμμή. Εγώ είμαι ενα άλλο άτομο που πλέον οι υποχρεώσεις μου εχουν τελειώσει και προσπαθώ να βρω τον εαυτό μου ,αν ποτέ υπήρξε.Αυτό δεν ξέρω αν το καταφέρω Είναι πολλάν  τα χρόνια που δεν ημουν εγώ, οι υποχτεωσεις ηταν τετοιρς, αλλα κι εγώ τετοιου ειδους που δεν μπόρεσε ποτέ να  φιαξω μια δικη μου προσωπικοτητα χωρις να σκεπτομαι. Δεν τα καταφερα. Τωρα δεν δεχομαι ψυλλο στο σπαθί μου. Αυτό φυσικά μόνο η κόρη μου το αντιλαμβάνεται, μαζι με πολλά αλλα.

Τι να πω ψάχνω ψύλους στ άχυρα..Η αλήθεια ειναι ότι με ταλαιπωρεί και μια χρονια κατάθλιψη η οποία ειναι ιδιορυθμη. Υα αντικαταθλιπτικά με πειράζουν και οι συμβουλές που μου δινουν δεν ειναι για μενα.Οπόταν η απαντηση στην ερώτηση μένει αναπάντητη .Η μάλλον απαντιέται ως εξεις .Κυρια μου δεν μπορω να κανω τιποτε για εσάς.

                 Σήμερα  22 5  19

Μετά από βολτίτσα ψώνια και καφέ πάλι σπίτι. Είμσι στον κήπο και γράφω.
Αυτό πισυεύω καταντησε ψυχωση,Δεν νομίζω οτι ποτέ κάποιος θα τα διαβάσει
και καλά θα κάνει γιατί μετα από τόσα όμοργα που περνάω, εγώ επιμενω στην κατάθλιψή μου.Δεν ξερω γιατί. Ίσως να ειναι παθολογικό, οπως είχε υπονοήσει η γιατρός μου. Μπορεί αιτια να είναι συτό το αυτοάνοσο που βρίσκεται σε λανθάνουσα μορφή.Περνάω τόσο ομορφα που οποιοσδήποτε άλλος θα είχε τουλάχιστον ενθουσιασμό.Δεν ξερω τι να κάνω όχι για μένα για τους άλλους.Αλλά ευτυχώς μαλλον πιστεύουν ότι ειναι γεροντικές παραξενιές και δεν θα έχουν και αδικο.

Μετα από τα δύσκολα ήρθαν τα εύκολα που δεν μπορώ να τα διαχειριστώ προς βελτίωση.Κύριε δεν θέλω να είμαι αχάριστη. Από τον καιρό που θυμάμσι τον εαυτό μου, ειχα παντα μια καλή ζωή.Δεν το αρνούμαι, και κάθε πέρυσικαι καλλίτερα. Θα μου πείτε πώς, με όσα ειχες να ξάνεις. Ναι αλλά ήμουν χρήσιμη. Ουτε που  θέλω πια να ειμαι χρήσιμη. Ίσως ειναι η ωρα να με παρεις μαχί Σου.
Με οποιον τρόπο Εσύ νομίζεις. Εδώ η στον ουρανό. Αρκεί να είμαι μαζί Σου.
Εδώ ειμαι ακατανόητη το ξερω. Εσυ με δεχεσαι οπως είμαι?